Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Σπύρος Σιακαντάρης

Σπύρος Σιακαντάρης

Το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα του Bram Stoker «Dracula»  μεταφέρεται από 16 Μαΐου και για 10 μόνο παραστάσεις, στη σκηνή του θεάτρου «Χώρος», από τον ταλαντούχο σκηνοθέτη Θοδωρή Ελευθεριάδη, ο οποίος θα επιχειρήσει να μεταφέρει στο κοινό τη σκοτεινή ατμόσφαιρα της φανταστικής  αυτής ιστορίας του κόμη Dracula, χρησιμοποιώντας εντυπωσιακά «εφέ» που θα κάνουν ακόμα πιο ρεαλιστική την εμπειρία αυτή για το κοινό.
 
Υπόθεση
Ο νεαρός συµβολαιογράφος Τζόναθαν Χάρκερ ταξιδεύει στα Καρπάθια Όρη στο Κάστρο του Κόμη Δράκουλα , προκειµένου να οριστικοποιήσει την πώληση ενός σπιτιού στο Λονδίνο για λογαριασµό του. Το κάστρο όμως είναι μια διαβολική παγίδα, χειρότερη κι από την ίδια την Κόλαση. Λίγες μέρες αργότερα ο Κόμης Δράκουλας επιβιβάζεται στο πλοίο ''Δήμητρα''μαζί με 50 κιβώτια χώμα και φτάνοντας στο Λονδίνο σπέρνει τον τρόμο μέσα από μια αλυσίδα μακάβριων γεγονότων. Ο Δρ. Βαν Χέλσινγκ όμως κρατά το κλειδί της σωτηρίας της ανθρωπότητας και η φρικιαστική αλήθεια που αποκαλύπτει είναι πιο τρομακτική από κάθε εφιάλτη.
 
Είδος: Θρίλερ
 
Η παράσταση είναι κατάλληλη για νέους άνω των 15 ετών
 
 
 
Συντελεστές
 
Δραματουργική απόδοση, Διασκευή, Σκηνοθεσία: Θοδωρής Ελευθεριάδης
 
Χορογράφος, Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Αμπλιανίτη
 
Σκηνικά: Θοδωρής Ελευθεριάδης
 
Κοστούμια: Βασιλική Μαλλή
 
Φωτισμοί: Γιώργος Φωκιανός
 
Μουσική: Βασιλική Μαλλή
 
Trailer: Βασίλης Χρηστίδης
 
Φωτογραφίες: Joseph Derdessi
 
Παραγωγή: Too Many Rules
 
Δημόσιες σχέσεις-Επικοινωνία: Κωνσταντίνος Πλατής
 
 
 
Διανομή
 
Δρακουλας: Θανάσης Τσεκούρας
 
Βαν Χέλσινγκ: Δημοσθένης Ελευθεριάδης
 
Τζόναθαν Χάρκερ: Γιώργος Γεροντιδάκης
 
Δρ. Σιούαρτ: Κωνσταντίνος Λεβαντής
 
Λούση: Matwali-Κωνσταντίνα Κουτουλάκη
 
Μίνα: Κατερίνα Σιγάλα
 
Άρθουρ: Πέτρος Νικολάου
 
Ρένφιλντ: Γιάννης Βενέτης
 
Νύφες του Δράκουλα: Κατερίνα Αμπλιανίτη, Χριστίνα Χαλκιά
 
 
 
Παραστάσεις: Από 16 Μαΐου έως 02 Ιουνίου
 
 
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Πέμπτη 16 Μαΐου στις  21:00
Παρασκευή 17 Μαΐου στις 21:00
Σάββατο 18 Μαΐου στις 21:00
Κυριακή 19 Μαΐου στις 21:00
 
Παρασκευή 24 Μαΐου στις 21:00
Σάββατο 25 Μαΐου στις 21:00
Κυριακή 26 Μαΐου στις 21:00
 
Παρασκευή 31 Μαΐου στις 21:00
Σάββατο 01 Ιουνίου στις 21:00
Κυριακή 02 Ιουνίου στις 21:00
 
 
 
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 15 €, Φοιτητικό-ανέργων: 10 €, Σ.Ε.Η : 5 € 
Προπώληση:  ticketservices.gr , tickets.public.gr , σε όλα τα καταστήματα PUBLIC , τηλεφωνικά στο 210.7234567 , εκδοτήριο Ticket Services: Πανεπιστημίου 39 - Στοά Πεσμαζόγλου
Link προπώλησης: bit.ly/2UIS0rH
 
Πληροφορίες-κρατήσεις: Τηλ: 210 3426736
 
Διάρκεια παράστασης: 120’ με διάλειμμα
Η Αθήνα αποτελεί έναν από τους 36 σταθμούς στην παγκόσμια περιοδεία του κορυφαίου τσελίστα Yo-Yo Ma (Γιο-Γιο Μα) με το Bach Project. Ο κορυφαίος καλλιτέχνης θα ερμηνεύσεις τις 6 σουίτες του Μπαχ για τσέλο, χωρίς συνοδεία, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού για μία μόνο βραδιά στις 30 Ιουνίου. Γιατί όμως η συναυλία του Yo-Yo Ma αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μουσικά γεγονότα του καλοκαιριού; Διαβάστε εδώ όσα πρέπει να ξέρετε για τον Yo-Yo Ma, το καλλιτεχνικό και το ακτιβιστικό του έργο, ενόψει της πρώτης εμφάνισής του στη χώρα μας. 
 
Ο αμερικανός, κινεζικής καταγωγής τσελίστας Yo-Yo Ma, υπήρξε παιδί-θαύμα που ξεκίνησε να παίζει τσέλο στην ηλικία των 4 ετών, ενώ έκανε την πρώτη του συναυλία μπροστά σε κοινό στην ηλικία των 5. Στα 7 του χρόνια έπαιξε τσέλο μπροστά στον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και τον Τζον Φ. Κέννεντυ και στα 8 του έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση, σε συναυλία με μαέστρο τον Λέοναρντ Μπερνστάιν.
 
Έχει ερμηνεύσει από κλασικές συνθέσεις μέχρι Astor Piazzola, παραδοσιακές μουσικές από την Κίνα αλλά και τη Βραζιλία κ.α. Με φανατικό κοινό σε όλο τον κόσμο, έχει ηχογραφήσει περισσότερα από 90 άλμπουμ και έχει κατακτήσει 18 βραβεία Grammy, ενώ έχει υπάρξει υποψήφιος για άλλα 27. 
 
Το 1998 εγκαινίασε το Silk Road Project, προκειμένου να προωθήσει τη συνεργασία, την καλλιτεχνική ανταλλαγή και τη ροή των ιδεών ανάμεσα σε καλλιτέχνες και οργανισμούς από όλο τον κόσμο. Έτσι δημιουργήθηκε το Silk Road Ensemble, μία μουσική κολεκτίβα με 59 μουσικούς από όλο τον κόσμο, με σταθερή παρουσία στη δισκογραφία από το 2001 μέχρι σήμερα.
 
Το 2009, ο Μπαράκ Ομπάμα διόρισε τον Yo-Yo Ma στην Προεδρική Επιτροπή των Τεχνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών και το 2011 του απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας. Έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία, όπως  με Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών στις ΗΠΑ(2001), βραβείο Polar (2012) κ.α.
 
Έχει συμμετάσχει στο soundrack πολλών γνωστών ταινιών, όπως Τίγρης και δράκος, Master and Commander: Στα Πέρατα του Κόσμου, Επτά χρόνια στο Θιβέτ, Αναμνήσεις μιας γκέισας, Κάποτε στην Αμερική, The Mission, Οι αδιάφθοροι κ.α..
 
Το 2010, ο Carlos Santana τον κάλεσε να συνεργαστούν για το άλμπουμ του «Guitar Heaven : The Greatest Guitar Classics of All Time». Οι δυο τους ερμήνευσαν μαζί με την τραγουδίστρια India Arie το τραγούδι των Beatles While My Guitar Gently Weeps. Το κοινό απολαμβάνει συχνά τον Yo-Yo Ma στη σύγχρονη μουσική σκηνή, καθώς έχει επίσης συνεργαστεί με τον Pixinguinha, τον Phillip Glass, τον Bobby Mc Ferrin κ.α..
 
Είναι ιδρυτικό μέλος της Κινεζικο-αμερικανικής Επιτροπής των 100, που ασχολείται ενεργά με ζητήματα αμερικανών πολιτών κινεζικής καταγωγής. 
 
Το Bach Project ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2018 και περιλαμβάνει 36 εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο, σε εμβληματικούς χώρους όπως τον Ναό του Αγίου Νικολάου στη Λειψία, τον Καθεδρικό Ναό της Ουάσιγκτον, το Red Rocks Amphitheater στο Κολοράντο κ.α. Οι συναυλίες συνδυάζονται πάντα με μία Ημέρα Δράσεων με τον Yo-Yo Ma, όπου μέσω συζητήσεων, καλλιτεχνικών συναντήσεων και άλλων δρώμενων κοινωνικού χαρακτήρα, οι συμμετέχοντες εξερευνούν τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο η τέχνη όχι μόνο ενώνει τους ανθρώπους, αλλά αναδεικνύει και τις ιδιαίτερες αρετές τους. Τον τρόπο με τον οποίο η τέχνη μπορεί να συμβάλει σε ένα καλύτερο μέλλον για όλους. Οι δράσεις της Αθήνας θα πραγματοποιηθούν στις 29 Ιουνίου και θα ανακοινωθούν σύντομα αναλυτικές πληροφορίες. 
 
Ο Yo-Yo Ma δεν κρύβει την ιδιαίτερη αδυναμία του στον Μπαχ, το έργο του οποίου θεωρεί ότι καθόρισε τη ζωή του: «Οι 6 Σουίτες για τσέλο του Μπαχ είναι σταθεροί μουσικοί συνοδοιπόροι μου. Εδώ και εξήντα χρόνια μου δίνουν έμπνευση, ανακούφιση και χαρά, σε περιόδους άγχους, γιορτής ή απώλειας. Πόση δύναμη έχει αυτή μουσική που ακόμα και σήμερα, 300 χρόνια μετά τη σύνθεσή της εξακολουθεί να προσφέρει παρηγοριά σε δύσκολους καιρούς;».
 
Τον Αύγουστο του 2018 εμφανίστηκε στα Tiny Desk Contest της ΝPR Music, μία ξεχωριστή σειρά συναυλιών που πραγματοποιούνται στον μικρό χώρο των γραφείων της εταιρείας, με σκοπό τη εξερεύνηση διαφόρων μουσικών ειδών και τη δημιουργία μιας πιο στενής επαφής του καλλιτέχνη με το κοινό. Εκεί, ο Yo-Yo Ma διηγήθηκε πώς ερμήνευε τη Σουίτα αρ. 1 -που ήταν και το πρώτο κομμάτι που έπαιξε στη ζωή του- στην ηλικία των 4 ετών, αλλά και πώς η μουσική του Μπαχ τον συντροφεύει σε όλη του τη ζωή. Δείτε την εμφάνισή του στο NPR Tiny Desk εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=3uiUHvET_jg
 
 
Ο Yo-Yo Ma θα ερμηνεύσει τα έργα του Μπαχ:
Σουίτα αρ. 1 σε σολ μείζονα, Σουίτα αρ. 2 σε ρε ελάσσονα, Σουίτα αρ. 3 σε ντο μείζονα, Σουίτα αρ. 4 σε μι ύφεση μείζονα, Σουίτα αρ. 5 σε ντο ελάσσονα, Σουίτα αρ. 6 σε ρε μείζονα
 
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
30 Ιουνίου 2019, 21:00
Yo-Yo Ma
Johann Sebastian Bach
6 σουίτες του Μπαχ για τσέλο, χωρίς συνοδεία

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

 

Δεν έχω τέτοια σχέση με το καμαρίνι (μου). Όταν ήμουν μικρή και έμπαινα στα καμαρίνια σπουδαίων ηθοποιών τα χάζευα και έβλεπα κάτι απ’ την προσωπικότητα τους, αλλά εμείς παίζουμε συχνά σε άλλο θέατρο κάθε βράδυ και μοιραζόμαστε το καμαρίνι μας και με άλλες παραστάσεις, όποτε δεν φτιάχνεται αυτή η οικεία σχέση.

Πιο όμορφο καμαρίνι που είχα ποτέ.

 

Το αμάξι μου στο “Roadtrip 3” μακράν. Και το παγκάκι μας στο “Δουργούτι IslandHotel”.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

 

Θυμάμαι πάντα τον ενθουσιασμό της Άννας Κόκκινου όταν μπήκαμε στο καμαρίνι της στο Ηρώδειο.

 

kinthis voukouvalidou texnes plus

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

 

Στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου είχαμε τα καμαρίνια μας, αλλά λόγω σκηνής μπαίναμε πριν την παράσταση όλοι σε ένα χώρο 2 επί 6! Εννέα άτομα τελείως υπέροχα διαφορετικοί χαραχτήρες σε έναν τόσο περιορισμένο χώρο λίγο πριν την παράσταση ήταν ό,τι πρέπει για ευτράπελα. Κι εγώ έπρεπε να μπαίνω πιο νωρίς στη σκηνή και με έτρωγε η περιέργεια για το τι έχανα από το ζέσταμα, τις κουβέντες και τα αστεία που άφηνα πίσω μου.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

 

Μια βαθιάανάσα. 

Η Κύνθια Βουκουβαλίδου υπογράφει τη σκηνοθεσία και παίζει μαζί με τη Μαίρη Λογοθέτη στο “sMOTHERed”, μία παράσταση για την αθάνατη και ανυπέρβλητη ελληνίδα μάνα, κάθε Παρασκευή στις 21:30 στο θέατρο ΜΠΙΠ.

 

 

sMOTHERed poster 

Η Σοφία Φιλιππίδου, μετά την πετυχημένη συμμετοχή της ως Βρούτος στην παράσταση Κοριολανός- Ιούλιος Καίσαρας του Σαίξπηρ στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής, ανεβάζει την Μελάχρα του Παντελή Χορν στο θέατρο Σταθμός.
 
ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
(Πρώτη παράσταση: 20 Ιουλίου 1909 (Θέατρο Νέας Σκηνής, θίασος Μαρίκας Κοτοπούλη).
Ο ερχομός της νεαρής Μελάχρας, κόρη μάγισσας, θα φέρει ανακατατάξεις στο χωριό των τσιγγάνων και κυρίως στη ζωή της Περουζέ. Η Μελάχρα, ψάχνει να βρει τον πρίγκιπα του παραμυθιού, που της έταξε για άντρα της η Βενετία και ζητά την φιλοξενία της. Η Μελάχρα περιπλανιόταν με μια ομάδα θεατρίνων, την οποία συνάντησε ο Νέδος που από τότε δεν μπόρεσε να ξεχάσει τα μάτια της. Με τον ερχομό της, η Μελάχρα κερδίζει τον έρωτα του Νέδου, με τον οποίο ήταν ερωτευμένη η Περουζέ, δημιουργώντας στην δεύτερη την ανάγκη να εκδικηθεί. Με την Περουζέ ωστόσο, είναι ερωτευμένος ο Γιάσσαρης, γιος της Βενετίας, ο οποίος προσπαθεί επίμονα να την κερδίσει. Η Περουζέ πασχίζει να απαλλαγεί από την Μελάχρα και τον Γιάσαρη και να ξανακερδίσει την αγάπη του Νέδου, γι’ αυτό στήνει μια πλεκτάνη. Σχεδιάζει να οδηγήσει το βράδυ τους δύο ερωτευμένους στην σπηλιά του Γιάσσαρη και να στείλει τον Αγκούπη να τους σκοτώσει. Η Περουζέ συνήθιζε να χορεύει με τη συνοδεία του βιολιού του Τεμελκού και ο Αγκούπης κάθε φορά που άκουγε το βιολί έτρεχε να δει την Περουζέ να χορεύει. Έτσι η Περουζέ, αποφασίζει πως το σήμα του Τεμέλκου, για να ξέρει πότε να σκοτώσει τους δύο, θα είναι ο ήχος του βιολιού. Η Μελάχρα μόλις αντιλαμβάνεται το σχέδιο, επιστρατεύει την πονηριά της και στέλνει την Περουζέ στην ίδια της την παγίδα. Δημιουργεί ίντριγκα έτσι ώστε, να βρεθούν αντιμέτωποι μέχρι τελικής πτώσης ο Νέδος και ο Γιάσαρης. Η Περουζέ γνωρίζοντας πως ο Νέδος δεν έχει πολλές ελπίδες μπροστά στον Γιάσαρη, αποφασίζει με την παρότρυνση της Μελάχρας, να αποδεχτεί την πρόταση του Γιάσαρη και να φύγει μαζί του στη σπηλιά, προκειμένου να σώσει τη ζωή του αγαπημένου της Νέδου. Η Μελάχρα εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και καθώς ο Αγκούπης δεν θα έβλεπε μέσα στο σκοτάδι ποιον σκοτώνει, δίνει την εντολή να παίξει ο Τεμέλκος το βιολί του. Και ενώ η Μελάχρα χορεύει στους ρυθμούς του βιολιού, ο Αγκούπης σκοτώνει την Περουζέ και τον Γιάσαρη στη σπηλιά.
 
Το έργο χωρίζεται σε τρεις πράξεις και είναι γραμμένο στη δημοτική γλώσσα. Η σκηνή τοποθετείται σ’ ένα τσιγγανοχώρι στα περασμένα χρόνια. Οι χαρακτήρες είναι επτά από τους οποίους οι τρεις είναι γυναίκες. Άξονας του έργου είναι η τσιγγάνικη ζωή και οι παραδόσεις της. Κυρίαρχο ρόλο στη ζωή των προσώπων έχει και εδώ η μοίρα. Αρκετά στοιχεία παραπέμπουν στα παραμύθια. Ένα σκηνικό αντικείμενο, το βιολί, είναι φορτωμένο συμβολισμούς και παίζει βασικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής, αφού δίνει το σύνθημα για την δολοφονία της Περουζέ και του Γιάσαρη. «Το βιολί, το χιλιόχρονο βιολί, κληρονομιά από πάππου προς πάππου. Το χάρισε σε κάποιον παλιό μας η Μοίρα του και λένε πως το δοξάρι του ήτανε μαγικό ραβδί πού’ σερνε απάνω στις χορδές της Μοίρας τα γραμμένα. Κόσμους γκρέμιζε, κόσμους έχτιζε καταστροφή το δοξάρι του μα και δημιουργία... λένε πως έπλαθε τ’ αδύνατα, όσα δεν πλάθει χέρι ανθρώπου...». Η Βενετία σύμφωνα με το συγγραφέα «μια γριά γύφτισσα απ’ αυτές που λένε τις Μοίρες» φαίνεται να φτιάχνει μαγικά φίλτρα για να «δένει» τους ανθρώπους με μάγια. Η ίδια ισχυρίζεται πως ξέρει βότανα «που δεν τάδε ο ήλιος, και γιατρικά που αλλάζουν τα συλλοϊκά». Μια ακόμα παραμυθένια φιγούρα που αναφέρεται συχνά, αλλά δεν εμφανίζεται στη δράση είναι η μητέρα της Μελάχρας, η προφήτισσα Ζουχραέ, η οποία φαίνεται να είχε εξωπραγματικές ικανότητες στη μαντική. Εθιμοτυπικό μοτίβο αποτελεί ο χορός των γυναικών μπροστά στους άντρες με την συνοδεία του βιολιού.
Πηγή: © Τμήμα θεάτρου, Σχολή Καλών Τεχνών, Α.Π.Θ.
 
 melaxra texnes plus 2
 
Συντελεστές 
 
Σκηνοθεσία /δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Φιλιππίδου
Μουσική: Ματούλα Ζαμάνη
Σκηνικά /Κοστούμια: Σοφία  Φιλιππίδου
Συνεργάτες σκηνογραφίας: Λία Ασβεστά και Κ.Φ.
Συνεργάτης ενδυματολογικού: Μάγδα Καλορίτη
Χορογραφίες: Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος
Φωτισμοί: Κώστας Αγγέλου 
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Καστρησίου
Βοηθός σκηνογράφου/ Μάσκες: Γιώργης Παρταλίδης
Αφίσα /σχεδιασμός προγράμματος: Πέτρος Παράσχης
Τρέιλερ παράστασης: Κώστας Αυγέρης 
Φωτογραφίες από την παράσταση: Πάνος Καραδήμας 
Διεύθυνση παραγωγής: Μαίρη Φραγκιαδάκη
Παραγωγή Τ3χνη
 
Παίζουν με σειρά εμφάνισης:
Τατιάνα Μελίδου
Γιώργης Παρταλίδης
Ντίνος Φλώρος 
Έλενα Μεγγρέλη
Θωμάς Καζάσης
Ρήνος Τζάνης
Δήμητρα Δερζέκου
Σπύρος Δούρος
 
 
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: Δευτέρα, 6  Μαΐου στις 21:00 για 11 παραστάσεις.
Παραστάσεις: από 6 έως 28 Μαΐου 2019
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κυριακή, Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
Εισιτήριο: 15€ (Κανονικό), 12€ (Φοιτητικό),  10€ (Ανέργων, ΑΜΕΑ, Άνω των 65, Ομαδικές Κρατήσεις άνω των 10 ατόμων)
Διάρκεια: 90 λεπτά
Χώρος: Θέατρο Σταθμός
Διεύθυνση:Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα (Μετρό Μεταξουργείο)
Τηλ.:210 52 30 267
Το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος»,  είναι ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του Χάρολντ Πίντερ, το οποίο προοριζόταν αρχικά για το ραδιόφωνο. Παρ' όλα αυτά διατηρεί στο ακέραιο όλες τις αρετές της δραματουργίας του, αυτή την περίοδο ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη ,για έξι ακόμη παραστάσεις στο θέατρο ΜΠΙΠ.
 
Η σκηνοθεσία της Χριστίνας Χριστοφή δίνει στο θεατή την ευκαιρία να κατανοήσει το πόσο πολυσήμαντο είναι το πιντερικό κείμενο και να απολαύσει μια εξαιρετική παράσταση με πλούσιες δόσεις αγγλικού χιούμορ.
 
Τίποτα όμως, δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τους εξαιρετικούς ηθοποιούς της παράστασης, τον Κωνσταντή ΜιζάραΜαρία Μπρανίδου και τον Δημοσθένη Φίλιππα. Οι δύο τελευταίοι: η Φλώρα και ο Έντουαρτ αφήνουν για λίγο τον κήπο τους, στη σκηνή του ΜΠΙΠ,και μιλούν στο texnes-plus μ’ αφορμή την παράσταση. 
 
Απόψε το βράδυ δίνουν και πάλι ραντεβού για τσάι, στο φιλόξενο θέατρο της Κυψέλης, όπου θα είστε τυχεροί αν βρείτε θέση. 
 
 DSC 5883

Σχολιάστε μας τον τίτλο του έργου.

Μαρία Μπρανίδου: Ο τίτλος αναφέρεται σ’ έναν ανεπαίσθητο πόνο, έναν πόνο στα μάτια του Έντουαρντ. Ο Πίντερ όμως χρησιμοποιεί αυτή την «βιτρίνα» για να μας μιλήσει για έναν άλλο πόνο, για τον πόνο ενός ανθρώπου που έχει χάσει την επαφή με τον εαυτό του, που δεν ξέρει πια ποιος είναι, που φοβάται, ασφυκτιά  και στο τέλος καταρρέει. Είναι ένας πόνος υπαρξιακός.

Δημοσθένης Φίλιππας: Με ελαφρά δόση κυνισμού και ειρωνίας ,συμβόλικά αλλά και ρεαλιστικά ταυτόχρονα απαντά στα μεγάλα γιατί που θέτει ο Έντουαρντ κατά την διάρκεια της παράστασης.Ο ανεπαίσθητος πόνος στα μάτια του ήρωα γίνεται αιτία,αφορμή και αποτέλεσμα των δεινών του.

            DSC 5962

       Ποιο είναι το στοιχείο που θέλει πρωτίστως να αναδείξει η παράσταση;

Μαρία Μπρανίδου:Η παράσταση μιλά για την αποξένωση. Την αποξένωση των ανθρώπων που είναι χρόνια μαζί. Βλέπουμε ένα καλοβαλμένο ζευγάρι μέσης ηλικίας να απολαμβάνει το τσάι του στο εξοχικό του. Φαινομενικά όλα είναι τέλεια. Σιγά σιγά όμως ξεδιπλώνεται μια σχέση ουσιαστικά τελειωμένη όπου κυριαρχεί η ανικανότητα επικοινωνίας, η έλλειψη αγάπης, ο ανταγωνισμός, η ζήλεια. Γίνεται μάχη για το ποιος θα έχει την εξουσία, ποιος θα ευνουχίσει τον άλλον, ποιος θα επιβιώσει. Η αποξένωση όμως είναι και σε σχέση με τον εαυτό. Άνθρωποι που δεν έχουν σκύψει να δουν μέσα τους, που φοβούνται, που άγονται από τα ένστικτά τους.

Δημοσθένης Φίλιππας: Εκτός απο την αιώνια πάλη των δύο φύλων,την πάλη ανάμεσα στην φύση και το ανθρώπινη νόηση το βασικό στοιχείο της παράστασης και του έργου είναι η στενή επαφή των χαρακτήρων με τους φόβους,τα λάθη,τους πόθους τους,τις χαμένες ευκαιρίες,τις επιλογές εκούσιες και ακούσιες,την προσπάθεια για επιβίωση,το τέλος...

       pinter mpip

Πόσο κοντά είναι το ελληνικό κοινό στο λονδρέζικο στιλ του Πίντερ;

Μαρία Μπρανίδου: Μπορεί το λονδρέζικο στυλ να μην είναι τόσο κοντά μας αλλά αυτά που πραγματεύεται το έργο μας αφορούν και μάλιστα πολύ! Το θέμα του που κινείται σε δυο άξονες, την πάλη μεταξύ των δυο φύλων και την αναζήτηση ταυτότητας και υπαρξιακού νοήματος, μας αφορά όλους ανεξαρτήτως γεωγραφικής θέσης. Το έργο ενώ γράφτηκε το 1958 δεν έχει χάσει καθόλου την δύναμη και την σφριγηλότητά του! Είναι ένα σπουδαίο έργο και για αυτό διαχρονικό. Δεν είναι τυχαίο το ότι έχει παιχτεί σε πολλές χώρες, ακόμα και στην Ιαπωνία!

Δημοσθένης Φίλιππας: Τα βαθιά υπαρξιακά ζητήματα που θέτει το έργο είναι παναθρώπινα και πάντοτε παρόντα έστω και υποσεινήδητα...περιμένουν μια αφορμή για να ξεπηδήσουν με ορμή.

Το θεατρικό στυλ του Πίντερ αν και αμιγώς αγγλικό είναι κατά την γνώμη μου απόλυτα ευανάγνωστο από το ελληνικό θεατρικό κοινό και η ταύτιση με τους χαρακτήρες είναι μεγάλη. 

branidou pinter

Ποια είναι τα στοιχεία του ρόλου που σας γοητεύουν και ποια σας δυσκόλεψαν;

Μαρία Μπρανίδου: Η Φλώρα είναι μια γυναίκα που ενώ φαίνεται ήπια, ήρεμη, ευγενική, είναι ένα ηφαίστειο! Επιθυμεί, παθιάζεται, διεκδικεί! Με γοητεύει το ότι την ύστατη στιγμή αντιμετωπίζει την ύπαρξη με θετικό πρόσημο, επιλέγει την ζωή κι όχι τον φόβο, την φθορά, τον θάνατο. Αυτό που με δυσκολεύει σ’ αυτήν είναι το ότι λειτουργεί υπόγεια, ελίσσεται, είναι χειριστική, λέει ψέματα. Βέβαια σιγά σιγά την καταλαβαίνω περισσότερο, μετέρχεται κάθε μέσου με σκοπό την επιβίωση.

Δημοσθένης Φίλιππας: Τα στοιχεία του Έντουαρντ που με γοητεύουν είναι αυτά ακριβώς που με δυσκόλεψαν...Το να έρχεσαι αντιμέτωπος με το τέλος,όποιο τέλος!Με την ματαιότητα και την γελοιότητα της ύπαρξης σου...με τα λάθη,τις επιλογές και την ασημαντότητα σου.

«Η γυναίκα να ξέρεις, πετυχαίνει συχνά εκεί που ο άντρας σταθερά αποτυγχάνει»: ακούμε τη Φλώρα να λέει στην παράσταση. Εσείς το πιστεύετε;

Μαρία Μπρανίδου: Αυτό είναι θέμα για μεγάλη κουβέντα. Η γυναίκα έχει σίγουρα μέσα της τεράστια εσωτερική δύναμη και υπομονή, ίσως γιατί είναι προετοιμασμένη από την φύση για να τεκνοποιήσει. Δεν καταθέτει εύκολα τα όπλα, αγωνίζεται, επιμένει, ελίσσεται, ζητάει βοήθεια, ψάχνει τρόπους, αλλάζει ευκολότερα. Ο άντρας είναι συχνά πιο απόλυτος και ισχυρογνώμων και τον φοβίζουν οι αλλαγές, πιο δύσκολα θα δεχτεί την βοήθεια ενός ψυχοθεραπευτή ας πούμε. Βέβαια παίζει ρόλο και η εκπαίδευσή του. Στις παραδοσιακές κοινωνίες ο άντρας μεγαλώνει με την εικόνα του δυνατού, του νικητή, δεν του επιτρέπεται να είναι ευάλωτος. Δύσκολος και σκληρός ρόλος!

Δημοσθένης Φίλιππας: Ναι,το πιστεύω...όπως πιστεύω και το ακριβώς  αντίθετο.Τα δύο φύλα είναι διαφορετικά και έχουν φτιαχτεί για να συμπληρώνει το ένα το άλλο.Σε ένα δεύτερο επίπεδο νομίζω ότι με την συγκεκριμένη φράση ο Πίντερ σχολιάζει την επικράτηση της Φύσης απέναντι στην ανθρώπινη ελλιπή νοητική και ψυχική λειτουργία.

pinter

Ποιο αίσθημα ή ποια σκέψη θέλετε να «πάρει» ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Μαρία Μπρανίδου:Σε τέτοια έργα, εννοώ που δεν είναι μονοσήμαντα αλλά αφήνουν ανοιχτά ερωτήματα και πολύ χώρο στον θεατή, δεν μπορείς να ξέρεις με ποιο αίσθημα ή ποια σκέψη θα φύγει ο καθένας. Και δεν πιστεύω ότι χρειάζεται. Ο θεατής προβάλει τις δικές του σκέψεις και κάνει τις δικές του ταυτίσεις που πολλές φορές σε εκπλήσσουν! Από τις λίγες παραστάσεις που έχουμε κάνει, το ωραίο είναι ότι μετά οι θεατές θέλουν να μας μιλήσουν για αυτό που είδαν. Το έργο εγείρει μεγάλες συζητήσεις!

Δημοσθένης Φίλιππας: Θέλουμε να αναγνωρίσει στοιχεία του εαυτού του και της συμπεριφοράς του και ξεκινώντας από την ιστορία και τους χαρακτήρες να αρχίσει να θέσει ερωτήματα,τα μικρά και μεγάλα γιατί, χωρίς να υπάρχουν απαραίτητα και απαντήσεις.Το έργο και η παράστασή μας ενδείκνυται για συζήτηση με συνοδεία ποτού μετά το τέλος της.

      

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Αλέξης Αλάτσης
Σκηνοθεσία: Χριστίνα Χριστοφή
Σκηνικά/Κοστούμια: Μυρτώ Κοσμοπούλου
Φωτισμοί: Γιάννης Ζέρβας
Μουσική: Stratum 3
Φωτογραφίες: Χρήστος Καλαϊτζής

Βοηθός σκηνοθέτη: Ευαγγελία Καπογιάννη

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Δημοσθένης Φίλιππας, Μαρία Μπρανίδου, Κωσταντής Μιζάρας.

Είσοδος: 12 ευρώ, 8 ευρώ μειωμένα (άνεργοι και φοιτητές), 5 ευρώ οι ατέλειες.

Διάρκεια: 80 λεπτά

Από 18 Μαρτίου, Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00
για λίγες παραστάσεις

Θέατρο Μπιπ

Αγίου Μελετίου 25 & Κυκλάδων, Κυψέλη
τηλέφωνο κρατήσεων: 2130344074 (Απαραίτητη η κράτηση)

Η κωμωδία καταστάσεων «Η ζωή μου στην τέχνη» του Andrew Cowie, που παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 στο Θέατρο 104, σε μετάφραση Κατερίνας Βαϊμάκη και σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά, θα πραγματοποιήσει δύο έκτακτες επιπλέον παραστάσεις το Σάββατο και την Κυριακή, 6 και 7 Απριλίου στις 21:15.

 

Τρεις άνθρωποι. Μία παράσταση. Ένα ερωτικό τρίγωνο που ο καθένας κοιτά προς… διαφορετική κατεύθυνση.

Ο Γκράχαμ, ένας νεαρός σκηνοθέτης που ανεβάζει τον «Δον Ζουάν», είναι κρυφά ερωτευμένος με τον πρωταγωνιστή του, Στίβεν, ο οποίος φαντασιώνεται τη συμπρωταγωνίστρια του, Ρεβέκκα, αλλά εκείνη έχει την προσοχή της στραμμένη στον λάθος άντρα...

Μυστικά, εξομολογήσεις, αποκαλύψεις μέσα και έξω από το θέατρο. Τα όρια ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη μπερδεύονται. Ένα έργο μέσα στο έργο. Τι συμβαίνει όταν οι ηθοποιοί αρχίζουν να ταυτίζονται με το ρόλο τους; Πώς μπορεί κανείς να σκηνοθετήσει την ίδια τη ζωή;

Μία καυστική κωμωδία που με αφορμή τον μικρόκοσμο του θεάτρου βάζει στο μικροσκόπιο τις ανθρώπινες σχέσεις, το ζωτικό μας ψεύδος και την ανάγκη μας να αλλάζουμε συνεχώς προσωπεία προκειμένου να κερδίσουμε την αγάπη και την αποδοχή. Τελικά μήπως δεν σταματάμε ποτέ να παίζουμε θέατρο;

Ο Andrew Cowie τοποθετεί τους ήρωες του στην καρέκλα του ψυχολόγου αποκαλύπτοντας τους φόβους, τις ελπίδες και τις σεξουαλικές επιθυμίες τους. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Birmingham τον Ιούλιο του 1998. Έκτοτε έχει παιχτεί σε διάφορες χώρες αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές.

i zoi mou sti texni 1

Συγγραφέας: Andrew Cowie

Μετάφραση: Κατερίνα Βαϊμάκη

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς

Βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Τριγώνη

Κινησιολογία: Ντέπυ Γοργογιάννη

Επιμέλεια σκηνικών & ρούχων: Σοφία Λεγάτου

Σχεδιασμός φωτισμού: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη

Φωτογραφίες: Ιάσονας Κονταίος

Πρωταγωνιστούν: Φιόνα Γεωργιάδη, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Βαγγέλης Σαλευρής

Δύο έκτακτες επιπλέον παραστάσεις το Σάββατο και την Κυριακή, 6 και 7 Απριλίου, στις 21:15.

Κανονικά συνεχίζονται οι προγραμματισμένες παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 (μέχρι τη Μ. Τρίτη 23 Απριλίου)

Εισιτήρια: 12 κανονικό και 8 μειωμένο

Διάρκεια: 90 λεπτά

Θέατρο 104

Ευμολπιδών 41, Γκάζι, Αθήνα, T. 210 3455.020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | http://www.104.gr/

www.facebook.com/i.zoi.mou.stin.texni

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου. 
Στο καμαρίνι μου αυτή τη φορά υπάρχει ένα πλεκτό δεινοσαυράκι που μου το έχουν χαρίσει για καλή τύχη. Είναι ο Ρούδης. Από το δεινοσαυρούδης.
 
 
sofiana theofanous 3 texnes plus
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 
α)Ως χώρο 
Για συναισθηματικούς λόγους θα πω της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Αν και ωραία να μην είναι τα καμαρίνια ή λειτουργικά, πάντα βρίσκεται ένας τρόπος να τα κάνεις βολικά και οικεία.
 
β) Με ποιους συναδέλφους. 
Επειδή δεν νιώθω καθόλου ατυχής σε αυτό, θυμάμαι μόνο τη μία φορά που δεν ήταν καθόλου ευτυχής. Το φετινό καμαρίνι πάντως έχει την αγάπη μου. Και των αντρών και των γυναικών είναι μέσα στο γέλιο και την καλή διάθεση. Χαίρομαι πολύ που τους βλέπω κάθε φορά, μου φτιάχνουν τη διάθεση
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. 
Τα πιο ωραία καμαρίνια που έχω δει είναι τα δωμάτια των παιδιών των φίλων μου. Ειδικά των κοριτσιών είναι σαν να μπαίνεις σε άλλο κόσμο. Είναι ευφάνταστα, ακατάστατα και γεμάτα χρώμα με διάφορες εκπλήξεις στις γωνίες.
 
sofiana theofanous 2 texnes plus
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 
Τα γενέθλια που μου έκαναν οι συνάδελφοι στην παράσταση «Παραμύθι δίχως όνομα» στο Εθνικό πριν χρόνια. Τούρτα και δώρο ένα ποδήλατο που με είχαν ακούσει να το θέλω. Καταπληκτικό.
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου. 
Βάζω πάντα τα ρούχα μου σε συγκεκριμένη κρεμάστρα. Δεν έχω ιδέα γιατί. Μια ροζ είναι. Μάλλον μου αρέσει το χρώμα.
 
Η Σοφιάννα Θεοφάνους παίζει στην παράσταση η «Φαλακρή Τραγουδίστρια», το πιο γνωστό θεατρικό έργο του Ευγένιου Ιονέσκο που σηματοδοτεί την έναρξη του Θεάτρου του Παραλόγου και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Oδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Στην παράσταση παίζουν επίσης οι: Αλέξανδρος Μυλωνάς, Φαίη Ξυλά, Ευγενία Αποστόλου, Σωκράτης Πατσίκας, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος.
     
Αντικείμενα που έχεις πάντα στο καμαρίνι σου; 
 
Eίμαι ο άνθρωπος με την τσάντα του Σπορτ Μπίλυ. Έχω τα πάντα εκτός από κάποιο γούρι. Τα έχω καταργήσει όλα αυτά από τη ζωή μου. 
Όταν πρωτοξεκίνησα έλεγα "α το κιλοτάκι αυτό φόραγα" και έπαιρνα δέκα ίδια η το ίδιο σουτιέν, την ίδια σκιά.
Είχα τέτοια κολλήματα μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβα οτι δεν μου αρέσει καθόλου να είμαι δέσμια αυτών των προκαταλήψεων ή εθίμων και δεν φοράω τίποτα.
Ούτε ματάκια, ούτε σταυρουδάκια.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχες ποτέ ως χώρο; 
 
Τα πιο ωραία καμαρίνια στην Αθήνα έχουν το Παλλάς, το Αλίκη, αλλά δεν με πειράζει όπως και να έχει θα το φτιάξω να γίνει χώρος μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι με ποιους συναδέλφους το έχεις μοιραστεί; 
 
Γενικά περνάω ωραία στο καμαρίνι και δεν μου αρέσει να είμαι και μόνη μου, θέλω παρέα. Είναι ελάχιστες οι φορές που δεν έχω περάσει καλά και αυτό συνέβη πολύ παλιότερα.
Πολύ ωραίες οι χρονιές που μοιράστηκα το καμαρίνι με την Τζένη Διαγούπη η την Χριστίνα Τσάφου, οι οποίες είναι και φίλες μου.
Και φέτος και στο παιδικό που παίζαμε στο θέατρο Βέμπο με τον "Τρελαντώνη", που ήταν μια πραγματικά πολύ ωραία δουλειά, ερχόντουσαν όλοι στο καμαρίνι μου, που ήταν και ψηλά στον περιστερώνα που λέμε, 
και περάσαμε με γέλια, σαν πανηγύρι αλλά και εδώ, στο θέατρο Χυτήριο, γελάω πάρα πολύ με την Κατερίνα Δημητρόγλου που το μοιραζόμαστε και ενώ είναι το πιο μικρό καμαρίνι καταλήγουν όλοι να έρχονται στο καμαρίνι μας. Έχω μέλι, κάτι γίνεται... (γελάει)
 
karakasi texnes plus 2
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχεις δει ποτέ; 
 
Έχω δει πολλά αλλά ένα πολύ ωραίο και ζεστό καμαρίνι που θυμάμαι ήταν αυτό της Μιμής Ντενίση στο θέατρο Ιλίσια. Το είχε φτιάξει πολύ όμορφο.
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχεις από καμαρίνι; 
 
Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις αλλά θα σου πω μια πολύ γλυκιά και συγκινητική στιγμή που συνέβη πέρυσι. Ήμασταν με την Χριστίνα Τσάφου στο θέατρο Αλίκη, Σάββατο με διπλή παράσταση.
Είχε χτυπήσει το δεύτερο κουδούνι γύρω στις έξι και δέκα όταν την πήρε τηλέφωνο ο γιος της, στο λέω και ανατριχιάζω, να της πει ότι μόλις είχε γεννήσει η νύφη της. Κλαίγαμε από την χαρά μας! Βγήκαμε στη σκηνή, με δάκρυα στα μάτια αλλά από μεγάλη χαρά. 
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνεις πριν βγείς από το καμαρίνι σου
 
Συνήθως πίνω μια γουλιά νερό, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη και τσεκάρω αν έχω τα αντικείμενα που χρειάζομαι για τη σκηνή.
 
Εδώ στο θέατρο Χυτήριο σε συναντάμε στην παράσταση "Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες" από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Κατερίνας Μανανεδάκη. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
 
Με πήρε τηλέφωνο αρχικά ο Πάνος Αμαραντίδης και μετά η Βάσια Παναγοπούλου. Η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί έχω περάσει πολύ όμορφα μ' αυτή τη συνεργασία.
Με τον Πάνο, είμαστε φίλοι όλα αυτά τα χρόνια, μετά τη γνωριμία και συνεργασία μας για το σίριαλ "Η ώρα η καλή" που ήταν και η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά.
Όταν γνωρίζεις πως θα δουλέψεις με φίλους-συνεργάτες είσαι πιο ήρεμος και δείχνουν όλα ευοίωνα. Επίσης η Νικολέτα Καρά που ήξερα οτι θα είναι η πρωταγωνίστρια ήταν ένας βασικός λόγος,γιατί είμαστε φίλες και έχουμε περάσει πολύ δύσκολες στιγμές στη δουλειά μαζί, οπότε ήμουν πολύ χαρούμενη που θα βρισκόμασταν σκηνικά μαζί, κάνοντας δυο φίλες.
Με την Ελένη Τζώρτζη συμβαίνει και το εξής. Δούλεψα μαζί της στην πρώτη θεατρική μου δουλειά το 1993. Ξαναδουλέψαμε στη "Μάλα" τη σεζόν 2001 - 2002 και από τότε φέτος εδώ. Με την Κατερίνα ήμασταν μαζί και στο "Μπαμ Μπαμ" εδώ στο Χυτήριο και φέτος που μοιραζόμαστε το ίδιο καμαρίνι κολλήσαμε και περνάμε ωραία. Με τον Τόνυ Δημητρίου γνωριζόμασταν κοινωνικά και είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Και φυσικά η Σόφη Ζαννίνου που είναι θεά! Θεά! Είχαμε βρεθεί κάπου και είχαμε πει πόσο θαυμάζει και αγαπά η μια την άλλη και να που βρεθήκαμε να παίζουμε μαζί.
 
karakasi texnes plus 3
 
Η παράσταση έχει συμπληρώσει ήδη 4 μήνες παραστάσεων. Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κοινού, τι feedback έχετε πάρει;
 
Κυρίως χαρά αλλά και συγκίνηση. Τα ζευγάρια που έχουν παιδί αυτό μας λένε: "Είναι σα να βλέπουμε τη ζωή μας".
Οι περισσότεροι που έχουν παιδιά και κυρίως οι πιο μεγάλοι άνθρωποι μας λένε οτι συγκινηθήκαμε με αυτό που είδαμε. 
Νομίζω πως αποτυπώνει πολύ καλά τη ζωή από την πιο κωμική τους πλευρά αλλά και από την κωμωδία βγαίνει η συγκίνηση της αλήθειας. Αυτό πάντα γίνεται στη ζωή και στο θέατρο.
 
Μίλησε μου για την επιστροφή σου, σε άλλο "ρόλο" αυτή τη φορά, στο τηλεοπτικό "Your Face Sounds Familiar". Πως ένιωσες και τι σε έκανε να δεχτείς;
 
Μου το πρότειναν και νομίζω βασικός λόγος για να με σκεφτούν, ήταν το γεγονός ότι είχα περάσει από τη θέση του παίχτη και ήξερα πολύ καλά την ψυχολογία και την αγωνία των παιδιών. 
Είναι πολύ μεγάλη πρόκληση αυτό που κάνω. Πολύ δύσκολο γιατί ενώ από πολύ παλιά μου λένε να διδάξω σε δραματικές σχολές, ορθοφωνία, υποκριτική, δεν το είχα τολμήσει.
Φαντάσου την πρώτη φορά με πήρε ο Δάνης Κατρανίδης και με πήγε με το ζόρι στον Ίασμο να διδάξω αλλά φοβήθηκα να το κάνω και γενικά θεωρώ οτι η διδασκαλία είναι πολύ μεγάλη ευθύνη. Θέλει ειδικό ταλέντο να έχει κάποιος για να το καταφέρει. 
Εδώ ένιωσα οτι είναι κάτι που μπορούσα να το κάνω καλά και επειδή είχα περάσει από την διαδικασία, ήξερα τον τρόπο που πρέπει να μελετήσεις, και μου άρεσε πολύ η ιδέα. Με άνχωσε πολύ γιατί έχει πάρα πολύ μελέτη
και διάβασμα.Μελετάω όλα τα βίντεο, όλων των παιχτών, αρκετές φορές για να τους επισημάνω οτι χρειάζεται να επισημάνω. Τι πρέπει να προσέξουν, πως θα τους διευκολύνω να ενσωματώσουν το κοστούμι του ρόλου.
 
Τι τους συμβουλεύεις και πώς είναι η σχέση σου μαζί τους;
 
Αυτό που τους λέω και το πιστεύω είναι ότι: "Πρέπει να κερδίσεις από την ώρα που θα κατέβεις τα σκαλιά, να έχεις το περπάτημα, το ύφος. Ακόμη και αν είσαι στο σκοτάδι γράφει αμέσως ότι έχεις πιάσει την προσωπικότητα του άλλου". Το πιστεύω ακράδαντα αυτό που σου λέω. Είναι ένα όμορφο ταξίδι αλλά έχω κουραστεί πολύ
Νομίζω πως όλοι το λένε ότι είμαι λίγο μαμά στα πράγματα και στους ανθρώπους. Εδώ ένα παραπάνω μου βγαίνει το μαμαδίστικο. Θέλω να τους μαλώσω, να τους βρίσω, να 
τους αγκαλιάσω, να κλάψουμε μαζί, να τους κρατήσω το χέρι πριν μπούνε στο ασανσέρ που είναι αγχωμένοι. Αλλά ξέρω αυτό το συναίσθημα με το ασανσέρ που μπαίνεις και βγαίνεις. Αυτό είναι μια πολύ ειδική στιγμή.
Μπορεί τη μια φορά να είσαι χαρούμενος και την άλλη στιγμή να έχεις κάποιο πρόβλημα με την μύτη η κάποιο αξεσουάρ και να μην μπορείς να ηρεμήσεις. 
 
Ελένη, είναι τελικά τόσο δύσκολη αυτή η διαδικασία;
 
Θα σου πω κάτι που είχα απαντήσει και στον Πέτρο Φιλιππίδη, όταν με ρώτησε ως παίχτρια, αν δουλεύουμε τόσο πολύ και θα το καταλάβεις.
Να σου θυμίσω πως τότε και οι τέσσερις άνθρωποι της κριτικής επιτροπής ήταν ηθοποιοί. 
Είναι σαν κάθε Κυριακή να έχουμε μια πρεμιέρα. Με την διαφορά πως για να κάνει πρεμιέρα ένας ηθοποιός κάνει πρόβες τουλάχιστον δυο μήνες. Γίνετε η πρεμιέρα με όλο το άγχος, δεν το ευχαριστιέται. Στην πορεία αρχίζει να το ευχαριστιέται. Εδώ κάνεις την πρεμιέρα και μετά λες "Αχ αυτό να το έπαιζα άλλη μια φορά". Και έχει τελειώσει. Ό,τι θα παράξεις είναι μέσα σε αυτά τα τρία λεπτά. Αυτή είναι η ψυχολογία του παιχνιδιού. 
 
Θυμάσαι κάποιες από τις εμφανίσεις σου ως παίχτρια;
Όλες τις εμφανίσεις τις θυμάμαι και όλες είχαν την δική τους αγωνία. Θεωρώ πως οι πιο επιτυχημένες μου εμφανίσεις ήταν σίγουρα η Σούζαν Μπόυλ, η Ελπίδα που ήμουν σχεδόν στο να κερδίσω, 
αγάπησα πολύ την Μέρυλ Στρίπ, παρόλο που βασανίστηκα πολύ γιατί δεν έβλεπα πουθενά να μοιάζω σε εκείνη. Έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με έπιαναν τα κλάμματα και έλεγα που πάω να υποδυθώ την μεγαλύτερη ηθοποιό του αιώνα μας. Εκείνη την ώρα είπα στον εαυτό μου. "Ελένη μόνο η αλήθεια και η ψυχούλα σου μπορεί να το σώσει. Και ήταν η σωστή κουβέντα που είπα στον εαυτό μου εκείνη την ημέρα και συμβουλεύω και τα παιδιά τώρα. Αλλά από όλες τις εμφανίσεις μου πέρασα τέλεια όταν έκανα τον Βασίλη Τερλέγκα. Ήρθα τελευταία στην κριτική επιτροπή και δεύτερη στο κοινό. Είχα περάσει τόσο ωραία εκείνη την ημέρα. 
Είχα γελάσει τόσο πολύ που ήθαλα να σταματήσω να τραγουδάω και να κάτσω και να χορέψω.
 
Θεωρείς πως σε ωφέλησε η συμμετοχή σου τότε στο παιχνίδι; 
 
Κοίτα δεν έγινε κανένα θαύμα. Γενικά όμως δεν γίνονται πια θαύματα. θεωρώ πως η τηλεόραση δεν είναι όπως ήταν κάποτε. Όσο και να είναι η προβολή δεν υπάρχουν πια τα μεγέθη που έζησαν οι πρωαγωνιστές της λάμψης π.χ. Το πιο γλυκό και σημαντικό που συνέβη είναι πως ο κόσμος με έμαθε με το όνομα μου ενώ μέχρι τότε με φώναζαν Ρόζα από το σίριαλ "Η ώρα η καλή". Αυτό ήτανε το μεγαλύτερο κέρδος και με είδανε να τραγουδάω περισσότερο και με έμαθαν και σε πιο συγκινητικά πράγματα που με είχαν περισσότερο στο μυαλό τους ως κωμική ηθοποιό.
 
Και ενώ θα περίμενε κανείς πως με τόσο γεμάτη σεζόν, με δύο παραστάσεις καθημερινά, με το παιχνίδι, πως θα ξεκουραστείς το καλοκαίρι, εσύ ετοιμάζεσαι για περιοδεία...
 
Πρόσφατα είχαμε μια πολύ ευχάριστη εξέλιξη καθώς οριστικοποιήθηκε οτι η παράσταση που παίζαμε όλη τη σεζόν πέρυσι στο θέατρο Αλίκη "Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα" θα πάει περιοδεία.
Ξέρεις τι με συγκινεί πιο πολύ; Πως όταν τελείωσε αυτή η παράσταση ένιωσα ένα συναίσθημα που δεν το νιώθεις πολύ συχνά όταν τελειώσει μια παράσταση γιατί κλείνουν τον κύκλο τους. Ένιωσα οτι αυτή η παράσταση δεν είχε κλείσει τον κύκλο της. Δεν είχε μπει τελεία. Και εμένα μου αρέσει να αισθάνομαι πως κλείνει ολόκληρος ο κύκλος. Χαίρομαι γιατί πραγματικά θα ολοκληρωθεί φέτος. Μια πολύ ωραία παράσταση. Νομίζω από τις ωραιότερες στιγμές και του Πέτρου Ζούλια του σκηνοθέτη μας που δούλεψε με πολύ αγάπη αυτό το κείμενο και τον ήρωα. Η μεγαλύτερη ευφυΐα του να μην υπάρχει ο Ζαμπέτας. Ποιος θα μπορούσε να κάνει τον Ζαμπέτα. Οπότε γίνετε αναφορά η τον ακούμε νομίζω ήταν πολύ συγκινητικό. Θυμάσαι πως δεν υπήρξε φινάλε εκεί στο τέλος που γυρνούσαμε και τον βλέπαμε στο βίντεο που να μην κλάψω.
Πάντα έκλαιγα. Θεωρούσα πως ήταν πολύ μεγάλη αγαλλίαση. Μεγάλη συγκίνηση.
 
ti travame ki emeis oi manes texnes plus
 
 
Η Ελένη Καρακάση συμμετέχει στην παράσταση "Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες", από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Κατερίνας Μανανεδάκη, στο θέατρο Χυτήριο.
Την θεατρική διασκευή/απόδοση έχουν κάνει ο Πάνος Αμαραντίδης με την Ελένη Λευθεριώτη ενώ την σκηνοθεσία η Βάσια Παναγοπούλου με τον Πάνο Αμαραντίδη.
Παίζουν Τόνυ Δημήτριου, Κατερίνα Δημητρόγλου, Σόφη Ζανίνου, Ελένη Καρακάση, Νικολέττα Καρρά, Γιώργος Μπανταδάκης, Ελένη Τζώρτζη. 
Παραστάσεις κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
  
 
Ο πατέρας πεθαίνει, μια κληρονομιά, μια επιχείρηση που αναζητά ηγέτη, ο γιός κατασκοπεύει, η νύφη απατά, η Μάνα μηχανορραφεί, ο θείος κλέβει, η σύζυγος απατά. Μια δυναστεία που καταρρέει. Στο επίκεντρο του έργου η Αγία Οικογένεια σε σήψη. Το έργο ακροβατεί  ανάμεσα στο  δράμα και τη μαύρη κωμωδία.
  
Ο Γκόρκι γράφει το 1910 την πρώτη εκδοχή της «Βάσσα Ζελεσνόβα», την ιστορία μιας σκληρής γυναίκας που, τώρα που πεθαίνει ο σύζυγός της, αναλαμβάνει τα ηνία της οικογένειας αλλά και της οικογενειακής τους επιχείρησης.
'Όλες οι μάνες είναι αμαρτωλές'' λέει η Βάσσα.
Οι ήρωες του Γκόρκι δεν έχουν χρόνο να φιλοσοφούν περί ζωής και τέχνης· πρέπει να εργάζονται, να λογομαχούν και να ενεργούν. Το έργο παρακολουθεί την αγροτική οικογένεια των Ζελεσνώφ που κατάφερε ν’ ανέλθει κοινωνικά αποκτώντας σταδιακά οικονομική δύναμη, αλλά τώρα καταρρέει επειδή αργοπεθαίνει ο Ζαχάρ, ο άνθρωπος που στάθηκε η κινητήριος δύναμη της οικογένειας. Έτσι η σύζυγός του, η Βάσσα, αναλαμβάνει τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης που καταρρέει , είναι πρόθυμη να θυσιάσει τα πάντα –ακόμη και τα ίδια της τα παιδιά– φτάνει να επέλθει η σωτηρία. Το έργο, τοποθετεί  στο μικροσκόπιο την σκληρή αλλά γεμάτη χιούμορ και  ευφυΐα  Βάσσα - που αν και αγαπάει υπερβολικά τα παιδιά της- βλέπει πως εκείνα  πρόδωσαν κάθε προσδοκία που έτρεφε μέσα της γι’ αυτά. Αντί να γίνουν άξιοι συνεχιστές της επιχείρησης αυτά παλεύουν να πάρουν το μερίδιό τους και ν’ αποχωρίσουν. Στο έργο αυτό ο Γκόρκι ωσάν να είχε διαβάσει την «Αγία οικογένεια» του Μαρξ, με τα πρόσωπα και το μύθο του συνθέτει μια σαρκαστική μικρογραφία της «Αγίας οικογένειας», με αρχηγό τη μάνα, που για να κρατήσει τον πλούτο στα χέρια της, ανενδοίαστα, χωρίς φραγμό, είναι ικανή για τα πάντα, και με το κάθε ισχυρό μέλος της να «τρώει» το αδύναμο. ο θεσμός της οικογένειας έχει μπει στην τροχιά του ιστορικού και οι άνθρωποι, αβοήθητοι μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον, και αφού δε βρήκαν (όσοι δε βρήκαν) με τι να αντικαταστήσουν το θεσμό της οικογένειας, βουλιάζουν στη μοναξιά και το συμφέρον τους, έχοντας μια διαστρεβλωμένη αίσθηση ικανοποίησης και αμαρτίας ακόμη και με τη δολοφονία των ανθρώπων δίπλα τους.
 
  
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Η Οικογένεια στο σφυρί, όλα λεηλατούνται αφήνοντας πίσω ανυπολόγιστες ζημιές, σχέσεις. Δεσμοί αίματος στο βωμό του χρήματος, στην έλλειψη αγάπης, πατριαρχικές κοινωνίες που ευνουχίζουν τα μέλη χωρίς έλεος, αρσενικά που κλαψουρίζουν και ονειρεύονται πλούτη και αξιώσεις χωρίς καμία ''αιδώ'', γυναίκες που ανεξέλεγκτα δρουν για χάρη μιας ιδανικής και χωρίς κόπο ονειρεμένης ζωής. Οι ήρωες του έργου δεν αποσκοπούν στην αγάπη διότι δεν την έμαθαν, δεν θέλουν να εργαστούν διότι δεν μόχθησαν, περιφέρονται και αναζητούν την δική τους ταυτότητα σε ένα κόσμο χωρίς ηνία, υποταγμένοι και ανένταχτοι ταυτόχρονα ψάχνουν σανίδα σωτηρίας. Οι σκηνές του έργου ακροβατούν στον απόλυτο κυνισμό ,στη τρέλα, στο μελό, από το χυδαίο στην απόλυτη σιωπή και στην αγιότητα της ανθρώπινης ψυχής της λαβωμένης έπο την περιρρέουσα κοινωνική συνθήκη που την περιβάλλει κάθε φορά. 
 
 
Μετάφραση: Αλέξανδρος Κοέν
Διασκευή -Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Δραματουργικοί Σύμβουλοι: Ναταλί Μηνιώτη, Κάτια Σωτηρίου
Σκηνικός χώρος-κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης, Madamme Pelagie
Art direction : Μαριάνθη Γραμματικού
Πρωτότυπη μουσική: Μάνος Αντωνιάδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Φανή Παρλή
Φωτογραφίες-Trailer : Ελπίδα Μουμουλίδου
 
Επικοινωνία: Μαρία Κωνσταντοπούλου
 
 
Παίζουν: Αθηνά Τσιλύρα, Χρήστος Μουστάκας, Μαρία Καρακίτσου, Βασίλης Τσιγκριστάρης
Νικόλας Φραγκιουδάκης, Λία Τσάνα, Ορνέλα Λούτη, Αντα Γιαννουκάκη
 
 
 
ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΩΝ: 
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ: 
ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019
 
ΤΕΤΑΡΤΗ, ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ στις 21.00 & ΚΥΡΙΑΚΗ στις 18.30
 
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 110 λεπτά με διάλειμμα
 
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 15 ΕΥΡΩ, ΜΕΙΩΜΕΝΟ: 12 ΕΥΡΩ
 
Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8' περίπου με τα πόδια)
Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889
(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 - 14:00 και 17:00 - 21:00) 
Το έργο "INVINCIBLE" του Torben Betts ανέβηκε φέτος στην αρχή της σαιζόν στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ με τον τίτλο "ΟΙ ΑΤΡΩΤΟΙ" σε σκηνοθεσία Σταύρου Στάγκου ερμηνευμένο από τους Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Μιχάλη Μαρκάτη, Ειρήνη Μπαλτά και Γιάννη Μπουραζάνα. Αμέσως αγκαλιάστηκε από το ελληνικό κοινό με ενθουσιασμό  και συνεχίζει να παίζεται με μεγάλη επιτυχία, αποσπώντας ενθουσιώδεις κριτικές. O Torben Betts, ακούγοντας για την μεγάλη αποδοχή της παράστασης του έργου του στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ, θέλησε να ταξιδέψει στην Ελλάδα για να την δει. 
Για τον σκοπό αυτό θα βρίσκεται στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ και θα παρακολουθήσει την παράσταση ΟΙ ΑΤΡΩΤΟΙ το Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019 στις 18.30. Κατά την επίσκεψή του αυτή, θα χαρεί να συναντήσει εκπροσώπους του θεάτρου και του τύπου της πόλης μας και να συζητήσει μαζί τους για θέατρο, πολιτική και όχι μόνο.
 
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ TORBEN BETTS
 
Γεννημένος το 1968 στο Lincolnshire της Μεγάλης Βρετανίας, με πανεπιστημιακές σπουδές στην Αγγλική φιλολογία και γλώσσα, αρχικά σκόπευε να γίνει ηθοποιός αλλά γρήγορα μεταπήδησε στην θεατρική γραφή. Ο Torben Betts στα θεατρικά έργα του κεντάει πάνω σε έναν διπλό καμβά: αφενός στον καμβά ενός σκοτεινού, αλλά παράδοξα και γνήσια κωμικού κοινωνικού ρεαλισμού που θυμίζει έργα του Άλαν Αίηκμπορν ή του Μάικ Λη, αφετέρου στον καμβά ενός ιδιότυπου, εντελώς δικού του στυλ, που συνδυάζει απροσδόκητα τα δύο προηγούμενα με στοιχεία τραγικά μαζί και ποιητικά.
Ο Τοrben Betts είναι ένας θεατρικός συγγραφέας πολυγραφότατος που βλέπει τα έργα του να μεταφράζονται και να παίζονται πλέον όπου γης. Και αυτό καθαρά και μόνο με την αξία τους, αφού ο ίδιος είναι μακριά από όλα τα θεατρικά κέντρα της πατρίδας του και τις «ζυμώσεις» που γίνονται εκεί.
Ο Torben Betts είναι ένας θεατρικός συγγραφέας στην απόλυτη ακμή της συγγραφικής του ωριμότητας που έχει επιλέξει να ζει με την οικογένειά του (σύζυγο και τρία μικρά παιδιά) σε μία γραφική παραλιακή πόλη της Βόρειας Αγγλίας πολύ κοντά στην Σκωτία,  γράφοντας μόνο για το θέατρο. Ένας άνθρωπος στρατευμένος στην τέχνη του που προστατεύει το ταλέντο τουκαι δεν ξοδεύεται εξαργυρώνοντας την θεατρική του επιτυχία  με υψηλές αμοιβές που σίγουρα θα έπαιρνε για να γράφει  σε ημερήσια βάση επεισόδια για δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές.
Για τον Torben Betts η Daily Telegraphέχει δηλώσει πως διαθέτει «μια βαθειά και άκρως πρωτότυπη θεατρική φωνή», η εθνική ποιήτρια της Σκωτίας Liz Lochhead έχει πει πως «ο Torben Betts είναι ίσως ο πιο πρωτότυπος και πιο προικισμένος θεατρικός συγγραφέας που έχουμε» ενώ ο διεθνούς φήμης κριτικός της Guardian Michael Billington έχει γράψει πως «είναι απορίας άξιο πώς ο Τorben Betts δεν έχει ακόμη περάσει στα πολύ μεγάλα ονόματα». O Άλαν Αίηκμπορν τον ξεχώρισε από πολύ νωρίς (πάλι χάρη σε ένα έργο του νεαρού τότε Bettsπου έπεσε στα χέρια του και όχι χάρη σε διασυνδέσεις, τηλεφωνήματα και όλα τα συναφή). Ξεχωρίζοντάς τον, τον πήρε κοντά του, δούλεψαν μαζί και είπε γι αυτόν: «Ο Torben Betts είναι το πιο συναρπαστικό συγγραφικό ταλέντο που έχω συναντήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.» Τέλος, το διεθνούς φήμης περιοδικό Time Out έχει σημειώσει πως ο Torben Betts είναι «ένας ασυνήθιστα ταλαντούχος θεατρικός συγγραφέας. Λαμπερός και προκλητικός.»
Έργα του εκτός της Μεγάλης Βρετανίας έχουν παιχτεί στην Ισπανία, στις ΗΠΑ, την Αργεντινή, την Τσεχία, το Μεξικό και, βέβαια, τώρα για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ.
 
 
«Οι Άτρωτοι»
 
Συγγραφέας: Torben Betts
Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα – Καλογήρου
Σκηνοθεσία: Σταύρος Στάγκος
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά) : Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Μιχάλης Μαρκάτης, Ειρήνη Μπαλτά και Γιάννης Μπουραζάνας
Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα
Κοστούμια: Χριστίνα Πανοπούλου
Μουσική: Δημήτρης Φριτζαλάς
Μουσική επιμέλεια: Σταύρος Στάγκος
Φωτισμοί: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός σκηνοθέτη: Ιουλία Σταμούλη
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Φέξη
 
Χώρος: Θέατρο Αγγέλων Βήμα
Παραστάσεις: Παρασκευή στις 21.15  και Σάββατο στις 18.30
Διάρκεια: 110’
Αγγέλων Βήμα
Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια
Τηλ. 210 524 2211

Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Η ομάδα ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θεατρικό έργο της Καναδής συγγραφέως Carole Fréchette "Η Βιολέτ στη γη". Aπό 6 Μαΐου κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00 στο studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134

Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία