Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
fragilemag.gr

fragilemag.gr

του Παύλου Θ. Κάγιου //

Το εξομολογητικό και βραβευμένο με Χρυσό Λιοντάρι φιλμ «Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν και το φευγάτο «Γυναίκες που περάσατε από δω» του Σταύρου Τσιώλη ξεχωρίζουν από τις νέες ταινίες. Eνδιαφέρον έχει και το αφιέρωμα στο ελληνικό queer σινεμά και το δραματικό «Ο δικός της πόλεμος»

«Ρόμα»

Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας και τρεις υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες (σκηνοθεσίας, σεναρίου, καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας) έχει κερδίσει μέχρι τώρα το άκρως συγκινητικό και λυρικό μεξικάνικο δράμα του Αλφόνσο Κουαρόν.

Ένα αυτοβιογραφικό μελόδραμα ψυχής που βυθίζεται στις μνήμες της παιδικής ηλικίας του σκηνοθέτη και επικεντρώνεται στην καθημερινή ζωή μας μεσοαστικής οικογένειας και της οικιακής βοηθού της κατά τη διάρκεια ενός έτους που θα αλλάξει δραματικά τις ζωές τους. Την οικιακή βοηθό υποδύεται η Yalitza Aparicio. Και ο σκηνοθέτης καταφέρνει να σφραγίσει μια επιστολή αγάπης και μνήμης στις γυναίκες που τον μεγάλωσαν και την ταραγμένη χώρα, μέσα και έξω από τους τοίχους του σπιτιού του.

Μεταφερόμαστε σ’ ένα μεσοαστικό σπίτι στην περιοχή Ρόμα του Μεξικό τη δεκαετία του ’70. Η ζωή κυλά με τη φούρια της καθημερινότητας. Ο γιατρός μπαμπάς και η (με σπουδές βιοχημείας) νοικοκυρά μαμά βιώνουν τον χωρισμό τους αλλά συγκαλυμμένα, μυστικά… Τα τέσσερα παιδιά και η γιαγιά αναπληρώνουν τον θόρυβο, τις ταραχές και τα παιχνίδια. Κι όλα αυτά περνούν από τα χέρια κι από τα μάτια της Κλέο, της μιας από τις δυο υπηρέτριες του σπιτιού.

Σκηνοθεσία-σενάριο: Αλφόνσο Κουαρόν
Παίζουν: Γιαλίτζα Απαρίθιο, Μαρίνα ντε Ταβίρα

«Γυναίκες που περάσατε από δω»

Ο Σταύρος Τσιιώλης, ο μοναδικός ίσως «καλτ» σκηνοθέτης του νέου ελληνικού κινηματογράφου με το φευγάτο χιούμορ του και τις σουρεαλιστικές σκηνές, κλείνει την τριλογία των «γυναικών» που για αυτόν δεν είναι μόνο «το μισό του ουρανού» αλλά… ολόκληρο, με ένα ακίνητο road movie!

Δύο άνδρες αναλαμβάνουν μια παράξενη υποχρέωση: να φυλάξουν τσίλιες έξω από ένα παλιό σπίτι Αθηναϊκής συνοικίας, στο οποίο γίνονται παράνομες εργασίες ώστε να προστεθεί ένα δωμάτιο. Μπροστά από τους δυο στωικούς ήρωες, θα περάσουν διαφορετικές προσωπικότητες που κοντοστέκονται και κουβαλάνε μαζί τους αφηγήσεις. Ίσως να περάσουν πολεοδόμοι από μπροστά τους που παριστάνουν τους αθώους διαβάτες για να συλλάβουν τους παρανομούντες. Ίσως να περάσουν φαντάσματα γυναικών που άφησαν πληγές και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Ίσως περάσουν θραύσματα μιας αληθινής ζωής με τη μορφή ονείρου. Το πεπρωμένο των ηρώων που λιάζονται στις καρέκλες τους έχει τα δικά του σχέδια, ενώ ταυτόχρονα η πολεοδομία καραδοκεί…

Φυσικά βρισκόμαστε στο ποιητικό, ήπιο, στοχαστικό και κυρίως επαναστατικό με το δικό του τρόπο, σινεμά του Σταύρου Τσιώλη. Η ταινία «Γυναίκες Που Περάσατε Από Δω» ολοκληρώνει μια άτυπη τριλογία «Γυναικών», που ξεκίνησε απρόσμενα με το «Παρακαλώ Γυναίκες Μη Κλαίτε» (1992) και συνεχίστηκε θριαμβευτικά με το «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» (1998).

Διαβάστε για τις υπόλοιπες ταινίες στο fragilemag.gr

Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη μένει πολύ κοντά στην Πλατεία Μαβίλη. Είναι από τις Αθηναίες που θ’ αρκούσε το “ζύγισμα” της μιας ματιάς για να υποθέσεις πως μένει εκεί. Έχω την αίσθηση πως το γειτονικό Κολωνάκι είναι αρκετά φόρμαλ να χωρέσει την “ανεξαρτησία” της. Το Μετς αρκετά “βόρειο”, κάτι σαν προάστιο, για να κινηθεί με τον τρόπο της στην υπόλοιπη πόλη. Τα Εξάρχεια, η περιοχή που κάποτε έμενε, αρκετά παιδικά να την διατηρήσουν “μέσα” τους. Η τελευταία φορά που την άκουσα να τραγουδά ζωντανά ήταν το περασμένο καλοκαίρι στη Σίφνο. Τότε είχε κοντό, αγορίστικο, μαλλί. Τώρα που μοιραζόμαστε το ίδιο τραπέζι, ο ένας απέναντι στον άλλο, τα μαλλιά της έχουν μακρύνει τόσο ώστε να ρωτήσω: “Πότε πρόλαβαν να μεγαλώσουν τόσο πολυ;” “Τα κορίτσια έχουν τα δικά τους μυστικά”απάντησε, αφήνοντας εκείνο το χαμόγελο που κόβει τις παραπάνω ερωτήσεις που θα μπορούσε να κάνει άνδρας. Μερικά μυστικά, όσο μικρά και αν είναι, δεν κάνει να καούν. Έχουν τις δικές τους μυθικές διαστάσεις. Η Ελεωνόρα διαγράφει τη δική της τροχιά στην επιτυχία. Το τελευταίο της άλμπουμ “Πού με φτάσανε οι έρωτες” έχει κάθε συστατικό που ορίζει δισκογραφική δουλειά ταγμένη ν’ ακουστεί σε κάθε ραδιόφωνο, να τραγουδηθεί από τους πάντες. Ενώ οι εμφανίσεις της στο Hotel Ερμού – παρέα με τον Γιάννη Χριστοδουλόπουλο – πάνε περίφημα.

Η Ελεωνόρα πίνει τις πρώτες γουλιές από το ποτήρι κόκκινου κρασιού που μόλις της σέρβιραν.Δεν θέλω να ξεκινήσουμε μετρώντας τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει ο έρωτας στη ζωή της. Αυτό το έχει κάνει στις περισσότερες συνεντεύξεις που έδωσε στο παρελθόν. Θα ήθελα να ξεκινούσαμε από τα πιο βαθιά. Από την εποχή που οι γονείς της – Γιάννης Ζουγανέλης και Ισιδώρα Σιδέρη – πρωταγωνιστούσαν στο “Αχ Μαρία!” παρέα με καλλιτέχνες που όρισαν τη μουσική σκηνή της Ελλάδας. Τι θυμάται η Ελεωνόρα από εκείνη την εποχή;

-Δεκαετία 1980. Θυμάμαι τους γονείς σου στο “θρυλικό” Αχ Μαρία! O Γιάννης Ζουγανέλης και η Ισιδώρα Σιδέρη πρωταγωνιστούσαν στις παραστάσεις που γίνονταν εκεί. Αισθάνεσαι κληρονόμος μιας καριέρας που ξεκινά από τότε;

Δεν νιώθω πως συνεχίζω κάτι. Τότε βίωνα πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Ναι, έχω πολλές αναμνήσεις από εκείνη την εποχή. O χαρακτήρας μου είναι έτσι. Η φύση μου είναι έτσι.

-Έχεις φωτογραφική μνήμη;

Έχω έντονη φωτογραφική και συναισθηματική μνήμη. Μπορώ να ανακαλέσω στιγμές του Αχ Μαρία! Όταν το κάνω εκπλήσσομαι με το τι μπορεί να θυμηθώ. Ζώντας με τους γονείς μου. Το πρώτο που σκέφτομαι από εκείνη την εποχή είναι πως μεγάλωσα διαφορετικά από τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Ήταν ένα περιβάλλον που δεν είμαι σίγουρη αν ήταν ιδανικό για παιδί. Ευτυχώς υπήρχαν η γιαγιά και ο παππούς που συχνά έπαιζαν τον ρόλο των γονιών μου.

-Παππούς και γιαγιά από τη μεριά του πατέρα σου;

Οι γονείς του πατέρα μου είναι κωφοί. Τα πρώτα χρόνια δεν ήταν εύκολο να με κρατήσουν οπότε οι γονείς της μητέρας μου ανέλαβαν αυτή την αποστολή. Γενικότερα στο Αχ Μαρία!, παρότι ήμουν πολύ μικρή, με πήγαιναν συχνά. Είχα εξοικειωθεί με τα καμαρίνια. Με μεγάλωσε μια παρέα που υπήρξε πολύ αληθινή και ρεαλιστική.

Διαβάστε την υπόλοιπη συνέντευξη στο frangilemag.gr και τον Γιάννη Παναγόπουλο 

Την ευκαιρία να δούμε μοναδικές στιγμές δημιουργίας από το σημερινό σινεμά και τις σκέψεις ενός από τους μέγιστους σκηνοθέτες όλων των εποχών, του Όρσον Γουέλς, μας προσφέρουν το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα φιλμ «Κλέφτες καταστημάτων» του Χιροκάζου Κόρε-Έντα και το ντοκιμαντέρ «Το βλέμμα του Όρσον Γουέλς» πάνω στον μοναδικό τρόπο της σκέψης του. Από τις υπόλοιπες νέες ταινίες ξεχωρίζει η ναυτική τραγωδία «Κursk» που διαθέτει ευαισθησία και στιγμές συγκίνησης κι είναι σκηνοθετημένη από τον πολύ καλό Τόμας Βίντερμπεργκ…

«Κλέφτες καταστημάτων»
Ως μια από τις καλύτερες ταινίες της φετινής χρονιάς μάς έρχονται οι «Κλέφτες καταστημάτων» του Χιροκάζου Κόρε-Έντα που έχουν τιμηθεί και με τον Χρυσό Φοίνικα του φετινού Φεστιβάλ Καννών κι αποτελούν και επίσημη υποβολή της Ιαπωνίας για τα Όσκαρ.

Ο σπουδαίος σκηνοθέτης είχε κερδίσει το 2013, ξανά στις Κάννες, το Βραβείο της Επιτροπής για την ταινία του Πατέρας και Γιος και στην ταινία «Κλέφτες Καταστημάτων» εκτός από σκηνοθέτης είναι σεναριογράφος και μοντέρ.

Μετά από μια εξόρμηση για άλλη μια μικροκλοπή, ο Οσάμου και ο γιος του συναντούν ένα μικρό κορίτσι μέσα στο κρύο. Στην αρχή διστακτικοί να αφήσουν το κορίτσι να μείνει μαζί τους, η σύζυγος του Οσάμου συμφωνεί να αναλάβουν τη φροντίδα της αφού καταλαβαίνει ότι έχει περάσει μεγάλες δυσκολίες. Αν και η οικογένεια είναι φτωχή, ίσα-ίσα τα βγάζουν πέρα με τις δουλειές τους και τις μικροκλοπές, μοιάζουν να ζουν ευτυχισμένοι μαζί, μέχρι που ένα απρόβλεπτο γεγονός αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά και βάζει σε κίνδυνο τους δεσμούς που τους ενώνουν. Και δεν θα αργήσει να αποκαλυφθεί ότι όλη αυτή η «οικογενειακή ευτυχία» απέχει πολύ από την αλήθεια, ενώ, ταυτόχρονα, θα αμφισβητηθεί και κατά πόσο το ψέμα δεν μπορεί να γίνει η ωραιότερη αλήθεια όταν την πιστέψεις!

•Το γνωστό στην τέχνη: δεν έχει σημασία τι λες, αλλά πώς το λες, ισχύει εκατό τα εκατό στο φιλμ του Χιροκάζου που μεταμορφώνει μια συνηθισμένη τις τελευταίες δεκαετίες ιστορία στις κινηματογραφικές ταινίες – και στη ζωή, δυστυχώς – σε μια υπαρξιακή, φιλοσοφική ελεγεία γεμάτη ποίηση και λυρισμό που σου φέρνει στο νου τα αριστουργήματα του Γιασουσίρο Όζου.

Σκηνοθεσία-σενάριο: Χιροκάζου Κόρε-Έντα
Παίζουν: Σακούρα Αντο, Λίλι Φράνκι, Μάγκου Ματσουόκα, Τζίο Καΐρι

«Το βλέμμα του Όρσον Γουέλς»
http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2018/12/The-Eyes-of-Orson-Welles_Poster-768x1137.jpg 768w, http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2018/12/The-Eyes-of-Orson-Welles_Poster-691x1024.jpg 691w, http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2018/12/The-Eyes-of-Orson-Welles_Poster-1440x2133.jpg 1440w" sizes="(max-width: 203px) 100vw, 203px" style="box-sizing:border-box;max-width:100%;float:left;margin:5px 20px 10px 0px;height:auto">«Το βλέμμα» του Όρσον Γουέλς ακολουθούσε, σίγουρα, την εσωτερική διαδρομή της αποκάλυψης που χάραξε «Το βλέμμα του Οδυσσέα» το οποίο ο «δικός» μας Θόδωρος Αγγελόπουλος ερευνούσε στο ποιητικό φιλμ το οποίο χάρισε στη χώρα μας το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών το 1995. Και ο καλός ντοκιμαντερίστας Μαρκ Κόζινς μας προσφέρει άγνωστες δημιουργικές πτυχές ενός από τους πιο μεγάλους δημιουργούς του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Η ιστορία ξεκινά με την κόρη του Όρσον Γουέλς όταν αποφασίζει να φέρει για πρώτη φορά στο φως τα αρχεία του πατέρα της. Τότε, ο Μαρκ Κόζινς, ένας έμπειρος ντοκιμαντερίστας, δέχεται την πρόκληση να προσεγγίσει τον μέγιστο σκηνοθέτη μέσα από καλλιτεχνικές του πτυχές που μας ήταν άγνωστες μέχρι πρότινος. Στην πορεία καταλήγει σε ένα λατρευτικό φόρο τιμής ο οποίος όχι μόνο εισχωρεί στο μυαλό μιας ιδιοφυίας, αλλά και καταφέρνει να μας πείσει να αντικρίσουμε τον Γουέλς με άλλα μάτια.

•Μια αγγλική παραγωγή πάνω στο άγνωστο μέχρι σήμερα αρχείο με τις ζωγραφιές, τα σκίτσα και τα σχέδια του μεγάλου Όρσον Γουέλς. Η έρευνά του στέκεται αφορμή για ένα ακόμη υπερατλαντικό ταξίδι στα μέρη που έζησε και δημιούργησε ο Γουέλς, αλλά και έναυσμα για έναν υπερβατικό διάλογο μεταξύ τους. Μια κουβέντα σε δεύτερο πρόσωπο, που εκτυλίσσεται ποιητική αδεία στην ατόφια κινηματογραφική ενδοχώρα που ορίζουν πλάνα και σκηνές της φιλμογραφίας του.

Η έρευνα του Μαρκ Κόζινς δεν στέκεται μόνο πάνω στα κινηματογραφικά αρχεία του Γουέλς, αλλά ψάχνει και καταφέρνει να ανασύρει στο φως κομμάτια και αποσπάσματα του δημιουργικού μεγαλείου ενός δημιουργού που τα έργα του άνοιξαν μοναδικούς δρόμους στην έβδομη τέχνη.

Σκηνοθεσία: Μαρκ Κόζινς

Διαβάστε εδώ τις υπόλοιπες ταινίες της εβδομάδας

«Η σιωπηλή επανάσταση» είναι η πιο χαρακτηριστική ταινία της εβδομάδας. Χωρίς να μιμείται τον αλησμόνητο «Κύκλο των χαμένων ποιητών» – τον θυμίζει έντονα – αυτό το γερμανικό φιλμ δεν πρέπει να χάσετε. Το σλόγκαν της ταινίας «μερικές φορές η σιωπή είναι η πιο δυνατή αντίσταση» σηκώνει πολλή κουβέντα, αλλά το σενάριο αυτής της ταινίας-έκπληξης σε αποζημιώνει προσφέροντάς σου συγκίνηση όλο και πιο δυσεύρετης – δυστυχώς – ανάμεσα στην πλειοψηφία των νέων παραγωγών.

•Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και στα απομνημονεύματα του Ντίτριχ Γκάρστκα σκιαγραφώντας ένα άγνωστο και συγκινητικό κεφάλαιο της μεταπολεμικής Γερμανίας.

Το στόρι μάς γυρίζει στο Δυτικό Βερολίνο του 1956 όπου στη διάρκεια μιας κινηματογραφικής προβολής, ο Τέο και ο Κουρτ, μαθητές λυκείου και φίλοι, παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα εικόνες από τα τραγικά γεγονότα, που ακολούθησαν μετά την ουγγρική εξέγερση στη Βουδαπέστη. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά τους, την πόλη Στάλινσταντ στην Ανατολική Γερμανία, αποφασίζουν αυθόρμητα να κρατήσουν ενός λεπτού σιγή κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος, ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τα θύματα της εξέγερσης. Η ενέργειά τους αυτή, όμως, προκαλεί πολύ μεγαλύτερη αναταραχή από την αναμενόμενη. Αρχικά, ο καθηγητής τους προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα και να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά των μαθητών του ως καπρίτσιο της ηλικίας τους. Οι μαθητές, όμως, τελικά δεν αργούν να γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης των πολιτικών μηχανισμών της νεοσύστατης χώρας. Ο Υπουργός Παιδείας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας καταδικάζει την κίνηση ως ξεκάθαρα αντεπαναστατική και απαιτεί να βρεθεί και να κατονομαστεί ο υποκινητής, εκείνος που ηγείται αυτής της στάσης, μέσα σε μια βδομάδα. Οι μαθητές, όμως, αποφασίζουν να μείνουν ενωμένοι, να μην γίνουν «καρφιά». Αυτή τους η απόφαση θα αλλάξει τη ζωή τους για πάντα…

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο fragilemag.gr

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία