Τελευταία Νέα
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: Κερδίστε ένα βιβλίο της επιλογής σας O Ανδρέας Πασπάτης με την stand up comedy παράσταση του στο Θέατρο ΠΚ Πασχάλης Τερζής: Επιστρέφει στη δισκογραφία «για την κόρη του μόνο» Οι «Ανθισμένες Μανόλιες» θα ανθίσουν στο θέατρο Χυτήριο «Το Καπλάνι της Βιτρίνας» έρχεται για λίγες μόνο παραστάσεις στο Θέατρο Τζένη Καρέζη Ο «Αγώνας νέγρου και σκύλων» του Κολτές Μπερνάρ-Μαρί στο Θέατρο Τζένη Καρέζη Ο Δημήτρης Παγώνης ελπίζει ότι ο «Ίκαρός» του θα πετάξει (συνέντευξη) «Επέκεινα. Ο μύθος της Περσεφόνης»: Για μια μοναδική παράσταση στον Αρχαιολογικό Χώρο Αιανής - Βασιλική Νεκρόπολη «Η Ποντικοπαγίδα»: Νέες φωτογραφίες από την παράσταση Η «Φαίδρα» της Μαρίνα Τσβετάγιεβα έρχεται στο Θέατρο Προσκήνιο Μενδώνη: Εντός Οκτωβρίου θα ανοίξουν κινηματογράφοι και χειμερινά θέατρα «Ένα σπίτι από γυαλί»: Μία παράσταση για όλη την οικογένεια, βασισμένη στο έργο του Τενεσσί Ουίλιαμς MANDALAS ART THERAPY: Κερδίστε ένα βιβλίο και ανακαλύψτε τη δύναμη της δημιουργικότητας Βραβεία Νόμπελ: Για πρώτη φορά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακυρώνεται η τελετή με φυσική παρουσία TIME: Οι 100 πιο επιδραστικές προσωπικότητες του 2020
 
Δήμητρα Πέτρου

Δήμητρα Πέτρου

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Περαχώρα Κορινθίας. Έχει τελειώσει δημοσιογραφία και αγαπά το θέατρο από μικρή. «Αδυναμία» της οι συνεντεύξεις αλλά και ό,τι αφορά το θεατρικό σανίδι.

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Φωτογραφίες Χριστίνα Δενδρινού 

Τέλος Αυγούστου και ο Παύλος Κουρτίδης δεν βρίσκεται σε κάποιο καλοκαιρινό προορισμό αλλά στο κέντρο της Αθήνας, όπου ετοιμάζεται πυρετωδώς για την παράσταση «Τα ρούχα». Πρόκειται για το ομώνυμο μυθιστόρημα της Ευσταθίας Ματζαρίδου, σε σκηνοθεσία Εμμάνουελ Μανιού, που θα ανέβει το φθινόπωρο στο θέατρο ΠΚ. 

Μαζί του στη σκηνή και η Δήμητρα Παπαδήμα.  

Πάντα ευδιάθετος, με υποδέχεται στον φιλόξενο χώρο του ΠΚ, ένα θέατρο που θεωρείται ευλογία που υπάρχειστην αθηναϊκή σκηνή. 

Η συζήτησή μας ξεκινά από την παράσταση αλλά δεν μένει μόνο εκεί. Άλλωστε, με τόσα πράγματα που ασχολείται αυτό το διάστημα, δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς. 

Ανάμεσα στις κουβέντες μας, φυσικά η παράσταση αλλά και η αγγλόφωνη ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί με θέμα τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου, και φυσικά οι «Άγριες Μέλισσες».

 

kourtidis texnes plus

Από τον Νοέμβριο θα πρωταγωνιστείς στην παράσταση «Τα ρούχα» στο θέατρο ΠΚ. Μίλησέ σε μας λίγο για το έργο.

Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 28 Νοεμβρίου και βασίζεται στο μυθιστόρημα της Ευσταθίας Ματζαρίδου. Τη σκηνοθεσία και τη διασκευή έχει κάνει ο Εμμάνουελ Μανιός. Επίσης έχω τη χαρά να μοιράζομαι τη σκηνή με την εξαιρετική ηθοποιό Δήμητρα Παπαδήμα. Η υπόθεση αφορά  ένα ζευγάρι, το οποίο έχει ζήσει ό,τι ήταν να ζήσει, και ενώ πια βρίσκονται στον ίδιο χώρο, δεν έχουν καμία επαφή. 

 Οι αναμνήσεις τους φέρνουν στην επιφάνεια όλα όσα έχουν βιώσει. Επίσης, στο έργο βλέπουμε και το «μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε», που κάποια στιγμή έρχεται και σε πνίγει και δεν μπορείς πια. Είναι μια κατάσταση, με την οποία νομίζω ταυτίζεται οποιοσδήποτε έχει κάνει μια μικρή ή μια μεγάλη σχέση. Πόσω μάλλον μια σχέση ζωής όπως είχε αυτό το ζευγάρι. Είναι ένα μουσείο αποτύπωσης της μεγάλης τους περιπέτειας. 

 Έχεις βιώσει κάτι ανάλογο;

Ναι, έχω βιώσει. Έχω ταυτιστεί πάρα πολύ. Γι' αυτό και ήμουν θετικός από την αρχή στο συγκεκριμένο έργο. 

Τι πιστεύεις ότι θα μείνει στον θεατή, φεύγοντας από την παράσταση; 

Θα ταυτιστεί σίγουρα, είτε λιγότερο είτε περισσότερο. Θα μπορέσει ίσως να αναθεωρήσει πράγματα και να δει αλήθειες που δεν ήθελε να δει. 

Ποιες δυσκολίες υπάρχουν όταν μεταφέρεις ένα μυθιστόρημα στο θεατρικό σανίδι;

Έχει μια δυσκολία το να διασκευάσεις ένα μυθιστόρημα γιατί επί της ουσίας δεν έχει βασιστεί καν σε θεατρικό διάλογο, οπότε εξαρχής δεν υφίσταται η παράσταση. Η διασκευή θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε να υπάρχει ένα ντόμινο, ειδικά για το συγκεκριμένο, γιατί μιλάμε για έναν άντρα και μια γυναίκα. Οπότε οι δυσκολίες υπάρχουν. Επίσης το μυθιστόρημα έχει έναν «όγκο» και όταν μεταφερθεί στο θέατρο, πρέπει να κοπεί σε πιο μικρά κομμάτια. 

 Τι συμβολίζουν τα ρούχα στο έργο;

Είναι το μουσείο κατάθεσης των εμπειριών τους. Μια αναφορά ας πούμε στο κίτρινο μαγιό, σε κάνει να σκέφτεσαι στιγμές και τι ήταν αυτό που σε έκανε να το θυμάσαι μέσα σε όλη τη διαδρομή της ζωής σας. Είναι συμβολισμοί. Είναι σαν να έχεις ένα τετράδιο που δεν θες ποτέ να χάσεις γιατί για σένα σημαίνει κάτι. Είναι αναμνήσεις θετικές ή αρνητικές. 

Έχεις ξεχωρίσει επίσης στο χώρο του χοροθεάτρου. Πώς συνδέεται το θέατρο και ο χορός; Ποια είναι η μεταξύ τους σχέση; 

Η κίνηση βοηθάει τον ηθοποιό να εντρυφήσει περισσότερο στο ρόλο. Εγώ τον χορό τον εκμεταλλεύτηκα για να μπορέσω να κάνω επί σειρά ετών χοροθεατρικές παραστάσεις. Οπότε, είναι ένα εργαλείο για να υπάρξει μια σμίλευση και να βγει ένα πιο μεταμοντέρνο θέατρο, το οποίο μπορεί να υποδηλώνει κάτι μέσα από λόγο ή μέσα από κίνηση. Ο μεγαλύτερος ηθοποιός όλων των εποχών, κατά την άποψή μου, ο Τσάρλι Τσάπλιν, σχεδόν ποτέ δεν είπε κουβέντα και έλεγε τόσα πολλά! Η κίνηση είναι λυτρωτική πολλές φορές. 

Από πού εμπνέεσαι για τις θεατρικές σου δουλειές; 

Η έμπνευση μπορεί να είναι παντού. Πολλές φορές ανακαλώ τη μνήμη μου και βρίσκω την έμπνευση τρία χρόνια πριν. Μπορεί να δημιουργηθεί από το φαγητό που τρώω στην κουζίνα μέχρι την τουαλέτα.  

 

 

 pavlos kourtidis 24

 Τι σημαίνει χορός για εσένα και τι υποκριτική; Ποια «κενά» σου καλύπτει το καθένα; 

Στην υποκριτική νιώθω ότι μπορώ να εντάξω τον εαυτό μου και να ζήσω τη ζωή κάποιου άλλου. Και αυτό για εμένα είναι λυτρωτικό. Μου δίνει αυτό που ίσως μικρός θα ήθελα να έχω ως περιπέτεια. Ο χορός είναι κάτι άλλο. Και τα δύο είναι τόσο όμορφα. Σίγουρα ο χορός με έχει βοηθήσει στο να εκφράζομαι με έναν διαφορετικό τρόπο. 

Το φθινόπωρο θα κάνει πρεμιέρα και η αγγλόφωνη ταινία «Μan of God», στην οποία συμμετέχεις. Μίλησε μας λίγο γι' αυτό.

Στην ταινία βλέπουμε τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου και εγώ υποδύομαι έναν άνθρωπο, ο οποίος δέχεται μια οικονομική καταστροφή πάνω του, και μην έχοντας πού να βρει κάπου να ακουμπήσει για να σωθεί, η μόνη του λύτρωση είναι να απευθυνθεί στον Άγιο Νεκτάριο. Είμαι πολύ χαρούμενος που συμμετέχω σε μια τέτοια ταινία με ένα καστ εξαιρετικών ηθοποιών και είμαι σίγουρος ότι θα αρέσει πολύ στο κοινό. 

 Η δική σου σχέση με την πίστη;

Εγώ πιστεύω αλλά με έχω πιάσει πολλές φορές να θέλω να σταματήσω να πιστεύω. Γιατί ένιωσα ότι δεν έχω τη στήριξη. Αλλά νομίζω ότι ήταν δικιά μου αδυναμία. Οπότε μετά ξαναγύρισα στην πίστη. Έχω έναν δικό μου τρόπο να πιστεύω. Δεν είμαι ο άνθρωπος, ο οποίος πηγαίνει στην εκκλησία. Δεν πιστεύω τόσο στην εικόνα.  

 Πριν λίγο καιρό σε είδαμε και ως «Λια» στις «Άγριες Μέλισσες». Πώς ήταν όλη αυτή η εμπειρία;

Ο «Λιας» είναι ο άνθρωπος, ο οποίος πατάει πόδι. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και σήμερα, αλλά αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να δείξει το πόσο μπορούσε να διαχειριστεί αυτός τα πάντα. Έχει αφήσει ανοικτούς λογαριασμούς. Έχει φάει δύο χρόνια φυλακή και μπορεί να επιστρέψει. 

pavlos kourtidis 233

 Η σειρά κάνει τεράστια επιτυχία. Γιατί κέρδισε τους τηλεθεατές; 

Προσωπικά με την τηλεόραση δεν τα πάω καλά. Οπότε, δεν έβλεπα πολλές σειρές. Όταν πια αναθεώρησα όλο αυτό, από τη στιγμή που μπήκαν στη ζωή μου οι «Άγριες Μέλισσες», άρχισα να έχω λίγο τα μάτια μου ανοιχτά και στις προηγούμενες σειρές. Κατέληξα λοιπόν στο ότι αυτή η σειρά έκανε επιτυχία, γιατί δημιούργησε μια εποχή με την οποία ο σημερινός Έλληνας ήθελε να ταυτιστεί. 

Η εποχή του 50 και του 60 είναι πολύ κοντά στους ανθρώπους. Οπότε, όλο αυτό ήταν αρκετά οικείο. Το σκηνικό περιβάλλον και η εποχή, λοιπόν, νομίζω ότι έκαναν τη διαφορά. Το ότι υπάρχει δηλαδή κάποιος, ο οποίος λέγεται ενωμοτάρχης και δεν είναι ο αστυνομικός έχει τη δικιά του μαγεία. Όλα αυτά νομίζω ότι κέρδισαν το κοινό. Είναι ένα τέλειο σενάριο, πολύ έξυπνο και νομίζω ότι ο τρόπος που ξεκίνησε, με μια ηρωίδα η οποία είναι η μειονότητα, έκανε πολύ κόσμο να ταυτιστεί. Ήταν μονόδρομος η επιτυχία. 

Είσαι και καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου ΠΚ. Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι;

Το θέατρο ΠΚ για μένα ήταν το μεγαλύτερο ρίσκο της ζωής μου. Άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό το 2009. Δεν σου κρύβω ότι το έκανα λίγο αυθόρμητα. Δεν είχα αντιληφθεί την ευθύνη που μπορεί να έχει ένα θέατρο, το κατάλαβα λίγο αργά. Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα, νιώθω γεμάτος, έχω αποκομίσει πολλά πράγματα και αυτός ο χώρος με έκανε καλύτερο. Για μένα είναι ευλογία που άνοιξα το θέατρο ΠΚ. Ένιωθα την ανάγκη να έχω έναν χώρο που να μπορώ να δημιουργώ δικά μου πράγματα.  

pavlos kourtidis 17

Πώς βίωσες το διάστημα της καραντίνας;

Η καραντίνα για μένα προσωπικά ήταν κάτι οικείο. Το να μένω απομονωμένος. Είμαι ένας άνθρωπος που κλείνομαι πάρα πολύ. Δεν ήταν κάτι λοιπόν τόσο ξένο. Σε αυτό όμως που στοίχησε ήταν στο ίδιο το θέατρο. Το θέατρο αδρανοποιήθηκε από τον Μάρτιο του 2020 και είμαστε ακόμα κλειστοί. Πέρασε τη μεγαλύτερη δοκιμασία. Θα παρακαλούσα να έχω μια συνέχεια της οικονομικής κρίσης παρά τον κορωνοϊό. Η κρίση πια φαντάζει παράδεισος μπροστά σε αυτό. Είναι λίγο παράξενο. Περνάς κρίση και λες «πού έφτασα», και μετά την ξεπερνάς και νιώθεις δυνατός. Μετά έρχεται ο κορωνοϊός και βλέπεις ότι είναι πολύ χειρότερο. Τότε όμως υπέφερες. Εάν αύριο μεθαύριο έρθει κάτι πολύ χειρότερο, τότε ίσως να λέμε «μακάρι να γυρνάγαμε πίσω που φοράγαμε μάσκες». Μετά από αυτή την εμπειρία, σου μιλάω ειλικρινά, το μόνο πράγμα που δεν έχω βιώσει είναι να πέσει ο ουρανός. Έχουν γίνει τα πάντα. Για τους ηθοποιούς και τους καλλιτέχνες, ήταν η μεγαλύτερη δοκιμασία που έχουν περάσει ποτέ μέχρι σήμερα. 

 kourtidis texnes plus 26

 Τι αντίκτυπο πιστεύεις ότι θα έχει από εδώ και πέρα στο θέατρο ο κορωνοϊός;

Οι συνέπειες υπάρχουν ήδη. Η ζωή μας έχει αλλάξει. Το θέατρο πια δεν θα είναι όπως παλιά. Θα χρειαστεί χρόνο για να ενταχθούμε σε αυτή την καινούρια πραγματικότητα και πια νομίζω ότι θα μας γίνει δεύτερη φύση και θα το συνηθίσουμε. Σίγουρα για να ξαναϋπάρξει η εποχή προ κορωνοϊού, θα πρέπει να περάσουν αρκετά χρόνια. 

pavlos kourtidis 33

 

 

 

pavlos kourtidis 19

 «Τα Ρούχα» της Ευσταθίας Ματζαρίδου

Πρεμιέρα 28/11/2020 

Κάθε Σάββατο & Κυριακή 

Με τους: Δήμητρα Παπαδήμα & Παύλο Κουρτίδη 

Σκηνοθεσία-διασκευή: Εμμάνουελ Μανιός 

Παραγωγή: Abysson Theatrical Production & Θέατρο ΠΚ 

Από τη Δήμητρα Πέτρου 

Φωτογράφιση για το texnes-plus:Κοσμάς Ινιωτάκης  

Οι δρόμοι της πρωτεύουσας σταδιακά ερημώνουν, η ζέστη και οι μάσκες συνεχίζουν να δυσκολεύουν την καθημερινότητα όσων παραμένουν στο κλεινόν άστυ. Μεταξύ αυτών και ο ηθοποιός Βασίλης Κούκουρας, που ετοιμάζεται από τις 21 Αυγούστου να μας πει από τη «δροσερή» αυλή του θεάτρου Χυτήριο, «Κι εγώ σ'αγαπώ»! 

Το έργο του Βρετανού συγγραφέα Doug Lucie κάνει πρεμιέρα σε λίγες μέρες και ο Βασίλης μοιάζει να το απολαμβάνει, έστω κι αν η παράσταση τον «αναγκάζει» να παραμείνει στην Αθήνα τον Αύγουστο. Σ’ ένα ήσυχο καφέ στους Αμπελόκηπους, ο χρόνος μοιάζει να σταματά όταν πατάω το rec για την ηχογράφηση.  

Και μπορεί η συνέντευξη να έγινε μ’ αφορμή το νέο του θεατρικό εγχείρημα, ωστόσο η κουβέντα δεν θα μπορούσε παρά να πάει και σ’ άλλα σημαντικά μονοπάτια της ζωής του.  

koukouras texnes plu

Πες μας δυο λόγια για την παράσταση 

Πρόκειται για το έργο του Doug Lucie «Κι εγώ σ'αγαπώ». Το κείμενο αναφέρεται στο πόσο έχει εξευτελιστεί η έννοια της αγάπης, πόσο τη χρησιμοποιούμε αλλά και πόσο την εννοούμε.  

Το έργο δεν είναι κωμωδία και αυτό με ιντρίγκαρε πολύ. Είναι από τα πιο δύσκολα έργα που έχω παίξει. Συνεργάζομαι με τρεις νεότερους συναδέλφους και χαίρομαι πολύ γιατί νιώθω ότι μαθαίνω κοντά τους. Την παράσταση σκηνοθετεί ο Γιάννης Αϊβάζης. Είναι ένας σκηνοθέτης με φοβερό επαγγελματισμό, ευρηματικός και ταλαντούχος. Εξεπλάγην από τις ικανότητές του και μαθαίνω από αυτόν, όπως και αυτός από εμένα. 

Τι σε γοήτευσε σε όλο αυτό; 

Νομίζω το ότι προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ μας, με κοινό γνώμονα να βγάλουμε αυτό από το οποίο πάσχει αυτή τη στιγμή η κοινωνία. Δηλαδή από δύο λέξεις που αρχίζουν από «α»: την αδιαφορία και την αγάπη. Η μία είναι συνυφασμένη με την άλλη, δηλαδή δρα και επιδρά η μία στην άλλη. Αυτό που κάνουμε είναι να καταθέσουμε στο κοινό ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Νομίζω ότι αυτή η παράσταση θα είναι σταθμός στη θεατρική μου καριέρα.  

 

Ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε στο κοινό; 

Το μήνυμα της αφύπνισης. Νομίζω ότι ο κόσμος έχει πάθει μια νάρκωση. Και πιστεύω ότι αυτή η παράσταση δεν θα τον ξυπνήσει μόνο κατά τη διάρκειά της, αλλά θα φύγει από το θέατρο με μια γροθιά στο στομάχι.  

Το έργο ανεβαίνει για δεύτερη φορά στην Ελλάδα. Είχες δει την πρώτη εκτέλεση με τη Βάσια Παναγοπούλου; 

Όχι, γιατί είχε παίξει μόνο στη Θεσσαλονίκη. Συνεπώς, κάπου θα ήμουν και δεν θα μπορούσα να πάω. Οι συντελεστές όμως ήταν φανταστικοί τότε. 

Τι σημαίνει για εσένα «σ' αγαπώ»;

Σημαίνει να «βιάσω» το εγώ μου. Αν ο άνθρωπος το καταφέρει αυτό, όχι να το απορρίψει, ούτε να το αγνοήσει, να το «βιάσει», τότε αρχίζει και αγαπά. 

Το έχεις αφήσει ποτέ αναπάντητο;

Ναι, το έχω αφήσει. Και το έχω πει και κοροϊδευτικά. Τα έχω κάνει όλα. Και μου το έχουν αφήσει αναπάντητο. Συνήθως όταν οι άνθρωποι λένε «σ' αγαπώ», περιμένουν ν’ ακούσουν από τον άλλον «και εγώ». Όταν αρχίζεις να «βιάζεις» το εγώ σου, το λες και δεν περιμένεις τίποτα. Και να μην πάρεις απάντηση, δεν σημαίνει τίποτα... 

Έχεις προδώσει ποτέ το «σ' αγαπώ» που έχεις πει; 

Αν προδώσεις την αγάπη, δεν προδίδεις τον άλλον, προδίδεις τον εαυτό σου. Αυτό, όμως, πρέπει να είσαι έτοιμος να το συνειδητοποιήσεις. Η συνείδησή σου πρέπει να στο πει.  

Έχεις κάνει ποτέ κάτι ακραίο για την αγάπη;

Έψαχνα να βρω ένα ανθοπωλείο και πήγα από Φάληρο - Αθήνα με τα πόδια για να πάρω σε κάποια λουλούδια. Και τελικά δεν της τα έδωσα. Έκανα ό, τι έκανα αλλά όταν έφτασα στο σημείο να τα προσφέρω, τελικά τα πέταξα. Αυτή η διαδρομή όμως, με έκανε να σκέφτομαι έτσι όπως σκέφτομαι τώρα. 

koukouras texnes plus sunenteukis

Η παράσταση ήταν να ανέβει λίγο πριν ξεκινήσει η πανδημία αλλά αναβλήθηκε όπως και πολλές άλλες. Τι αντίκτυπο πιστεύεις ότι θα έχει ο κορωνοϊός στο θέατρο από εδώ και πέρα; 

Υπάρχει ήδη ένα πολύ αρνητικό αντίκτυπο, γιατί το πρώτο πράγμα που έκλεισε ήταν το θέατρο, με αποτέλεσμα εκατοντάδες επαγγελματίες του χώρου να μείνουν άνεργοι.  

Ο κόσμος είναι πολύ επιφυλακτικός και αυτός ο φόβος νομίζω ότι δεν θα τον αφήσει να συγκεντρωθεί στην εκάστοτε παράσταση. Πιστεύω ότι ο κορωνοϊός «έχει πληγώσει» το θέατρο ανεπανόρθωτα, και σκέψου ότι ακόμα είναι και καλοκαίρι. Φαντάσου τον χειμώνα που θα είμαστε και σε κλειστό χώρο. Η βλάβη είναι μεγάλη και δεν ξέρω πώς και αν θα ξεπεραστεί. 

Το θέατρο ενώνει τους ανθρώπους, τους δυναμώνει. Ανοίγει το μυαλό. Εάν εξαφανιστεί, θα έχουμε πρόβλημα. Μπορεί να είναι λίγο υπερβολικό αυτό που θα πω αλλά θεωρώ ότι επειδή με το θέατρο ανοίγει το μυαλό του κοινού, ανταλλάσει ιδέες, κάποιοι θέλουν να το σταματήσουν αυτό γιατί δεν τους συμφέρει. Υπάρχει μια στοχοποίηση. Σίγουρα όμως δεν μπορούμε να είμαστε πολιτισμένοι, μένοντας κλεισμένοι μέσα στο σπίτι.  

Στην καραντίνα είδαμε και πολλές μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις. Πώς σου φάνηκε αυτή η πρωτοβουλία;

Αυτό υποκαθιστά το θέατρο για να μην χάνουμε την επαφή μας 100% και για να μην αποξενωθούμε. Το υποκαθιστά σε ένα βαθμό κάτω του μετρίου κατά την άποψή μου. Είναι όμως ένας αγώνας. Επομένως, συμφωνώ με αυτό που έγινε, όμως να μην γίνει κανόνας, «να μην κοιμηθεί» το μυαλό του θεατή. Μην γίνει συνήθεια. Η ευκολία του να μπω κάπου και να δω αυτό που μου αρέσει ανά πάσα στιγμή, δεν είναι προετοιμασία πνευματική και ψυχολογική για να γίνουμε διαφορετικοί άνθρωποι.  

koukouras texnes plus ki

Πώς βίωσες το διάστημα της καραντίνας;

Το βίωσα πάρα πολύ άσχημα γιατί αυτός ο υποχρεωτικός εγκλεισμός  ήταν πρωτόγνωρος και δεν μου αρέσει ο περιορισμός. Έχασα τη δουλειά μου, δεν είχα χρήματα, δεν ήμουν δημιουργικός.  

Το «Κι εγώ σ'αγαπώ» θα ήταν η δεύτερη παράσταση που θα επαιζα. Ήμουν στο «Ξενοδοχείον ο Παράδεισος» και θα έκανα και αυτό. Οπότε, βρισκόμουν σε έναν καλλιτεχνικό οργασμό, και μάλιστα με δύο διαφορετικά έργα: μια κωμωδία και ένα δράμα.  

Οπότε, όταν αυτό μου το στερείς και μου λες και «κάτσε και σπίτι» ή «βγες έξω αλλά φόρα μάσκα», με τρελαίνεις. Δεν γίνεται να μην έχουμε επαφή. Η αφή είναι αυτή που θα σε οδηγήσει να νιώσεις τον άλλον. Άμα χάσεις τη μυρωδιά και το φιλί, τι μας μένει; Δεν ξέρω πού θα μας βγάλει όλη αυτή η ιστορία, θεωρώ ότι θα υπάρξουν ριζοσπαστικές καταστάσεις. Τι να πω, κάθε γενιά καλείται να πληρώσει κάτι... Πάντως, βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο της ιστορίας. 

Ανάμεσα σε θέατρο και τηλεόραση, τι προτιμάς;

Η τηλεόραση μού έδωσε μεγάλη ώθηση. Βέβαια, όταν έκανα τηλεόραση, ήμουν ήδη 15 χρόνια στο θέατρο. Η αναγνωρισιμότητα με βοήθησε πολύ. Δεν την απορρίπτω αλλά προτιμώ το θέατρο. Η τηλεόραση είναι ένα πράγμα πάρα πολύ δύσκολο, χρειάζεται ειδική τεχνική, έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα από αυτήν. Είναι ένα πολύ σοβαρό μέσο αρκεί να μην μας βολέψει. Γιατί έτσι και την καταλάβεις, την κάνεις εύκολα και επαναπαύεσαι.  

koukouras texnes plus 2

Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα ήθελες να παίξεις αλλά δεν έχει προκύψει μέχρι στιγμής;

Πολλοί. Μου αρέσουν οι κλασικοί ρόλοι, όπως οι τραγωδίες που τα κείμενά τους είναι «ωκεανοί». Επίσης πολλοί ρόλοι του Τενεσί Ουίλιαμς που είναι ο αγαπημένος μου. Υπάρχουν δεκάδες ρόλοι που θα ήθελα να παίξω. Γιατί δεν μπορείς να πεις, «έπαιξα αυτόν τον ρόλο, άρα εντάξει έκλεισα». Ποτέ δεν κλείνεις. 

Κάποιος ρόλος είτε στην τηλεόραση είτε στο θέατρο που να έχεις «ζηλέψει»;

Συνήθως δεν ζηλεύω, αλλά θα ήθελα να έχω συμμετάσχει σε μεγάλες παραγωγές, όπως το «Νησί» ή οι «Άγριες Μέλισσες». Θέλω να κάνω ρόλους που να είναι ανατρεπτικοί και διαφορετικοί μεταξύ τους.  

Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου με πέντε λέξεις; 

Χαρούμενα λυπημένος, καθαρός, συναισθηματικός, εγωιστής και λαίμαργος. 

Διακοπές θα καταφέρεις να πας;

Ναι, θα πάω επτά ημέρες για να ξεκουραστώ πριν την παράσταση.  

Το έργο του σημαντικού Βρετανού συγγραφέα Doug Lucie, ανεβαίνει στο θέατρο Χυτήριο – Σημείο Πολιτισμού από τις 21 Αυγούστου μέχρι και τον Οκτώβρη, κάθε Παρασκευή και Σάββατο και ώρα 22.30. 

«Κι εγώ Σ'αγαπώ»

Μετάφραση: Βάσια Παναγοπούλου 

Σκηνοθεσία: Γιάννης Αϊβάζης 

Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης 

Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου 

Μουσική: Βασίλης Κουμεντάκης 

Ενδυματολόγος: Ελένη Μπλέτσα 

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Φρίγγας 

Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μάλλιαρης 

Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Κούκουρας, Παναγιώτης Καρμάτης, Χριστίνα Δαλαμάγκα, Φωτεινή Λεβογιάννη 

Προπώληση εισιτηρίων 10 ευρώ στο https://www.viva.gr/tickets/theater/xytirio-proavlio/ki-ego-s-agapo/

Χυτήριο Σημείο Πολιτισμού, Ιερά Οδός 44, Κεραμεικός. Τηλ: 210 3412313 – 6951787821. | www.chytirio.gr

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Η τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 «Άγριες Μέλισσες» σίγουρα έχει πολλούς φανατικούς θαυμαστές σ' όλη την Ελλάδα. Ένας ζαχαροπλάστης όμως ανήκει σίγουρα στους κορυφαίους fans της σειράς, αφού κατάφερε να κάνει τους αγαπημένους του πρωταγωνιστές... τούρτα!

Ο Απόστολος Τσομπανάκης ζαχαροπλάστης από τη Ν Πέλλα αξιοποίησε το ταλέντο του και δημιούργησε καταπληκτικές ζαχαρόπαστες, έργα τέχνης, με φιγούρες από τη γνωστή τηλεοπτική σειρά!

agriesmelisses texnesplus2

Η Λενιώ, ο Δούκας, η Μυρσίνη και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές της αγαπημένης σειράς είναι έτοιμοι... για φάγωμα.

agriesmelisses texnesplus3

Οι «Άγριες Μέλισσες» του ΑΝΤ1 είναι από τις πιο επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές όχι μόνο της φετινής σεζόν, αλλά  της ελληνικής τηλεόρασης γενικότερα.

agriesmelisses texnesplus4

agriesmelisses texnesplus5

agriesmelisses texnesplus6

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Συνεχώς ψάχνουμε τρόπους για το πώς να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Συχνά μάλιστα αυτό τείνει να γίνεται ένα από τα καθημερινά μας άγχη. Ο Γιώργος Ηλιόπουλος όμως, έρχεται για να αλλάξει τα δεδομένα και με την ανατρεπτική του κωμωδία μας μαθαίνει «Πώς να καταστρέψουμε τη ζωή μας».

Η παράσταση που τόσο πολύ αγάπησε το κοινό επιστρέφει για 4η χρονιά για τρεις τελευταίες «καταστροφικές» παραστάσεις στο Θεάτρο Τζένη Καρέζη.

Ο Γιώργος Ηλιόπουλος μας μίλησε για το πόσο «επικίνδυνος» μπορεί να γίνει ο μονόλογος για έναν ηθοποιό, για το τι μπορεί να τον φέρει στο σημείο να πει «καταστράφηκε η ζωή μου» αλλά και για την επιτυχία που κάνει φέτος ως «Προκόπης» στις «Άγριες Μέλισσες».

Πες μας λίγα λόγια για την παράσταση.

Είναι μια παράσταση με καταιγιστικούς ρυθμούς. Βλέπουμε τη ζωή ενός άνδρα από το απόγειο ως την καταστροφή και πως ξαναστέκεται πάλι στα πόδια του. Μιλά για τις νευρώσεις του σύγχρονου άνδρα και τις εμμονές που έχει πολλές φορές, γιατί αυτός τα έχει όλα στη ζωή του και ξαφνικά τα χάνει. Στην ουσία ερωτεύεται, βρίσκει την γυναίκα της ζωής του και από μια χαζομάρα του μυαλού του, τα τινάζει όλα στον αέρα. Και μέσα από την ιστορία παίρνει το μάθημα του, καταλήγει με ένα συμπέρασμα ζωής. Όλο αυτό όμως με ένα τρόπο διασκεδαστικό και ξεκαρδιστικό. Το χιούμορ είναι το πιο κατάλληλο όχημα για να πεις την αλήθεια σου. Οι άνθρωποι όταν κάνουμε πλάκα είμαστε πιο ειλικρινής νομίζω. Η επιτυχία της παράστασης έγκειται στο γεγονός ότι είναι τόσο αληθινό αυτό που βλέπει ο άλλος που πολλές φορές αναγνωρίζει τον εαυτό του. Κατά τη διάρκεια της παράστασης αλλάζω είκοσι ρόλους το οποίο είναι πολύ ευχάριστο πολύ διασκεδαστικό και πολύ γρήγορο. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ποτέ ξεκινάει και πότε τελειώνει.

Τι δυσκολίες έχει αυτή η εναλλαγή ρόλων για έναν ηθοποιό;

Είναι απολαυστικό. Είναι πολύ δύσκολο και κουραστικό άλλα είναι τόσο μεγάλη η απόλαυση που παίρνεις από τον κόσμο, που σε ξεκουράζει στη στιγμή. Σε αυτό το έργο βάζω την πείρα και ότι αποκόμισα από μια διαδρομή είκοσι ετών. Είναι ένα μεγάλο δώρο που μου έκανε η Βασιλική Ανδρίτσου, η σκηνοθέτης της παράστασης, γιατί χωρίς την πολύτιμη βοήθεια της εγώ δεν θα είχα κάνει τίποτα. Γενικά εγώ δουλεύω καλύτερα σε σύνολα και όχι μόνος μου και αυτό είναι κάτι που είναι όλο πάνω μου. Δεν θα είχα την τόλμη να το κάνω αν δεν με στήριζε και αν δεν πίστευε σε εμένα. Στην τέχνη η πίστη είναι το σημαντικότερο πράγμα. Πρέπει κάποιος να πιστέψει σε εσένα για να ανθίσεις. Αυτή η παράσταση ίσως είναι από τα σπουδαιότερα πράγματα που έχω κάνει.

Πόσο δύσκολο είναι ένας ηθοποιός να σκηνοθετεί έναν άλλον ηθοποιό;

Δυσκολία υπάρχει όταν ένας καλλιτέχνης δεν είναι αισιόδοξος. Εννιά στα δέκα δικά μου έργα τα έχουν σκηνοθετήσει ηθοποιοί. Μιλούν πιο πολύ σε αυτούς. Ίσως γιατί εγώ είμαι ένας ηθοποιός που γράφω για ηθοποιούς Όχι για σκηνοθέτες.

Γράφω πράγματα που θέλω να παίξω, που θέλω να δω να παίζουν οι ηθοποιοί μου. Και είναι τόσο μεγάλη η γκάμα και η διαδρομή που τους ζητιέται να ακολουθήσουν μέσα στους ρόλους που γράφω, που όλοι θέλουν να το δοκιμάσουν. Ένας ηθοποιός ίσα ίσα που μπορεί να καταλάβει τι πρέπει να αντιμετωπίσει ένας άλλος ηθοποιός και μπορεί να τον καθοδηγήσει πιο εύκολα.

Τι παγίδες μπορεί να κρύβει το να γράφεις και ταυτόχρονα να πρωταγωνιστείς σε δικό σου έργο;

Για κάποιους κρύβει για εμένα όχι, γιατί μπορώ να ξεχωρίσω τη διαδικασία. Και στα έργα μου όταν παίζονται πότε δεν πάω στις πρόβες, το αφήνω ελεύθερο δεν δίνω οδηγίες. Το έργο έχει γραφτεί, είναι εκεί, αν ο άλλος το σεβαστεί θα αποδείξει την αξία του. Αν δεν το σεβαστεί έχει κάνει αυτός το λάθος του. Το ίδιο συμβαίνει και όταν παίζω ένα έργο. Αφήνομαι στα χέρια του σκηνοθέτη γιατί πιστεύω πιο πολλά μάτια είναι καλύτερα από δύο. Όλα στην τέχνη είναι θέμα εμπιστοσύνης. Από τη στιγμή που εμπιστεύεσαι τον σκηνοθέτη σου, κάνεις αυτό που λέει. Μπορεί στο τέλος να είναι κάτι εντελώς αντίθετο από αυτό που έχεις σκεφτεί άλλα αν λειτουργεί πρέπει να το ακολουθήσεις. Άρα λοιπόν δεν έχω πρόβλημα να το κάνω αυτό. Ίσα ίσα το επιζητώ, πότε δεν έχω κάνει κάτι που να μην έχει ανέβει από άλλο σκηνοθέτη. Εγώ είμαι απλά διαθέσιμος σε αυτό που έχω να κάνω.

Το έργο θα παιχτεί για 4η χρονιά. Τι είναι αυτό που το κάνει τόσο πετυχημένο;

Είναι ότι ο θεατής δεν το περιμένει. Ούτε από εμένα επειδή δεν ξέρει τι κάνω. Έχει απλά μια εικόνα από τηλεοπτικές σειρές. Είναι απρόβλεπτο, είναι πολύ αληθινό, είναι πραγματικά αστείο, είναι γρήγορο, δεν βαριέσαι και βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό. Και νομίζω ότι ο χαρακτήρας, επειδή στο τέλος βάζει μυαλό, γίνεται αγαπητός αλλιώς θα ήταν μισητός. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δει την παράσταση έξι και επτά φορές, πριν πω την ατάκα την λένε από κάτω. Όταν είσαι μόνος σου είναι πολύ δύσκολο να στηρίξεις κάτι άλλα η παράσταση μαθεύτηκε από τον κόσμο που το έβλεπε.

iliopoulos texnesplus2

Πόσο «επικίνδυνος» μπορεί να είναι ο μονόλογος για τον ηθοποιό;

Είναι ένα μεγάλο ρίσκο. Άμα κάτι χάσεις, χάθηκε η παράσταση. Αν χάσεις τον ρυθμό, τινάχτηκαν όλα στον αέρα. Επειδή δεν υπάρχει σκηνικό και είμαι εγώ απέναντι στον κόσμο, αν κάπου δεν είσαι σωστός ή δεν είσαι αρκετά τολμηρός, το πράγμα χάνεται και ο κόσμος φεύγει. Για τον ηθοποιό είναι ένα μοναχικό ταξίδι, γίνεται κάτι αστείο και δεν μπορείς να το μοιραστείς με κάποιον. Από την άλλη, η μεγάλη γοητεία είναι ότι ο κόσμος ακολουθεί μόνο εσένα από την αρχή μέχρι την τελευταία στιγμή.

Υπάρχει όριο στην κωμωδία;

Δεν μου αρέσει να λέω τη λέξη όρια γιατί δεν συμβαδίζει με την τέχνη. Υπάρχει η ποιότητα που φέρεις ως άνθρωπος, η ποιότητα του καλλιτέχνη. Υπάρχουν τα κίνητρα του καλλιτέχνη όπως αντίστοιχα και του κοινού. Μπορεί να πας σε μια παράσταση που βρίζουν ασύστολα και να μη σε ενοχλήσει. Και να ακούσεις «ρε» από κάποιους άλλους και να ενοχληθείς. Ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι τολμηρός και να διανύσει την διαδρομή του, όπως και ο θεατής που πάει στο θέατρο. Το θέατρο δεν είναι τηλεόραση. Ο θεατής στο θέατρο πληρώνει για να ακούσει την αλήθεια, στην τηλεόραση πληρώνουν τον καλλιτέχνη για να πει ψέματα. Στο θέατρο ο άλλος έρχεται να σε δει, βγαίνει από το σπίτι του, πληρώνει εισιτήριο και κάθεται σε μια αίθουσα να σε παρακολουθήσει. Στην τηλεόραση επειδή εισβάλεις στο σπίτι του δεν μπορείς να του λες πάντα την αλήθεια γιατί ο άλλος μπορεί να μην είναι έτοιμος να την ακούσει. Το θέατρο με την τηλεόραση είναι άλλη τέχνη παρά το γεγονός ότι γίνονται όλα από ηθοποιούς. Το φρένο το βάζει η ποιότητά σου, τα κίνητρά σου και το κατά πόσο θέλει ο άλλος να ακούσει την αλήθεια. Δεν μπορείς να φοβάσαι να πεις πράγματα για να μην κακοχαρακτηριστείς. Δεν μπορείς να ζητάς ειλικρίνεια όταν ο ίδιος δεν είσαι ειλικρινής.

Υπάρχει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό στα έργα που έχεις γράψει;

Νομίζω είναι το χιούμορ. Ακόμα και τα πιο δραματικά μου έργα έχουν ένα χιούμορ που υποβόσκει, το οποίο είναι απαραίτητο. Τα έργα μου είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους αλλά ταυτόχρονα έχουν αυτή την κοινή γραμμή. Γράφω και παίζω γιατί θέλω να ζήσω πράγματα που στη ζωή μου δεν θα μπορούσα να ζήσω. Είμαι ένας άνθρωπος που αποφεύγει τις συγκρούσεις. Το θέατρο όμως μου δίνει την δυνατότητα να γίνομαι γενναίος και να αντιμετωπίζω πράγματα που στη ζωή μου με τρομάζουν. Για εμένα η υποκριτική και το γράψιμο είναι μια άσκηση θάρρους. Ένα από τα πράγματα που έχει αυτή η παράσταση είναι ότι είμαι θαρραλέος. Αυτό εντοπίζει το κοινό και γι ́αυτό έχει αγκαλιάσει την παράσταση.

Τι μπορεί να σε φτάσει στο σημείο να πεις «καταστράφηκε η ζωή μου»;

Τα ψέματα και το να έχεις καταλάβει ότι έχεις κάνει λάθος και να μη το αναγνωρίζεις. Το να μην εξελίσσεσαι, το να αρνείσαι να δεις ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει και να μην θες και εσύ ο ίδιος να αλλάξεις. Και να μην αναγνωρίζεις το καλό που κάνουν οι άλλοι. Ας πούμε σε μια σχέση να μην αναγνωρίζεις πως ο άνθρωπος σου σε έχει στηρίξει και σε έχει βοηθήσει να γίνεις αυτό που είσαι. Ζούμε σε μέρες που καλλιεργείται πάρα πολύ το εγώ, ξεχνώντας ότι για να υπάρξουμε είναι απαραίτητο το εμείς.

Η παράσταση έχει πάρα πολλές κινηματογραφικές αναφορές. Εσύ αν η ζωή σου ήταν μια ταινία ποια θα ήθελες να είναι;

Δεν ξέρω για να πω την αλήθεια αλλά η αγαπημένη μου ταινία είναι το «Jerry Maguire». Είναι μια παλιά ταινία του 1997. Καταλαβαίνω τον ήρωα στο πετσί του. Με συγκινεί πολύ αυτή η ταινία. Γιατί ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κάτι κάνεις λάθος στη ζωή και θέλεις να το αλλάξεις και πληρώνεις το τίμημα. Μου έχει συμβεί και εμένα αυτό. Έκανα άλλα πράγματα στη ζωή μου και τα παράτησα για να ασχοληθώ με το θέατρο. Οι φοβίες που είχα με έσπρωξαν να κάνω άλλες δουλειές και να σπουδάσω άλλα πράγματα, αλλά αυτό ήθελα να κάνω πάντα. Κάποια στιγμή έφτασα στο όριο μου είδα ότι δεν ήμουν ευτυχισμένος και τα παράτησα όλα για να ασχοληθώ με το θέατρο. Σε αυτό έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο βέβαια ο δάσκαλός μου, ο Κώστας ο Καζάκος, που του χρωστάω τη ζωή μου κυριολεκτικά.

iliopoulos

Σκήνη από τις "Άγριες Μέλισσες" μαζί με τον Γιώργο Σουξέ. 

Φέτος συμμετέχεις και στις «Άγριες Μέλισσες». Τι πιστεύεις ότι είναι αυτό που έχει κάνει αυτή τη σειρά τόσο επιτυχημένη;

Δύο πράγματα. Το ένα είναι το εξαιρετικό σενάριο της Μελίνας Τσαμπάνη. Έχει σκιαγραφήσει τόσο καλά τους χαρακτήρες που τους ακολουθείς ανά πάσα στιγμή. Και το άλλο είναι οι φοβεροί ηθοποιοί. Ένα σύνολο ηθοποιών οι οποίοι έχουν αγαπήσει και υπερασπιστεί αυτή τη δουλειά με όλες τους τις δυνάμεις. Αυτά είναι αυτά που ξεχωρίζουν. Εγώ έχω την τύχη να συναναστρέφομαι με μια πολύ καλή παρέα που γελάμε πάρα πολύ και είναι μεγάλη ευτυχία να δουλεύω με αυτούς τους ανθρώπους. Νιώθω ασφάλεια, έχουμε ένα κοινό χιούμορ και περνάει το γύρισμα πολύ ευχάριστα.

Όταν διάβασες  για πρώτη φορά το ρόλο σου, τι σκέφτηκες;
 
 Όταν με φώναξαν στο κάστινγκ και μου έδωσαν τη σκηνή να τη διαβάσω, έπαθα πανικό, γιατί νόμιζα ότι απλά θα κάναμε μια κουβέντα. Δεν ήξερα ότι θα κάναμε κατευθείαν δοκιμαστικό.
 Ήταν ένας ρόλος που δεν υπήρχε από την αρχή της σειράς, έγινε μετά, και οι σκηνές του είναι κυρίως κωμικές. 
 

Ιnfo
«Πώς να καταστρέψετε την ζωή σας»
Σκηνοθεσία: Βασιλική Ανδρίτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλού Κατσαφάδου
Γραφιστικά: Θοδωρής Σαράφης
Ερμηνεία: Γιώργος Ηλιόπουλος
Πού: Θέατρο Τζένη Καρέζη, Ακαδημίας 3, Αθήνα, τηλ. 210 3636144, www.theatrotzenikarezi.com
Έναρξη παραστάσεων: Τέταρτη 4 Μαρτίου 2020 στις 21.15 και στις 11 και 18 Μαρτίου στις 21.15
Διάρκεια παράστασης: 1ώρα και 40 λεπτά (με διάλειμμα)

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Δεν έχω κάποιο αγαπημένο αντικείμενο που να έχω πάντα μαζί μου στο καμαρίνι,ίσως γιατί πια τα περισσότερα θέατρα φιλοξενούν πολλές παραστάσεις και το καμαρίνι είναι κοινό για όλους! Οπότε αναγκαστικά παίρνω μαζί μου τα απαραίτητα,καλλυντικά και καφέ.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ ήταν στο Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη στην πρώτη μου επαγγελματική παράσταση (Βασικά με λεν Θανάση), ενώ ακόμα ήμουν μαθήτρια στη σχολή. Το θέατρο και ο χώρος ήταν ολοκαίνουριος, ήταν πεντακάθαρα, είχε αρκετό χώρο και το κυριότερο, ήταν το πρώτο μου καμαρίνι. Ένιωθα ως πρωτοεμφανιζόμενη μεγάλη θαλπωρή ενώ ετοιμαζόμουν εκεί! Όταν είσαι στην αρχή του ονείρου σου όλα τα βλέπεις φανταστικά! Έχουν υπάρξει μετέπειτα και ωραιότερα αντικειμενικά καμαρίνια αλλά εγώ αυτό έχω κρατημένο στη μνήμη μου.

   kokosi kamarinii

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Τρελαίνομαι για τα καμαρίνια της Επιδαύρου! Όχι γιατί είναι τα πιο ωραία αλλά γιατί θα ήθελα πολύ να με φιλοξενούσε ένα για 2 παραστάσεις.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Στο παλιό θέατρο 104 στην Καλλιδρομίου, με την παράσταση (Ένα μάτσο βιόλες) του Παναγιώτη Παναγόπουλου συνυπήρχαμε σε ένα καμαρίνι 5τμ, 10 γυναίκες και ο Παναγιώτης. Απίστευτα γέλια, πλάκες, γκάφες, πειράγματα μεταξύ μας, κάποιες άλλαζαν στη βεράντα, κάποιες στη σκάλα ακόμα και στη ταράτσα! Δεν τσακωθήκαμε ούτε μια φορά, ήμασταν κ είμαστε πολύ αγαπημένοι! Σπάνιο…

 kokosi 2 texnes plus

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου

Το τελευταίο πράγμα που κάνω πριν φύγω από το καμαρίνι, είναι να κοιταχθώ στον καθρέφτη για να δώ αν είμαι εντάξει.Τελευταίο τσεκ και ……φύγαμε για παράσταση!

Η Ασπασία Κοκόση πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η Κενή Διαθήκη» στο Θέατρο ΠΚ, κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 18:15

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Έξι άνθρωποι βρίσκονται σε ένα αστυνομικό τμήμα για να εξιχνιάσουν μαζί με τον αστυνόμο την υπόθεση απαγωγής ή κλοπής ή εξαφάνισης ενός χρυσόψαρου. Ο καθένας όμως παρουσιάζει τη δική του εκδοχή της ιστορίας, και τότε όλα μπερδεύονται.

Ο Δημήτρης Νταούλης γράφει και σκηνοθετεί «Το χρυσόψαρο», ένα έργο που θέτει ζητήματα ελευθερίας της σκέψης στον χαοτικό κόσμο της σύγχρονης καθημερινότητας.

Εγώ τον συνάντησα στο θέατρο ΜΠΙΜΠ και έχοντας ως «μουσική υπόκρουση» το ζέσταμα της  παράστασης μιλήσαμε για την ελευθερία, για το τι τον ενέπνευσε να γράψει αυτό το έργο αλλά και για το ποια είναι η δική του «γυάλα».

 

75635928 2367140646730442 3705327028526907392 n

Πες μας δυο λόγια για την παράσταση.

Το «χρυσόψαρο» είναι ένα έργο για την ελευθερία που το έγραψα το καλοκαίρι που μας πέρασε. Προσπαθώ μέσα από αυτό να μιλήσω για τον παραλογισμό τον οποίο βιώνουμε εμείς οι άνθρωποι, Μέσα από αυτόν οι άνθρωποι βιώνουν περίεργες καταστάσεις που τους κάνουν να ξεχάσουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Μέσα από αυτό το έργο βλέπουμε κάποιους χαρακτήρες για τους οποίους το χρυσόψαρο συμβολίζει κάτι διαφορετικό. Βλέπουμε ένα χρυσόψαρο που έχει κλαπεί, και καθέναν από τους χαρακτήρες να έρχεται στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσει αν το έκλεψε. Ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι ο ένοχος και ακούμε όλες τις εκδοχές της ιστορίας για την κλοπή του χρυσόψαρου. Και μέσα από αυτήν την εξιστόρηση των γεγονότων για το τι έγινε σε αυτό το pet shop βλέπουμε ότι ο καθένας θυμάται διαφορετικά το περιστατικό της κλοπής. Οπότε καταλαβαίνουμε ότι είναι ένα συμβολικό έργο για την μνήμη, που είναι ένστικτο, που ο καθένας θυμάται διαφορετικά τα πράγματα και που τελικά το χρυσόψαρο συμβολίζει κάτι διαφορετικό για τον καθένα.

Για εσένα τι συμβολίζει το χρυσόψαρο;

Για τους Κινέζους το χρυσόψαρο είναι σύμβολο καλής ενέργειας. Για εμένα το χρυσόψαρο συμβολίζει πολλά πράγματα που δεν θα ήθελα να αποκαλύψω γιατί για τον θεατή μπορεί να είναι κάτι προσωπικό και δεν θέλω να τον επηρεάσω. Θα μπορούσε να συμβολίζει ακόμα και την Ελλάδα που ο καθένας θέλει να εκμεταλλευτεί. Για εμένα είναι κάτι πολύ προσωπικό πάντως.

Ποιο μήνυμα θες να περάσεις μέσα από το έργο;

Όταν γράφεις ένα έργο έχεις κάτι στο μυαλό σου αλλά οι χαρακτήρες σε πηγαίνουν μόνοι τους και τελικά ξεπηδούν πολλά πράγματα που δεν περίμενες. Νομίζω πως αυτό που βγαίνει σαν γενικότερη αίσθηση από αυτήν την παράσταση είναι ότι ζούμε έναν πολύ μεγάλο καταιγισμό πληροφοριών τον οποίο ο καθένας δεν μπορεί να διαχειριστεί αλλά και ότι είναι δύσκολο να παραμείνεις αληθινός μέσα στην αναζήτηση του εαυτού σου.

Σκηνοθετικά τι ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε περισσότερο;

Σκηνοθετικά αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστείς οκτώ άτομα.

 

xrusopsaro 3 1

Τι σε εμπνέει συνήθως;

Με εμπνέουν πολύ οι δύσκολες καταστάσεις που περνάει η χώρα μας σε κοινωνικό επίπεδο. Εννοώ τις οικογενειακές καταστάσεις, τις ζυμώσεις τις οποίες περνάμε αλλά και τις συζητήσεις που κάνουν οι άνθρωποι. Αλλά με εμπνέει και η φύση, ο ήλιος, η θάλασσα ακόμα και τα πιο απλά πράγματα.

Θα ήθελες να έχεις την μνήμη ενός χρυσόψαρου;

Κάποιοι λένε ότι αυτό με τα τρία δευτερόλεπτα που λένε ότι κρατάει η μνήμη ενός χρυσόψαρου είναι μύθος. Εγώ γράφοντας αυτό το κείμενο συνειδητοποίησα ότι δεν ισχύει. Οι περισσότεροι άνθρωποι πάντως το πιστεύουν γι' αυτό και το κράτησα στο έργο. Εγώ νομίζω ότι έχω μνήμη ελέφαντα γιατί θυμάμαι πολύ καλά τη ζωή μου μέχρι τώρα με πολλές λεπτομέρειες. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα ήθελα να τη χάσω αυτή τη μνήμη. Ακόμα και τα άσχημα γεγονότα μας μαθαίνουν να γινόμαστε καλύτεροι. Ακόμα και όταν θυμάσαι μια άσχημη κατάσταση σου θυμίζει ότι εσύ συνεχίζεις να ζεις και μετά από αυτό έχοντας κρατήσει ένα δίδαγμα. Οπότε δεν θα ήθελα να σβήσω τις άσχημες στιγμές.

Τι πιστεύεις όμως ότι οδηγεί τους ανθρώπους να επιλέγουν μερικές φορές να έχουν μνήμη χρυσόψαρου;

Κάποιος μου είπε πρόσφατα ότι η μνήμη είναι ένστικτο. Οπότε αυτό τους οδηγεί. Δεν ξέρω αν ισχύει, το ανθρώπινο μυαλό είναι ένα μυστήριο οπότε πολλά πράγματα είναι ανεξήγητα.

Το χρυσόψαρο χάνει την ελευθερία του γιατί είναι κλεισμένο μέσα σε μια γυάλα. Αν υποθέσουμε ότι εσύ είσαι το χρυσόψαρο ποια είναι η δική σου γυάλα;

Οποιοδήποτε καλούπι για μένα είτε από τους γονείς, είτε από την κοινωνία, είτε από τα στερεότυπα, είναι η δική μου γυάλα και θα ήθελα να ζω έξω από αυτήν. Εννοείται ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει κάποια όρια αλλά ονειρεύομαι μια κοινωνία που ο άνθρωπος θα έχει το γνώθι σαυτόν, που θα αυτοπεριορίζεται. Αυτό είναι μια ιδανική κοινωνία και δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει. Μπορεί να λέω μπούρδες αυτή τη στιγμή αλλά για εμένα όποιος βάζει όρια στον άλλον του ασκεί και μια μορφή βίας.

Τι είναι η ελευθερία για εσένα;

Για εμένα την ελευθερία μόνο να την βιώσεις μπορείς, δεν μπορείς να την περιγράψεις γιατί με τον να την ορίσεις είναι σαν να την περιορίζεις αμέσως. Η ελευθερία είναι σαν το νερό, σαν μια βουτιά στην θάλασσα, σαν τον ήλιο. Ο άνθρωπος μόνο αν ζούσε στη φύση ελεύθερος θα μπορούσε να την βιώσει πραγματικά. Δυστυχώς έχει φτάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο ο πολιτισμός που ο άνθρωπος έχει σκλαβωθεί κάτω από το χρήμα και δεν μπορεί να τη βιώσει γιατί είναι δουλεύει για τα χρήματα.

Προσωπικά υπάρχει κάτι που νιώθεις ότι σε περιορίζει και σε κάνει να χάνεις τη δική σου ελευθερία;

Θα ήταν άδικο για τους άλλους ανθρώπους που ζουν πολύ πιο περιορισμένοι από εμένα να πω κάτι τέτοιο, γιατί ζω σε ένα πολύ ελεύθερο σπίτι οπότε είμαι ήδη πολύ πιο ελεύθερος από άλλους ανθρώπους. Μπορώ να σκεφτώ πολλά πράγματα στην κοινωνία μας που μας ασκούν καταπίεση. Εγώ δεν θεωρώ ότι είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει ελευθερίες, νιώθω ότι είμαι ένας άνθρωπος πολύ ελεύθερος.

Το έργο περιστρέφεται γύρω από την εξαφάνιση ενός χρυσόψαρου, κάτι που φαινομενικά είναι ασήμαντο. Εσύ έχεις χάσει ποτέ κάτι που για εσένα ήταν πολύ σημαντικό αλλά για τους άλλους ήταν ασήμαντο;

Πρόσφατα μου λήστεψαν το σπίτι και έχασα όλα τα γράμματα που είχα ανταλλάξει με την πρώτη μου κοπέλα. Και μέσα σε ένα σωρό άλλα άσχετα πράγματα μου κλέψανε και αυτά που για κάποιον άλλον σίγουρα είναι ασήμαντα αλλά για εμένα όχι.

Ως παιδί συμμετείχες και στην τηλεοπτική σειρά «Λατρεμένοι μου γείτονες». Πως βίωσες όλη αυτή την εμπειρία;

Ήταν μια πολύ διδακτική εμπειρία, κυρίως γιατί έμαθα τον χώρο της τηλεόρασης. Πως είναι δηλαδή να πηγαίνεις στην ώρα σου, να μαθαίνεις τα λόγια σου, να ανταποκρίνεσαι στη σκηνή και όλα αυτά. Απλά το παράπονό μου είναι ότι έπρεπε σαν παιδί να ανταποκριθώ σε μια δουλειά ενήλικα. Τον πρώτο χρόνο δεν καταλάβαινα και πολύ τι γινόταν από τον ενθουσιασμό μου. Τον δεύτερο χρόνο ήμουν πιο άνετος και είχα και κάποια παράπονα, το είχα πάρει και λίγο πάνω μου. Δεν μου άρεσε καθόλου που με αναγνώριζαν στο δρόμο. Στο σχολείο με έλεγαν ομοφυλόφιλο και χοντρό και γι' αυτό μετά δεν ήθελα να ασχοληθώ καθόλου ούτε με το θέατρο, ούτε με την τηλεόραση ούτε με τίποτα σχετικό. Επίσης, θέλω να πω ότι είχα μεγάλη αγάπη στους ηθοποιούς που παίζαμε μαζί γιατί ήξεραν πόσο δύσκολο ήταν αυτό για εμάς και μας πρόσεχαν. Και φυσικά και οι άνθρωποι πίσω από τις κάμερες και ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος. Όλα ήταν πολύ καλά και υπάρχει σαν μια πολύ καλή ανάμνηση. Ήταν κάτι που το είχα επιλέξει εγώ δεν μου το επέβαλλε κανείς. Ήθελα από μικρό παιδί να παίξω σε σίριαλ, ήταν κάτι που μετά από κάστινγκ κατάφερα μόνος μου, και αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω θα το ξαναέκανα.

 

xrisopsaro

Απόψε 14/1 και 20/1, 21/1,27/1, 28/1 και 3/2 και 4/2 
Στο Θεάτρο ΜΠΙΠ
Διεύθυνση: Αγίου Μελετίου 25, Αθήνα 113 61
Τηλέφωνο: 21 3034 4074 (για τηλεφωνικές κρατήσεις)
 

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Αμέτρητες οι ιδιότητες μια γυναίκας σε μία ανδροκρατούμενη, θεοκρατική κοινωνία. Και μια τέτοια περίπτωση γυναίκας ήταν και η Έμιλυ Ντίκινσον.Η ζωή της εντυπωσιακή όσο και το έργο της.

Ασάλευτη, μειδιούσα, παιγνιώδης, υπαινικτική και παθιασμένη μίλησε μέσα από τα ποιήματα της και επηρέασε όσο λίγοι την παγκόσμια λογοτεχνία.

Φέτος η Έμιλυ Ντίκινσον «ζωντανεύει» στο θέατρο 104 για να απολαύσει τη φήμη που τόσο λαχταρούσε, αλλά ποτέ δεν γνώρισε αλλά και να μας μυήσει στο... τελευταίο της όνειρο.

Ο Κωνσταντίνος Δανίκας, ένας εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης, μίλησε για την σπουδαία δημιουργό, για την γοητεία που ασκεί πάνω του, αλλά και για τους λόγους που θεωρεί ότι οδήγησαν τα ποιήματά της να γίνουν γνωστά μετά τον θάνατό τηΠείτε μας δυο λόγια για την παράσταση.

Η παράσταση "Το τελευταίο όνειρο της Εμιλυ Ντίκινσον" είναι μια ουσιαστική γνωριμία με την μεγάλη αυτή ποιήτρια. Διασκευάζοντας το κείμενο του Σταμάτη Πολενάκη, ένα χαρτογράφημα της ευφυΐας και της μοναδικής αντίληψης της, ο Δημοσθένης Φίλιππας με την βοήθεια της Ευαγγελίας Καπόγιαννη, δημιούργησαν ένα βαθύ και στοχευμένο ψυχογράφημα εξερευνώντας στοιχεία του χαρακτήρα της και απαντώντας σε πολλά καθολικά ερωτήματα.

 

22735 23807 regular thumbnail img 5291 1 640x426

Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος;

Ο ρόλος μου, αυστηρός και πολυδιάστατος, είναι ο διευθυντής σκηνής. Επηρεασμένος εν μέρη από τον Θόρτον Γουάιλντερ είναι ο σύνδεσμος της Έμιλυ στον κόσμο.

 Τι σας γοήτευσε στην ιστορία της Έμιλυ Ντίκινσον;

Τα πάντα! Η Εμιλυ Ντίκινσον δεν ήταν απλά μια πολύ καλή ποιήτρια, ήταν ένας ανυπέρβλητος άνθρωπος. Συνειδητοποίησε νωρίς το ταλέντο της και τάχθηκε στην ποίηση, κλείστηκε όλη της τη ζωή σε ένα δωμάτιο και αφιερώθηκε στην τέχνη της. Τέτοια προσωπική θυσία μόνο θαυμασμό και σέβας μου προκαλεί.

 Ο δικός σας ρόλος δεν ήταν από την αρχή γραμμένος. Τι κάνει τόσο απαραίτητη την προσθήκη του;

Είναι ένας χαρακτήρας που εντάχθηκε εκ των υστέρων για να καλύψει συγκεκριμένες ανάγκες του έργου. Ποιητής, ερευνητής, δήμιος, θαυμαστής, εραστής ακόμα και Θεός, είναι κάποιες από τις ιδιότητες του. Ιδιότητες απαραίτητες και αναγκαίες για να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές προσωπικότητες της Ντίκινσον.

danikas cover 755x590

Τι ρόλο παίζει η μουσική στην παράσταση;

Η μουσική της Κατερίνας Ελοσίτου λειτουργεί (μαζί με την παρουσία της) ως ο τέταρτος ηθοποιός. Ένας ξεχωριστός χαρακτήρας που σχολιάζει, υπογραμμίζει, δημιουργεί ατμόσφαιρες αλλά και λέει την δικιά του ιστορία.

Πως πιστεύετε ότι είχε επηρεάσει την Έμιλυ Ντίκινσον η αυστηρότητα με την οποία τη μεγάλωσε οι οικογένειά της;

Οι συνθήκες διαβίωσης σε μια τέτοια κοινωνία, εκείνη την εποχή, υπό τις αυστηρές αξίες μιας πατριαρχικής οικογένειας δεν άφηναν πολλά (έως κανένα) περιθώρια επιλογής. Ο τρόπος που μεγάλωνες και εκ των υστέρων ζούσες την ζωή σου, ήταν προκαθορισμένος. Φανερά επηρεασμένη από τους οικογενειακούς και κοινωνικούς θεσμούς, κάτι που διακρίνουμε συνεχώς στα ποιήματά της, έκανε μια επιλογή όχι για να αποξενωθεί από τους ανθρώπους αλλά για να αφοσιωθεί στο έργο της.

 VG75578

φωτογραφία από την παράστσαση στο θέατρο 104

Για ποιους λόγους θεωρείτε ότι τα ποιήματά της έγιναν γνωστά μετά τον θάνατό της;

Θα ήθελα πολύ να απαντήσω πως ήταν δική της επιλογή αλλά δυστυχώς όχι. Τα ποιήματα της απορρίφθηκαν πολλάκις κατά την διάρκεια της ζωής της. Οι τότε άνθρωποι των γραμμάτων, θεώρησαν την γραφή της αφελή, ίσως και ανώριμη. Έπρεπε να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι υπό τις κατάλληλες συνθήκες για να αναγνωριστεί η ευφυΐα της γραφής της.

Τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που κάνει τα ποιήματα αλλά και τη ζωή της Έμιλυ Ντίκινσον τόσο επίκαιρα;

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της Ντίκινσον ήταν η οπτική ματιά της. Η αντίληψη της απέναντι στον κόσμο και στα δρώμενα των συνανθρώπων της. Αυτό, μαζί με όλα τα άλλα συστατικά της πολύπλευρης προσωπικότητάς της, καθιστούν το έργο της διαχρονικό και καθολικό.

 Έχετε ασχοληθεί αρκετά και με το παιδικό θέατρο. Τι έχετε αποκομίσει από αυτό;

Πολλά και όμορφα συναισθήματα. Ένα διαφορετικό κοινό με τη δική του ιδιαίτερη ματιά. Τα παιδιά δέχονται μόνο την αλήθεια, την εσωτερική αλήθεια. Αυστηρά και ταυτόχρονα τόσο ανοιχτόκαρδα. Έτοιμα για ακραίες συμπεριφορές και σκληρές κριτικές.

Φέτος συμμετέχετε και στις «Άγριες Μέλισσες». Που πιστεύετε ότι οφείλεται η τόση μεγάλη επιτυχία που κάνει;

Η συνταγή είναι απλή. Ένας εμπνευσμένος σκηνοθέτης, μια ταλαντούχα σεναριογράφος, ο καθένας τους με την προσεκτικά επιλεγμένη ομάδα του και μια τόσο εύστοχη διανομή ρόλων. Ήταν από την αρχή ένα στοίχημα, μια μεγάλη παραγωγή σε μια καθημερινή σειρά. Ένα στοίχημα που πιστεύω με τη σειρά του μπορεί να αλλάξει τις ελληνικές τηλεοπτικές παραγωγές.

IMG 5305 640x426

«Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον»

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Δημοσθένης Φίλιππας
Δραματουργική επεξεργασία, βοηθός σκηνοθέτη: Eυαγγελία Καπόγιαννη
Ζωντανή πρωτότυπη μουσική: Κατερίνα Ελοσίτου
Παίζουν (αλφαβητικά): Kωνσταντίνος Δανίκας, Ιωάννα Μυλωνά, Μαρία Ροβάκη
Σκηνικά –κοστούμια : Mυρτώ Κοσμοπούλου
Φωτισμοί: Mελίνα Μάσχα
Εικαστική επιμέλεια εντύπων : Δικαίος Χατζηπλής
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Γουβέλης
Παραγωγή: Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Αντιγόνη», ομάδα ΔΟΚΙΜΗ

VG 75635

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00
Από 20 Νοεμβρίου μέχρι 23 Ιανουαρίου
Εισιτήρια: Oλόκληρο: 12 ευρώ\ Μειωμένο:8 ευρώ\ Ατέλειες: 5 ευρώ
Ηλεκτρονική προπώληση : Viva.gr
Διάρκεια:70 λεπτά
Θεάτρο 104 (Black Box)
Ευμολπιδών 41, Γκάζι (Μετρό Κεραμεικός)
11854 Αθήνα
Τηλ: 2103455020

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva

 

Διαβάστε επίσης:

Δημοσθένης Φίλιππας: «Οι Αξίες Μας,Πλέον, Είναι Εντελώς Φθηνές. Η Υπέρτατη Αξία Είναι Η Ομορφιά Και Το Φαίνεσθαι»

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου

Έχω πάντα το CD player μου για να ακούω τις μουσικές μου.

Και πολλά βιβλία για τις μελέτες μου για την τρέχουσα παράσταση αλλά και κάποια για τα μελλοντικά σχέδια

Το πιο ωραίο καναρίνι που είχα ποτέ

Το καμαρίνι που είχα φτιάξει στο Από Μηχανής θέατρο

Για δέκα χρόνια ήταν η μαγική μου σπηλιά.

Ήταν στενό και μικρό αλλά πολύ όμορφο και φορτωμένο με ότι αγαπούσα και πέρασα μέσα σε αυτό πολύ καλές αλλά και πολύ δύσκολες στιγμές

.akisvloutis texnesplus2 1

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει

Πάντα μου άρεσαν πολύ τα καμαρίνια του αρχαίου θεάτρου της Επιδαυρου, η πέτρινη σκάλα,η βεράντα που τα συνδέει.
Όλα είναι όπως πρέπε, μαγικά!

Την πιο ωραία ανάμνηση από καμαρίνι

Έχω παρά πολλές ωραίες αναμνήσεις από το καναρίνι του Λευτέρη Βογιατζή

Για επτά χρονιές χαιρόμουν με το τερατώδες χιούμορ του και τις ωραίες μας κουβέντες.

Το τελευταίο πράγμα κίνηση σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι

Σε κάθε παράσταση είναι η μόνο η σκέψη για το έργο αλλά κι η όλη διαδικασία των σκηνικών αντικειμένων που άλλοτε είναι απλή κι άλλοτε σύνθετη αλλά πάντα την κάνω μόνος μου για να είμαι σίγουρος ότι όλα είναι όπως πρέπει.

akisvloutis texnesplus3 1

«Ο Πατέρας» του Σουηδού δραματουργού Αυγούστου Στρίντμπεργκ ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Άκι Βλουτή με τον ίδιο και την Δήμητρα Χατούπη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, σε παραγωγή της Εταιρείας Συν-Επί σε συνεργασία με την K2L, παρουσιάζεται στο Θέατρο Άλφα.
 

 

Aντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Μoυ αρέσει το καμαρίνι να το νοιώθω σαν το σπίτι μου, να φτιάξω μια αίσθηση οικειότητας, γιατί για μένα το καμαρίνι δεν είναι απλά ο χώρος που θα ντυθώ, είναι ο χώρος στον οποίο θα προετοιμαστώ ψυχολογικά, σωματικά και πνευματικά πριν βγώ στη σκηνή, εκεί θα συνδεθώ με τους συναδέλφους μου, εκεί θα νοιώσω την ασφάλεια να αποθέσω το τρακ και τους φόβους μου.

Έτσι, πάντα υπάρχει εκεί η πετσέτα μου, οι πάτοι της πλατυποδίας μου, ένα ρεσώ που συχνά ανάβω ενώ προετοιμάζομαι, μια εικόνα, πρόσφατα μου έκαναν δώρο μια εικόνα του αγίου Πορφυρίου του μίμου που ήταν ηθοποιός και τον έχω για προστάτη στα θεατρικά μου. Σίγουρα βάζω μουσική που να με εμπνέει, ένας φελλός για το φωνητικό ζέσταμα που κάνω στο λόγο μου, και πάντα ένα άρωμα, σε κάθε μου ρόλο βάζω ένα διαφορετικό άρωμα πριν βγω στη σκηνή. Πλέον δε βάφομαι, αν δεν το απαιτεί ο ρόλος. Μ αρέσει που μεγαλώνω, κι όσο τα βρίσκω με τον εαυτό μου, τόσο πιο αληθινός θέλω να βγαίνω στη σκηνή.
Σε φιλω,
Μιχάλης

oikonomou texnesplus2

oikonomou texnesplus3

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

Το πιο όμορφο καμαρίνι, σαν χώρος, ήταν στο θέατρο του Νέου Κόσμου, δεν υπάρχει θέατρο που να νοιώθω πιο άνετα και σαν το σπίτι μου πιο πολύ απ αυτό, συνήθως σε κάποιο διπλανό καμαρίνι είναι πάντα άλλος θίασος που ετοιμάζεται για άλλο έργο. Είναι όμορφος αυτός ο συγχροτισμός, και αισθητικά ο χώρος είναι πολύ όμορφος.

Πέρα όμως απ αυτό, το καμαρίνι γίνεται ωραίο όταν η παρέα είναι όμορφη, και σε οδηγεί σε μια ακόμα πιο όμορφη και θερμή παράσταση. Το καμαρίνι, ακόμα και σήμερα του Αρίστου στο θέατρο Άνεσις, με τη Φιλαρέτη, το Γιάννη και τον Αλκιβιάδη, αλλά και του Art στο Μικρό Παλλάς, το έχουν αυτό. Καθόμαστε πάντα με τον Θοδωρή και τον Άλκι στο καμαρίνι του πρώτου, και πίνουμε μαζί τον καφέ μας, ακούγοντάς μουσική και λέγοντας τα νέα της ημέρας πριν πάει ο καθένας στο δικό του να ετοιμαστεί, αυτό είναι το πιο σημαντικό ζέσταμα. Παλιότερα, ήμουν πολύ πιο μονόχνωτος, καθόμουν μονάχος μου κάπως απομονωμένος, σήμερα καταλαβαίνω τη σημασία της επαφής με τους ανθρώπους στο καμαρίνι, πριν συναντηθούμε στη σκηνή.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Τα καμαρίνια του θεάτρου του Ήλιου, της Αριάν Μνουσκίν είναι τα πιο ονειρικά που έχω δεί. Σε όλες τις παραστάσεις είναι στημένα σαν καταυλισμός νομάδων που ταξιδεύουν, σαν μια κοινότητα, κάτω από πολύχρωμες τέντες, και μάλιστα φανέρα στους θεατές που περνάνε από δίπλα τους καθώς πάνε για τις θέσεις τους. Δεν τους νοιάζει να προδώσουν την έκπληξη της προετοιμασίας, γιατί ούτως ή άλλως η έκπληξη συμβαίνει σε αυτό που διαμείβεται μεταξύ κοινού και ηθοποιών επί σκηνής.

oikonomou texnesplus4

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς! Ας πάρω το πρώτο που μου ‘ρχεται. Με τον «Κυκλισμό του Τετραγώνου» του Δ. Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά είμαστε στη Λισαβόνα και ετοιμαζόμαστε για παράσταση σε ένα φανταστικό θέατρο , το Gulbekian Foundation, που η σκηνή του βλέπει σε μια λίμνη. Υπάρχει εκεί ένα πιάνο και ο Γιάννης ο Κλίνης αν θυμάμαι καλά, αρχίζει να παίζει τραγουδάμε, χοροπηδάμε, και γελάμε όλοι, μια παρέα, με μια απίστευτη ανεμελιά, σαν παιδιά, λίγο πριν βγούμε στη σκηνή. Το καλύτερο ζέσταμα.

oikonomou texnesplus5

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Κάνω το σταυρό μου, παίρνω μια βαθειά ανάσα χαμογελώντας, και πάντα, μα πάντα τσεκάρω αν είναι κλειστό το φερμουάρ μου (η σταθερή μου ανασφάλεια).

oikonomou texnesplus6

 

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Φωτογραφίες: Βικτωρία Σκαφιδά 

Η Ντόρα, μια νοσοκόμα κοντά στα σαράντα, ζει μια άχρωμη και βαρετή ζωή ως η «μοναχική» ερωμένη του Κέβιν, ενός γαλατά παντρεμένου με παιδί.

Μέσα σε αυτήν την πνιγηρή ματαίωση, εισβάλει ένα βράδυ επεισοδιακά στο σπίτι της ένας κύκνος, που σύντομα μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια της σε έναν άντρα που την ερωτεύεται, την ζηλεύει και την διεκδικεί.

Ένα πλάσμα που θα τους παρασύρει σε ένα αναπάντεχο ερωτικό τρίγωνο.

Συνάντησα την Υρώ Λούπη, την Ντόρα της παράστασης, λίγο μετά την πρόβα στο φουαγιέ του θεάτρου «Αγγέλων Βήμα» και μιλήσαμε για τη δική της σχέση με τα ερωτικά τρίγωνα, για τις αιτίες που μπορούν να σε «παγιδεύσουν» σε μια τέτοια κατάσταση αλλά και για τα δικά της ζητούμενα μέσα σε μία σχέση.

 

image1 2

Πες μας δυο λόγια για την παράσταση;

Είναι μια παράσταση που έχουμε αγαπήσει πολύ, έχουμε κάνει πολύ δημιουργικές πρόβες, δεθήκαμε πολύ και γίναμε ομάδα. Είναι ο «Κύκνος» της Elizabeth Egloff και μιλάει ουσιαστικά για ένα ερωτικό τρίγωνο. Μόνο που το τρίτο μέλος αυτού του τριγώνου είναι ένας κύκνος. Αυτό κάνει το έργο να ισορροπεί ανάμεσα στο ρεαλισμό και τον σουρεαλισμό και να έχει μια ποιητικότητα. Ο κύκνος στην πορεία του έργου εξανθρωπίζεται, ανδρώνεται και διεκδικεί την Ντόρα. Θεωρώ ότι είναι ένα έργο που μιλάει στις καρδιές των θεατών, διαπραγματεύεται την αγάπη και αυτό είναι ένα θέμα που αφορά όλους, και θα αφορά όσο υπάρχει ζωή σε αυτόν τον πλανήτη.

Τι σε γοήτευσε στο ρόλο σου;

Είναι μια γυναίκα η οποία έχει κλείσει τα σαράντα. Έχουν περάσει για αυτήν τα χρόνια και έχει στο βιογραφικό της μια σειρά από αποτυχημένες σχέσεις που της έχουν αφήσει μια ανοιχτή πληγή, γιατί όλοι οι σύντροφοί της την έχουν παρατήσει και αυτό είναι το μεγάλο της παράπονο. Είναι μια σκληρή γυναίκα γιατί και ο τόπος που ζει η Νεμπράσκα είναι ένας άγονος και σκληρός τόπος. Ζει μόνη της, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, έχει φοβερές μεταπτώσεις, είναι πολύ έντονος ρόλος και σύνθετος. Νομίζω ότι δίνει την δυνατότητα στον ηθοποιό να ερμηνεύσει έναν ολοκληρωμένο ρόλο.

Έχεις κοινά στοιχεία μαζί της;

Όχι, κανένα.

Στο έργο συναντάμε και το μεταφυσικό στοιχείο. Τι συμβολίζει;

Δεν είναι τόσο μεταφυσικό όσο ποιητικό. Προσπαθεί να ενώσει αυτούς τους δύο κόσμους του ρεαλισμού και της στειρότητας. Έναν κόσμο αυστηρό με έναν πιο χρωματιστό, πιο συναισθηματικό. Λειτουργεί σαν γέφυρα στο έργο και οι δύο αυτοί κόσμοι κάπως γεφυρώνονται με την αγάπη.

Στην παράσταση ακούμε τη φράση «Θέλω τόσο να είμαι ελεύθερος, που θα κάνω ότι χρειαστεί». Πόσο σημαντική είναι για εσένα η ελευθερία και μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να την αποκτήσεις;

Η ελευθερία είναι το ζητούμενό μου σ’ όλες μου τις σχέσεις. Αυτό που θέλω περισσότερο από όλα είναι η ελευθερία μου, όταν μου την παίρνεις μπορείς να με φυλακίσεις για πάντα. Είναι απαραίτητο συστατικό για να μπορέσω να δημιουργήσω μια σχέση, όχι μόνο ερωτική αλλά και φιλική. Είναι το Α και το Ω για εμένα. Μόνο έτσι ο άνθρωπος νομίζω μπορεί να είναι δημιουργικός και να δίνει το καλύτερο που έχει. Όταν οριοθετηθεί από άλλους ανθρώπους είναι ένα άγριο βάσανο. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν αντέχω χωρίς την ελευθερία μου. Αν είχα να επιλέξω σε έναν μεγάλο έρωτα και στην ελευθερία θα επέλεγα την ελευθερία... Αν τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου τον σέβεσαι, σέβεσαι την οντότητά του, τότε δεν μπορείς να τον οριοθετήσεις.

 

kyknos 2 texnes plus

Η Ντόρα ζει μια άχρωμη ζωή σαν ερωμένη του Κέβιν. Ποιοι λόγοι οδηγούν κάποιον στο να επιλέξει μια τέτοια πληκτική ζωή;

Συνήθως διαλέγουμε αυτό που πονάει λιγότερο. Το να επιλέξει μια γυναίκα σαν τη Ντόρα να είναι μόνη της, που το βασικό ζητούμενό της είναι να βρίσκεται μέσα σε μία σχέση, έχει πιο μεγάλο βαθμό δυσκολίας από το να είναι σε μια σχέση που δεν της προσφέρει πολλά πράγματα και δεν είναι ευτυχισμένη μέσα σε αυτή. Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι κάνουν αυτή την επιλογή. Επιλέγουν να είναι σε μια σχέση ακόμα και αν δεν περνάνε καλά μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους, δεν μπορούν να υπάρξουν μόνοι. Δεν αντέχουν την μοναξιά τους, δεν έχουν συμβιβαστεί με τον εαυτό τους, δεν έχουν ισορροπία, οπότε θέλουν έναν άνθρωπο δίπλα τους έστω και αν είναι διακοσμητικός.

Και μετά βρίσκεται στον δρόμο της ένα πλάσμα που την «τραβάει» από αυτή τη ζωή και της προσφέρει κάτι διαφορετικό, μπλέκοντάς την όμως σε ένα ερωτικό τρίγωνο. Ποια είναι η γνώμη σου για τη «διέξοδο» που επέλεξε;

Εγώ δεν προτιμώ καθόλου τα ερωτικά τρίγωνα, είμαι καλοπερασάκιας. Προτιμώ να είμαι ευτυχισμένη και ήρεμη. Αυτό νομίζω ότι μόνο πρόβλημα μπορεί να φέρει. Δεν έχω μπλεχτεί ποτέ στη ζωή μου σε ένα ερωτικό τρίγωνο. Είμαι υπέρ της ειλικρίνειας. Και επίσης είμαι και μονογαμικός άνθρωπος δεν μπορώ να μοιράζομαι. Νομίζω ότι θέλει πολύ κόπο να συντηρείς δύο σχέσεις και δεν είμαι της ταλαιπωρίας.

Έχεις έρθει σε θέση ποτέ να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στη σιγουριά και το ρίσκο;

Ναι φυσικά. Τέτοια ρίσκα συμβαίνουν στη ζωή μας συχνά πυκνά. Και ειδικά στη δουλειά του ηθοποιού. Συνήθως η επιλογή μου είναι να ρισκάρω. Γενικά αν ήθελα μια σιγουριά και μια σταθερή στη ζωή μου δεν θα επέλεγα αυτό το επάγγελμα. Οπότε είμαι πιο πολύ υπέρ του ρίσκου.

kuknos texnes plus

 

Έχεις συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές της «χρυσής εποχής» και τώρα συμμετέχεις στο «Έλα στη θέση μου» στον Alpha. Τι έχει αλλάξει από τότε στον κόσμο της τηλεόρασης;

Σίγουρα δεν υπάρχουν τα λεφτά του τότε. Όχι μόνο στις αμοιβές των ηθοποιών αλλά και στα λεφτά που χρειάζεται μια παραγωγή. Παλιά υπήρχαν πιο πολλές διαφημίσεις. Αυτό σίγουρα είναι ένα πρόβλημα Από την άλλη δεν έχει νόημα να μένουμε στα παλιά. Βάσει των σημερινών συνθηκών προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο. Σίγουρα αυτές οι εποχές όπως έχουμε όλοι καταλάβει έχουν περάσει ανεπιστρεπτί αλλά το να καθόμαστε να θυμόμαστε αυτές τις «χρυσές» εποχές και να τις νοσταλγούμε δεν έχει νόημα. Κοιτάμε μπροστά και κάνουμε το καλύτερο με αυτά τα εργαλεία που έχουμε στα χέρια μας αυτή τη στιγμή. Σίγουρα φτιάχνουν τα πράγματα, πέρασε η βαθιά κρίση. Ήδη γίνονται πιο πολλές δουλειές στην τηλεόραση, η πίτα γίνεται όλο και πιο μεγάλη. Επειδή είμαι και εκφωνήτρια διαφημιστικών σποτ, βλέπω και ότι εκεί υπάρχει περισσότερη δουλειά. Και όπως ξέρουμε η διαφήμιση στηρίζει την τηλεόραση. Οπότε νομίζω είμαστε σίγουρα καλύτερα από πριν.

Έχεις χαρίσει τη φωνή σου και σε πάρα πολλά κινούμενα σχέδια. Πως ήταν αυτή η εμπειρία σου;

Είναι ένα πολύ δημιουργικό επάγγελμα η μεταγλώττιση και έχω ασχοληθεί πάρα πολύ με αυτό. Συνήθως κάνουμε ντέμο και τα στέλνουμε στις εταιρείες παραγωγής και επιλέγουν τις φωνές μας για να παίξουμε αυτούς τους ήρωες. Έχω κάνει πάρα πολλές φωνές και είναι πολύ δημιουργικό γιατί απομονώνεις τη φωνή και μέσω αυτής προσπαθείς να δημιουργήσεις εικόνες.

Ετοιμάζεις κάτι άλλο μετά τον «Κύκνο»;

Ήδη κάνω πάρα πολλά πράγματα, μιας και έχω και την τηλεόραση, και δεν είμαι υπέρ του να τρέχω συνέχεια. Μου αρέσει πολύ να σπαταλάω το χρόνο μου, οπότε άμα βρω θα σπαταλήσω λίγο και για εμένα.

Η Υρώ Λούπη πρωταγωνιστεί στην παράσταση της Elizabeth Egloff «Ο Κύκνος» που παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα.

Ο Κύκνος της Elizabeth Egloff


Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα - Καλογήρου
Σκηνοθεσία: Σταύρος Στάγκος
Σκηνικά / Κοστούμια: Κατερίνα Χατζοπούλου
Μουσική: Louise Violet
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Κίνηση: Στέλλα Κρούσκα
βοηθός σκηνοθέτη: Αιμιλιάνα Σοφιά
Παίζουν: Υρώ Λούπη, Κώστας Ανταλόπουλος, Συμεών Κωστάκογλου

 
Διάρκεια:90’
 
Τιμές Εισιτηρίων:14 ευρώ (10 ευρώ φοιτητικό, ανέργων-5 ευρώ ατέλειες)
 
Διάρκεια Παραστάσεων:Από 10/11 έως 26/01/2020
 
Πληροφορίες:Κρατήσεις: Τηλ. 210 5242211 και http://www.aggelonvima.gr/
Παραστάσεις: Σάββατο και Κυριακή στις 18.30
Βοηθός Σκηνοθετη:Αιμιλιάνα Σοφιά

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.
Καλλυντικά (αν και πάντα κάποια συνάδελφος ξέρει να βάφεται καλύτερα από εμένα και με αναλαμβάνει!) νερό, διάφορα αντικείμενα που αφορούν την παράσταση και το δαχτυλίδι μου, το γούρι μου. Το αφήνω πίσω πριν βγω στη σκηνή και είναι το πρώτο πράγμα που φοράω όταν επιστρέφω.

Το πιο όμορφο καμαρίνι που είχα ποτέ.
Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Μεγάλο, έχει τα πάντα, αρχοντικό. Και φυσικά το καμαρίνι μας τώρα στο Θέατρο Αργώ μου αρέσει πολύ. Το μπουντουάρ είναι ξύλινο σαν από άλλη εποχή και όποτε μπαίνω έχω μια αίσθηση, σαν να είμαι σπίτι μου.

Το ωραιότερο καμαρίνι που έχω δει στη ζωή μου.
Για μένα το ωραίο δεν έχει να κάνει με το πού αλλά με το ποιον. Τα ωραιότερα καμαρίνια έγιναν ωραία όταν με τους συνεργάτες μου είμαστε ομάδα, έχουμε γίνει ένα σαν αδέρφια. Δε μας νοιάζει αν ντυνόμαστε ή ξεντυνόμαστε μπροστά στους άλλους, δεν προσέχουμε πως είμαστε ή τι λέμε. Τότε το καμαρίνι γίνεται πανέμορφο. Ευτυχώς τώρα, με το Ντέστινυ, έχω ένα πανέμορφο καμαρίνι.

emmanouella kontogiorgou 2

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.
Όποτε συμβαίνει αυτό που περιέγραψα παραπάνω, που το «γλυκό πέτυχε», όλες οι στιγμές
είναι ωραίες. Δεν μπορώ να περιγράψω κάτι συγκεκριμένο είναι κυρίως μια αίσθηση, πως
εκεί που πας είναι το σπίτι σου.

Το τελευταίο πράγμα - κίνηση - σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
Τέσσερις βαθιές εισπνοές και εκπνοή με «σσσς» και καθαρίζω τελείως τη σκέψη μου, δεν σκέφτομαι τίποτα μετά μόνο αυτό που έχω να κάνω, που είμαι πάνω στη σκηνή. Η Εμμανουέλλα μένει πίσω στο καμαρίνι και με περιμένει να επιστρέψω.

destiny 2

Η Εμμανουέλλα Κοντογιώργου πρωταγωνιστεί αυτή την περίοδο στη γλυκόπικρη κωμωδία «Ντέστινυ» του Άκη Δήμου, που παρουσιάζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή στο A Small Argo full of Art, σε σκηνοθετική επιμέλεια της Χρύσας Καψούλη.

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Φωτογραφίες Πάτροκλος Σκαδιφάς 

Συνάντησα τον Γιώργο Χρανιώτη σε μια ήσυχη μπιραρία στο κέντρο της πόλης, λίγο μετά την πρόβα του για την παράσταση «Reigen - Δέκα λογοι για το Σεξ». Στην κουβέντα μας δεν δίστασε να μου αποκαλύψει, με μια δόση χιούμορ, ότι θα δεχόταν με ευχαρίστηση περισσότερο χρόνο για να προετοιμαστεί για την πρεμιέρα του «REIGEN - Δέκα διάλογοι για το Σεξ», που σκηνοθετεί η Αλίκη Δανάλη στο Θεάτρο Θησείον.

Ο ίδιος μου ομολογεί ότι αυτή η παράσταση είναι «ό,τι πιο δύσκολο έχει κάνει στο θέατρο». Ένα απαιτητικό έργο του Α. Σνίτσλερ, που ανεβαίνει σε μια καθόλου συνηθισμένη εκδοχή του, καθώς σ’ αυτή την περίπτωση δύο μόνοι ηθοποιοί θα ερμηνεύσουν τα δέκα διαφορετικά ζευγάρια.

Το άγχος του αρκετό, αλλά δημιουργικό. Η κουβέντα μας χαλαρή κι άνετη.

Ανάμεσα στα θέματα συζήτησής μας μου μίλησε για τις «παγίδες», που κρύβει η παράσταση, για τον σημαντικό ρόλο που παίζει το σεξ σε μια σχέση, για τον έρωτα, την απόφασή του να παντρευτεί αλλά και τις αναμνήσεις που κρατάει από τη σπουδαία κυρία του θέατρου μας, Αντιγόνη Βαλάκου, η οποία «δεν γέρασε ποτέ, έφυγε πιτσιρίκα, στα 83 της χρόνια».

xraniotis texnes plus

 

Πες μας δυο λόγια για την παράσταση.

Πρόκειται για το έργο του Άρθουρ Σνίτσλερ, γραμμένο 1897. Στην εποχή του θεωρήθηκε πορνογραφικό. Παρουσιάζει πέντε διαφορετικά ζευγάρια σε δέκα διαφορετικές ιστορίες, όλες ξεκινούν με τους δύο χαρακτήρες να μιλούν και στη συνέχεια να κάνουν σεξ και να μιλούν και μετά από αυτό. Οπότε το πορνογραφικό της εποχής αντικαθίσταται, μ’ έναν τρόπο, με το υπαρξιακό του σήμερα. Ονομάζεται «Δέκα διάλογοι για το σεξ», γιατί είναι όλα αυτά τα λόγια που λέμε εμείς οι άνθρωποι πριν και μετά από αυτήν την πράξη, αλλά και όλα τα λόγια που κρύβονται πίσω από τις λέξεις.

Γιατί να έρθει κάποιος να δει την παράσταση;

Δεν έχω ιδέα. Είναι μια ερώτηση που όταν την απαντούν οι ηθοποιοί κι οι συντελεστές με μια ευκολία δεν την εμπιστεύομαι καθόλου. Η αίσθηση που έχω είναι ότι όσοι δικοί μας άνθρωποι έχουν δει τις πρόβες έχουν βλέμματα απορίας και γελάνε γιατί έχει πολύ χιούμορ.

Αλλά, κυρίως, αφήνει μια επίγευση από την εποχή μας, η οποία είναι μια πολύ μοναχική κι όχι μοναχική εποχή. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν νομίζω ότι επιλέγει να είναι μόνος. Ακόμα κι ο μοναχικός άνθρωπος, μέσα σε ένα κοινωνικό θόρυβο, επιλέγει να απομονωθεί και να μπει σε ένα πεδίο ησυχίας. Νομίζω ότι αυτό τώρα δεν συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό. Οι περισσότεροι από εμάς χωρίς να το καταλαβαίνουμε νομίζουμε ότι έχουμε μια ψευδαίσθηση της έλλειψης της μοναξιάς, αλλά ουσιαστικά αυτό δεν ισχύει. Γιατί ακόμα και αν είμαστε μόνοι μας έχουμε πάντα το κινητό μας και βλέπουμε ανθρώπους, εικόνες και απόψεις που δεν αφήνουν το κεφάλι μας να είναι καθαρό.

Τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε στο έργο του Σνίτσλερ;

Η απελπισία. Νομίζω το πρώτο πράγμα που διέκρινα, αν θεωρήσουμε ότι το σεξ είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, είναι ότι οι άνθρωποι και σε αυτό το έργο, και στη ζωή μας, και στη δική μου ζωή πολλές φορές έχουμε τόσο ανάγκη να έρθουμε κοντά με τον άλλον που το κάνουμε με λάθος ανθρώπους, με ανθρώπους που ξέρουμε ότι δεν θα τους ξαναδούμε ποτέ στη ζωής μας, λέγοντας απίστευτες βλακείες και ψέματα προκειμένου να ακουμπήσουμε τον άλλον, να τον φιλήσουμε, να μπούμε μέσα του. Αλλά νομίζω ότι όλο αυτό το πράγμα δεν έχει να κάνει με μια ναρκισσιστική διαδικασία, αλλά με μια απελπιστική διάθεση να μπορέσουμε να αγαπηθούμε. Αλλά αυτό είναι ένα έργο που με έναν τρόπο προφητεύει ότι οι μελλοντικές σχέσεις των ανθρώπων, ειδικά οι ερωτικές, είναι δύσκολες. Και δεν νομίζω ότι ζούμε στα 70's που δεν υπήρχε τόσο μεγάλη ευκολία να επικοινωνήσουν δύο άνθρωποι, είμαστε κοντά στο 2020 και τα πράγματα είναι απελπιστικά εύκολα.

xraniotis 2 texnes plus 

Είναι ένα από τους στόχους σας να ταυτιστεί ο θεατής με αυτές τις ιστορίες;

Προσωπικός μου στόχος είναι να ακουστεί το κείμενο. Αλλά όλοι θα αναγνωρίσουν στιγμές τους, είτε από το γλυκό κορίτσι, είτε από τον στρατιώτη, είτε από τον ποιητή, είτε από τον κώμη, είτε από την πόρνη. Ο Αριστοτέλης λέει ότι ο μελαγχολικός άνθρωπος εμπεριέχει μέσα του όλες τις εκδοχές τους ανθρώπινου χαρακτήρα. Σίγουρα μπορείς κι είναι και πολύ θετικό να αναγνωρίσεις μέσα σου τον ψεύτη, τον γοητευτικό, τον αληθινό, τον μη γοητευτικό, τον αριβίστα, τον σεξουαλικά εμμονικό, τον ανασφαλή. Όλοι μας, ίσως, έχουμε περάσει κάτι τέτοιο. Το σίγουρο είναι ότι εγώ ακούγοντας ή διαβάζοντας αυτό το κείμενο υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορούν να μην τρυπώσουν μέσα στο κεφάλι μου. Και μάλλον αυτό είναι για καλό.

Στο έργο οι ιστορίες δέκα ζευγαριών που, όμως, τους υποδύεστε όλους εσύ και η Θεοδώρα Τζήμου. Το να ερμηνεύεις τόσους διαφορετικούς ρόλους στο ίδιο έργο κρύβει παγίδες;

Είναι ένα έργο που εγώ ακόμα δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα το παίξω, ότι θα ανέβω στη σκηνή και θα τα καταφέρω. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που επαγγελματικά έχω τρομάξει τόσο πολύ. Είναι πολύ δύσκολο και παρά το γεγονός ότι σαν ηθοποιός δίνω στον εαυτό μου δικαίωμα στην αποτυχία, δεν έχω νιώσει ότι έχω αποτύχει ποτέ σε κάποιον ρόλο. Εδώ είναι η πρώτη φορά που δεν έχω καμιά σιγουριά ότι θα τα καταφέρω. Ελπίζω να είναι η ανασφάλεια του ηθοποιού, αλλά νομίζω ότι αν μου έλεγαν να ανέβει η παράσταση σε έξι μήνες θα έλεγα ναι. Είναι τόσο δύσκολο που χρειάζεται και χρόνος να αφομοιώνεις όλα αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν. Δεν αισθάνομαι καθόλου έτοιμος αλλά ελπίζω να το ευχαριστηθώ.

Το έργο ανεβαίνει πολύ συχνά. Γιατί πιστεύεις ότι είναι τόσο ελκυστικό για τους σκηνοθέτες;

Υπάρχουν πολλά είδη καλλιτεχνών. Ένας από αυτούς είναι αυτός που προσπαθεί να επενδύσει σε μια παράσταση προκειμένου να έρθει κόσμος και να γελάσει, γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη το γέλιο. Είναι τέτοια η ανάγκη του ανθρώπου να ξεσπάσει κάπου, και το γέλιο είναι ένας πολύ εύκολος τρόπος, οπότε επενδύει κάποιος και πιστεύει ότι θα έχει επιτυχία η παράσταση επειδή θα γελάσει ο κόσμος. Μια άλλη μερίδα σκηνοθετών, ίσως, να θέλει να επενδύσει στο σεξουαλικό κομμάτι και να σκέφτεται ότι από τη στιγμή που θα βγουν οι πρωταγωνιστές με τα εσώρουχα μπορεί αυτό να είναι ενδιαφέρον. Στη δική μας παράσταση δεν συμβαίνει αυτό, αλλά νομίζω ότι όταν ο ερωτισμός μεταξύ δύο ανθρώπων μπορεί να σου δώσει την αφορμή για μερικές αστείες, μελαγχολικές, υπαρξιακές στιγμές και φιλοσοφικές συζητήσεις, έχει έναν αισθησιασμό. Οπότε το να βλέπεις φλεγόμενα κορμιά να συζητούν μπορεί να ιντριγκάρει έναν σκηνοθέτη.

Τι ρόλο παίζει το σεξ σε μια σχέση;

Πάρα πολύ σημαντικό. Σε πολύ θεωρητικό επίπεδο μπορούμε να καυχηθούμε κάποιοι ότι έχουμε νιώσει ένα με τη φύση, ένα με τη μητέρα μας, ένα με έναν φίλο μας. Στο σεξ γινόμαστε όντως ένα, οπότε παύει να είναι μια θεωρητική ατάκα. Είμαστε δύο άνθρωποι που στο σεξ για μερικά δευτερόλεπτα, λεπτά ή ώρες γινόμαστε ένα. Και αυτό είναι μια διαδικασία κάπως σπάνια. Γιατί, συνήθως, είμαστε μοναδικοί, δεν είμαστε σιαμαίοι, δεν έχουμε ένα όργανο μέσα μας συνέχεια. Οπότε το σεξ μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που λέγεται αγάπη. Και όπως λέει και στο έργο ''Όταν πιστεύεις στην αγάπη πάντα θα βρίσκεις κάποιον να σε αγαπά''. Αλλιώς θα είσαι μόνος σου και δεν μπορεί ένας άνθρωπος όταν δεν κάνει σεξ να μην είναι μόνος του, θα είναι η απουσία ολοκληρωτική. Ένας από τους τρόπους που ορίζουμε την αγάπη είναι το σεξ.

Υπάρχει έρωτας χωρίς σεξ;

Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό να ήμουν ερωτευμένος με μια κοπέλα που δεν είχαμε κάνει σεξ. Αλλά επειδή μετά ξέρεις πως είναι να είσαι ερωτευμένος και να έχεις κάνει και σεξ, επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι πιο άπληστος οπότε θέλεις όλο το πακέτο, γιατί μετά είναι κάτι ανολοκλήρωτο.

Γιατί το θέμα σεξ θεωρείται ακόμα θέμα-ταμπού;

Η θρησκεία έχει παίξει πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτό. Για παράδειγμα αν κάποιος δηλώνει ότι είναι χριστιανός, δεν υπακούει στον χριστιανικό Θεό από τη στιγμή που δεν κάνει έρωτα μόνο για αναπαραγωγή. Ένας άνθρωπος, ο οποίος ενδίδει στη θρησκεία και τηρεί κατά γράμμα αυτά που λέει, τότε έχει μια πολύ πιο συντηρητική άποψη για το σεξ. Το να μην είναι ταμπού το σεξ είναι κάτι που εγώ το θεωρώ πολύ υγιές. Δεν χρειάζεται, όμως, να διαλαλήσεις ότι είσαι υπέρ του σεξ και να επενδύσεις τη ζωή σου μόνο σε αυτό και στην αναζήτηση συντρόφων για να γεμίζεις το χρόνο σου. Δεν θεωρώ, ας πούμε, ότι πρέπει να το μοιραστείς με την παρέα σου, επειδή στο σεξ εμπλέκονται δύο άνθρωποι και καλό είναι να μένει εκεί. Μπορείς να μιλήσεις για αυτό που κάνεις μόνος σου. Από κει και πέρα νομίζω ότι μοιράζεσαι πράγματα, τα οποία αντέχεις να μοιραστείς χωρίς να θέλεις να δώσεις πολλές πληροφορίες και να εξάψεις τη φαντασία του άλλου. Αυτό που δεν μου αρέσει στην σημερινή εποχή είναι ότι επειδή μέσω π.χ. των social media η περιέργεια των ανθρώπων έχει αυξηθεί για όλα αυτά τα ζητήματα. Π.χ. με ποιον είμαστε, που πάμε μαζί του κτλ. Πιθανότατα στο μέλλον αυτό να εξελιχθεί και να θέλουν να μάθουν και τι κάνουμε με αυτόν τον άνθρωπο. Και αυτό είναι τρομακτικό.

Αν σου ζητούσα να μου περιγράψεις με μια πρόταση ''Τι είναι έρωτας'' τι θα μου απαντούσες;

Η πιο μυστηριώδης και γοητευτική πύλη που μπορεί να περάσει ένας άνθρωπος.

Η συμμετοχή σου στο «Survivor» πως σε επηρέασε προσωπικά και πως επαγγελματικά;

Σε προσωπικό επίπεδο, όσο ήμουν εκεί, αποφάσισα να παντρευτώ. Επαγγελματικά δεν νομίζω ότι μου έχει διαφοροποιήσει τόσο τη ζωή μου. Ένα πράγμα που μου αρέσει είναι ότι αισθάνομαι μια αγάπη από πιτσιρικάδες, οι οποίοι ως τώρα δεν με ήξεραν. Και επειδή σε αυτό το παιχνίδι αποκαλύφθηκαν, θέλοντας ή μη, κάποιες πτυχές της προσωπικότητάς μου και του χαρακτήρα μου, και έτυχε οι περισσότερες από αυτές να είναι αποδεκτές από τον κόσμο, θεωρώ ότι αυτό έχει εκτιμηθεί εισπράττοντας πάρα πολύ αγάπη. Δεν με έχει φωνάξει κάποιος σε μια παράσταση, επειδή ήμουν στην επικαιρότητα τότε. Όταν βγήκα από το παιχνίδι δεν είχα πολλές προτάσεις για να είμαι ειλικρινής και μάλιστα με είχε τρομάξει κιόλας γιατί νόμιζα ότι ο κόσμος από τη δουλειά μου δεν θα το αποδεχτεί, θα το θεωρήσει σαν κάτι που έκανα και δεν έχει σχέση με το επάγγελμά μου. Εγώ όμως δεν υποστηρίζω ότι κάνω πάντα πράγματα που έχουν σχέση με τη δουλειά μου. Πολύ εύκολα θα μπορούσα να κάνω μαθήματα σερφ σε παιδιά ας πούμε για να βιοπορίζομαι. Την δουλειά του ηθοποιού την κάνω γιατί την αντέχω και μου αρέσει πάρα πολύ. Δεν διατείνομαι ότι κάνω πάντα πράγματα που έχουν να κάνουν με αυτό όμως. Παίζω μουσική, έχω τη μπάντα μου, παίζω πολλές φορές dj, κάνω θέατρο, κάνω σινεμά, κάνω τηλεόραση και πήγα και στο Survivor. Αν αύριο κρίνω ότι θέλω να ασχοληθώ με το κλασικό μπαλέτο δεν θα ρωτήσω κάποιον, θα το κάνω.

 

Στην τελευταία σου δουλειά, τη «Μαντάμ Φλο», συνεργάστηκες και με την σπουδαία Αντιγόνη Βαλάκου. Τι κρατάς από εκείνη;

Νομίζω ότι κρατάω το πόσο θηλυκό ήταν. Εκείνη τη χρονιά της έλεγα ότι είναι το κορίτσι μου και την αντιμετώπιζα λες και όντως ήταν. Είχαμε μια πολύ ερωτική σχέση, με έλεγε συνέχεια «αγοράκι μου». Ξεκίνησα πάρα πολύ φοβισμένος σε αυτή τη δουλειά και μετά όταν είδα τις πολύ φυσιολογικές ανασφάλειές της άρχισα να την προστατεύω εγώ. Και ξαφνικά αντιστράφηκαν κάπως οι ρόλοι και ενώ ήμουν εγώ ο πιο φοβισμένος έβλεπα την Αντιγόνη να φοβάται και αυτή για την πρεμιέρα. Αγαπηθήκαμε πάρα πολύ. Θυμάμαι την τελευταία φορά που της μίλησα στο τηλέφωνο, είχα πάει στην Πορτογαλία για σερφ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αξιοπρέπειά της, το πόσο αληθινός άνθρωπος ήταν, το πόσο προσβλητική θα μπορούσε να γίνει μόνο και μόνο για να πει αυτό που ήθελε και πόσο παράλληλα γοητευτική ήταν. Ήταν ένα από αυτά τα μεγάλα παιδιά τα οποία δεν γερνάνε ποτέ και φεύγουν πιτσιρίκια ακόμα και 83 ετών.

 

tzima xraniotis

INFO

«Θησείον, ENA ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ»

Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Από 16 Οκτωβρίου έως 10 Νοεμβρίου 2019

Τετάρτη έως Κυριακή στις 19:00

Από 13 Νοεμβρίου 2019 έως 12 Ιανουαρίου 2020

Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο, Κυριακή 21:15 και Παρασκευή 19:00

ΠΑΙΖΟΥΝ: Θεοδώρα Τζήμου, Γιώργος Χρανιώτης

Από τη Δήμητρα Πέτρου 

φωτογραφίες Κοσμάς Ινιωτάκης

 

Τον συναντώ, μετά την πρόβα του, και καθόμαστε στο ολοκαίνουργιο φουαγιέ του Studio Μαυρομιχάλη. Λίγα λεπτά, νωρίτερα, οι νότες από το πιάνο της Μάγκυ Μελισσάρη, τραβούν αυτόματα την προσοχή μου οδηγώντας με μπροστά στην πόρτα της σκηνής, όπου με κλεφτές ματιές παρακολουθώ, όλα όσα θα δούμε εδώ, από τη Δευτέρα 7 Οκτωβρίου.

«Οι ρυθμοί, λίγες ώρες πριν την πρεμιέρα, είναι πάντα εντατικοί», μου επισημαίνει, χωρίς να χάνει στιγμή το χιούμορ του. Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου δείχνει ικανοποιημένος και σίγουρος για το αποτέλεσμα της παράστασης «Χειμωνιάτικο ταξίδι».

Πρόκειται για το ομώνυμο έργο του βραβευμένου συγγραφέα, Σταμάτη Πολενάκη, το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο θέατρο, σε σκηνοθεσία Έφης Ρευματά και πρωταγωνιστές τον ίδιο, αλλά και τους ταλαντούχους Μάρω Μελισσάρη και Βασίλη Μπατσακούτσα.

Στην παράσταση θα τον δούμε στον ρόλο του αφηγητή - πανδοχέα. Η κουβέντα μας, ανάμεσα στα φωτογραφικά κλικ του Κοσμά Ινιωτάκη, θα οδηγηθεί σε πολλά μονοπάτια.

 dimitris fragioglou texnes plus 2

Η παράσταση

Το έργο λέγεται «Χειμωνιάτικο Ταξίδι» και βασίζεται στην τελευταία μέρα του ποιητή Χάινριχ φον Κλάιστ και της Ενριέττε Φόγκελ, οι οποίοι αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν μαζί, τον Νοέμβριο του 1811, στις όχθες της λίμνης Βανζέε. Παράλληλα, αφηγείται και δύο άλλες ιστορίες, από τις οποίες η μία είναι, επίσης, πραγματική, καθώς συνέβη το 1842, στο ίδιο ακριβώς σημείο. Πρόκειται για μια μυστική συνάντηση των SS για να πάρουν κάποιες αποφάσεις σχετικά με την εξόντωση των Εβραίων. Η δεύτερη ιστορία αφορά ένα φανταστικό τρίτο πρόσωπο, τον ποιητή Σουβάροφ. Αυτές οι τρεις ιστορίες, που τρέχουν παράλληλα και χωρίς να είναι χρονολογικά την ίδια στιγμή, συνδέονται με την αφήγηση του πανδοχέα του ξενοδοχείου, στο οποίο έμεναν ο ποιητής κι η Ενριέττε Φόγκελ μια ημέρα πριν την αυτοκτονία τους.

Εγώ υποδύομαι τον πανδοχέα, ο οποίος αφηγείται την ιστορία ζωντανεύοντάς την ξανά, αποτελώντας τον συνδετικός κρίκο ανάμεσα σε αυτές τις τρεις διαφορετικές ιστορίες.

Η μουσική στην παράσταση

Τα κομμάτια είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός που παντρεύει το ένα το άλλο. Είναι αυτά που είχε γράψει ο Σούμπερτ για το «Χειμωνιάτικο Ταξίδι» θεωρώντας τα  ορόσημο της ρομαντικής εποχής. Δεν έχουν απλά συνοδευτικό χαρακτήρα, παίζουν μαζί με τους ηθοποιούς παρασύροντας ο ένας τον άλλον.

Το μνημείο

Μπορεί κανείς να φτάσει στον τάφο του Χάινριχ φον Κλάιστ και της Ενριέττε Φόγκελ πηγαίνοντας με το τρένο μέχρι τη στάση του S-bahn Wannsee. Κατά τους θερινούς μήνες, μπορεί κάποιος να δανειστεί κι ακουστικά από ένα περίπτερο, που έχει τοποθετηθεί δίπλα στη στάση του τρένου για να ακούσει τις σχετικές με την αυτοκτονία καταθέσεις, καθώς και πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του συγγραφέα. Κάθε χρόνο στις 21 Νοεμβρίου, ημέρα της επετείου του θανάτου τους, διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις στο σημείο του τάφου.

 dimitris fragioglou texnes plus 3jpg

Κατάθλιψη κι ερωτική απογοήτευση

Όλοι περνάμε στη ζωή μας διάφορες φάσεις, άλλες φορές μπορεί να ζήσουμε μια κατάθλιψη κι άλλες μια ερωτική απογοήτευση. Εδώ, ο ποιητής ήταν διαπιστωμένο ότι είχε κατάθλιψη, με αποτέλεσμα μέσα από το θέμα του ρομαντικού κινήματος να αποζητά τη λύτρωση μέσω της αυτοκτονίας. Όλοι έχουμε ζήσει μια ερωτική απογοήτευση, στην οποία τα βλέπουμε όλα μαύρα ή μια επαγγελματική αποτυχία, που μας κάνει να νιώθουμε πολύ χάλια. Η διαφορά του έργου με εμένα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι μετουσίωσαν τη ζωή τους σε ένα έργο.

 dimitris fragioglou texnes plus 4jpg

Φάροι αισιοδοξίας

Σίγουρα, όσο δύσκολα κι να έχουμε περάσει, το ζήτημα είναι να είμαστε δίπλα σε ένα περιβάλλον, που να μπορεί να κρατήσει αυτά τα στοιχεία στην επιφάνεια και να μην βυθιστούμε στην κατάθλιψη και την απελπισία.

Δεν υπάρχει κηδεία, χωρίς γέλιο...

Ο ρόλος είναι ενός απλού ανθρώπου, τον οποίο διατρέχει η άγνοια. Δεν καταλαβαίνει γιατί αυτοί οι δύο άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι. Ακριβώς το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνει είναι που κάνει τον ρόλο κωμικό με έναν τρόπο. Όλα αυτά που συνέβησαν στον χώρο του, που τα έχει βιώσει και μας μιλάει για αυτά, είναι πράγματα που δεν τα χωράει το μυαλό του, είναι έξω από τη λογική του. Αυτό το κάνει να έχει μια πιο ανάλαφρη νότα. Δεν μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει ένας ποιητής να πάσχει από μελαγχολία.

 

dimitris fragioglou texnes plus j5pg

Το δικαίωμα της ευθανασίας

Δεν νομίζω να γίνει ποτέ αποδεκτό, γιατί είμαστε ένας λαός, ο οποίος έχει μια άλλη αντίληψη για τη ζωή, συνεχίζουμε να έχουμε μια κοινωνικότητα. Γιατί όλα αυτά συνδέονται με το πως ένας άνθρωπος απομονώνεται μέσα σε μία κοινωνία. Η δική μας κοινωνία είναι μια κοινωνία, στην οποία μοιράζεται κάποιος τις αγωνίες του, οπότε αυτό το πράγμα εκτονώνεται. Εγώ, προσωπικά, είμαι κατά των απαγορεύσεων. Είναι δικαίωμα του καθενός να θέλει να «φύγει». Εγώ προσωπικά, τώρα δεν θα το έκανα, αλλά σε δέκα χρόνια μπορεί να έχω αποφασίσει, ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να «φύγω». Οι άνθρωποι αλλάζουμε στη ζωή μας.

Ηθοποιός, σεναριογράφος ή σκηνοθέτης;

Συνεχίζω να κάνω και τα τρία, ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκομαι. Ανάλογα με το έργο που έχω διαλέξει ή μου έχουν προτείνει. Είναι τρία διαφορετικά πράγματα, τα οποία κάνω με την ίδια χαρά, κάθε φορά, και τα υπηρετώ χωρίς να θεωρώ ότι είναι κάποιο ανώτερο ή κατώτερο. Είναι αλλιώς να είσαι στη σκηνή και να πρέπει να πειθαρχείς στις οδηγίες κάποιου, αλλιώς να έχεις τη μπαγκέτα και να κατευθύνεις κάποιους ανθρώπους κι αλλιώς το γράψιμο. Το καθένα είναι διαφορετικό, αλλά έχει τη δική του γοητεία.

Back to the past

Πάντα υπάρχει η νοσταλγία, που κάνει τον κόσμο να θέλει να επιστρέψει σε κάτι παλιό. Γι’ αυτό και στο θέατρο επαναλαμβάνονται, τα τελευταία χρόνια, παλιές ελληνικές ταινίες. Η επανάληψη μιας σειράς είναι με έναν τρόπο δίκοπο μαχαίρι σίγουρα, όμως, «πατάει» πάνω στη νοσταλγία του κόσμου. Δεν νομίζω ότι οφείλεται στην έλλειψη ιδεών, απλά έχει γίνει μια τάση. Φέτος, ίσως, είναι εντονότερη από ποτέ για την ελληνική τηλεόραση. Ίσως οι υπεύθυνοι, αποφασίζουν, γνωρίζοντας ότι ο κόσμος θέλει να τα ξαναδεί.

Νέες σειρές

Δεν έχω προλάβει να δω ακόμα. Είδα λίγο τις «Άγριες Μέλισσες», που ξεκίνησαν κι είδα ότι είναι μια πάρα πολύ φροντισμένη σειρά, που δείχνει ότι μπορεί να κάνει μεγάλη επιτυχία και αυτό είναι πολύ αισιόδοξο.

Από πανδοχέας ... Δήμαρχος!

Τον Φλεβάρη θα παίξω στον Επιθεωρητή, του Νικολάι Γκόγκολ, σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου, στο θέατρο « Άλφα. Ιδέα». Εκεί θα αναβαθμιστώ! Θα είμαι δήμαρχος! (γέλια)

dimitris fragioglou texnes plus j6pg

Infο

«Χειμωνιάτικο ταξίδι» πρεμιέρα 7/10 και για 20 παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Στούντιο Μαυρομιχάλη (Μαυρομιχάλη 134 Αθήνα), τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0645 3330. Από τις 7 Οκτωβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 για 20 παραστάσεις. Διάρκεια : 70 λεπτά. Τιμές: 12 ευρώ  κανονικό, 10 εύρω μειωμένο (φοιτητικό, άνω των 65), 8ευρώ (ατέλεις, ανέργων).

 Διαβάστε επίσης:

Ετοιμάζουμε Βαλίτσες Για Ένα «Χειμωνιάτικο Ταξίδι» - Είδαμε Την Πρόβα Στο Studio Μαυρομιχάλη

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Είναι ο 5ος χρόνος που συγκατοικούμε με την Μαρία Σκούντζου στο ίδιο καμαρίνι στο θέατρο Radar. Γενικά δεν έχουμε πολλά αντικείμενα. Τα απολύτως απαραίτητα για το μακιγιάζ. Μερικές φορές μάλιστα ξεχνάμε κάτι και τότε δανείζει η μια την άλλη. Απλά επειδή εμένα "πιάνουν τα χέρια μου" έχω και κάποια αντικείμενα παραπάνω για να αντιμετωπίσω το απρόοπτο, μια πένσα ένα κατσαβίδι μια δερματόκολα.. Για παράδειγμα στο «φαινόμενο Ρασομόν» που είχαμε μεσαιωνικά κοστούμια, και μάχες επί σκηνής, όλο και κάτι συνέβαινε, κάτι χάλαξε κάτι σκιζόταν, οπότε για τις επισκευές περνούσαν από το καμαρίνι μου. Η Μαρία με πείραζε και γινόταν μεγάλη πλάκα.

 Anastasia papastathi texnes plus

 

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α)Ως χώρο

Είναι αυτό που έχω τώρα. Από την αρχή που φτιαχνόταν έχω φροντίσει να είναι ένας φιλόξενος ζεστός και ατμοσφαιρικός χώρος. Να έχει κάποιες μικρές ανέσεις θέρμανση, νυπτήρα και άλλα απλά πράγματα που όμως κάνουν τον ηθοποιό να αισθάνεται καλά, να μην τον απασχολούν τα εξωτερικά στοιχεία στην μετάβαση από την καθημερινότητα στον ρόλο του.

β) Με ποιους συναδέλφους.

Όποτε είχα την δυνατότητα να επιλέξω, προτιμούσα να είμαι μόνη, μου αρέσει η ησυχία. Την ομορφιά της παρέας στο καμαρίνι την ανακάλυψα με την Μαρία Σκούντζου. Μπορούμε να είμαστε και μαζί και μόνες. Εκείνης της αρέσει να αποδομεί τον ρόλο της πριν βγει στην σκηνή, να αυτοσαρκάζεται να αστειευεται ενώ εμένα μου αρέσει να μεταφέρομαι στον ρόλο μου με άλλο τρόπο. Πάντως και οι δυο μας βρίσκουμε τον προσωπικό μας χώρο στο καμαρίνι.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Όταν κάνω flash back διαπιστώνω ότι οι εντυπώσεις μου δεν αποτυπώνονται από τον εξωτερικό διάκοσμο. Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό είναι το δέος που ένοιωσα όταν έπαιξα στην Επίδαυρο με τις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη. Ήταν η περίοδος που διευθύντρια του Εθνικού ήταν η Ντόρα Τσάτσου. Τα καμαρίνια δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο, όμως η ενέργεια που μεταφέρουν είναι απίστευτη. Και μόνο στην σκέψη ότι βρισκόμουν στο ίδιο καμαρίνι από όπου πέρασαν όλες οι μεγάλες προσωπικότητες του θεάτρου μας με έκανε να το βλέπω σαν το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα δει ποτέ στη ζωή μου.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Δεν ήταν ακριβώς καμαρίνι. Ήταν ένας αυτοσχέδιος χώρος στον Λόφο του Στράνη στην Ζάκυνθο πίσω από το μικρό αμφιθέατρο που υπάρχει εκεί. Παίζαμε την παράσταση «Η Ζάκυνθος Ομιλεί» με την Τζένη Ρουσέα, την Γεωργία Ζώη, τον Κώστα Καποδίστρια τον Γιώργο Βούτο, την Κατερίνα Τσάβαλου. Εκεί είχα πολλαπλές ιδιότητες, έγραφα σκηνοθετούσα, έπαιζα αλλά είχα και την ευθύνη του θιάσου. Καμαρίνι δεν υπήρχε, επομένως κάτι έπρεπε να κάνω για να γίνει η παράσταση. Είχα κοντά μου την σκηνογράφο και ενδυματολόγο Ειρήνη Παγώνη, οπότε ανασκουμπωθήκαμε κλαδέψαμε μερικά φυτά, καθαρίσαμε τα χορτάρια, στήσαμε τραπεζάκια και καθρέφτες και φωτίσαμε το «καμαρίνι» με κεριά και φακούς. Αυτό δεν θα το ξεχάσω.

 Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Προσπαθώ να μην σκέφτομαι τίποτα.

Info:

«Καληνύχτα Μητέρα»: για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Radar

Συντελεστές:
Μετάφραση/Σκηνοθεσία/Φωτισμοί: Αναστασία Παπαστάθη
Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Κυριακή Πανούτσου
Μουσική: Πάνος Φορτούνας
Φωτογραφίες/Video: Χάρης Γερμανίδης
Artwork: Creatures
Το μουσικό θέμα του τραγουδιού Que Sera Sera έπαιξε στο πιάνο ο Γιώργος Κατσάνος.
 
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ
Μαρία Σκούντζου: Μητέρα
Αναστασία Παπαστάθη: Κόρη

φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιωτάκης 

Κείμενο: Δήμητρα Πέτρου

Μπορεί το φθινόπωρο να έχει μπει μονάχα ημερολογιακά κι ο καιρός να συνεχίζει να φορά, ανένδοτος, τα καλοκαιρινά του ρούχα, στο Studio Μαυρομιχάλη, όμως, η Έφη Ρευματά μας προσκαλεί, από τις 7 Οκτωβρίου, σ' ένα μοναδικό "Χειμωνιάτικο ταξίδι", που η ίδια ανεβάζει για πρώτη φορά στη σκηνή. Πρόκειται για το θεατρικό έργο του Σταμάτη Πολενάκη με τον ομώνυμο τίτλο.

Πάνω στο σκηνικό του Νίκου Δεντάκη ζωντανεύει η αληθινή ιστορία του Κλάιστ (Βασίλης Μπατσακούτσας) και της Ενριέττε (Μάρω Μελισσάρη), την οποία αφηγείται μοναδικά ο Δημήτρης Φραγκιόγλου στον ρόλο του ξενοδόχου.

xeimoniatiko prova 2 texnes plus

Ο Γερμανός θεατρικός συγγραφέας («Σπασμένη Στάμνα», «Πενθεσίλεια» κ.λ.π ), απελπισμένος από την επαγγελματική του πορεία και πάσχοντας από χρόνια κατάθλιψη, επιθυμεί να κόψει το νήμα της ζωής του. Συναντά τυχαία τη Ενριέττε Φόγκελ, μια παντρεμένη γυναίκα που πάσχει από ανίατο καρκίνο. Πριν,  έχει προτείνει στην ξαδέρφη του μια συμφωνία αυτοκτονίας, την οποία εκείνη αρνήθηκε. Αντίθετα, η Φόγκελ δέχεται με ενθουσιασμό την ιδέα ενός διπλού θανάτου. Ετοιμάζοντας, επιμελώς, τις τελικές λεπτομέρειες, ο Κλάιστ καίει τα υπολείμματα των έργων του. Το μεσημέρι της 21ης Νοεμβρίου του 1811 πηγαίνουν στην εξοχή, στις όχθες της  λίμνης Wannsee, νοτιοδυτικά του Βερολίνου. Εκεί ο Κλάιστ πυροβολεί, πρώτα, η Φόγκελ κι έπειτα τον εαυτό του.

xeimoniatiko prova 3 texnes plus

Την προηγούμενη μέρα είχαν κάνει πρόβα αυτοκτονίας στο πανδοχείο Στίμμινγκ κι είχαν αφήσει επιστολές στον πανδοχέα για να σταλούν στα δικά τους πρόσωπα. Ο ίδιος, φυσικά, δεν γνώριζε τίποτα.

Σήμερα, μπορεί  κάποιος να φτάσει στον τάφο του Heinrich von Kleist και της Henriette Vogel πηγαίνοντας με το τρένο μέχρι τη στάση του S-bahn Wannsee. Από εκεί ο τάφος τους απέχει περίπου 10 λεπτά με τα πόδια. Υπάρχουν, μάλιστα, κι ακουστικά για να ακούσει κάποιος τις σχετικές με την αυτοκτονία καταθέσεις, καθώς και πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του συγγραφέα. Κάθε χρόνο στις 21 Νοεμβρίου, ημέρα της επετείου του θανάτου τους, διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις στο σημείο του τάφου.

xeimoniatiko prova 5 texnes plus

Εμείς πήραμε μια πρώτη γεύση για όλα όσα θα δούμε στο θέατρο της οδού Μαυρομιχάλη, παρακολουθώντας ένα απολαυστικό πέρασμα, μια εβδομάδα πριν την πρεμιέρα.

xeimoniatiko prova polenakis

Ο ίδιος ο συγγραφέας ήταν παρών στην πρόβα δηλώνοντας ενθουσιασμένος για το πρώτο ανέβασμα του έργου του. Έχει προηγηθεί μόνο ένα αναλόγιο, τον Σεπτέμβριο του 2016, στο Θέατρο Τέχνης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ "Αναλόγιο", σε μορφή αναλογίου, (ερμηνεία: Νίκος Αναστασόπουλος, Ιλιάνα Παζαρζή, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, σκηνοθεσία: Αθηνά Στούρνα), αλλά δεν το έχουμε ξαναδεί ως μια ολοκληρωμένη σκηνική πρόταση.

xeimoniatiko prova 6 texnes plus

Η Έφη Ρευματά, από την καρέκλα του σκηνοθέτη, εστιάζει στην τελευταία  σκηνή του έργου δίνοντας  κάποιες, ακόμη, οδηγίες στους ηθοποιούς. Τη ρωτάω τι τη γοήτευσε στο έργο του Σταμάτη Πολενάκη και θέλησε να το σκηνοθετήσει.

«Το έργο είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και την ιστορία, φωτίζοντας ανθρώπινες πράξεις και τις συνέπειές τους. Αναφέρεται σε δύο πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στον ίδιο τόπο με διαφορά ενός αιώνα. Το δεύτερο, μάλιστα, γεγονός σημάδεψε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων μιας κι αποτελεί μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Παράλληλα, διαδραματίζεται και μια φανταστική ιστορία, που δένει αυτά τα δύο τραγικά γεγονότα και που θα μπορούσε να είναι η συνέπειά τους.

xeimoniatiko prova 7 texnes plus

Το «Χειμωνιάτικο ταξίδι» αποδεικνύει σε όλους τους «επιβάτες» του, πώς το πέρασμα του ανθρώπου απ’ τη Γη, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια καταγραφή των ικανοτήτων του ανθρώπινου είδους από την καλύτερη μέχρι τη χειρότερη εκδοχή τους. Θέλω να πιστεύω πώς καμιά φορά, παρακολουθώντας μια παράσταση, μπορεί να βγαίνουμε απ’ το θέατρο λίγο καλύτεροι άνθρωποι. Αυτή τη δυνατότητα μας τη δίνει το έργο του Σταμάτη κι αυτό είναι που με γοητεύει περισσότερο σε αυτό. Άλλωστε, πολλές φορές ο άνθρωπος διορθώνεται καλύτερα με τη θέα του κακού, παρά με το παράδειγμα του καλού», μου απαντά.

Λίγα λεπτά αργότερα σηκώνεται για να δώσει μερικές ακόμη οδηγίες στη μουσικό της παράστασης. Η  Μάγκυ Μελισσάρη συμπληρώνει την ατμόσφαιρα της παράστασης. «Βλέπω ότι επιλέγετε ζωντανή μουσική για την παράστασή. Ποια κομμάτια και πώς επιλέχθηκαν;», ρωτάω την Έφη Ρευματά:

«Πράγματι,  θα υπάρχει πιάνο που θα συνοδεύει τις αφηγήσεις των ηθοποιών. Μαζί με τη μουσικό Μάγκυ Μελισσάρη επιλέξαμε τρία κομμάτια του Σούμπερτ, δύο από τον κύκλο τραγουδιών με τίτλο Winterreise (χειμωνιάτικο ταξίδι), το Gute Nacht (Καληνύχτα) και το Eisamkeit (Μοναξιά) κι αυτά συνοδεύουν τους πρωταγωνιστές μας στο ταξίδι τους στην αιωνιότητα, αλλά και το Opus 100, που θυμίζει βηματισμό στρατεύματος, γιατί δυστυχώς αυτός ο συνθέτης, εν αγνοία του, με τη μουσική του συνόδεψε τους Ες Ες να σφραγίσουν αμετάκλητα τη μοίρα του κόσμου ένα ήρεμο πρωινό στη λίμνη Βάνζεε. Όπως λέει κι η Ενριέττε: «Αλλά, τότε, εμείς ούτε να φανταστούμε κάτι τέτοιο δε θα μπορούσαμε. Ούτε κι ο Σούμπερτ, ασφαλώς, θα μπορούσε».

xeimoniatiko prova 8 texnes plus

Λίγο μετά το πρώτο πέρασμα, η Βάσια Χρονοπούλου, η οποία πέρα από βοηθός σκηνοθέτη, έχει επιμεληθεί κι όλα τα κουστούμια της παράστασης κάνει μερικές αναπροσαρμογές στο παλτό της κυρίας Φόγκελ. «Μπορεί να βρισκόμαστε λίγο πριν την πρεμιέρα, αλλά συνέχεια ανακαλύπτουμε πράγματα», μου λέει η Βάσια με ενθουσιασμό γι' αυτή της τη συνεργασία.

Ετοιμάζουμε κι εμείς βαλίτσες, λοιπόν, δίνοντας ραντεβού στο Studio Μαυρομιχάλη τη Δευτέρα 7 Οκτωβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη για 20 παραστάσεις.

xeimoniatiko prova9 texnes plus

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Η λογοτεχνία πάντα τροφοδοτούσε το θέατρο. Κλασικοί συγγραφείς και κλασικά κείμενα θα έχουν πάντα εξέχουσα θέση στο θεατρικό σανίδι. Τη φετινή θεατρική χρονιά θα συναντήσουμε πολλές τέτοιες παραστάσεις που έχουν είναι βασισμένες σε διηγήματα και μυθιστορήματα αγαπημένων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων.

Από τα έργα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μέχρι τις ζαβολιές των μικρών ηρώων, της Άλκης Ζέη οι ιστορίες μεταπηδούν από τις σελίδες των βιβλίων στο αθηναϊκό σανίδι και υπόσχονται σε όλους μια πλούσια θεατρική σεζόν με άρωμα...βιβλίου.

 

idaskalametaxrusamatia texnesplus

 

«Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια»: Μια συνεχής μάχη ανάμεσα στα «πρέπει» και τα «θέλω»

Για πρώτη φορά, μεταφέρεται στο θέατρο το αριστούργημα του Στρατή Μυριβήλη, «Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια». Στο επίκεντρο του συγγραφέα είναι μια απαγορευμένη ερωτική σχέση, με φόντο την κλειστή επαρχιακή ζωή στη Μυτιλήνη του Μεσοπολέμου. Ο έφεδρος ανθυπολοχαγός, Λεωνής Δρίβας, μετά την εθνική τραγωδία της Μικρασιατικής εκστρατείας, φτάνει στην πατρίδα του και συναντά τη νεαρή χήρα του αδελφικού του φίλου, Σαπφώ Βρανά.

Μεταξύ των δύο πολύ ιδιαίτερων χαρακτήρων δημιουργείται ένα δυνατό πάθος, που έχει σαν εμπόδιο από τη μια την ενοχή απέναντι στον αδικοχαμένο νεκρό και από την άλλη τα ήθη της συντηρητικής κοινωνίας του νησιού. Τη διασκευή αλλά και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Πέτρος Ζούλιας, που μετά την επιτυχία του στα έργα του Παπαδιαμάντη και την παράσταση "Οι γυναίκες του Παπαδιαμάντη" συναντά το σύμπαν του συγγραφέα Στρατή Μυριβήλη, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της "γενιάς του 30", ο οποίος μας χάρισε ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα της νεοελληνικής πεζογραφία του 20ου αιώνα.

Στον ομώνυμο ρόλο η Λένα Παπαληγούρα μαζί μ' έναν εξαιρετικό θίασο: Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Γιούλικα Σκαφιδά, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Χριστίνα Τσάφου, Γιώργος Γιαννόπουλος, Μιχάλης Λεβεντογιάννης και Γιώργος Κωνσταντίνου. Η πρεμιέρα αναμένεται για τις 30 Οκτωβρίου στο θέατρο Βέμπο.

 

 

methismenipoliteia texnesplus

 

«Μεθυσμένη Πολιτεία»: Μια γυναίκα που ξυπνάει πάθη και αναστατώνει μια μικρή κοινωνία

Το λογοτεχνικό έργο του Σωτήρη Πατατζή «Μεθυσμένη Πολιτεία» μεταφέρεται τον Νοέμβριο στην θεατρική σκηνή «Αλκυονίς» σε σκηνοθεσία του Άρη Τρουπάκη, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης έχει καταπιαστεί και στον παρελθόν με το ανέβασμα λογοτεχνικών έργων στη σκηνή.

Το βιβλίο έχει γυριστεί και σε τηλεοπτική σειρά, σε σκηνοθεσία του Κώστα Λυχναρά, τη δεκαετία του '80 στην Ε.Ρ.Τ

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Μεσσήνης, καταφθάνει ένας περιπλανώμενος θίασος που αποτελείται από ανθρώπους λίγο ή πολύ αποτυχημένους.

Ανάμεσά τους είναι και μια νέα, πολύ ωραία γυναίκα, που γρήγορα αναστατώνει όλους τους ανθρώπους της μικρής εκείνης πολιτείας, φουντώνει τα πάθη, ξυπνάει χίλιες δυο απωθημένες επιθυμίες, ζωντανεύει τα όνειρα και, γενικά, δίνει σε όλους την ευκαιρία να γνωρίσουν καλά τον εαυτό τους και να συνειδητοποιήσουν τη φθορά τους, τη μοναξιά τους και τη λαχτάρα τους για μια ζωή καλύτερη.

Στη σκηνή του νέου θεάτρου της πόλης ένας θίασος εξαιρετικών ηθοποιών, μεταξύ των οποίων οι: Δημήτρης Ήμελλος, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Κατερίνα Μισιχρόνη, Αλεξάνδρα Παντελάκη, Νίκος Αλεξίου, Βαγγέλης Ψωμάς, Ερατώ Πίσση, Παναγιώτης Κατσώλης.

 

istoriaxwrisonoma

 

«Ιστορία Χωρίς Όνομα»: Μια ιστορία ηδονής και οδύνης

Τον θυελλώδη έρωτα του Ίωνα Δραγούμη και της Πηνελόπης Δέλτα, του Στέφανου Δάνδολου, μεταφέρει στη σκηνή του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης» από τον Ιανουάριο ο Κώστας Γάκης.

Το βιβλίο έγινε από τις πρώτες εβδομάδες της κυκλοφορίας του best-seller.

Ίων Δραγούμης και Πηνελόπη Δέλτα. Μια ψυχή χωρισμένη σε δύο σώματα. Ένας θαμμένος πόνος που δεν εκτονώθηκε ποτέ. Δύο λυγμοί που συνορεύουν. Ο έρωτας και η πατρίδα. Μια ιστορία ηδονής και οδύνης. Ο εμβληματικός διπλωμάτης και η σπουδαία συγγραφέας σε μια νοερή ζωή επιθυμίας, ονείρων, υψηλών ιδανικών, υψηλών δεσμεύσεων, υψηλών οραμάτων.

Τον εμβληματικό πολιτικό Ίωνα Δραγούμη θα ενσαρκώσει επί σκηνής ο Τάσος Νούσιας, ενώ η Μπέτυ Λιβανού και η Μαρία Παπαφωτίου θα μοιραστούν δύο διαφορετικές εποχές της σπουδαίας συγγραφέως και ιστορικής προσωπικότητας, Πηνελόπης Δέλτα. Μαζί τους οι :Στάθης Μαντζώρος, Αργύρης Γκαγκάνης, Στέλιος Γιαννακός και Ανθή Φουντά.

 

 

ieroexetastis daimonismenoi texnesplus

«Μέγας Ιεροεξεταστής»: Ο άνθρωπος ως θύμα και ως θύτης

Από 4 Οκτωβρίου ο «Μέγας Ιεροεξεταστής» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι έρχεται στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή.

Στο μύθο του μεγάλου Ιεροεξεταστή, ο Ντοστογιέφσκι εκφράζει τα αγωνιώδη ερωτήματα που τον τυραννούν: Τα όρια της ανθρώπινης ελευθερίας, της βούλησης, της πίστης, της ύπαρξης του θείου, της ομορφιάς, της αγάπης. Της ανθρώπινης διαφθοράς. Της πραγματικής δύναμης του ανθρώπου. Θεός-άνθρωπος ή άνθρωπος-θεός; Μεγάλα, καίρια ερωτήματα με τα οποία η σύγχρονη ανθρωπότητα έρχεται αντιμέτωπη. Ο άνθρωπος ως θύμα και ως θύτης.

Στο ρόλο του Μέγα Ιεροεξεταστή η Λυδία Κονιόρδου.

«Δαιμονισμένοι»: Το κακό και τα «καινά δαιμόνια» στην επαρχιακή κοινωνία

Στον ίδιο χώρο με τον «Μέγα Ιεροεξεταστή» αλλά και με τον ίδιο σκηνοθέτη μεταφέρονται στη θεατρική σκηνή και οι «Δαιμονισμένοι» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Το κοινό έχει την δυνατότητα να παρακολουθήσει και τις δύο παραστάσεις μαζί κάθε Κυριακή ή ξεχωριστά την καθεμία τις Παρασκευές και τα Σάββατα.

Στους «Δαιμονισμένους» ο σκηνοθέτης εστιάζει αποκλειστικά στον τετραμελή πυρήνα των επαναστατών- ταραχοποιών, που ως άλλοι δαίμονες επιχειρούν να σπείρουν το κακό και τα «καινά δαιμόνια» στην επαρχιακή κοινωνία, αποσκοπώντας στην αποσταθεροποίησή της. Παρουσιάζονται οι μηδενιστικές θεωρίες τους, οι ουτοπιστικές απόψεις τους, το σαθρό ιδεολογικό τους υπόβαθρο, τα δόλια κίνητρά τους και μέσα από τις ιδιότυπες και περιπεπλεγμένες μεταξύ τους σχέσεις παρακολουθούμε πως οδηγείται ο καθένας στον ατομικό του γκρεμό, όπως οι χοίροι της παραβολής.

Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Θεοχάρης Ιωαννίδης, Ηλέκτρα Καρτάνου, Νίκος Λεκάκης, Νίκος Μανεσης και Κωνσταντίνος Χατζής.

 surmatenioi texnes plus

«Συρματένιοι Ξεσυρματένιοι· Όλοι»: Χιώτες πρόσφυγες αφηγούνται το ταξίδι του προς το άγνωστο.

Οι «Συρματένιοι Ξεσυρματένιοι· Όλοι» του Γιάννη Μακριδάκη επανέρχονται στο θέατρο Άβατον, από τις 13 Οκτωβρίου σε σκηνοθεσία Μελίνας Σκούφου.

Αποσπάσματα αφηγήσεων από Χιώτες πρόσφυγες, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εγκατέλειψαν τον τόπο τους και ξεκίνησαν ένα ταξίδι προς το άγνωστο· κατευθύνθηκαν προς την Τουρκία, Κύπρο και Μέση Ανατολή. Μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας, η οποία έχει καταγραφεί από τον Γιάννη Μακριδάκη στο πρώτο του βιβλίο Συρματένιοι Ξεσυρματένιοι· Όλοι, αποτελεί την έμπνευση και συνθέτει έναν θεατρικό μονόλογο.

Επιζήσαντες αφηγούνται τις συνθήκες πείνας κι ανέχειας, τις νυχτερινές παράνομες αποδράσεις από το νησί, την μάχη με τα κύματα, τη ζωή στον στρατό της Μέσης Ανατολής, στους προσφυγικούς καταυλισμούς, στο μέτωπο, στα κινήματα, τον εγκλεισμό στα «σύρματα», τον Ιερό Λόχο και την απελευθέρωση. Κάποιοι άλλοι χάθηκαν στη διαδρομή. Ερμηνεύει η Χριστίνα Λυκοτσέτα.

«Η Χώρα που ποτέ δεν πεθαίνεις»: Τα εμπόδια που συναντά μια γυναίκα που γεννιέται κατά τη διάρκεια της δικτατορίας

Για πρώτη φορά στη σκηνή το Αλβανικό μυθιστόρημα της Ορνέλα Βόρψη/Ornela Vorpsi, «Η Χώρα που ποτέ δεν πεθαίνεις» έρχεται στο Θέατρο Σταθμός και στο Θέατρο Αμαλία στη Θεσσαλονίκη σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι.

Ελόνα, Ορνέλα ή Εύα, η τριπλή αλλά συγχρόνως και μοναδική ηρωίδα του υπέροχου αυτού μύθου γεννιέται κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Εμβέρ Χότζα.

Στα δύσκολα χρόνια που ζει υπάρχουν κάποια εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσει: η φυλακή, ο πνιγμός, η κρεμάλα και κυρίως η «πουτανιά», αν και της έχουν εξηγήσει πως είναι«μέσα στη φύση της γυναίκας».

Στην παράσταση θα πρωταγωνιστήσουν Έλληνες και Αλβανοί ηθοποιοί.

Συνεχίζονται για ακόμα μία χρονιά…

 

murtos texnesplus

 

«Μύρτος»: Ένα λογοτεχνικό σύμπαν που επαναπροσδιορίζει την έννοια της ενοχής, της κακίας και της αμαρτίας

Η ομάδα 4Frontal έρχεται από τον Οκτώβριο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τον «Μύρτο» του Παύλου Μάτεσι σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη.

Το 1939, σε μια ελληνική κωμόπολη, ο Μύρτος, οκτώ χρονών, κοιμάται εκ γενετής. Απέναντί του, η ευυπόληπτη οικογένεια Γαβριήλ.

Προύχοντες και φορείς της ανώτερης κοινωνικής τάξης. Φαινομενικά καθωσπρέπει αλλά ουσιαστικά «λοιμών καθέδρα», όπως τους αποκαλούν οι απέναντι, που παρακολουθούν ηδονοβλεπτικά κάθε τους κίνηση. Μια κόρη ανάπηρη εκ γενετής, ονόματι Περσεφόνη, μια μάνα που θεωρεί ότι η ασχήμια είναι αμάρτημα και προσπαθεί να καλύψει ό,τι δεν είναι σύμφωνο με τις κοινωνικές επιταγές, ένας πατέρας επιρρεπής στη μοιχεία και τη βία, ένα νεαρό κορίτσι που γίνεται μήλον της έριδος ως φορέας της απόλυτης σεξουαλικότητας, ένας εικοσάχρονος που δεν τον αφήνουν να ενηλικιωθεί, ένα ζευγάρι υποτακτικών –βουβοί θεατές των εγκλημάτων των αφεντικών τους, μια νεαρή υπηρέτρια που της σκοτώνουν το νόθο παιδί της, ένας ευνούχος υποτακτικός που παλεύει να καλύψει τις «βρομιές» τους, πριν γίνουν εφιάλτης.

Ο Μύρτος ξυπνά σ’ ένα λογοτεχνικό σύμπαν που επαναπροσδιορίζει την έννοια της ενοχής, της κακίας και της αμαρτίας.

Παίζουν: Χρηστίνα Γαρμπή, Σταύρος Γιαννουλάδης, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Γιώργος Κισσανδράκης, Χάρης Κρεμμύδας

 

 aristos thessaloniki

«Αρίστος»: Η ιστορία του «Δράκου του Σέιχ Σου»

Το βραβευμένο μυθιστόρημα του Θωμά Κοροβίνη με κεντρικό θέμα τη ζωή του Αριστείδη Παγκρατίδη, του φερόμενου ως «Δράκου του Σέιχ Σου» μεταφέρεται από τον Ιανουάριο στη σκηνή του θεάτρου Άνεσις σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου.

Εννέα χαρακτήρες που συνδέονται με τον Αριστείδη Παγκρατίδη, μέσα από τις χειμαρρώδεις, υποβλητικές εξομολογήσεις τους, μιλώντας διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με τα βιώματα, τον χαρακτήρα και τον ρόλο τους, συνθέτουν το προφίλ του “Αρίστου”.

Ο φίλος από την Τούμπα, η παραδουλεύτρα μάνα του, ένας αχθοφόρος του λιμανιού, ο παρακρατικός δωσίλογος περιπτεράς, ένας χωροφύλακας δημοκρατικών φρονημάτων, ένας συντηρητικός αστός της παραλίας, το αφεντικό του σε ένα λαϊκό πανηγύρι, η τραβεστί Λολό και μία λαϊκή τραγουδίστρια - οι δύο έρωτες του, ερμηνευμένοι επί σκηνής από τρεις ηθοποιούς..

Οι τρεις ηθοποιοί ζωντανεύουν μια ιστορία που μεταφέρει τους θεατές στις αλάνες της Θεσσαλονίκης, στις σκοτεινές πλευρές του λιμανιού, στα υπαίθρια πανηγύρια και στα μπουζουξίδικα της παλιάς Θεσσαλονίκης, σε ένα σκηνικό χρόνο που φτάνει μέχρι το 1960 όταν γίνεται είκοσι χρονών ο βασικός ήρωας, στον οποίο όλοι αναφέρονται. Πρόκειται για τον Αριστείδη Παγκρατίδη, τον φερόμενο ως «Δράκο του Σέϊχ Σου», τον οποίο ο τύπος του 1963 (Ελληνικός Βορράς) τον αποκαλούσε «νεαρό ανώμαλο».Το 1966 καταδικάστηκε τετράκις σε θάνατο από το πενταμελές εφετείο Θεσσαλονίκης. Η εκτέλεσή του έγινε στο μέρος που ήταν συνδεδεμένο με το όνομά του, το Δάσος του Σέιχ Σου. Οι τελευταίες λέξεις που ψέλλισε ήταν: «Μανούλα μου, είμαι αθώος».

Στη σκηνή θα απολαύσουμε και πάλι τον Μιχάλη Οικονόμου και τον Γιώργο Χριστοδούλου. Τον ρόλο της Ελένης Ουζουνίδου θα ερμηνεύσει η Φιλαρέτη Κομνηνού. Την ηθοποιό έχουν ήδη παρακολουθήσει οι Θεσσσαλονικείς στις παραστάσεις στην συμπρωτεύουσα. 

Πanthropofilakes texnesplus

«Ανθρωποφύλακες»: Η σκληρότητα της περιγραφής των βασανισμών στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας

Το σημαντικό έργο «Ανθρωποφύλακες» του Περικλή Κοροβέση παρουσιάζεται δραματοποιημένο στο Υπόγειο του Θέατρου Τέχνης σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη.

Οι Ανθρωποφύλακες του Περικλή Κοροβέση αποτελούν βιβλίο ορόσημο, αφού είναι η πρώτη μαρτυρία που τυπώθηκε και κυκλοφόρησε διεθνώς κάνοντας γνωστή την πρακτική βασανισμών που ακολουθούσε το καθεστώς των συνταγματαρχών έναντι των αντιφρονούντων. Μια οργανωμένη άνωθεν πρακτική που στόχευε στον πλήρη εξευτελισμό των συλληφθέντων, σωματικά και ψυχικά. Η σκληρότητα της περιγραφής των βασανισμών στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας ισορροπεί με την λογοτεχνική αφήγηση του Κοροβέση, απόρροια της καλλιτεχνικής του ιδιότητας.

Παίζουν οι: Νέστωρ Κοψιδάς, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Ελένη Ζαχοπούλου, Άρης Λάσκος

 

 

Για παιδιά

«Η μωβ ομπρέλα»: Ο μαγικός κόσμος της ακράδαντης παιδικής πίστης

Η ιστορία της Άλκης Ζέη ζωντανεύει στο θέατρο Άνεσις από 12 Οκτωβρίου σε σκηνοθεσία Δήμητρα Λαρεντζάκη.

Η ιστορία μιας οικογένειας ένα καλοκαίρι λίγο πριν ξεσπάσει στην Ελλάδα ο πόλεμος του 1940, αλλά και τα γεγονότα που θα καθορίσουν την ιστορία, μέσα από τη μοναδική ματιά των παιδιών. Ένας κήπος στο Μαρούσι, μαγικός, για την Ελευθερία και τα μικρότερα δίδυμα αδέρφια της. Ένα ξένο παιδί από τη Γαλλία που έρχεται να μείνει στο επάνω πάτωμα του σπιτιού τους και γίνεται αχώριστος φίλος τους. Παίζουν όλοι μαζί και σκαρώνουν με τη φαντασία τους χίλιες δυο ιστορίες που μαγεύουν και τους ίδιους. Και πόσα άλλα δε θα έκαναν από όσα ονειρεύονται, αν δεν τους εμπόδιζαν οι μεγάλοι...

Παίζουν οι ηθοποιοί: Νίνα Δραγώνα, Δημήτρης Μπαμπανιώτης, Ευάγγελος Χαλκιαδάκης, Δημήτρης Διακοσάββας, Στέλλα Ράπτη, Γιάννης Ασκάρογλου, Έλιο Φοίβος Μπέικο, Χρήστος Χριστόπουλος, Κωνσταντίνα Εμμανουήλ.

imovomprela texnesplus

«Χωρίς οικογένεια»: Ένας ύμνος στην αξία της οικογένειας

Το πασίγνωστο, αγαπημένο μυθιστήρημα του Εκτόρ Μαλό έρχεται για πρώτη φορά στο θέατρο σε διασκευή της Άνδρης Θεοδότου και σκηνοθεσία του Δημήτρη Δεγαΐτη στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν.

Ο Ρεμί, ένα αγόρι μόλις 8 χρονών μαθαίνει εντελώς απροσδόκητα πως η καλοσυνάτη γυναίκα που τον μεγάλωνε με πολλή αγάπη τόσα χρόνια, δεν είναι η πραγματική του μητέρα. Δυστυχώς ο άντρας της, μετά από ένα ατύχημα που τον αφήνει ανίκανο να δουλέψει, πουλάει το παιδί, κρυφά από τη γυναίκα του, σε έναν άγνωστο πλανόδιο θιασάρχη. Έτσι ο Ρεμί αναγκάζεται να ακολουθήσει τον κο Βιτάλι έναν ξεχασμένο, άσημο Ιταλό τραγουδιστή που μαζί με μια ζαβολιάρα μαϊμού και έναν σκανταλιάρη σκύλο, αποτελούν τα μέλη ενός περιπλανώμενου θιάσου που δίνει παραστάσεις στο ύπαιθρο. Στη νέα του ζωή θα τα βγάλει πέρα χάρη στην εξυπνάδα, την τιμιότητα και την καλή καρδιά του – αλλά και χάρη στον συνοδοιπόρο του, τον καλό και έμπιστο νέο φίλο του, Ματτία.

Ο μικρός Ρεμί θα βρεθεί στα ίχνη της πραγματικής του οικογένειας και θα οδηγηθεί σε νέες απρόσμενες περιπέτειες. Θα γνωρίσει την σκληρή πλευρά της ζωής, όμως θα βρεθούν στο δρόμο του και άνθρωποι που θα ανταποκριθούν στην καλοσύνη και την τιμιότητά του. Με βοήθεια από τους νέους φίλους του θα βρει μέσα του θάρρος, δύναμη και αγάπη για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις δυσκολίες της ζωής. Γιατί όσο δύσκολη και αν είναι μια κατάσταση, ο καλός άνθρωπος πάντα καταφέρνει να συναντήσει το καλό που του αξίζει.

Παίζουν: Δημοσθένης Φίλιππας, Κατερίνα Μηλιώτη, Κωνσταντίνος Ευστρατίου, Μάριος Κρητικόπουλος, Φοίβος-Μαρίνος Σαμαρτζής, Τάσος Προβιάς, Μαρία Αρζόγλου, Σταύρος Καραμπάτσος

 

Διαβάστε επισης:

Ο Κωνσταντίνος Χατζής Αλλάζει Κόμη Για Τον Ντοστογιέφσκι (Συνέντευξη) 

 

Δημοσθένης Φίλιππας: «Οι Αξίες Μας,Πλέον, Είναι Εντελώς Φθηνές. Η Υπέρτατη Αξία Είναι Η Ομορφιά Και Το Φαίνεσθαι»

 

Αλεξάνδρα Παντελάκη: «Στην Ηλικία Μου, Ξαφνικά, Έγινα Η Μούσα Του Underground»

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Η «Βασίλισσα του Εγκλήματος», που δεν είναι άλλη από τη γνωστή σε όλους Αγκάθα Κρίστι μαζί με τις ιστορίες της θα κάνει την εμφάνισή της, σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις, γοητεύοντας το κοινό και «δανείζοντας» τα αστυνομικά της μυθιστορήματα για το θεατρικό σανίδι.

 Οι μυστηριώδεις ιστορίες της ενέπνευσαν  σκηνοθέτες και ηθοποιούς, ώστε να  μυηθούν στο μυστήριο και την αγωνία. Τη φετινή θεατρική χρονιά θα δούμε τρεις γνωστές ιστορίες της Αγκάθα Κρίστι στη σκηνή με τους ηθοποιούς να ενσαρκώνουν διάσημους χαρακτήρες και ντετέκτιβ. 

Η Αγκάθα Κρίστι είχε αποκαλύψει ότι έγραφε τα βιβλία της μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο και μετά αποφάσιζε ποιος χαρακτήρας ήταν λιγότερο πιθανό να εκληφθεί ως ύποπτος. Ακολούθως, έκανε τις απαραίτητες αλλαγές στο κείμενο για να «ενοχοποιήσει» τον χαρακτήρα αυτό

Στις τρεις θεατρικές σκηνές θα δούμε να ξετυλίγονται αινίγματα, πάθη και φυσικά δολοφονίες, που αναζητούν τη λύση του μυστηρίου. Εσείς θα βρείτε τον δολοφόνο;

 

 dandoulaki texnes plus

«Έγκλημα στο Orient Express»

Στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη θα συνεχιστεί η επιτυχία «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» της Αγκάθα Κρίστι, σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη, με κάποιες μικρές αλλαγές στο καστ, το οποίο φέτος διαμορφώνεται ως εξής: Κάτια Δανδουλάκη, Δάνης Κατρανίδης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Μάρω Κοντού, Τάσος Χαλκιάς, Ταμίλα Κουλίεβα, Τάνια Τρύπη, Τάκης Παπαματθαίου, Σόλων Τσούνης, Έρρικα Μπίγιου, Λευτέρης Ζαμπετάκης

Στο  πιο διάσημο κι αγαπημένο αστυνομικό της Αγκάθα Κρίστι, ο Αντώνης Καλογρίδης σκηνοθετεί ένα δυνατό θίασο. Η ανάμειξη στην ιστορία του διάσημου Ηρακλή Πουαρό, σε συνδυασμό με τη γοητευτική πλοκή, που χαρακτηρίζεται από  μυστήριο και ανατροπές καθηλώνουν το θεατή. 

Τίποτα δεν είναι ίδιο στην πρώτη και την τελευταία σκηνή. Όλα καθορίζονται, τελικά, από το μεγάλο δίλημμα: μπροστά στη φρίκη του φόνου ενός παιδιού, ποια τιμωρία είναι δίκαιη κι ηθική, ποιος μπορεί να γλιτώσει από τον θείο και τον ανθρώπινο νόμο...

poster

«Απρόσκλητος επισκέπτης»

Αγκάθα Κρίστι και πιο συγκεκριμένα: τον «Απρόσκλητο επισκέπτη» θα παρακολουθήσουμε στο θέατρο Eliart, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Φρατζεσκάκη, ο οποίος θα παίζει και στην παράσταση μαζί με τους: Νίκο Ορφανό, Αννέτα Παπαθανασίου, Σοφία Μανωλάκου, Κώστα Ζέκο κ.α

Μια νύχτα με ομίχλη, σε ένα απομονωμένο σπίτι στην Ουαλία, φθάνει ένας ταξιδιώτης με σκοπό να  ζητήσει βοήθεια μετά από ένα ατύχημα που είχε στο δρόμο.  Μπαίνοντας από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα βρίσκει το πτώμα του ιδιοκτήτη του σπιτιού και τη σύζυγό του να κρατά ένα όπλο.  Όλα δείχνουν πως εκείνη είναι η δολοφόνος του συζύγου της. Ή μήπως όχι;  Μυστικά από το παρελθόν, κρυφά μίση και πάθη αποκαλύπτονται σιγά σιγά καθώς γνωρίζουμε και τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου, όπου ο καθένας από αυτούς θα μπορούσε τελικά να είναι ο πραγματικός δολοφόνος.

Ο σκηνοθέτης, μάλιστα, έχει καταπιαστεί και μ' άλλο έργο της συγγραφέως στο παρελθόν και συγκεκριμένα με τους «10 Μικρούς Νέγρους», τη σεζόν 2016-2017.

10 negroi texnes plus

 «10 Μικρούς Νέγρους»

Το ίδιο έργο, εγκαινιάζει και τον Νέο Ακάδημο, της  οδού Ιπποκράτους. Εκεί, η Ρέινα Εσκανάζι θα σκηνοθετήσει τους «10 Μικρούς Νέγρους», το πιο πολυδιαβασμένο αστυνομικό μυθιστόρημα όλων των εποχών, μ’ έναν δυνατό θίασο πρωταγωνιστών: Αργύρης Αγγέλου, Παύλος Ευαγγελόπουλος, Βασίλης Ευταξόπουλος, Άρης Λεμπεσόπουλος, Νικόλας Μπράβος, Γωγώ Μπρέμπου, Πολυξένη Μυλωνά, Δημήτρης Ραφαήλος, Φίλιππος Σοφιανός και Τζούλι Τσόλκα. 

Οι «10 Μικροί Νέγροι» κυκλοφόρησαν στο εξωτερικό, για πρώτη φορά το 1939, και στη συνέχεια παίχτηκαν στο θέατρο και τον κινηματογράφο με τεράστια επιτυχία, καθώς η συναρπαστική και, ταυτόχρονα, συγκινητική πλοκή κρατά καθηλωμένο το κοινό από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο. 

Σ' ένα ιδιόκτητο νησί, στη βρετανική ακτή του Ντέβον, που λόγω της μορφής του ονομάζεται το Νησί του Νέγρου, υπάρχει μια έπαυλη, χτισμένη από έναν πάμπλουτο Αμερικάνο. Ο τωρινός ιδιοκτήτης αποτελεί μυστήριο, καθώς υπάρχουν μόνο συγκεχυμένες πληροφορίες γι’ αυτόν. Δέκα άνθρωποι, οι οποίοι δε γνωρίζονται και που φαινομενικά δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο μεταξύ τους, προσκαλούνται να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο στην έπαυλη. Η μόνη πρόσβαση στο νησί γίνεται με βάρκα, ο βαρκάρης είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να πηγαινοέρχεται, όταν ο καιρός είναι καλός. Όλοι όσοι βρίσκονται στην έπαυλη ενημερώνονται από το πρώτο βράδυ πως θεωρούνται ένοχοι (ο καθένας) για ένα έγκλημα που έχει μείνει κρυφό και για το οποίο έχουν καταφέρει να μείνουν ατιμώρητοι από την ανθρώπινη δικαιοσύνη...Στη συνέχεια γίνεται και δεύτερος φόνος. Ποιος είναι, άραγε, ο επόμενος; Και ποιος είναι αυτός που έχει πάρει τον νόμο στα χέρια του και, στυγνά, τιμωρεί με θάνατο;

...η συνέχεια επί σκηνής

Από τη Δήμητρα Πέτρου

Φωτογραφίες Αγγελική Κοκκοβέ 

Πώς να περιγράψεις με λέξεις, το δράμα της «Μήδειας» του Ευριπίδη; Σίγουρα, το ακραίο πάθος, η οργή, η εκδίκηση και το απόλυτο έγκλημα είναι αυτά που σου έρχονται πρώτα στο μυαλό.

Το αριστούργημα του Ευριπίδη έχει απασχολήσει πολλούς καλλιτέχνες, ίσως, επειδή όπως όλα τα σπουδαία έργα είναι ανοιχτό σε πολλές αναγνώσεις. Ο Δημήτρης Γεωργαλάς παρουσιάζει μια νέα εκδοχή, στηριζόμενος στα σύμβολα του έργου και το αποτέλεσμα στη σκηνή του Μπάγκειον είναι εξαιρετικό!

Στον ομώνυμο ρόλο, απολαμβάνουμε τη Τζούλη Σούμα σε μια καθηλωτική ερμηνεία.

Τη συνάντησα λίγο πριν την παράσταση στο ιστορικό ξενοδοχείο της Ομόνοιας και μ’ αφορμή τον δύσκολο και απαιτητικό ρόλο της, είχαμε μια απολαυστική κουβέντα για την απιστία στη σημερινή εποχή, για το ακραίο έγκλημα της παιδοκτονίας, αλλά και για το πως συμπεριφέρεται εκείνη όταν έρχεται «αντιμέτωπη» με τον φτερωτό θεό του έρωτα.

 GIA 5345

Πώς προσεγγίσατε έναν τόσο απαιτητικό ρόλο;

Με τη βοήθεια του Δημήτρη Γεωργαλά, του σκηνοθέτη μας, μπήκα στον κόσμο και τη μελέτη που είχε κάνει για αυτό το έργο και γι’ αυτόν τον ρόλο. Ο Δημήτρης ασχολείται περίπου τρία χρόνια με αυτό το έργο, έχει μια βαθιά και σαφή σπουδή πάνω σε αυτό κι επειδή η παράσταση έχει ήδη παιχτεί στη Χάγη, έχει φτιάξει έναν κόσμο ολόκληρο, στον οποίο εγώ καθοδηγήθηκα από αυτόν με έναν ιδανικό τρόπο. Από κει και πέρα βρήκα κι εγώ τα δικά μου πατήματα για να προσεγγίσω το ρόλο αποφεύγοντας, ίσως, κάποια δεδομένα και κλισέ πράγματα, προσπαθώντας να καταλάβουμε την αληθινή διαδρομή αυτής της γυναίκας, η οποία είναι μια ηρωίδα πολυσχιδής και πολύπλευρη. 'Όσο και να το ψάχνουμε γεννιούνται συνεχώς καινούριες πλευρές και πτυχές που θέλουμε να φωτίσουμε. Οπότε είναι σαν ένας θησαυρός που έχει εξερευνηθεί έχοντας ακόμα πολύ δουλειά για να γίνει.

Προσωπικά, τι σας γοητεύει στο κείμενο του Ευριπίδη;

Με γοητεύει το απόλυτο πάθος που έχει η Μήδεια. Έχει ακραίο ερωτικό πάθος, το οποίο βέβαια την οδηγεί στην απόλυτη εκδίκηση.  Επίσης με γοητεύει το ότι δια μέσου αυτής της ηρωίδας ο Ευριπίδης δίνει ισχυρό λόγο και θέση στη γυναίκα των τότε χρόνων που όμως είναι απόλυτα επίκαιρο και για τις γυναίκες του σήμερα. Δηλαδή, βάζει τη γυναίκα, που τότε ήταν εντελώς ανατρεπτικό, να έχει πολιτική και κοινωνική θέση. Παίρνει αποφάσεις που μόνο οι άνδρες είχαν το δικαίωμα να πάρουν. Είναι μια ισχυρή προσωπικότητα, ένας ισχυρός χαρακτήρας ο οποίος μου ασκεί τεράστια γοητεία.

Τι συμβολίζει η Μήδεια στη σημερινή εποχή;

Πιστεύω ότι έχει πολλές πλευρές. Είναι ένα πρίσμα, το οποίο από όποια πλευρά και αν το δεις, έχει ενδιαφέρον και φως. Συμβολίζει πολλά στο σήμερα, είναι μια γυναίκα που αγαπά με πάθος, που διεκδικεί, που ζει τα πάντα με ακραίο τρόπο, την αγάπη, το πάθος, τον θυμό, την οργή. Ο Δημήτρης έδωσε και μια άλλη διάσταση. Επειδή η Μήδεια είναι ξένη προς την Ελλάδα φώτισε τη διάσταση του μεταναστευτικού. Δηλαδή, η Μήδεια θα μπορούσε να είναι μια γυναίκα, η οποία έχει έρθει από κάποια άλλη χώρα για οποιουσδήποτε λόγους. Εδώ ήρθε για τον άντρα που επέλεξε, και βλέπουμε ότι δεν της φέρονται πάντα πάρα πολύ καλά όπως και σήμερα δεν φέρονται στους μετανάστες. Μακάρι να έχουμε και στην κοινωνία και στην πολιτική και γενικότερα σε θέσεις στις οποίες λαμβάνονται αποφάσεις οι οποίες αφορούν όλους μας, γυναίκες με ευθυκρισία, με δύναμη, με διάνοια τέτοια που να μπορούν να καθοδηγήσουν τους λαούς. Η Μήδεια είναι μια τεράστια, ισχυρή προσωπικότητα και όχι μόνο μια απατημένη γυναίκα, η οποία εκδικείται τον άνδρα της.

Μπορεί μια ηθοποιός να βρει κοινά στοιχεία με τη Μήδεια;

Ναι και πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε. Εξερευνώντας και σκάβοντας για να βρεις την αλήθεια του ρόλου περνάς από διαδρομές ανακαλύπτοντας κοινά πράγματα. Μην ξεχνάμε ότι ο Ευριπίδης είναι ο τραγικός συγγραφέας, ο οποίος είναι πιο κοντά στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Σαφέστατα το ακραίο ερωτικό πάθος, ο ακραίος θυμός, η λατρεία κι η μεγάλη αγάπη που έχει για τα παιδιά της, η αγάπη για το σπίτι που έχει χάσει, την οικογένεια της, τον πατέρα της, όλα αυτά σίγουρα έχουν αναφορές σε μένα γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Και στο κομμάτι παιδιά που εγώ δεν έχω δικά μου, αλλά τα αγαπώ πάρα πολύ, το κομμάτι μητρότητα και το πόσο μπορεί μια γυναίκα να φτάσει σε αυτήν την ακραία απόφαση, οφείλω να πω ότι με προβλημάτισε, αλλά είδαμε δουλεύοντας ότι η απόφασή της αυτή είναι πέρα από την ίδια την πράξη. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό το ότι η Μήδεια δεν τιμωρείται από Ερινύες, όπως άλλοι ήρωες της αρχαίας τραγωδίας. Το να υποδυθείς έναν ρόλο, που έχει ισχυρά συναισθήματα που αισθανόμαστε όλοι μας, αλλά να διαπράξει μια επαίσχυντη πράξη και στο τέλος να μην τιμωρηθεί αλλά να θεοποιηθεί δεν είναι και πολύ εύκολο να προσεγγιστεί.

mhdeia

Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο ερμηνεύοντας αυτόν τον ρόλο;

Ένα μεγάλο κομμάτι είναι το ότι δεν είναι στην καθημερινότητά μας όλα αυτά που ζει και αποφασίζει να πράξει η Μήδεια. Τα συναισθήματα είναι κοντά σε εμάς απλώς εδώ είναι στην απόλυτη έντασή τους. Με δυσκόλεψε να βρω τη διαδρομή της, αλλά θα πω ότι ο Δημήτρης (Γεωργαλάς), που ήξερε πάρα πολύ καλά το πως να καθοδηγήσει τους ηθοποιούς, αλλά κι εμένα προσωπικά για αυτόν τον ρόλο, θεωρώ ότι φώτισε και ανέδειξε πολύ καλά τη διαδρομή της, πολύ καθαρά και με σαφήνεια. Μάλιστα στις παραστάσεις που έχουμε κάνει, οφείλω να πω ότι το είπαν κι οι θεατές, το οποίο είναι μεγάλη υπόθεση. Η ματιά του σκηνοθέτη και κατ’ επέκταση του ηθοποιού που θα υποδυθεί τους ρόλους είναι αυτό που αλλάζει         .

Ποια εσωτερική ανάγκη μας οδηγεί στο να βλέπουμε ξανά και ξανά αυτή την ιστορία εκδίκησης;

Η ανάγκη που έχουμε να επιστρέφουμε στα μεγάλα κείμενα. Δεν είναι τυχαίο που βλέπουμε συνέχεια τα έργα των μεγάλων τραγικών. Είναι ποίηση που μας αγγίζει και μας αφορά όλους. Τα μεγάλα αυτά έργα μας οδηγούν στο να σκεφτούμε, να αποκωδικοποιήσουμε αλλιώς, να εμβαθύνουμε σε πράγματα που ζούμε, πράγματα που σκεφτόμαστε, μας δίνουν δρόμους για να σκεφτούμε σε βάθος, μας πάνε σε πιο φιλοσοφικές διαδρομές. Είναι ένας πλούτος ανεξάντλητος, σαν ένα ορυχείο που έχει διαμάντια και όσο σκάβεις τόσο πολύ θα σου δώσει καινούριο πλούτο. Τι κρίμα που η καθημερινότητα κι ο τρόπος ζωής, που έχουμε όλοι μας, δεν μας επιτρέπει να ανατρέχουμε συχνά στους μεγάλους ποιητές και φιλοσόφους, έστω και σαν ανάγνωση. Γι’ αυτό γεμίζουν τα θέατρα, η Επίδαυρος ή όπου στον κόσμο ανεβαίνουν αυτά τα κείμενα, γιατί μας αφορούν εκατό τοις εκατό ακόμα και σήμερα.

 Στη σημερινή εποχή τι πιστεύετε ότι οδηγεί έναν άνδρα στην προδοσία;

Πολλά. Μπορεί να τον οδηγήσει η θέλησή του να επιβεβαιωθεί, να επιβεβαιώσει το εγώ του. Επίσης η φιλοδοξία, πολλές φορές μπορείς να απιστήσεις για κάποια οφέλη, που μπορεί να έχεις. Η διάθεση του ανικανοποίητου. Λόγω προηγούμενων έργων, που έχω παίξει, έχω σκεφτεί πολύ τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνδρα στην απιστία και κατέληξα ότι το εγώ και το υπερεγώ των ανδρών, αλλά και των γυναικών πολλές φορές, μας οδηγεί στο να μην είμαστε σταθεροί. Επίσης, όντως οι άνθρωποι δεν είναι μονογαμικά όντα, αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Από φύση δεν είναι, αλλά μπορεί να είναι από επιλογή. Απλώς εδώ είναι αδιανόητο το γεγονός ότι παντρεύτηκε κρυφά. Βέβαια η θέση της γυναίκας τότε ήταν υποδεέστερη οπότε ήταν πολύ εύκολο κάποιος «να πατήσει τους όρκους», όπως του λέει η Μήδεια. Νομίζω ο πυρήνας κι η κινητήρια δύναμη είναι αυτά.

Η Μήδεια, λίγο πριν σκοτώσει τα παιδιά της, αμφιβάλλει για τις ίδιες της τις πράξεις. Με ποιο τρόπο στη σημερινή εποχή μπορούμε να καταπνίξουμε τον «κακό» μας εαυτό;

Δεν ξέρω να πω ακριβώς τι πρέπει ή τι δεν πρέπει να κάνουμε. Ουσιαστικά, για οτιδήποτε θέλουμε να πράξουμε είτε δύσκολο, είτε εύκολο, για κάτι που πρέπει να πάρουμε μια σημαντική κι ενδεχομένως ακραία απόφαση για τη ζωή μας παλεύουμε με τον εαυτό μας, με το ασυνείδητό μας, με την ιδιοσυγκρασία μας, με τον χαρακτήρα μας και πάρα πολλές φορές είμαστε μέσα σε αυτήν τη διελκυστίνδα που έχει και η Μήδεια του να το κάνω ή να μη το κάνω. Είναι ένα σημείο, με το οποίο μπορεί να ταυτιστεί κάποιος. Ελάχιστοι έχουν δίλημμα να σκοτώσουν ή να μην σκοτώσουν τα παιδιά τους, όμως έχουν διλήμματα ηθικά, υπαρξιακά, προσωπικά, επαγγελματικά και πολλές φορές ακούμε τον εσωτερικό μας εαυτό και του μιλάμε. Η Μήδεια μιλάει στον εαυτό της και λέει «σκέψεις μου φύγετε, θυμέ μου σε παρακαλώ φύγε». Αποκλείεται κάποιος να μην βρει στον τρόπο, με τον οποίο σκέφτεται και κάνει τον εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό της στιγμές που να ταυτιστεί. Αυτό είναι το υπέροχο, ότι ο θεατής βλέποντας οποιοδήποτε κείμενο που έχει ουσιώδη πράγματα να του πει, προσπαθεί να μετακινηθεί και να ταρακουνηθεί. Είναι σημαντικό ο θεατής να ακουμπάει στη σκέψη και στη διάνοια των ηρώων και να τον αφορά και να τον αγγίζει και γι’ αυτό όλα αυτά τα έργα έχουν διασωθεί μέχρι τώρα.

Η Μήδεια βλέπουμε ότι στην αρχή κάνει τα πάντα για τον έρωτά της για τον Ιάσονα. Εσείς μέχρι που έχετε φτάσει για τον έρωτα;

Είναι δύσκολο να φτάσεις, σίγουρα, σε τόσο ακραίες πράξεις γι’ αυτό κι οι τόσο ακραίες πράξεις γίνονται σημεία αναφοράς στην καθημερινότητά μας, όταν γίνονται εγκλήματα πάθους ή εγκλήματα εκδίκησης ή μεγάλων συναισθημάτων. Αυτό που μπορώ να πω εγώ για εμένα είναι ότι στον έρωτα δίνω το χίλια τοις εκατό του εαυτού μου και της ύπαρξής μου. Και νομίζω αυτό είναι το πιο σημαντικό, να ακουμπάς και να προσπαθείς να αφουγκραστείς τον κόσμο του, τον εαυτό και τις ανάγκες του άλλου και να συμπορευτείς μαζί του. Δεν πιστεύω ότι βρίσκουμε το άλλο μας μισό, γιατί δεν υπάρχει. Βρίσκουμε ένα ολόκληρο κι εμείς με το δικό μας ολόκληρο μπορούμε να προχωρήσουμε και να ολοκληρωθούμε μαζί. Δεν υπάρχει περίπτωση να μας ολοκληρώσει κάποιος άλλος ντε και καλά. Το δικό μου δόσιμο σε αυτό το κομμάτι είναι το ότι είμαι εκεί πάντα και στο απόλυτο νοιάξιμο και δόσιμο. Πιστεύω πολύ στο δούναι και λαβείν. Ευτυχώς, δεν μου έχει τύχει να προδώσω τα πιστεύω μου για έναν άνδρα, δεν έχει χρειαστεί.

midia

Στην προδοσία του Ιάσονα πιστεύετε ότι υπάρχουν ελαφρυντικά;

Ο Ιάσονας είναι υπέρμετρα φιλόδοξος. Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος βάζει πάρα πολύ ψηλά τον πήχη για τον εαυτό του και θεωρεί ότι μπορεί να τσαλακώσει και να εξαπατήσει τα συναισθήματα των άλλων, εξού και παντρεύτηκε κρυφά. Στον μύθο το απώτερο σκαλί είναι να γίνεις βασιλιάς, γιατί μετά περνάς στην αθανασία. Ο Ιάσονας δεν σκέφτεται το να μην πληγώσει, το να μην προδώσει, το να μην πονέσει. Δυσκολεύομαι να δώσω ελαφρυντικά με την έννοια ότι δεν ζούμε στη σημερινή εποχή. Είναι επίορκος, όπως και να το κάνουμε. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι στον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ανθρώπου είναι πάρα πολύ δύσκολο να επέμβεις. Είναι αυτό που λένε οι ψυχολόγοι ότι δεν μπορείς να πεις σε κάποιον τι να κάνει, ο άλλος θα κάνει ό,τι θέλει. Το θέμα είναι εσύ τι θα κάνεις απέναντι σε αυτό που έκανε. Πολλές φορές εγώ λέω «μα γιατί μου το έκανε αυτό», αλλά στην πραγματικότητα ο άλλος είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει, το θέμα είναι εσύ τι θα κάνεις. Θα μπορούσε να είναι ένα ελαφρυντικό αν η Μήδεια δεν μπορούσε να του κάνει παιδιά. Λέει στο κείμενο «ίσως σε συγχωρούσα αν άλλη παντρευόσουν αν δεν μπορούσα να σου δώσω παιδιά». Το γεγονός, όμως, ότι έγιναν όλα αυτά κρυφά είναι για μένα πάρα πολύ σημαντικό.

Υπάρχει σωτηρία ή λύτρωση για κάποιον που διαπράττει ένα έγκλημα, όπως η παιδοκτονία;

Πιστεύω πως όχι, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να κάνει ένα τόσο μεγάλο έγκλημα και να μην τυραννιέται από τις τύψεις όλη του τη ζωή ή να μην τρελαθεί ή να μην πάει σε ένα μοναστήρι να κλειστεί και να μην βλέπει κόσμο. Η Μήδεια έκανε ένα βήμα στο μετά. Όποιος άνθρωπος κάνει μια τόσο ακραία πράξη πάει σε ένα στάδιο μετά που εμείς που είμαστε στο πριν στάδιο δεν είναι εύκολο να κατανοήσουμε. Οι άνθρωποι, που φτάνουν σε αυτές τις ακραίες αποτρόπαιες πράξεις το μυαλό κι η ψυχή τους έχουν ταραχτεί, τους έχουν συμβεί δυστυχίες. Έχουν πάθει για να πράξουν. Όλοι εμείς έχουμε πάθει, αλλά δεν φτάνουμε σε αυτήν την ακραία πράξη, η Μήδεια και όσοι φτάνουν σε αυτές τις πράξεις κάνουν ένα τεράστιο βήμα και πάνε στο μετά. Αυτό το μετά είναι που μας αφήνει κι εμάς ενεούς, μας σοκάρει, μας ταράζει, δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε. Μετάνοια μπορεί να υπάρξει, αλλά δεν πιστεύω ότι δεν θα τυραννιέται από τύψεις και δεν θα έχει περάσει σε άλλο στάδιο ζωής. Και να μετανιώσει η ψυχοσύνθεσή του έχει διαλυθεί. Πάλι θα ανατρέξω στο κείμενο εκεί που λέει «τώρα δεν έχω πια αισθήματα, είμαι νεκρή». Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που έχει διαπράξει μια τόσο ακραία πράξη να έχει τα ίδια συναισθήματα με αυτά που είχε πριν, κάτι έχει νεκρωθεί στα κύτταρά του και στο είναι του.

 

 

midia4

Ηθοποιοί: Τζούλη Σούμα, Κυριακή Καραλουκά, Γιώργος Σταυριανός, Νίκος Δερτιλής,  Σταύρος Γιαννακόπουλος

Μετάφραση : Γιώργος Χειμωνάς

Σκηνοθεσία– Επεξεργασία: Δημήτρης Γεωργαλάς

Μένουν 7 παραστάσεις:

Πέμπτη 27 Ιουνίου

Παρασκευή 28 Ιουνίου

Σάββατο 29 Ιουνίου

Κυριακή 30 Ιουνίου

Πέμπτη 4 Ιουλίου

Παρασκευή 5 Ιουλίου

Σάββατο 6 Ιουλίου

Ώρα έναρξης: 21:30

Μπάγκειον, Πλατεία Ομονοίας 19, Κέντρο

τηλέφωνο κρατήσεων 6944665561

Λίγο πριν την αλλαγή του νέου χρόνου βρεθήκαμε στο όμορφο και ζεστό θέατρο ΜΠΙΠ, στην Αγίου Μελετίου και παρακολουθήσαμε το έργο μιας νέας συγγραφέως, σκηνοθέτη και ηθοποιού, της Στέλλας Μαγγανά. Ο τίτλος του αρκετά ευρηματικός και υποσχόμενος «8’ 19’’» ή αλλιώς 8 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα. Μπαίνοντας στο γιορτινό φουαγιέ του θεάτρου, συλλαμβάνω με τη ματιά μου την ιδιαίτερη αφίσα της παράστασης (σχεδιασμένη από την Αλεξία Κωστή)..Σε αποχρώσεις μαύρου και κόκκινου ένα βρέφος κοιμάται μέσα σε ένα ρόδι και όλα αυτά καταλήγουν σε σταγόνες αίματος.

Εφιαλτικό παραμύθι για ενήλικες ! Αναρωτιέμαι αν διακρίνονται τα παραμύθια σε ανήλικους και ενήλικες και ποια είναι αυτή η ειδοποιός διαφορά που οδήγησε τη συγγραφέα του έργου να το χαρακτηρίσει «εφιαλτικό»…

Η αίθουσα της παράστασης γεμάτη με θεατές κυρίως νεαρότερης ηλικίας αλλά και εκείνους που ίσως τολμούν να δουν τη θεατρική προσπάθεια τριών νέων ηθοποιών της Στέλλας Μαγγανά, της Μαρίας Προϊστάκη και του Κωνσταντίνου Γεωργόπουλου.

Μια μεγάλη οθόνη δείχνει το χρόνο να μετράει αντίστροφα για τα 8’19’’ και η παράσταση -που διαρκεί περίπου μια ώρα- ξεκινάει.

Στη θάλασσα το νερό είναι μαύρο. Ξημερώνει.

Ένα κομμάτι του ανατέλλοντος ηλίου πέφτει στη γη και ένας άνθρωπος γεννιέται: «Είναι αγόρι!..καταπώς φαίνεται».

Ο απόηχος της χαραυγής ψιθυρίζει:

«Για να ζήσεις πρέπει πρώτα να πεθάνεις» και το αγόρι ξεκινάει. Περνάει δάση, πόλεις, ερήμους, θάλασσες διψασμένο και άπειρο εντελώς καινούριο ρωτώντας : «Συγγνώμη κύριε, πού μπορώ να βρω τον θάνατο;».

Οι άνθρωποι παγώνουν, εξαγριώνονται, αδιαφορούν, το ταξίδι συνεχίζεται, η ερώτηση πάντα επιμένει, η απάντηση μονίμως αιωρείται ενώ η δύση του ηλίου καταφθάνει όσο εκείνο καλπάζει αγκαλιά με ένα νεογέννητο πάλι πίσω προς τον ήλιο.

Οι τρεις ηθοποιοί (απόφοιτοι και οι τρεις τους από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών) σε απόλυτο συγχρονισμό και επικοινωνία μεταξύ τους επιδιώκουν μια αλληγορική πολυδιάστατη αφήγηση για το ταξίδι του ανθρώπου στη ζωή, μέσα από ένα σκοτεινό, λιτό, με digital στοιχεία σκηνικό. Σημαντικό και κομβικό ρόλο στην εξέλιξη και στην πλοκή της παράστασης η ξεχωριστή και συγκεκριμένα η πρωτότυπη μουσική που υπογράφει ο Αλέξης Χατζηιωάννου.

Παρακολουθούμε τους ηθοποιούς σε ρόλο αφηγητών σε αυτό το περίεργο και μυστηριώδες παραμύθι, οι οποίοι χτίζουν με το σώμα και τη φωνή τους έναν κόσμο φαντασιακό, με δικούς του κανόνες. Έναν κόσμο που ξεκινά σαν όνειρο και καταλήγει σε έναν μυστήριο εφιάλτη, ο οποίος συνεπαίρνει τους θεατές και τους τοποθετεί σε αυτά τα αρχέγονα ερωτήματα για το τι κρύβει η ζωή μετά τον θάνατο… Η επιμέλεια της κίνησης που υπογράφεται από τον Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο και η ενδυματολογία από την Κυριακή Καλπακίδου συμπληρώνουν χωρίς υπερβολές και περιττά στοιχεία το ύφος του θεατρικού ταξιδιού που καλούμαστε ως θεατές να βιώσουμε.

Τελειώνοντας η παράσταση, οι ηθοποιοί εισπράττουν το ζεστό χειροκρότημα του κοινού, το οποίο και τους το χαρίζει απλόχερα. Μια ενδιαφέρουσα παράσταση με στοιχεία αφήγησης, νοήματα, μηνύματα, αλήθειες και συναισθήματα για την ανθρώπινη φύση, που οι τρεις ηθοποιοί μεταφέρουν στον θεατή απλά και σύνθετα παράλληλα. Και τελικά πόσος χρόνος χωρίζει το σκοτάδι από το φως; Μήπως 8’19’’;

*Στο φουαγιέ του θεάτρου πωλείται το βιβλίο της παράστασης εικονογραφημένο από την Αλεξία Κωστή, με ασπρόμαυρα σκίτσα.

Διαβάστε επίσης:

Η Στέλλα Μαγγανά Μας Γράφει Γι' Αυτό Που Την «Καίει»

«Η παράσταση Ένας ήρωας του καιρού μας αποτελεί μια ενδοσκόπηση στην ανθρώπινη φύση. Μπαίνει σαν καθρέφτης απέναντι μας και μας προκαλεί να δούμε τον εαυτό μας. Όλα εκείνα τα στοιχεία που βλέπουμε αλλά κυρίως αυτά που δεν θέλουμε να βλέπουμε. Αυτά που αγνοούμε. Αυτά τα οποία λογοκρίνουμε. Στο έργο του Λέρμοντοφ δεν υπάρχει μια αλήθεια καθώς η αλήθεια από ό,τι φαίνεται δεν μπορεί να είναι αντικειμενική».

asimimina anastasopoulou

 

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που παρακίνησε την Ασημίνα Αναστασοπούλου, τον Κωνσταντίνο Γεωργαλής, τον Βασίλη Καλφάκη, τον Απόστολο Καμιτσάκη, τη Δάφνη Νικητάκη και την Περσεφόνη Παντοπούλου γνωστούς και ως Lab.oratorium, να ανεβάσουν το έργο του Μιχαήλ Λέρμοντοφ «Ένας ήρωας του καιρού μας» στο Θέατρο 104. Τα μέλη της ομάδας μας εξηγούν ποιούς θεωρούν ήρωες του καιρού μας και μας παρουσιάζουν το δικό τους μοναδικό «εργαστήριο». Υλικό τους ό,τι πιο απλό: λίγο χώμα, ένα σεντόνι, ένα φλιτζάνι. Όπως παίζανε μικροί.

Τι σας γοήτευσε στο έργο του Μιχαήλ Λέρμοντοφ και αποφασίσατε να το ανεβάσετε;

Ασημίνα Αναστασοπούλου: Το έργο αποτελεί μια ενδοσκόπηση στην ανθρώπινη φύση. Μπαίνει σαν καθρέφτης απέναντι μας και μας προκαλεί να δούμε τον εαυτό μας. Όλα εκείνα τα στοιχεία που βλέπουμε αλλά κυρίως αυτά που δεν θέλουμε να βλέπουμε. Αυτά που αγνοούμε. Αυτά τα οποία λογοκρίνουμε. Στο έργο του Λέρμοντοφ δεν υπάρχει μια αλήθεια καθώς η αλήθεια από ό,τι φαίνεται δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. Ο λόγος λοιπόν για να ανεβάσουμε αυτή την παράσταση ήταν η ευκαιρία να παρατηρήσουμε τη ζωή. Προσπαθούμε ακόμα και σήμερα να καταλάβουμε γιατί ο άνθρωπος, όταν η ευτυχία του χτυπά την πόρτα, επιλέγει να είναι δυστυχισμένος; Γιατί νιώθει όμορφα όταν εξουσιάζει τους άλλους ανθρώπους; Γιατί φοβάται τον έρωτα; Πού μπορεί να οδηγηθεί από τη φιλοδοξία του; και χιλιάδες άλλα ερωτήματα υπαρξιακής φύσεως που βασανίζουν αιώνες τον άνθρωπο. Ανάγκη μας λοιπόν ήταν να κοιταχτούμε στον καθρέφτη κι αν όντως συνειδητοποιούμε ότι αυτό που βλέπουμε δεν μας αρέσει, τι κάνουμε τελικά πραγματικά για να το αλλάξουμε;

Ποιους ανθρώπους θεωρείτε «ήρωες του καιρού μας»;

Περσεφόνη Παντοπούλου: Τους ανθρώπους εκείνους που αποτολμούν μέσα από ασυνήθιστες συμπεριφορές και πράξεις να ελευθερώσουν αλήθειες κόντρα στο ρεύμα της εποχής, με έναν δικό τους τρόπο, λεπτό, εξευγενισμένο και βαθιά ανθρώπινο. Καθώς κι εκείνους που τις παραδέχονται ,και έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους.

apostolos kamitsaki

Το μυθιστόρημα αυτό είναι αφενός το κύκνειο άσμα του εξομολογητικού ρομαντισμού και αφετέρου η αρχή του ρωσικού ρεαλιστικού μυθιστορήματος, δομήθηκε με τέτοια υλικά που το καθιστούν το πρώτο ψυχολογικό πεζογράφημα της Ρωσίας. Τα στοιχεία αυτά πώς αξιοποιούνται στη θεατρικότητα των χαρακτήρων επί σκηνής;

Βασίλης Καλφάκης: Ο Λέρμοντοφ έρχεται πραγματικά και παντρεύει στο έργο αυτό δύο φωνές που κυριαρχούν στη λογοτεχνική σκηνή. Από την μια αυτό που αποθεώνεται από του ρομαντικούς ποιητές του αιώνα ως η έσω φωνή ενός ήρωα που βασανίζεται με το οτιδήποτε γύρω του και από την άλλη όλα τα πορτρέτα από μανούλες, κορούλες, ταλαιπωρημένους επίδοξους γαμπρούς που έχει ήδη αρχίσει να παράγει η γραφή του Γκόγκολ. Είναι εξαιρετική αυτή η συνάντηση φωνών. Συναντήσεις διαφορετικών χαρακτήρων την πιο απρόσμενη στιγμή. Δίπλα στο πιο χαρούμενο φως της ημέρας μια σκιά. Αυτές οι αντιθέσεις ήταν που μας ώθησαν στην επί σκηνής διαπραγμάτευση των προσώπων.

d

Ποια ανάγκη σας οδήγησε στη δημιουργία της ομάδας Lab.oratorium ;

Κωνσταντίνος Γεωργαλής: Το Lab.oratorium δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2016. Δεν ξέρω αν λέγεται ανάγκη, αλλά ήταν μια κοινή επιθυμία ανθρώπων να βρεθούν και να αφηγηθούν μαζί μια ιστορία. Ξέραμε όντας ακόμα σπουδαστές στη δραματική σχολή ότι θέλουμε να δουλέψουμε, να παίξουμε και να δημιουργήσουμε μαζί. Η δημιουργία της ομάδας ήταν μια φυσική συνέχεια στα πράγματα. Στη πορεία της δημιουργίας του πρώτου μας έργου βρέθηκαν άνθρωποι που πίστεψαν σε αυτήν την ιδέα και θέλησαν να γίνουν μέρος της. Όπως δηλώνει και το όνομα της ομάδας, θελήσαμε να φτιάξουμε ένα εργαστήριο, μέσα στο οποίο ψάχνουμε τους κατάλληλους τρόπους και μέσα ώστε να δημιουργήσουμε ανταλλάσοντας μεταξύ μας ιδέες, υλικά και απόψεις. Ακούγοντας και μαθαίνοντας ο ένας από τον άλλον .

vasilis kalfakis

Τι ταυτότητα θα δίνατε στην ομάδα σας;

Βασίλης Καλφάκης: Θα έλεγε κανείς ότι είναι νωρίς για να δώσουμε μία ταυτότητα στην ομάδα μας. Να ονοματίσουμε αυτή την συνάντηση. Να βάλλουμε το μωρό στην κολυμπήθρα και να του πούμε ''Να έτσι θα σε λέμε''. Άστο. Αν είναι θα βουτήξει μόνο του. Ο χρόνος θα κρίνει. Σε μία διαδικασία ζωντανή όπως η πρόβα όπου όλα παίρνουν διαφορετική τροπή λεπτό το λεπτό είναι δύσκολο να σταθείς εύκολα από έξω και να πεις ''Να αυτό είναι.Έτσι πρέπει να γίνεται πάντα''. Ένα εργαστήριο είμαστε που κολλάμε και ξεκολλάμε μέχρι να βρεθεί μια ''σωστή'' εφαρμογή. Την ταυτότητα τουλάχιστον για τώρα ας την αποφύγουμε.

kv. georgalis

Μοιραστείτε μαζί μας μια ομαδική σας στιγμή που έπαιξε καθοριστικό ρόλο για εσάς.

Αποστόλης Καμιτσάκης: Σε τελική ανάλυση όταν δοκιμάζεται η πίστη σου σίγουρα θα βρεθεί και μια στιγμή που θα σου μείνει αξέχαστη. Όχι τόσο για το συγκλονιστικό της υπόθεσης ούτε για κάτι αστείο αλλά για μια απλή στιγμή. Μια στιγμή εμπιστοσύνης. Με κλειστά τα μάτια. Χωρίς να σε νοιάζει τι θα γίνει μετά. Ξεκινήσαμε Σεπτέμβρη, μια Σεπτέμβρη για την ακρίβεια. Με πολύ δουλειά Αλλά και πάρα πολύ χρόνο μπροστά μας μέχρι την παράσταση. Βρεθήκαμε αρκετές φορές σε δυσκολίες, λειτουργικές κυρίως. Μέχρι που μια μέρα "δύσκολη" καταλάβαμε ότι αυτό που κάνουμε μπορεί να γίνει μόνο αν έχουμε πίστη σε αυτό που πάμε να κάνουμε και φυσικά στους συμπαίκτες μας. Το να πιστέψεις σε κάτι είναι εύκολο. Αλλά η δοκιμασία είναι στην επαλήθευση. Και επαληθεύσαμε την πίστη μας πολλές φορές. Καταλάβαμε ότι το μόνο όπλο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε. Για αυτήν τη στιγμή είναι που μιλάμε. Και που καμία φορά μας δίνει δύναμη.

 

Αν ήσασταν, εσείς ένας θεατής της παράστασής σας, ποιο είναι αυτό που θα θέλατε να ηχεί στα αυτιά σας και τη σκέψη σας φεύγοντας από το θέατρο;

Δάφνη Νικητάκη: Το τελευταίο διάστημα συνεχώς γυρνάει στο κεφάλι μου η φράση του έργου ''Αναρωτιέμαι γιατί τα κάνω όλα αυτά''. Θα ήθελα, λοιπόν, φεύγοντας από το θέατρο να πάω ήσυχα ήσυχα εκεί που θέλω ασχέτως αν με περιμένουν. Να είναι μια πραγματική φυγή.

persefoni pantopoulou

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφιδάς

 

Info: «Ένας Ήρωας του Καιρού μας» του Μιχαήλ Λέρμοντοφ από την ομάδα Lab.oratorium στο Θέατρο 104.
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00

Θέατρο 104 Ευμολπιδών 41, Γκάζι, 2103455020

popolaros banner

popolaros banner

tp250X300PAGAKI

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

«Ίκαρος» του Δημήτρη Παγώνη 8,9 και 10 Οκτωβρίου στο Θέατρο Ροές

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία