Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Δήμητρα Φίλη

Δήμητρα Φίλη

Υπάρχει μια ώρα της ημέρας όπου το κέντρο της Αθήνας, και συγκεκριμένα το Μοναστηράκι, είναι τόσο ήσυχο και γαλήνιο που σε παρασέρνει στην ηρεμία του, και αυτό συμβαίνει νωρίς το πρωί. Μια τέτοια ώρα συναντήθηκα με την Κυριακή Δοξαρά, τη σκηνοθέτη και πρωταγωνίστρια της παιδικής παράστασης «Αγαλματάκια Ακούνητα... μέρα ή νύχτα;» εκεί σ’ ένα ήσυχο καφέ μιλήσαμε για τις μεγάλες της αγάπες: τα παιδιά και τη τέχνη της κούκλας, ενώ μου αποκάλυψε και τον πιο αυστηρό κριτή της δουλειάς της...

Μιλήστε μας λίγο για την παράσταση που ανεβάζετε φέτος;

Η παράσταση αυτή διαδραματίζεται μέσα σε ένα μουσείο, ένα αρχαιολογικό μουσείο που ζωντανεύει. Ξεκίνησε από μια ιδέα, του πως θα αισθανθεί κανείς, και κυρίως ένα παιδί, αν ήταν νύχτα μέσα σε ένα μουσείο και να θα είχε τη δυνατότητα να ακούσει τις ιστορίες των αγαλμάτων, των αγγείων, των ηρώων που βρίσκονται μέσα σε ένα μουσείο. Από κει λοιπόν ξεκίνησε και η δικιά μας ιστορία, που θα λέγαμε οτι είναι μια αστυνομική ιστορία αγάπης, για ένα άγαλμα που βρίσκεται...μισό στην προθήκη του μουσείου. Η όμορφη Γαλάτεια θα ήθελε να βρει τον αγαπημένο της μιας και κάποτε αυτό το άγαλμα συμβόλιζε και τους δυο μαζί, την αγάπη τους. Στην παράσταση μας μπορεί να δει κανείς και του ηθοποιούς και τις κούκλες να συνυπάρχουν και ταυτόχρονα να μυηθεί σε παιχνίδια μνήμης, ιστορίας και μυθολογίας.

Πόσο δύσκολο είναι σε μια παράσταση να συνδυάζονται και ηθοποιοί και κούκλες;

Για εμάς δεν είναι πολύ δύσκολο γιατί δουλεύουμε έτσι πολλά χρόνια. Όλοι οι άνθρωποι που συνεργαζόμαστε έχουμε εκπαίδευση και στο θέατρο και στην κούκλα, έτσι λοιπόν την ώρα της δημιουργίας μιας παράστασης, δουλεύονται ξεχωριστά τα κομμάτια αυτά. Δηλαδή όταν θα πρέπει να συγκεντρωθούμε στα θεατρικά της μέρη, δουλεύουμε με τις ειδικές υποκριτικές ατμόσφαιρες που χρειάζονται και στην κούκλα πρέπει να αφηνόμαστε στη μαγεία της και να υπηρετήσουμε την ποίηση της, κάτι που μπορεί να κάνει ένας ηθοποιός, που έχει μυς που έχει εκφραστικότητα στο πρόσωπο, και δεν το κάνει μια κούκλα, άρα αυτά είναι τα κομμάτια που παίζονται από τους ηθοποιούς. Όμως τα ποιητικά κομμάτια, τα κομμάτια της φαντασίας και του ονείρου τα υπηρετεί πολύ καλύτερα μια κούκλα και είναι αυτή η ψυχή που ζωντανεύουμε πάνω στη σκηνή.

Πιστεύετε οτι είναι πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό να παίζει σε μια παιδική παράσταση, από το να παίζει για ενήλικο κοινό;

Σίγουρα τα παιδιά είναι πιο άμεσα στις αντιδράσεις τους, δηλαδή αν δεν τους αρέσει κάτι θα το καταλάβεις. Αν πάλι τους αρέσει κάτι θα είναι άμεση η ανταπόκριση. Εμείς παρατηρούμε ότι όταν μια παράσταση είναι φτιαγμένη στην πραγματικότητα για όλους, σαν να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά όχι σαν μικρούς ενήλικες αλλά σαν διαφορετικούς ανθρώπους που απλά έχει τύχει να έχουν μικρότερη ηλικία, κατανοούν καλύτερα σκηνές που είναι πιο «μεγαλίστικες» με περισσότερες σιωπές και θα μπουν στην ιστορία με μεγαλύτερη ειλικρίνεια από τους μεγάλους. Τα παιδιά δεν είναι λιγότερο έξυπνα από τους μεγάλους είναι ίσως πολύ περισσότερο. 

Έχετε εμπειρία από σπουδές και δουλειά στο εξωτερικό. Σε τι διαφέρουν τα πράγματα στο εξωτερικό για έναν ηθοποιό;

Θα έλεγα ότι στην πρώτη επαφή υπάρχει μεγαλύτερος επαγγελματισμός. Αυτό ανατρέπεται όμως τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Εκεί θα έλεγα οτι τηρούνται περισσότερο οι αναγκαίες αποστάσεις όταν συνεργάζεσαι, για να νιώθεις μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια στη δουλειά σου. Εδώ πρέπει κανείς να διαλέξει τους κατάλληλους συνεργάτες, τους κατάλληλους χώρους όπου να ταιριάξει η φιλοσοφία του για να υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις. Και σίγουρα πλέον υπάρχουν πολλοί τέτοιοι χώροι και εδώ απλά πρέπει να είσαι λίγο πιο εκλεκτικός. Διότι  όταν βρεις τους ανθρώπους που πραγματικά αξίζει να συνεργαστείς μαζί  τους, και τους χώρους, και τους παραγωγούς, γιατί είναι πιο ανθρωποκεντρικές οι ομάδες μας και όχι τόσο στον τομέα της παραγωγής, πρέπει να βρούμε και τους ανθρώπους αυτούς που θα μεταφέρουν το μήνυμα που θέλουμε. Αλλά νομίζω τα πράγματα τώρα είναι πολύ καλύτερα αναλογικά με παλιά. Στον τομέα βέβαια τον δικό μου του θεάτρου και της κούκλας ακόμα υπάρχουν πολλά στεγανά στο μυαλό των θεατών ίσως γιατί έχουν δει παλαιότερα πιο πρόχειρα πράγματα. Δηλαδή πλέον όταν βλέπει κανείς μια παράσταση θεάτρου και κούκλας δεν περίμενε να δει αυτό που είδε, γιατί έχουν δει πολύ συχνά προχειροφτιαγμένα πράγματα. Αυτό στο εξωτερικό στον δικό μου τομέα δεν υπάρχει. Οι απαιτήσεις είναι υψηλές γιατί τα παιδιά έχουν δει πολύ καλές τέτοιες παραστάσεις.

Με ποιο κριτήριο επιλέγετε τους συνεργάτες σας πέρα από τις σπουδές που έχουν κάνει;

Σίγουρα πρέπει να έχουν μια αύρα που να ταιριάζει και στη δική μας ομάδα, να είναι θετικοί και να αγαπούν τα παιδιά αλλά να είναι και λίγο πολυσχιδείς προσωπικότητες. Πολύ συχνά οι συνεργάτες μας δεν έχουν μόνο έναν τομέα εκπαίδευσης, μπορεί ας πούμε ένας ηθοποιός να είναι εξαιρετικός στο θέατρο αλλά να μην μπορεί να ζωντανέψει μια κούκλα γιατί ακριβώς δεν είναι διατεθειμένος να δώσει σε αυτή τη ψυχή του. Ένας κουκλοπαίχτης από την άλλη μπορεί να μη θέλει να βγει έξω στα θεατρικά κομμάτια και να παίξει, οπότε οι συνεργάτες είναι πάντα άνθρωποι που έχουν εκπαιδευτεί σε πολλά πεδία γνώσεων και στην κουκλοπαιχτική και στο θέατρο και είναι ανοιχτοί. Σίγουρα διαθέτουν υψηλή φαντασία.

Πως επιλέξατε να στραφείτε στο παιδικό θέατρο;

Δεν ξέρω αν το επέλεξα ή αν ήρθε από μόνο του. Όταν επέστρεψα από την Αγγλία συνεργαζόμουν και με θιάσους για ενήλικο θέατρο και για παιδιά, που αφορούσαν πάντα την κούκλα. Ενώ δεν ήμασταν τόσο εξασκημένοι σε παραστάσεις με κούκλες που αφορούσαν ενήλικες οι πρώτες μας παραγωγές ήταν για ενήλικες. Σιγά σιγά όμως βλέποντας τα ίδια τα παιδιά και τις τρομερές δυνατότητες που έχουν, άρχισε αυτό να κινείται φυσικά και οι ιστορίες να βγαίνουν από μόνες τους. Επίσης μου αρέσει πάρα πολύ να αφηγούμαι ιστορίες, οπότε το να αφηγηθείς μια ιστορία στα παιδιά που είναι πολύ καθαρά στον τρόπο που σε ακούνε είναι τρομερά γοητευτικό. Νομίζω οτι είναι το ίδιο το ποτάμι της ζωής που μας πηγαίνει προς τα εκεί και είναι πολύ όμορφο.

Τι μήνυμα περνάτε στα παιδιά μέσω της παράστασης;

Θα ήθελα να μην μείνουν μόνο στο πρώτο επίπεδο οτι είναι μια ιστορία αγάπης αλλά θα θέλαμε να παρακινηθούν να ανακαλύψουν τα μουσεία, και κυρίως τα αρχαιολογικά μας μουσεία που είναι φορείς της ιστορίας και του παρελθόντος και της μνήμης, γιατί η παράσταση αυτή είναι μια ιστορία μνήμης για τα παιδιά για να τα ενώσει με το παρελθόν που έχει η χώρα μας .Να ενωθούν λοιπόν με την ιστορία, την μυθολογία, τις αρχές του πολιτισμού μας και να νιώσουν οτι αυτές οι ιστορίες μπορεί να έχουν ενδιαφέρον και σήμερα και οτι η αγάπη μπορεί όλα να τα λύσει. Από εκεί ξεκινάνε όλα.

Η παράσταση έχει μέσα αναφορές στη μυθολογία. Κάποιοι όμως θεωρούν ότι η μυθολογία έρχεται σε αντίφαση με τη θρησκεία μας. Εσείς τι πιστεύετε γι' αυτό;

Θα έλεγα ότι μάλλον η θρησκεία μας έχει επηρεαστεί πολύ από τη μυθολογία μας όσο και αν ακουστεί περίεργο αυτό που λέω. Προφανώς και η μυθολογία και η θρησκεία βασίζονται σε κάποια κοσμοϊστορικά γεγονότα. Οι άνθρωποι λοιπόν και μέσα από τη θρησκεία και μέσα από τη μυθολογία, προσπάθησαν να εξηγήσουν τον κόσμο όσο καλύτερα μπορούσαν. Θεωρώ λοιπόν οτι δεν έρχονται σε αντίφαση αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Ας πάρουμε παράδειγμα την ιστορία του κατακλυσμού ας πούμε. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία είναι ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα. Υπάρχει κάτι αντίστοιχο και στα ινδικά έπη. Συνέβη λοιπόν μια μεγάλη πλημμύρα ένας κατακλυσμός στην ανθρωπότητα και αυτό έπρεπε κάπως οι άνθρωποι να το εξηγήσουν. Είτε γιατί ένιωθαν οτι είχαν κάνει πολλές αμαρτίες , είτε γιατί έπρεπε να αλλάξουν τα γεωφυσικά φαινόμενα. Όλη λοιπόν η μυθολογία μας είτε είμαστε Έλληνες είτε Ινδοί είτε Ανατολίτες αφορά την επεξήγηση του κόσμου και στην πραγματικότητα και η θρησκεία μας αυτό κάνει μας βοηθά να κατανοήσουμε ποιοι είμαστε και που βρισκόμαστε. 

Ποια ήταν η έμπνευσή σας για την συγκεκριμένη παράσταση;

Όπως θα δείτε στην παράσταση υπάρχει μια σκηνή όπου από ένα κομμάτι μαρμάρου ζωντανεύει μια κούκλα, βγαίνει από μέσα του και έρχεται να μας δώσει το κλειδί της ιστορίας. Η σκέψη λοιπόν οτι θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μια σκηνή όπου θα δημιουργείται μια κούκλα από το μάρμαρο και θα φτιάχνεται επί σκηνής, για μένα ήταν φοβερά γοητευτική, ήταν η  απαρχή του όλου γεγονότος. Από αυτή την ιστορία φτιάχτηκε και το παραμύθι, από τη μαγεία του να δεις ένα άψυχο μάρμαρο να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου και μέσα σε μια σκηνή απόλυτης σιωπής, μια σκηνή που ομολογουμένως είναι δύσκολη για τα παιδιά, που όμως αυτή θυμούνται περισσότερο από όλο το έργο μόλις τελειώσει η παράσταση γιατί μαγεύονται . Νιώθω ακριβώς αυτή τη δυνατότητα, του να δοθεί ψυχή στην άψυχη ύλη, πόσο μάλλον όταν έχει να μας πει μια τόσο συγκλονιστική ιστορία.

Όταν γράφετε ένα καινούριο έργο, προσπαθείτε να μπείτε στη θέση των παιδιών; Στο παιδικό μυαλό και στη παιδική ψυχολογία;

Ναι, ευτυχώς όλα αυτά τα χρόνια που είμαι και δασκάλα θεάτρου και κούκλας και μαμά, έχουν βοηθήσει αρκετά και επίσης η επικοινωνία μας με τα παιδιά, γιατί  πάντα μας επισκέπτονται σχολεία και παίζουμε για αυτά και κάνουμε θεματικές και πριν και μετά την παράσταση. Όλα αυτά λοιπόν ακόμα και από προηγούμενες παραστάσεις ακόμα και να είχαν άλλη θεματική τα αξιοποιούμε σε κάθε επόμενο έργο μας. Τα παιδιά λοιπόν, θέλουν να μην τα ξεγελάς, να είσαι πολύ ειλικρινής μαζί τους, να τα αφορούν οι ιστορίες που έχεις να αφηγηθείς. Αυτό σε συνδυασμό με τη προσωπική σου ανάγκη τη δεδομένη στιγμή, γιατί αν κανείς κάνει μια παράσταση επι τούτου μόνο και μόνο για να πουλήσει στα παιδιά, είναι φρικτό. Ίσως και να πουλήσει, αλλά θα έχεις αυτοσαμποτάρει την δημιουργία σου. Μπορεί να γίνει ένα θέαμα πιο φθηνό και ευκαιριακό και να το αφήσεις εκεί, ενώ εμάς οι παραστάσεις μας παίζουν δυο και τρία χρόνια όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στα σχολεία και σε περιοδείες και φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδος, ακριβώς γιατί στόχος μας είναι να είναι μια ιστορία που να μπορεί να αντέξει στο χρόνο. Ούτε θελήσαμε μέχρι στιγμής να ασχοληθούμε με κάτι που να αφορά επετειακή συνθήκη ή γιορτή. Μπορεί με κάποιο τρόπο να το ακουμπήσει αυτό, αλλά επιτούτου δεν το κάνουμε, δεν είναι το στυλ των παραστάσεων μας.Θα θέλαμε να είναι διαχρονικές όσο είναι δυνατόν. 

Τον γιο σας τον συμβουλεύεστε πριν ανεβάσετε μια παράσταση;

Δεν θα μπορούσα να κάνω και αλλιώς είναι πάρα πολύ αυστηρός κριτής. Για παράδειγμα ο γιος μου δεν θέλει με τίποτα να είναι βαμμένοι οι ηθοποιοί στις παραστάσεις. Μου λέει δηλαδή ''αν το σκηνοθετούσα εγώ αυτό θα έβγαζα πάγια εντολή να μην ξαναβαφτούν ποτέ οι ηθοποιοί στις παραστάσεις. γιατί μου αρέσει να βλέπω φυσικά τα πρόσωπα''. Σε κάποιες το τηρούμε σε κάποιες όχι, εξαρτάται πόσο θεατράλε πρέπει να είναι το βάψιμο. Τον συμβουλεύομαι ,έχει πάρα πολύ αυστηρά κριτήρια στην αισθητική των παραστάσεων γιατί και ο ίδιος ζωγραφίζει πολύ καλά. Και μάλιστα επειδή σχεδιάζει τόσο καλά νομίζω θα σχεδιάσει τις κούκλες της επόμενης παράστασης. Σίγουρα είναι μαζί μου, γνωρίζει οτι είναι η δουλειά των γονιών του και είναι τόσο όσο επιθυμεί. 

Πως είναι να συνδυάζεται την οικογενειακή ζωή σας ζωή με τη δουλειά σας που και πάλι έχει σχέση με παιδιά; 

Στην αρχή ήταν αρκετά δύσκολο, και ήταν ιδιαίτερα κωμικό, μάλιστα όταν ήμουν έγκυος, φτιάχναμε την καινούρια παράσταση και ταυτόχρονα δίδασκα σε μια σχολή για ενήλικες, όπου ο διευθυντής του σχολείου μάλιστα έλεγε '' μήπως ήρθε η ώρα να μην ξαναέρθεις γιατί μόνο γέννα δεν έχουμε κάνει σε αυτή τη σχολή;'', ήταν αρκετά ιδιαίτερο μέχρι να το συνηθίσω, γιατί διχάζεσαι, είσαι μαμά και είσαι εκεί και πρέπει να κρατάς και κάποιες πειθαρχίες και ταυτοχρόνως  είσαι και εσύ ο ίδιος πολύ παιδί κάνοντας αυτή τη δουλειά. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις οτι άμα εκδηλώνεις την παιδικότητα σου στην καθημερινότητα σου είναι πιο πολύ υπέρ παρά κατά, πιο πολύ για την οικογένεια σου αλλά και για τη δουλειά σου γενικότερα. Και νομίζω οτι έτσι κάνεις και τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα,

Έχετε ακόμα μπροστά σας δύο παραστάσεις μια στις 16/12 και μια στις 23/12. Μετά πως θα συνεχίσετε;

Αρχικά, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που πήγε εξαιρετικά η παράσταση και όλη η συνεργασία με το θέατρο Radar και τελειώνοντας τον κύκλο των παραστάσεων εκεί, θα συνεχίσουμε σε σχολεία που διαθέτουν καλά διαμορφωμένους χώρους και σίγουρα θα ταξιδέψουμε σε φεστιβάλ και πολιτιστικούς φορείς εντός και εκτός Ελλάδος.

 

Διαβάστε εδώ τις ιδέες της Σπυριδούλας Μπιρμπίλη για παιχνίδι πριν και μετά την παράσταση.

 

 

 

Τα Χριστούγεννα είναι μια ανάσα μακριά και μικροί και μεγάλοι έχουν μπει για τα καλά στο κλίμα τον γιορτών. Οι χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις όλο και πληθαίνουν και προσκαλούν τους πάντες να διασκεδάσουν και να χαρούν με την ψυχή τους σε χώρους όπου το ατελείωτο παιχνίδι και οι εκπλήξεις δεν σταματούν ποτέ.

Και φέτος το Christmas Factory στο Γκάζι είναι γεγονός και προσφέρει στους μικρούς φίλους αλλά και στους γονείς τους πλήθος παιχνιδιών, όπως η αγαπημένη σε όλους ρόδα, το τρενάκι καθώς και τα συγκρουόμενα. Εκεί οι μικροί επισκέπτες θα παραδώσουν το γράμμα τους στον Αϊ-Βασίλη, θα φτιάξουν τα δικά τους παιχνίδια και θα χορτάσουν διασκέδαση στα ολοκαίνουργια ειδικά σχεδιασμένα escape rooms. Φυσικά όλοι θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν μοναδικές... τούμπες καθώς από έναν τέτοιο χώρο δεν θα μπορούσε να λείπει το φανταστικό παγοδρόμιο. Όσο οι μικροί θα διασκεδάζουν υπό τους ήχους των ιδιαίτερα ταλαντούχων dj, οι ενήλικες θα κάνουν τις βόλτες τους και θα αγοράσουν τα δώρα τους στα μικρά και εκπληκτικά μαγαζιά όλων των ειδών. Και μόλις τα μαγουλάκια αναψοκοκκινίσουν και είναι απαραίτητη μια ανάσα ξεκούρασης, οι καφετέριες και τα μαγαζάκια με τις απίστευτες λιχουδιές θα είναι εκεί και θα σας περιμένουν.

 

Μαζί σας αυτή τη χριστουγεννιάτικη περίοδο είναι και το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος, το οποίο προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να περάσουν ξεχωριστές στιγμές με ένα πλούσιο και διαφορετικό πρόγραμμα. Θα γνωρίσετε το απίθανο παγοδρόμιό του, θα γίνεται βοηθοί του Αϊ-Βασίλη και θα τον βοηθήσετε να αποκαταστήσει το χάος που επικρατεί με τα δώρα αυτή την περίοδο (14,21, 28/12 και 4/1). Παράλληλα θα παρακολουθήσετε διαχρονικές ταινίες, όπως ο «Πίτερ Παν» και η «Σταχτοπούτα», που εντάσσονται στην ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Η μουσική δεν θα λείπει από το πρόγραμμα, αφού θα διοργανωθούν πλήθος συναυλιών, όπως αυτές των Gumbo Ya Ya λίγο πριν από τη λήξη των εορταστικών εκδηλώσεων αλλά και του Διονύση Σαββόπουλου, που με έναν ξεχωριστό τρόπο θα αφηγηθεί το κλασικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι «Ο Σιδερόγιαννος». Στην Εθνική Λυρική Σκηνή θα φιλοξενηθεί επίσης ένα μουσικό πανόραμα από τις ταινίες του πιο αγαπητού μάγου, του Χάρι Πότερ (18,19/12). Πολλές ακόμα εκδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί στον πανέμορφο χώρο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος κάτω από τον εκπληκτικό εορταστικό στολισμό, ο οποίος θα σας εντάξει στο κλίμα των Χριστουγέννων και θα σας ωθήσει να φτιάξετε χριστουγεννιάτικες κάρτες και στολίδια, να χορέψετε και να κάνετε οικογενειακώς πικνίκ με τον Αϊ-Βασίλη. Όσοι πάλι δεν επιθυμείτε να ξεφύγετε από τους ρυθμούς της καθημερινότητάς σας, ο κύκλος ομιλιών του καθηγητή Βασίλη Κάλφα ολοκληρώνεται αυτό το μήνα, με θέμα τους προσωκρατικούς Παρμενίδη, Δημόκριτο και Γοργία.

 

Τα δύο επόμενα Σαββατοκύριακα το Παιδικό Μουσείο έχει ετοιμάσει για τους μικρούς φίλους διάφορες εκδηλώσεις και σας προσκαλεί να ανακαλύψετε τη μαγεία των Χριστουγέννων με βάση τις αισθήσεις σας (16/12 και 23/12) αλλά και να δώσετε μια χριστουγεννιάτικη συναυλία παράγοντας διάφορους ήχους με το σώμα σας και με ό,τι αντικείμενα βρείτε μπροστά σας (17/12 και 30/12) ‒ για παιδιά ηλικίας 1-3 ετών.

Το Μικρό Εθνικό γιορτάζει τα πρώτα του Χριστούγεννα με μοναδικές εκπλήξεις από 23/12 έως 6/01(διαβάστε αναλυτικά εδώ)

Αν θέλετε να συνδυάσετε τα ψώνια σας με το παιχνίδι των μικρών παιδιών, μέχρι τις 24/12 και 27-30/12 στο εμπορικό κέντρο River West θα απολαύσετε τα τεράστια θεότρελα κουνέλια, τα Rabbits, που υπόσχονται ξέφρενη διασκέδαση. Θα ανεβάσουν τους μικρούς επισκέπτες σε ένα τρένο που θα τους ξεναγήσει σε όλο το εμπορικό κέντρο και στο τέλος θα τους οδηγήσει στον Αϊ-Βασίλη και στον βοηθό του τον Ρελόχ, οι οποίοι θα τους υποδεχτούν για χριστουγεννιάτικες ευχές. Και όλα αυτά όσο εσείς θα κάνετε τη βόλτα σας για τα δώρα και τις αγορές των ημερών.

 

Όσοι πάλι επιθυμείτε να συνδυάσετε τη διασκέδαση με τη μάθηση, στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος θα μάθετε πολλά από τα έθιμα της Ιταλίας, της Νορβηγίας και της Ολλανδίας μέσα από διασκεδαστικά παιχνίδια (17/12). 

 

 

 

 

 

Κατά καιρούς όλοι έχουμε την τάση να ακολουθούμε τη μόδα της εποχής είτε είναι στα ρούχα μας είτε σε οτιδήποτε άλλο. Γιατί να μην κάνει το ίδιο και το θέατρο; Φέτος ακολουθεί τη δική του μόδα, η οποία θα μπορούσε να ονομαστεί Φριντομανία. Και αυτό γιατί θα δούμε δύο ‒ναι δύο‒ παραστάσεις με θέμα ‒τι άλλο;‒ τη Φρίντα Κάλο. Φαίνεται πως η καταθλιπτική ζωγράφος γοητεύει πολύ το κοινό, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που θεατρική παράσταση είναι αφιερωμένη σε αυτή ‒ αυτό συνέβη και πέρυσι, και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.

Η Έλλη Χρονιάρη ενσαρκώνει τη Φρίντα Κάλο, αλλά και πολλά ακόμα πρόσωπα που έπαιξαν μικρό ή μεγάλο ρόλο στη ζωή της διάσημης ζωγράφου, στην ομώνυμη θεατρική παράσταση «Frida» στο Cabaret Voltaire από Παρασκευή έως Κυριακή από τις 8 Δεκεμβρίου. Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Έλενας Βισερής και του Πέτρου Παπαζήση θα ερμηνεύσει τη ζωή της διάσημης Μεξικανής ζωγράφου από τη γέννησή της μέχρι και το θάνατό της. 

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η Κατερίνα Δαμβόγλου που υποδύεται τη Φρίντα Κάλο στην παράσταση «Φρίντα κι άλλο» στο Θέατρο 104. Η Κατερίνα Δαμβόγλου και ο Robin Beer, δηλαδή οι Fly Theatre, αφηγούνται της ζωή της γνωστής ζωγράφου και παρουσιάζουν την ιστορία της με τη βοήθεια του βίντεο και του ήχου.

Η Φρίντα Κάλο θεωρείται σύμβολο επιμονής, αντοχής και ελευθερίας και μάλλον αυτό είναι που εμπνέει πολλούς σκηνοθέτες να ασχοληθούν μαζί της και ηθοποιούς να την ενσαρκώσουν. Το σίγουρο είναι πως σε όσες παραστάσεις και να τη δούμε και σε όσα εστιατόρια και να μας κρατάει συντροφιά ‒καθώς πολλοί έχουν επιλέξει να τη συμπεριλάβουν στο ντεκόρ τους‒ η Φρίντα Κάλο μας αρέσει και δεν χορταίνουμε να την απολαμβάνουμε.

 

 

Περίμενα τον Κωνσταντίνο Πλεμμένο έξω από το Σταθμό Πανεπιστήμιο, όπου είχαμε πει πως θα συναντιόμασταν. Όντας πολύ συνεπής στο ραντεβού μας, όταν ήρθε, ψάξαμε να βρούμε μια ήσυχη καφετέρια προκειμένου να αρχίσουμε την κουβέντα μας. Άνετος και χαλαρός, μας μίλησε για πολλά, με ένα ύφος που μαρτυρούσε πως υπάρχουν ακόμη ηθοποιοί απλοί και προσιτοί, όπως άλλωστε θα έπρεπε να είναι όλοι.

Ας ξεκινήσουμε με την παράσταση. Πείτε μας λίγα λόγια γι’ αυτή. Πώς είναι η συγκεκριμένη εμπειρία;

Η παράσταση βασίζεται στη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα «Η κυρία Κούλα», την οποία έχουμε μεταφέρει στο θέατρο. Αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι ότι οι δύο ηθοποιοί που παίζουμε είμαστε αφηγητές του έργου, δηλαδή κατά μια έννοια ο συγγραφέας που αφηγείται την ιστορία. Όπου υπάρχει διάλογος, τον μετατρέπουμε σε μια λογική στιγμή μέσα στην παράσταση. Σε μια σκηνή, για παράδειγμα, είμαστε σε ένα ζαχαροπλαστείο  που μιλάνε οι δύο ρόλοι μεταξύ τους και ξαφνικά αλλάζουν και γίνονται αφηγητές. Επίσης, η παράσταση περιλαμβάνει μια κάμερα, που βοηθάει πολύ στην αφήγηση.

Πιστεύετε ότι όλη αυτή η ιστορία θα μπορούσε να ενταχθεί στο σήμερα, με όλη αυτή την τρέλα και το άγχος που έχει ο κόσμος όταν μετακινείται;

Ναι, άλλωστε η ίδια τρέλα, η σημερινή, υπάρχει και στο έργο.

Ο Κωνσταντίνος Πλεμμένος θα μπορούσε να ταυτιστεί με όλο αυτό; Είχατε ποτέ σχέση με μεγαλύτερη γυναίκα;

Η μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας που είχα ήταν οκτώ χρόνια. Εδώ μιλάμε για μια διαφορά περίπου τριάντα χρόνων, οπότε δεν είναι το ίδιο. Να ταυτιστώ, ναι, θα μπορούσα, γιατί όχι; Εξάλλου, το έργο εμπεριέχει και ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα, αφού ο νεαρός βλέπει μια μητέρα στα μάτια της κυρίας Κούλας. Αυτό τον κάνει να σαγηνευτεί και να παθιαστεί με τη συγκεκριμένη γυναίκα. Αυτή δηλαδή είναι μια περίεργη σχέση μητέρας-γιου, που είναι παθιασμένη και πάει μέχρι και στο ερωτικό.

Άρα, πιστεύετε ότι αυτό οδηγεί έναν άντρα στο να ερωτευτεί μια μεγαλύτερη γυναίκα;

Στο εν λόγω έργο τουλάχιστον αυτό οδηγεί τον Μίμη να πάει σε μια μεγαλύτερη γυναίκα. Γενικά, θεωρώ πως η αιτία που ένας άντρας ερωτεύεται μια μεγαλύτερη γυναίκα πρέπει να αναζητηθεί στους αιμομικτικούς πόθους της παιδικής ηλικίας.

Η συνεργασία σας με τη Μαρία Ζορμπά πώς είναι; 

Νομίζω ότι έχουμε πολλή χημεία στη σκηνή με τη Μαρία . Είναι φοβερή ηθοποιός. Παίζουμε πρώτη φορά μαζί, είναι η πρώτη μας συνεργασία, και είναι φοβερή, πάρα πολύ καλή.

Ο κόσμος τι θα κρατήσει από αυτή την παράσταση;

Κοίτα, αυτό είναι πάντα υποκειμενικό. Για τη συγκεκριμένη παράσταση ελπίζω να κρατήσουν μια επιθυμία για πάθος οποιασδήποτε ηλικίας και οποιουδήποτε ήθους, δηλαδή να είμαστε παθιασμένοι στη ζωή μας ακόμα και αν φτάνουμε στα πενήντα και στα εξήντα και στα εκατό. Γιατί υπάρχει δυστυχία στον κόσμο, εξαιτίας όλης αυτής της κατάστασης, υπάρχει στενοχώρια, και πρέπει να βρίσκουμε πού κρύβεται το πάθος, η προσωπική επιθυμία κάθε ανθρώπου. Αυτό νομίζω το έργο δεν είναι απλώς μια επιφανειακή ερωτική ιστορία, μιλάει γι’ αυτό, για τα πράγματα με τα οποία μπορούμε να παθιαστούμε.

Τι πιστεύετε ότι οδηγεί μια γυναίκα στο να αναζητά ένα μικρότερο σύντροφο;

Θα ξαναπάω πίσω στο οιδιπόδειο θέμα και θα σου πω ένα παράδειγμα. Μια γυναίκα κάνει ένα παιδί και έχει και τον άντρα της. Το παιδάκι τής αρέσει, είναι ο νέος της σύντροφος όταν είναι μωρό, η νέα της ασχολία και επιθυμία. Αφήνει τον άντρα της παραπέρα, γιατί πρέπει να μεγαλώσει το παιδί της και να είναι συνεχώς μαζί του. Οπότε, όταν μια γυναίκα παίρνει αυτή την τεράστια αγάπη, που είναι μια αγάπη μεγαλύτερη από ένα σύντροφο τις περισσότερες φορές, όσο μεγαλώνει το παιδί τη χάνει αυτή την επιθυμία και την ξαναθέλει. Μια γυναίκα η οποία δεν έχει κάνει παιδί έχει μέσα της αυτή την επιθυμία να έχει μια τέτοια αγάπη, οπότε, άμα θέλει να πάει σε έναν μικρότερο άντρα, είναι διότι εκεί κρύβεται αυτή η στοργή. Πολλές φορές στις ερωτικές ιστορίες δεν υπάρχει στοργή, ενώ σε αυτή τη διαφορά ηλικίας υπάρχει αυτή η στοργή που την έχουμε ανάγκη όλοι οι άνθρωποι και μπορεί και οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, που πλέον έχουν φτάσει σε ένα σεξουαλικό τέλμα με το σύντροφό τους ή άμα δεν έχουν σύντροφο μέχρι μεγάλη ηλικία, μπορεί να έχουν ανάγκη  ένα νέο πάθος αλλά ταυτόχρονα και μια στοργή που κρύβει μια σχέση μητέρας-γιου.

 Είχατε πει παλιότερα ότι ήσασταν καχύποπτος με την τηλεόραση. Η εμπειρία σας από τη «Μουρμούρα» σας έκανε να το αναιρέσετε αυτό;

Ναι, η αλήθεια είναι ότι το χω πει. Ήμουν καχύποπτος πριν με πάρουν. Στη «Μουρμούρα» η εμπειρία ήταν πάρα πολύ ωραία. Όλοι οι συνεργάτες ήταν φοβεροί. Είχα ακούσει διάφορες ιστορίες, ότι όσο δουλεύουν σε σίριαλ φωνάζουν και βρίζονται. Σε αυτή τη σειρά όμως ήταν όλοι πάρα πολύ ευγενικοί, είχα πάρα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στο τι βγάζει ο ηθοποιός από την φαντασία του, αυτοσχεδιασμούς στα κείμενα, αυτοσχεδιασμούς στο πως θα φτιαχτεί ο ρόλος, τα οποία δεν τα φανταζόμουνα και η αλήθεια είναι ότι η εμπειρία ήταν φοβερή. Καχύποπτος με την τηλεόραση παραμένω βέβαια, γιατί δεν θα μου άρεσε αν δεν ήμουνα σε αυτή τη δουλειά. Εγώ δηλαδή μπορώ να ασχοληθώ μόνο με τα σίριαλ, βλέπω όμως πλέον ότι στην τηλεόραση δεν προοδεύει ο ηθοποιός, προοδεύει ο σόουμαν, το οποίο δεν έχει καμία σχέση. Έχει σχέση με την υποκριτική στη νέα της μορφή, του να είσαι τα πάντα, να προσφέρεις ψυχαγωγία, κάτι που το κάνει και ο ηθοποιός, αλλά πρέπει να το κάνει μέσα από τη δουλειά του και να είναι υπηρέτης μιας ιστορίας και όχι ενός προϊόντος, ενός σόου δηλαδή, από το «Ελλάδα έχεις ταλέντο» μέχρι το «Survivor». Δεν είναι αυτή η δουλειά του, αλλά στην Ελλάδα έχουμε φτάσει στο σόου. Όμως εμένα δεν με ενδιαφέρει.

Το πιο ακραίο πράγμα που έχεις κάνει στη δουλειά σας;

Στη σχολή, σε ένα ρόλο. Ενώ είμαι γυμνός και είμαι με τη συμπαίκτριά μου, στην οποία έχουν πει να πάει μπροστά μου και να φαίνεται σαν να γίνεται στοματικός έρωτας, μου έχει τύχει να ρευτώ.

Μέχρι τώρα ποια δουλειά σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Ξεχωρίζω την πρώτη δουλειά που έκανα με ένα συμμαθητή μου, τον Γιώργο Τζούλιο Κατσή. Την έλεγαν «ΣΤΕΝ» και βασιζόταν στο βιβλίο του Θανάση Βαλτινού «Κάθοδος των εννιά». Την ξεχωρίζω γιατί ήμουν άσχετος, μόλις είχα τελειώσει τη σχολή και δεν είχα καμία εμπειρία από παραστάσεις και ήμασταν πάρα πολύ αθώοι με τον Γιώργο (ο οποίος είναι πάρα πολύ καλός μου φίλος ακόμη και παίζουμε μαζί σχεδόν κάθε χρόνο, εκτός από φέτος). Αυτό το έργο μιλούσε για μια φιλία και είναι πάρα πολύ δυνατό αυτό. Έρχονται έπειτα από χρόνια και μου μιλάνε άσχετοι στο δρόμο και μου λένε γι’ αυτή τη παράσταση και εγώ νόμιζα ότι μας είχαν δει μόνο οι φίλοι μας. Καταλαβαίνω το λόγο, γιατί ήταν πάρα πολύ αθώο, κάτι που δεν μπορεί να ξαναγίνει ποτέ, γιατί ήδη τέσσερα χρόνια που έχω δουλέψει λίγο στην τηλεόραση, λίγο στο θέατρο ήδη έχει χαθεί η αθωότητα.

 

Ο Κωνσταντίνος Πλεμμένος πρωταγωνιστεί μαζί με την Μαρία Ζορμπά στην "Κυρία Κούλα" τη νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα που ανεβαίνει στο Faust σε σκηνοθεσία της Έφης Θεοδώρου. 

Video

kart1

Kalomoira2.jpg

Ροή Ειδήσεων

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία