Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

SLIDER2019

 
fragilemag.gr

fragilemag.gr

Γράφει ο Παύλος Θ. Κάγιος // Πηγή: http://fragilemag.gr

Μη χάσετε με τίποτα την «Καπερναούμ» που προσφέρει συγκίνηση μέχρι δακρύων, ενώ από τις άλλες νέες ταινίες ξεχωρίζουν το κύκνειο άσμα των αδελφών Ταβιάνι «Μια προσωπική ιστορία», το αποκαλυπτικό σκάνδαλο «Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρήσεις;» και το ισπανικό ερωτικό ρόουντ μούβι «Έρωτας δίχως τέλος».

«Καπερναούμ»

Η καταπληκτική και σοκαριστική ιδέα ένα παιδί του δρόμου και των φαναριών, που ζει δίχως στέγη και δίχως καμιά προστασία, να σέρνει τους γονείς του στα δικαστήρια με την κατηγορία-καταπέλτη: ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΓΕΝΝΗΣΑΤΕ, αποτελεί την ιδέα αυτής της μοναδικής σε δύναμη και συγκίνηση ταινίας.

Το φιλμ αρχίζει σε μια αίθουσα δικαστηρίου στο Λίβανο, όπου ένας 12χρονος πρόσφυγας από τη Συρία, που τον υποδύεται ο Ζάιν Αλ Ραφέεα και σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα και δάκρυα στα μάτια για την ερμηνεία του!, παρουσιάζεται ενώπιον ενός δικαστή, ο οποίος τον ρωτάει γιατί θέλει να μηνύσει τους ίδιους τους γονείς του. «Επειδή με έφεραν στον κόσμο!», απαντάει o μικρός, κάνοντας έτσι τη δική του επανάσταση απέναντι στους γονείς του για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, για την παντελή αδυναμία τους να του παρέχουν ελάχιστη φροντίδα, βοήθεια και προστασία.

Αντιμέτωπος με αδιανόητες δυσκολίες και εμπόδια, ο μικρός Ζάιν θα ξεκινήσει ένα απίστευτο, γεμάτο δυσκολίες ταξίδι για να αναζητήσει τη δική του ταυτότητα, μέσα στον αμείλικτο κόσμο που έχουν φτιάξει γι’ αυτόν οι μεγάλοι. Κι αρχίζουμε να παρακολουθούμε την ιστορία αυτού του ατίθασου, χαρισματικού αγοριού, το οποίο επαναστατεί ενάντια στη γεμάτη κακουχίες ζωή του και παλεύει να βρει τρόπο να επιβιώσει στις παραγκουπόλεις του Λιβάνου. Μία συγκλονιστική ερμηνεία από τον μικρό που, συν τοις άλλοις, σε γεμίζει τύψεις και ευθύνες για τον κόσμο που δημιούργησες και θέλεις κι από πάνω να φέρνεις σε αυτόν και νέες ζωές!

•Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι μη επαγγελματίες ηθοποιοί και οι ζωές τους καθρεφτίζουν τη ζοφερή πραγματικότητα της ταινίας που ειναι το τρίτο φιλμ της Ναντίν Λαμπακί («Caramel» και «Where Do We Go Now?» οι άλλες δύο). Ένα φιλμ που κοιτά στα μάτια έναν κόσμο αόρατο στους περισσότερους από εμάς αλλά οδυνηρά αληθινό σε όσους ζουν σε αυτόν – έναν κόσμο όπου δεν χωράει καμία αθωότητα και εμείς δεν έχουμε καμία δικαιολογία που τον ανεχόμαστε.

Το φιλμ βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Καννών κι έκανε τους πάντες να λένε πως ο μικρός πρωταγωνιστής της πραγματοποιεί την καλύτερη ερμηνεία μεταξύ των προβαλλόμενων ταινιων. Και τώρα το φιλμ είναι υποψήφιο για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Σκηνοθεσία: Ναντίν Λαμπακί
Παίζουν: Ζαΐν Αλ Ραφέεα, Γιορντάνος Σιφεράβ, Μπολαγουατιφέ Τρέζερ Μπανκολέ

«Μία προσωπική ιστορία»

Το κύκνειο άσμα των αδελφών Ταβιάνι που εδώ, αν κι έχουν χάσει προ πολλού τις μεγάλες στιγμές δημιουργίας τους, αποπνέουν μια παλιοκαιρίτικη ομορφιά και νοσταλγία περασμένων όμορφων αναμνήσεων…

Το στόρι είναι εμπνευσμένο από την αυτοβιογραφική νουβέλα «Μία Προσωπική Ιστορία» του Μπέπε Φενόλιο και μάς μεταφέρει στο καλοκαίρι του 1943, όταν ο νεαρός Μίλτον ερωτεύεται τη Φούλβια, η οποία, όπως φαίνεται, δεν τρέφει ανάλογα συναισθήματα και απλώς της αρέσει το βάθος της σκέψης του και τα γράμματα που της γράφει. Έναν χρόνο μετά, ο Μίλτον έχει μπει στην Αντίσταση και πολεμά στο πλάι των ανταρτών ενάντια στους Ναζί. Όταν, τυχαία, μαθαίνει ότι η Φούλβια ήταν κρυφά ερωτευμένη με τον επίσης αντάρτη και κοινό τους φίλο, Τζόρτζιο, ο Μίλτον αποφασίζει να πάει και να τον βρει και να του μιλήσει. Ο Τζόρτζιο, όμως, έχει μόλις συλληφθεί από τους Φασίστες…

•Οι αδελφοί Ταβιάνι, έχοντας ζήσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Ιταλική Αντίσταση, αποτυπώνουν αποσπασματικά και ποιητικά – όπως σε πολλά από τα φιλμ τους… – την εποχή και σκηνοθετούν μια συγκινητική ταινία για την αθωότητα της νιότης και τον έρωτα. Η ταινία, όμως, νιώθεις ότι μένει ανολοκλήρωτη και μοιάζει να κουβαλάει πάνω της ξέφτια παλιών μεγάλων στιγμών των δημιουργών…

Σημείωμα των αδελφών Ταβιάνι

Στις ημέρες μας, μέρες αμφιλεγόμενες, ο Φενόλιο μάς εντυπωσίασε βαθιά με το μυθιστόρημά του «Μία Προσωπική Υπόθεση», τον τρελό έρωτα και τη ζήλια του Μίλτον, του πρωταγωνιστή, που γνωρίζει μονάχα τα μισά και θέλει να μάθει τα πάντα. Με αυτή την αφετηρία, θελήσαμε να προκαλέσουμε, μέσα από μια μακριά και εμμονική διαδρομή, ένα δράμα, το οποίο να είναι προσωπικό κι απολύτως ιδιωτικό: ένα δράμα για έναν αθώο έρωτα, που την ίδια στιγμή είναι και ένοχος καθώς, τις απάνθρωπες μέρες του Εμφυλίου Πολέμου, η μοίρα κάθε ανθρώπου ξεχωριστά ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη από εκείνη της κοινότητας.

Σκηνοθεσία: Πάολο και Βιττόριο Ταβιάνι
Παίζουν: Λούκα Μαρινέλι, Λορέντζο Ρικέλμι, Βαλεντίνα Μπελέ.

«Η νηπιαγωγός»

Η μέρα με τη νύχτα μοιάζουν να είναι οι διαφορές των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν τα μικρά παιδιά στη Δύση και στον τρίτο κόσμο μιας κι από σύμπτωση προβάλλεται αυτό το φιλμ την ίδια εβδομάδα με τη συγκλονιστική «Καπερναούμ». Εδώ έχουμε τη ματιά, την ευαισθησία – και τις εμμονές… – μιας διανοούμενης σκηνοθέτιδας, ενώ στο άλλο φιλμ, έχουμε ζωντανή την κόλαση της πραγματικότητας στα μούτρα μας.

Ηρωίδα της ταινίας είναι η Λίζα Σπινέλι, μια ευαίσθητη δασκάλα σε νηπιαγωγείο που ζει μια συμβατική ζωή στο Στέιτεν Αϊλαντ. Παρακολουθεί μαθήματα ποίησης σε νυχτερινό σχολείο, έχοντας πλήρη συναίσθηση της μετριότητάς της. Ανακαλύπτει τυχαία πως ένα αγόρι στην τάξη που διδάσκει έχει έμφυτο ταλέντο στην ποίηση. Τότε βάζει σκοπό της ζωής της, φτάνοντας στα άκρα, να αποκαλύψει το ταλέντο του μικρού στον κόσμο…

Σκηνοθεσία: Σάρα Κολαντζέλο
Παίζουν: Μάγκι Τζίλενχαλ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ατο Μπλάνκσον-Γουντ

«Έρωτας δίχως τέλος»

Ρομάντζο μετά επιστημονικής φαντασίας σ’ ένα ισπανικό φιλμ σκηνοθετημένο από τους αδελφούς Αλέντα που έχει ωραίες στιγμές και καλές ερμηνείες αλλά χάνεται σε χωράφια που τα έχει πατήσει προ πολλού το Χόλιγουντ.
Το στόρι ξεκινάει από την ιδέα του πρωταγωνιστικού ζευγαριού να ταξιδεύσει πίσω στον χρόνο για να αλλάξει τα πράγματα που δεν πήγαν καλά στη σχέση τους… Και γυρίζουμε τότε που ο νεαρός κι αμήχανος Χαβιέ συναντά τη Μαρία, ένα δραστήριο, εξωστρεφές και διασκεδαστικό κορίτσι, και ξεκινάει το πανέμορφο ρομάντζο τους… Δεκαπέντε χρόνια μετά και το τοπίο δεν είναι πια ειδυλλιακό και η σχέση τους περνάει κρίση… Αποφασίζουν, λοιπόν, να ταξιδέψουν πίσω στον χρόνο για να… ξαναγράψουν τη μοίρα τους και να αποφύγουν την άθλια πραγματικότητα που ζουν. Και μαζί ξαναζούν και θυμούνται τη μαγεία της πρώτης ημέρας που συναντήθηκαν, δεκαπέντε χρόνια πριν…

Σκηνοθεσία: Σεζάρ Εστέμπαν Αλέντα, Χοσέ Εστέμπαν Αλέντα
Παίζουν: Χαβιέρ Ρέι, Μαρία Λεόν

«Lego 2»

Σίκουελ της γνωστής ταινίας κινουμένων σχεδίων που βρίσκει τους αγαπημένους ήρωες του Μπρίκσμπουργκ αντιμέτωπους με διαγαλαξιακές απειλές και νέους αλλοπρόσαλλους χαρακτήρες που διανθίζουν τη θεότρελη αυτή περιπέτεια κινουμένων σχεδίων. Το σενάριο υπογράφουν οι δημιουργοί της πρώτης ταινίας Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ, ενώ τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Μάικ Μίτσελ (Trolls).

Σκηνοθεσία: Μάικ Μίτσελ
Ακούγονται: Κρις Πρατ, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Γουίλ Αρνέτ, Άλισον Μπρι, Νικ Όφερμαν, Τσάρλι Ντέι
Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούγονται: Τζίνη Παπαδοπούλου, Σταύρος Σιούλης, Ντορίνα Θεοχαρίδου, Έβελυν Ασουάντ, Κωνσταντίνος Κακούρης, Θανάσης Κουρλαμπάς, Φώτης Πετρίδης, Θάνος Λέκκας.

«Αλίτα, ο άγγελος της μάχης»

Άλλη μια μεταλλαγμένη κι άψυχη φιλμική εικονική πραγματικότητα με την υπογραφή, μάλιστα, των Τζέιμς Κάμερον και Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ .
Όταν η Αλίτα (Ρόζα Σάλαζαρ) ξυπνά χωρίς να θυμάται ποια είναι σε έναν μελλοντικό κόσμο που δεν αναγνωρίζει, την περιμαζεύει ο Ίντο (Κριστόφ Βαλτς), ένας ευγενικός επιστήμονας, που αντιλαμβάνεται ότι κάπου μέσα σε αυτό το ανθρωποειδές κρύβεται η καρδιά και η ψυχή μιας νεαρής γυναίκας με ξεχωριστό παρελθόν. Καθώς η Αλίτα μαθαίνει να περιπλανιέται στη νέα της ζωή και στους επικίνδυνους δρόμους της Άιρον Σίτι, ο Ίντο προσπαθεί να την προφυλάξει από το αινιγματικό παρελθόν της, τη στιγμή που ο «περπατημένος» νέος της φίλος Χιούγκο (Κίαν Τζόνσον) είναι διατεθειμένος να τη βοηθήσει να ξυπνήσει τις μνήμες της. Μόνο όταν οι φονικές και διεφθαρμένες δυνάμεις της πόλης καταδιώκουν την Αλίτα, εκείνη ανακαλύπτει ένα στοιχείο για το παρελθόν της – έχει μοναδικές πολεμικές ικανότητες και αυτοί που είναι στην εξουσία θα κάνουν τα πάντα για να τις υποτάξουν.

Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ
Παίζουν: Ρόζα Σάλαζαρ, Κριστόφ Βαλτς, Τζένιφερ Κόνελι, Μαχερσάλα Αλί, Εντ Σκρέιν, Τζάκι Ερλ Χέιλι, Κίαν Τζόνσον

 
 

Γράφει ο Παύλος Θ. Κάγιος // Πηγή:http://fragilemag.gr

Ένας κατατρεγμένος έρωτας από τη διχασμένη κοινωνία της Ιερουσαλήμ και τις δυνάμεις καταστολής του Ισραήλ στις «Απαγορευμένες συναντήσεις» και «Το γύρισμα της τύχης» από το Ιράν, είναι τα δύο νέα φιλμ που ξεχωρίζουν. Ιδιαίτερη παρουσία έχουμε και από την ανεξάρτητη ελληνική ταινία «Μια νύχτα στην κόλαση».

«Απαγορευμένες συναντήσεις»

Αυτός κι αν είναι ένας απαγορευμένος έρωτας που έτσι κι αποκαλυφθεί κινδυνεύει να τιμωρηθεί με τουφεκισμό γιατί, εκτός από την κατακραυγή των δύο αντιμαχόμενων κοινωνιών, κινδυνεύουν από δυνάμεις καταστολής που ‘ναι από τις πιο άγριες στον κόσμο! Μία απαγορευμένη ερωτική σχέση στην καρδιά της διχασμένης Ιερουσαλήμ πυροδοτεί ένα μπαράζ απρόβλεπτων εξελίξεων και δραματικών ανατροπών στο τολμηρό κοινωνικό φιλμ του Μουάγιαντ Aλαγιάν, που βραβεύτηκε με το βραβείο Σεναρίου και Κοινού HBF στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ.

•Η Σάρα είναι Ισραηλινή και έχει μία καφετέρια στη Δυτική Ιερουσαλήμ. Ο Σαλίμ είναι Παλαιστίνιος από την Ανατολική Ιερουσαλήμ και κάνει παραδόσεις σε επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και εκείνη της Σάρα. Παρόλο που ζουν σε διαφορετικούς κόσμους η Σάρα και ο Σαλίμ διατηρούν εξωσυζυγική σχέση ρισκάροντας έτσι την φαινομενικά ευτυχισμένη ζωή των οικογενειών τους

Όταν μία ριψοκίνδυνη μεταμεσονύχτια συνάντησή τους πάει στραβά, ο κίνδυνος να αποκαλυφθούν όλα μεγαλώνει και οι δύο τους παρακολουθούν ανήμποροι, ενώ οι απελπισμένες προσπάθειές τους να σώσουν ό,τι έχει μείνει από τις ζωές τους, κάνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στον αμείλικτο κατοχικό μηχανισμό και τις κοινωνικοπολιτικές πιέσεις, ο Σαλίμ και η Σάρα βρίσκονται παγιδευμένοι σε ένα πλέγμα εξαπάτησης και παρανοήσεων, που ούτε η αλήθεια δεν μπορεί να σταματήσει την εξάπλωσή του.

Σκηνοθεσία: Μουάγιαντ Αλαγιάν
Παίζουν: Αντίμπ Σαφάντι, Σιβάν Κρέτσνερ, Ισάι Γκόλαν, Μάισα Αμπτ Ελχάντι

«Το γύρισμα της τύχης»

Όλα καλυμμένα ψέματα και δήθεν αλήθειες της μεσοαστικής και κίβδηλης σε συναισθήματα μεσοαστικής τάξης του σημερινού Ιράν-και λίαν συντόμως έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι σε μια οποιαδήποτε Δυτική και … ανεπτυγμένη κοινωνία ! Είναι μεσάνυχτα. Επιστρέφοντας από ένα πάρτι με τη σύζυγό του και δύο φίλους, ο Φαρσάντ χτυπά κάτι με το αυτοκίνητό του. Κανείς δεν βλέπει τίποτα! Μετά από μια μακρά συζήτηση, όλοι μπερδεμένοι και φοβισμένοι, αφήνουν τη σκηνή σε ένα σπίτι του φίλου για να το σκεφτούν και να κάνουν το σωστό. Αλλά οι αρχικές συνομιλίες για το ατύχημα αντικαθίστανται σύντομα από συζητήσεις σχετικά με κρυμμένα μυστικά που ξεπετάγονται το ένα μετά το άλλο και ξεκολλούν όλο και πιο πολύ την σαθρή εικόνα της συμβατικής αλήθειας.

Σκηνοθεσία: Ραμτίν Λαβαφιπούρ
Παίζουν: Αμίρ Τζαντιντί, Παρινάζ Ιζαντιάρ, Σαμπέλ Αμπάρ

«Μια Νύχτα στην Κόλαση»

Με τίτλο που παραπέμπει στο «Μια εποχή στην κόλαση» του Ρεμπό, να και μια έκπληξη από ανεξάρτητη ελληνική ταινία σκηνοθετημένη και γυρισμένη από ανθρώπους που ζουν στην ελληνική περιφέρεια -συγκεκριμένα στη Κοζάνη- και έχουν ανησυχίες και κοινωνικές ευαισθησίες…

«Όποιος δε φοβάται το τέρας πάει να πει ότι του μοιάζει». Η θρυλική αυτή φράση του αείμνηστου Μάνου Χατζιδάκι, στάθηκε για μένα η αφετηρία, να γράψω μια φανταστική ιστορία σχετική με το τέρας του φασισμού» λέει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας Νίκος Κουρού.

•Με πολλές αναφορές στον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο, η ταινία απαριθμεί πάνω από 220 συντελεστές, με πρωταγωνίστρια την Καίτη Φίνου σε ένα ρόλο που είναι πραγματική έκπληξη. Το ίδιο ισχύει και για την Αλίκη Παπαχελά που αποδεικνύει εδώ ότι είναι μια πρώτης τάξεως ερμηνεύτρια δραματικών ρόλων και καλό θα ήταν να εμφανιζόταν πιο συχνά στο σινεμά.

Ο μύθος του σεναρίου θέλει κάθε πενήντα χρόνια να εμφανίζεται ένα τέρας και να τρομοκρατεί τους κατοίκους ενός χωριού, σπέρνοντας τη συμφορά και τη διχόνοια μεταξύ τους. Ο άρχοντας του χωριού, ο Στασινός, ένας αδίστακτος και διεστραμμένος άνθρωπος, αφού κατάφερε και πήρε με ύπουλο τρόπο τα χωράφια των κατοίκων, τους έχει τώρα να δουλεύουν σαν σκλάβοι στην ίδια τους τη γη. Εμπόδιο στα σχέδια του ο Αρτέμης, π ου επικαλούμενος το νόμο κράτησε την περιουσία του και αντιτίθεται στις παγίδες που του στήνει ο Στασινός. Το τέρας επανεμφανίζεται στο χωριό και ο Αρτέμης θα αποφασίσει να το διώξει με τη βοήθεια μιας γερόντισσας και ενός μισότρελου λεπρού…

•Τα γυρίσματα και η τεχνική της επεξεργασία κράτησαν δυόμισι περίπου χρόνια, ενώ χάρη στη συμβολή των συντελεστών της, η ταινία ολοκληρώθηκε με μηδενικό προϋπολογισμό.

Το τραγούδι των τίτλων ερμηνεύει η μεσόφωνος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Ελένη Βουδουράκη, σε μουσική Γιάννη Παπαδημητρίου και στίχους Κατερίνας Πολιτίδου

Η ταινία προβάλλεται στο Studio New Star Art Cinema (Σπάρτης και Σταυροπούλου 33, Πλατεία Αμερικής).

Σενάριο-Σκηνοθεσία : Νίκος Κουρού
Με τους: Καίτη Φίνου, Αλίκη Παπαχελά, Σταμάτη Παγασαίο, Άννα Πορφύρη, Παναγιώτη Νάκο, Νίκο Κουρού, Γιώργο Κοντορίκο, Γιώργο Παφίλη, Δημήτρη Συνδουκά.

«Ψυχρή καταδίωξη»

Όλα είναι πιο πλούσια και εντυπωσιακά ως παραγωγή, αλλά αυτό το αμερικανικό ριμέικ της νορβηγικής επιτυχίας «Με Σειρά Εξαφάνισης» του Χανς Πέτερ Μόλαντ, δεν έχει την ίδια δύναμη με το πρώτο φιλμ. Κι ας διαθέτει στο καστ τον διάσημο Λίαμ Νίσον…

Βρισκόμαστε στην πόλη Κεχόε όπου η θερμοκρασία είναι 10 βαθμοί υπό το μηδέν και συνεχώς κατεβαίνει σε αυτό το λουξ χειμερινό θέρετρο στα Βραχώδη Ορη. Η τοπική Αστυνομία συνήθως δεν έχει δουλειά μέχρι την ημέρα που ο γιος του Νελς, ενός ταπεινού οδηγού εκχιονιστικού μηχανήματος του δήμου, δολοφονείται ύστερα από εντολή του «Βίκινγκ», του τοπικού Βαρόνου των ναρκωτικών. Οργισμένος και εξοπλισμένος με βαριά μηχανήματα ο Νελς αποφασίζει να εξολοθρεύσει το καρτέλ ξεπαστρεύοντας ένα, ένα τα μέλη του, αλλά το μόνο που γνωρίζει από φόνους είναι ό,τι έχει διαβάσει από αστυνομικά μυθιστορήματα. Καθώς τα πτώματα στοιβάζονται, ένας πόλεμος ξεσπά μεταξύ του Βαρόνουτων ναρκωτικών «Βίκινγκ» και του Αρχιμαφιόζου «Λευκού Ταύρου» και οι πλαγιές της μικρής πόλης από ολόλευκες βάφονται κόκκινες.

Σκηνοθεσία: Χανς Πέτερ Μόλαντ
Παίζουν: Λίαμ Νίσον, Τομ Μπέιτμαν, Τομ Τζάκσον, Εμι Ρόσουμ

«Ο χαρισματικός»

Μεταφυσικό θρίλερ φόβου και αόριστης απειλής που πολύ θέλει -αλλά, απέχει πολύ- να είναι στα χνάρια του «Μωρού της Ρόζμαρι» … Η Ηρωίδα της η Σάρα που αρχίζει να πιστεύει πως ο γιος της Μάιλς κυριεύεται από υπερφυσικές ή ακόμα και σατανικές δυνάμεις. Ανησυχώντας για την ασφάλεια της οικογένειάς της, η Σάρα καλείται να διαλέξει ανάμεσα στο μητρικό ένστικτο που την προτρέπει να προστατεύσει τον Μάιλς και την απεγνωσμένη ανάγκη της να ανακαλύψει τι έχει φέρει στην επιφάνεια αυτή τη σκοτεινή του πλευρά. Η Σάρα θα αναζητήσει τις απαντήσεις στο παρελθόν, σε μια άγρια διαδρομή όπου η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αντίληψη και την πραγματικότητα θα γίνει τρομακτικά θολή.

Σκηνοθεσία: Νίκολας ΜακΚάρθι
Παίζουν: Τέιλορ Σίλινγκ, Τζάκσον Ρόμπερτ Σκοτ

«Η κλεμμένη πριγκίπισσα»

Κινούμενα σχέδια από την Ουκρανία με αναφορές που ξεκινούν από τον Αλεξάντερ Πούσκιν και φτάνουν στη… Ντίσνεϊ και σλόγκαν της το «Η αγάπη είναι πιο δυνατή από, τη μαγεία»- που και μείς συμφωνούμε μαζί της …

Εδώ, έχουμε μια ιστορία που συνέβη την εποχή των γενναίων ιπποτών, των πανέμορφων πριγκιπισσών και των πολεμιστών μάγων. Ο Ρούσλαν, ένας περιπλανώμενος καλλιτέχνης που ονειρεύεται να γίνει κάποτε ιππότης, συναντά την όμορφη Μίλα και την ερωτεύεται… πριν συνειδητοποιήσει ότι είναι η κόρη του Βασιλιά! Ωστόσο, η αγάπη τους δεν θα προλάβει να ανθίσει καθώς ο Τσόρνομορ, ο κακός μάγος, κλέβει τη Μίλα μπροστά από τα έκπληκτα μάτια του Ρούσλαν και προσπαθεί να απομυζήσει την αγάπη της για να τροφοδοτήσει τη μαγεία του. Χωρίς να χάσει χρόνο, ο Ρούσλαν ξεκινάει μια επική περιπέτεια ώστε να σώσει την κλεμμένη πριγκίπισσα και να αποδείξει ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από τη μαγεία!

Σκηνοθεσία : Όλε Μαλαμούτζ
Επιμέλεια ελληνικής μεταγλώττισης: Μαρία Ζερβού
Συμμετείχαν οι ηθοποιοί: Παύλος Πιέρρος, Πηνελόπη Σκαλκώτου, Γιώργος Σκουφής, Νίκος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Μάριζας, Θανάσης Κουρλαμπάς, Άρης Γεροντάκης, Βασίλης Μήλιος, Άλκης Ζερβός, Παναγιώτης Τσακαλάκος, Μαρία Ζερβού

Πηγή:http://fragilemag.gr

Ο μοναδικός και άμεσα αναγνωρίσιμος τρόπος της Μεξικάνας καλλιτέχνιδας Φρίντα Κάλο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς της. Η Κάλο ήρθε να προσδιορίσει τον εαυτό της μέσω της εθνότητας, της αναπηρίας και της πολιτικής της. Συστατικά τα οποία μπορούν ν’ ανακαλυφθούν στο επίκεντρο του έργου της. Το Μουσείο του Μπρούκλιν παρουσιάζει μια έκθεση αφιερωμένη σε αυτή την εμβληματική γυναίκα. Είναι μια συλλογή από ρούχα και άλλα προσωπικά είδη που ανακαλύφθηκαν το 2004. Είναι σημαντικοί πίνακες ζωγραφικής, σχέδια και φωτογραφίες από τη διάσημη συλλογή των Ζακ και Νατάσας Γκέλμαν που εστιάζουν στη μεξικανική τέχνη του 20ού αιώνα.

Η Φρίντα στη Νέα Υόρκη. © Nickolas Muray Photo Archive. (Photo: Brooklyn Museum)

© Frida Kahlo & Diego Rivera Archives Bank of Mexico, Fiduciary in the Diego Rivera and Frida Kahlo Museum Trust

Τα προσωπικά αντικείμενα της Κάλο – τα οποία κυμαίνονται από αξιοσημείωτα παραδείγματα των ενδυμάτων της, δείγματα κοσμημάτων της προ-αποικιακής εποχής, καθώς και μερικοί από τους πολλούς χειροποίητους κορσέδες που χρησιμοποίησε η καλλιτέχνις κατά τη διάρκεια της ζωής της – είχαν αποθηκευτεί στην Casa Azul, το σπίτι στην Πόλη του Μεξικού που ζούσε το ζευγάρι Κάλο – Ριβέρα. Το τελευταίο είχε θέσει έναν όρο. Πως τα αντικείμενα θα αποκαλύπτονταν δημόσια 15 χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου της Κάλο Ντιέγκο Ριβέρα. Τα αντικείμενα έριξαν νέο φως για το πώς η αξεπέραστη Κάλο δημιούργησε την εμφάνισή της και διαμόρφωσε την προσωπική και δημόσια ταυτότητά της για να αντικατοπτρίσει την πολιτιστική της κληρονομιά και τις πολιτικές πεποιθήσεις της, ενώ παράλληλα ενσωμάτωναν τις σωματικές της αναπηρίες.

© Frida Kahlo & Diego Rivera ArchivesBank of Mexico, Fiduciary in the Diego Rivera and Frida Kahlo Museum Trust

© Frida Kahlo & Diego Rivera Archives Bank of Mexico, Fiduciary in the Diego Rivera and Frida Kahlo Museum Trust

με πληροφορίες από https://www.brooklynmuseum.org

Του Παύλου Θ. Κάγιου //

Πηγή:fragilemag.gr

Ο 46χρονος Γιώργος Λάνθιμος δοξάζει με θαυμαστή δύναμη τη χώρα μας με την «Ευνοούμενή» του διεκδικώντας 10 Όσκαρ! Από τις υπόλοιπες νέες ταινίες της εβδομάδας, πολύ πίσω έρχονται τα «Αποδημητικά πουλιά» από την Κολομβία, η περιπέτεια «Flashback» με τον Σταλόνε ως βετεράνο μπάτσο και η συνέχεια των κινουμένων σχεδίων «Τοσοδούλικα 2»

«Η ευνοούμενη»

Μια «ανάσα», ένα «βλέμμα» χωρίζει όλες τις προηγούμενες ταινίες τουΓιώργου Λάνθιμου, από την πρώτη μεγάλου μήκους «Κινέττα», ίσαμε το τωρινό διεθνές μπαμ που κάνει «Η ευνοούμενή» του, από την υπονόμευση, τη σάτιρα και την ειρωνική προσέγγιση της σύγχρονης σεναριακής προσέγγισης της σημερινής ζωής γύρω μας. Εδώ, έχοντας τους Ντέμπορα Ντέιβις, Τόνι ΜακΝαμάρα ως σεναριογράφους – όπως κάνουν όλοι, σχεδόν, οι σκηνοθέτες στη διεθνή σκηνή που άλλοι γράφουν τα σενάρια κι άλλοι σκηνοθετούν – τολμάει να «περάσει απέναντι» και να χλευάσει υποδόρια μια άπιαστη από τον ίδιο εποχή.

Μπορεί κάποιες στιγμές το φιλμ να θυμίζει τις «Επικίνδυνες σχέσεις» του Στίβεν Φρίαρς από το βιβλίο του Λακλό, αλλά, καταφέρνει να προβάλει το στιλ του Λάνθιμου στις άλλες του ταινίες και αποφεύγοντας τους συναισθηματισμούς, προκύπτει μία παραμορφωμένη καυστική ματιά στην ιστορία της βρετανικής βασιλείας στις αρχές του 18ου αιώνα. Μία σαρκαστική – και ολίγον μισογυνική – διατριβή στη γυναικεία ψυχοσύνθεση όπου το άλλο φύλο έχει «εξαφανιστεί»… Έτσι, προκύπτει η πρώτη κωμωδία εποχής του Γιώργου Λάνθιμου – κι ας ελπίσουμε ότι η επόμενή του θα είναι με σύγχρονη θεματολογία…

Μεταφερόμαστε στην Αγγλία την εποχή που βρισκόταν σε πόλεμο με τους Γάλλους, αλλά, παρ’ όλ’ αυτά, οι αγώνες… πάπιας και η κατανάλωση ανανά βρίσκονται στο απόγειό τους. Η φιλάσθενη Βασίλισσα Άννα βρίσκεται στον θρόνο και η στενή της φίλη Λαίδη Σάρα κυβερνά τη χώρα στη θέση της, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει για την υγεία και το απρόβλεπτο ταμπεραμέντο της. Όταν η νέα υπηρέτρια Άμπιγκεϊλ καταφτάνει, η γοητεία της την κάνει αμέσως αγαπητή στη Σάρα που την παίρνει υπό την προστασία της και η Άμπιγκεϊλ βρίσκει μια ευκαιρία να επιστρέψει στις αριστοκρατικές της ρίζες… Καθώς οι τακτικές του πολέμου καταναλώνουν όλο τον χρόνο της Σάρα, η Άμπιγκεϊλ παίρνει τη θέση της ως η συντροφιά της Βασίλισσας. Η φιλία τους της δίνει την ευκαιρία να κάνει πραγματικότητα τις φιλοδοξίες της και δεν θα αφήσει καμία γυναίκα, καμία πολιτική και κανένα κουνέλι να σταθούν εμπόδιο στον δρόμο της…

Κι είναι γεγονός ότι και οι τρεις πρωταγωνίστριές του, η Ολίβια Κόλμαν, η Ρέιτσελ Βάις και η Έμα Στόουν, κεντάνε κι είναι καλύτερη η μία από την άλλη.

•Από την εποχή που το φιλμ του Λάνθιμου κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας του 2018 και θριάμβευσε και στα Βραβεία Ανεξάρτητου Βρετανικού Κινηματογράφου (BIFA) κατακτώντας 10 βραβεία από τις συνολικά 13 κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφια, έχουν περάσει λίγοι μόλις μήνες και τώρα έχει εκτιναχθεί στην κούρσα των Όσκαρ κι είναι υποψήφιο για άλλα τόσα! Μπράβο του. Του αξίζουν συγχαρητήρια γιατί μέσα σε μόλις 10 χρόνια κατάφερε να λάμπει σαν ΠΡΩΤΟ ΟΝΟΜΑ στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα.

Μια θαυμαστή πορεία:
Ο Γιώργος Λάνθιμος γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου. Από το 1995 έχει σκηνοθετήσει ταινίες, θεατρικά έργα, videodance, βίντεο κλιπ και αρκετές τηλεοπτικές διαφημίσεις. Ήταν επίσης μέλος της δημιουργικής ομάδας που σχεδίασε την έναρξη και τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004.

Φιλμογραφία
· 1995 Ο βιασμός της χλόης (μικρού μήκους)
· 2001 Ο καλύτερός μου φίλος (σκηνοθεσία μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο)
· 2001 Uranisco Disco (μικρού μήκους)
· 2005 Κινέττα
· 2009 Κυνόδοντας (βραβείο “Ένα Κάποιο Βλέμμα”/”Prix Un Certain Regard”, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, 2009, υποψηφιότητα για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, 2010)
·2011 Άλπεις
·2015 Ο Αστακός (Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών του 2015)
· 2017 Ο θάνατος του ιερού ελαφιού
· 2018 Η Ευνοούμενη υποψηφιότητα για 10 Οσκαρ!

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Παίζουν: Ολίβια Κόλμαν, Ρέιτσελ Βάις, Εμα Στόουν, Νίκολας Χουλτ, Τζο Άλγουιν

«Αποδημητικά πουλιά»

Γκανγκστερικό παραλήρημα βαμμένο παραμορφωτικά στα χρώματα του ακόρεστου πάθους και της απληστίας του σύγχρονου κόσμου για εύκολο χρήμα χωρίς κανένας ηθικός νόμος να μπαίνει φραγμός στην εκπλήρωσή του. Μια ισοπεδωτική εικόνα της Λατινικής Αμερικής όπου το εμπόριο ναρκωτικών στην Κολομβία, γίνεται προσωπική υπόθεση μέσα από την τραγική ιστορία μιας οικογένειας ιθαγενών που βρίσκονται, σχεδόν αυθόρμητα, αναμεμειγμένοι στην αναπτυσσόμενη επιχείρηση πώλησης μαριχουάνας σε νέους Αμερικανούς της δεκαετίας του ‘70. Το εύκολο χρήμα μοιάζει να τους χαρίζει όλα όσα ονειρεύονταν μα παράλληλα διαβρώνει τους παραδοσιακούς θεσμούς της κοινότητας. Όταν η απληστία και το πάθος έρχονται σε σύγκρουση με τους άγραφους νόμους τιμής, ξεσπά ένας εμφύλιος πόλεμος που θέτει σε κίνδυνο τον πολιτισμό, τις προγονικές παραδόσεις τους ακόμη και την ίδια τους τη ζωή!

•Τρία χρόνια αφότου διεκδίκησε το ξενόγλωσσο Όσκαρ, οι δημιουργοί του εξωτικού «Στην Αγκαλιά του Φιδιού» μετακομίζουν από τις ζούγκλες του Αμαζονίου στις ερήμους της Κολομβίας, για λογαριασμό ενός βίαιου και υποβλητικού έπους, που αποτέλεσε την επίσημη έναρξη του φετινού Δεκαπενθημέρου Σκηνοθετών στις Κάννες.

Χωρισμένη σε πέντε κεφάλαια – τραγούδια και καλύπτοντας ένα χρονικό πλαίσιο τριών δεκαετιών, από τα μέσα του ’60 μέχρι τις αρχές του ’80, η ταινία παρακολουθεί δυο φατρίες ιθαγενών στην έρημο της Βόρειας Κολομβίας να συγκρούονται όταν τα νεότερα μέλη τους εμπλέκονται με την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και στην πορεία παραβιάζουν τους κώδικες ηθικής με τους οποίους γαλουχήθηκαν.

Σκηνοθεσία: Σίρο Γκέρα και Κριστίνα Γκαλέγκο
Παίζουν: Καρμίνα Μαρτίνεζ, Τζον Ναρβάεζ, Χοσέ Ακόστα, Χοσέ Βιθέντε Κότες

«Flashback»
h

Μια «ανανεωτική ματιά» στις ταινίες με… ακόρεστη και επί-τούτου δράση επιχειρείται εδώ και η οποία επιτυχία αυτής της διαφορετικότητας, οφείλεται στη σκηνοθετική προσέγγιση του Μπράιαν Α. Μίλερ. Ο βετεράνος Ράμπο-Σιλβέστερ Σταλόνε και τρεις φορές υποψήφιος για Όσκαρ, συμπρωταγωνιστεί με τους Μάθιου Μοντίν, Κρίστοφερ Μακντόναλντ, Μίντοου Γοuίλιαμς και τον Ράιαν Γκούζμαν σε μία αγωνιώδη περιπέτεια που σκαλίζει τη μνήμη, τις οικογενειακές σχέσεις και την προδοσία. Μία «κλασική περιπέτεια» με αναπάντεχες τροπές από τη σκηνοθεσία του Μπράιαν Α. Μίλερ (Reprisal, Vice, House of the Rising Sun).

Το στόρι της ξεκινάει με μία ληστεία που πάει στραβά και τα θύματα είναι πολλά. Ο μόνος επιζών ληστής (Μάθιου Μοντίν) παθαίνει αμνησία και δεν θυμάται πού έκρυψε 500.000 δολάρια. Όταν μία μυστηριώδης ομάδα τον βγάζει από το νοσοκομείο για να βρει τα λεφτά, του χορηγεί ένα πειραματικό φάρμακο που στέλνει το μυαλό του σε άλλες εποχές, αποκαλύπτοντας κρυμμένα μυστικά. Όσο ο αστυνομικός (Σιλβέστερ Σταλόνε) βρίσκεται στα ίχνη του, ο ληστής παλεύει να θυμηθεί πριν ένας ξεχασμένος εχθρός τον ανακαλύψει και τον προλάβει.

Σκηνοθεσία: Μπράιαν Α. Μίλερ
Παίζουν: Σιλβέρστερ Σταλόνε, Μάθιου Μοντίν, Μίντοου Γουίλιαμς, Ράιαν Γκούζμαν, Κρίστοφερ ΜακΝτόναλντ, Κόλιν Έγκλσφιλντ

«Σέρλοκ Χολμς και δρ. Γουάτσον»

-Κωμική, αστυνομική περιπέτεια μυστηρίου σε μια ακόμα μεταφορά στην οθόνη μιας ιστορίας του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με πρωταγωνιστή τον διάσημο ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς και τον βοηθό του Δρ. Τζον Γουάτσον.

•Το εν λόγω φιλμ δεν προσθέτει τίποτα νέο στις μέχρι τώρα άπειρες μεταφορές στη μεγάλη οθόνη των ιστοριών αυτών και στο μόνο που ποντάρει είναι η εκδοχή μιας φαρσοκωμωδίας την οποία, μάλιστα, διαφημίζει χωρίς, πάντως, να ξεχωρίζει κι εδώ …

Οι Γουίλ Φέρελ και Τζον Σι Ράιλι συνεργάζονται και πάλι μαζί εδώ για να ενσαρκώσουν το πιο διάσημο δίδυμο στην ιστορία της αστυνομικής λογοτεχνίας με τον δικό τους κωμικό τρόπο, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Έιταν Κόεν, γνωστού για το σενάριο του «Tropic Thunder» και για τη σκηνοθεσία του «Get Hard». Αυτή τη φορά οι Χολμς και Γουάτσον πρέπει να σώσουν την Βασίλισσα Βικτώρια από τα νύχια του Μοριάρτι και μάλλον τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχαν προγραμματίσει…

Σκηνοθεσία: Έιταν Κόεν
Ηθοποιοί: Γουίλ Φέρελ, Λόρεν Λάπκους, Κέλι Μακντόναλντ, Ρέιφ Φάινς, Τζον Κ. Ρέιλι, Ρεμπέκα Χολ, Χιου Λώρι

«Τοσοδούλικα 2 : Περιπέτεια στην άκρη της γης»

Κινούμενα σχέδια με γραφική διάθεση και γαλλικό στιλ που έχει σκηνοθετηθεί και γραφτεί με φινέτσα από τους Ελέν Ζιρό, Τομά Ζαμπό.Το στόρι ξεκινάει με τις πρώτες νιφάδες χιονιού που πέφτουν στην κοιλάδα, είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει ο εφοδιασμός για τον χειμώνα! Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας μια μικρή πασχαλίτσα παγιδεύεται σε ένα δέμα… με προορισμό την Καραϊβική! Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να γυρίσει σπίτι: να ενωθεί για ακόμη μια φορά με την dreamteam: η πασχαλίτσα, το μυρμήγκι και η αράχνη ενώνουν τις δυνάμεις του στην άλλη άκρη του κόσμου. Νέος κόσμος, νέες γνωριμίες και νέοι κίνδυνοι για τους λιλιπούτειους φίλους μας από το πρώτο φιλμ κινούμενων σχεδίων…

Σκηνοθεσία-σενάριο: Ελέν Ζιρό, Τομά Ζαμπό

 
     
  •  
  •  
  •  

Ώρα Λάνθιμου. Η «Ευνοούμενη» στα σινεμά. Από την εποχή που το φιλμ του σκηνοθέτη κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας του 2018 και θριάμβευσε και στα Βραβεία Ανεξάρτητου Βρετανικού Κινηματογράφου (BIFA) κατακτώντας 10 βραβεία από τις συνολικά 13 κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφια, έχουν περάσει λίγοι, μόλις, μήνες και τώρα, έχει εκτιναχθεί στη κούρσα των Όσκαρ κι είναι υποψήφιο για άλλα τόσα! Μπράβο του. Του αξίζουν συγχαρητήρια γιατί μέσα σε μόλις 10 χρόνια κατάφερε να λάμπει σαν ΠΡΩΤΟ ΟΝΟΜΑ στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα.

•H πολυαναμενόμενη ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Η Ευνοούμενη» θα κυκλοφορήσει στις 31 Ιανουαρίου σε επιλεγμένες κινηματογραφικές αίθουσες (ODEON ΟΠΕΡΑ και ΑΒΑΝΑ) λίγο πριν το επίσημο άνοιγμά της στους κινηματογράφους στις 7 Φεβρουαρίου

Μια θαυμαστή πορεία:
Ο Γιώργος Λάνθιμος γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου. Από το 1995 έχει σκηνοθετήσει ταινίες, θεατρικά έργα, videodance, βίντεο κλιπ και αρκετές τηλεοπτικές διαφημίσεις . Ήταν επίσης μέλος της δημιουργικής ομάδας που σχεδίασε την έναρξη και τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004.

Φιλμογραφία


1995 Ο βιασμός της χλόης (μικρού μήκους)
·2001 Ο καλύτερός μου φίλος (σκηνοθεσία μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο)
·2001 Uranisco Disco (μικρού μήκους)
·2005 Κινέττα
·2009 Κυνόδοντας (βραβείο “Ένα Κάποιο Βλέμμα”/”Prix Un Certain Regard”, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, 2009, υποψηφιότητα για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, 2010)
·2011 Άλπεις
2015 Ο Αστακός (Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών του 2015)
2017 Ο θάνατος του ιερού ελαφιού
2018 Η Ευνοούμενη υποψηφιότητα για 10 Οσκαρ!

 

Του Γιάννη Παναγόπουλου //

Πηγή:http://fragilemag.gr

 

Την πρώτη φορά απέφυγε το ραντεβού μας. Και, στον λόγο μου, δεν θυμάμαι γιατί. Ήταν οι πρώτες μέρες που τα “Πουλιά στον Αέρα”, η παράσταση που ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης πρωταγωνιστεί, είχε μόλις ανέβει στη θεατρική Αθήνα και εκείνος έμοιαζε “αγχωμένος”. Άγχος, όμως, έχεις και εσύ, άγχος έχω και εγώ, άγχος έχει ακόμα και εκείνος που λέει πως δεν έχει άγχος. Εκείνο που απογείωνε την περιέργειά μου να μάθω τον λόγο που με απέφυγε δεν θα μπορούσε να είναι κάτι που μοιραζόμαστε όλοι. “Σκέψου κάτι καλύτερο Χρήστο! Κάτι πέρα από το άγχος” έλεγα μέσα μου όταν τελικά κλείσαμε αυτή τη συνέντευξη. Τα “Πουλιά στον Αέρα”, η παράσταση που ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης πρωταγωνιστεί μαζί με τους Βίκυ Σταυροπούλου, Θεοδώρα Τζήμου, Γιώργο Χρανιώτη, Ιωάννη Παπαζήση, Χριστίνα Τσάφου, Κωνσταντία Χριστοφορίδου και Μαρία Κωνσταντάκη, είναι γραμμένη από τον μετρ της φάρσας Ζωρζ Φεντώ. Ανεβαίνει στην Αθήνα σε διασκευή και σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη. Τι άλλο; Κάθομαι πρόσωπο με πρόσωπο με τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη. Είμαστε σε καφέ στο Σύνταγμα. Είναι ένα παγωμένο απόγευμα Παρασκευής. Τώρα πίνει τις πρώτες γουλιές του ζεστού καφέ που παράγγειλε. Μόλις πάτησα το “Record” του τηλεφώνου μου. Πλέον ό,τι γράφει δεν ξεγράφει.

-Μέτρα τις λέξεις. Σκεφτόμουν να ξεκινήσουμε τη συνέντευξή μας με την εξής ερώτηση “Δεν σου αρέσει να δίνεις συνεντεύξεις;” αλλά ας έρθουμε σε αυτό λίγο αργότερα. Μόλις συναντηθήκαμε μου μίλησες για τις μικρές απολαύσεις της ζωής….

Όχι ακριβώς. Μιλούσαμε για τα μικρά μας ταξίδια, στην Ελλάδα, στις μικρές μας αποδράσεις και πώς εκείνες μπορούν να μεταβάλουν τις προτεραιότητές μας.

 

-Είναι τέχνη να εστιάζουμε στην ουσία των προτεραιοτήτων μας;

Όταν βρεθείς, χτύπα ξύλο, σε μια πολύ άσχημη στιγμή, μια αρρώστια για παράδειγμα, καταλαβαίνεις πως είναι αστείο να μιλάς για προτεραιότητες όπως η καριέρα, τα λεφτά, αντιλαμβάνεσαι πως δεν έχουν καμία σημασία. Η προτεραιότητα στη ζωή πρέπει να είναι άλλη.

-Ποια πρέπει να είναι;

Η ισορροπία με τον εαυτό σου και το περιβάλλον. Αρχικά ήθελα να πω να είσαι καλά με τον εαυτό σου αλλά το πήρα πίσω. Η ευτυχία είναι στιγμές. Οπότε επιλέγω το βασικό, να είμαι σε ισορροπία. Αυτή είναι η βασικότερη των προτεραιοτήτων.

-Είπες στιγμές. Δηλαδή μιλάμε για κάτι που ορίζεται στον χρόνο και τον χώρο. Ποια ήταν η στιγμή που αισθάνθηκες ευτυχισμένος έστω και στιγμιαία στη ζωή σου;

Πολλές φορές. Αρκετές φορές. Είμαι ένας τυχερός άνθρωπος. Ζω μια ζωή κάνοντας αυτό που μου αρέσει. Και αυτό που μου αρέσει το έκανα δουλειά μου. Το πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών είναι αυτό. Οι άνθρωποι ασχολούνται με πράγματα που δεν τους αρέσουν. Αυτό έχει συνέπειες. Αν κάνεις αυτό που δεν σου αρέσει θα το πληρώσεις.

-Έχεις υπόψη σου κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο λέγοντας αυτό ή αναφέρεσαι στις κοινωνίες που φτιάξαμε;

-Για άτομα μιλώ και επομένως για τις κοινωνίες μας.

-Ο εκφασισμός των κοινωνιών πώς σου φαίνεται;

Ένα μεγάλο δράμα. Ένα μεγάλο πρόβλημα που μπορεί να οριστεί χρονικά. Συμπίπτει με τις οικονομικές κρίσεις. Όποτε παρουσιάζονται βλέπουμε ολοκληρωτικές ιδέες να αλλάζουν διαστάσεις. Να μεγαλώνουν. Υπάρχει βέβαια και το άλλο. Η εποχή αποζητά το ψέμα. Το ψέμα έλκει τους ανθρώπους.

-Δεν σου αρέσουν οι συνεντεύξεις;

Όχι, δεν μου πολυαρέσουν. Είναι ένα απαραίτητο στοιχείο να επικοινωνήσεις τη δουλειά σου αλλά δεν ξέρω πόσο αποτελεσματικό, τελικά, είναι αυτό. Υπάρχει ο κίνδυνος να μπεις σ’ έναν κυκεώνα παραπληροφόρησης, έναν αχταρμά διαστρεβλωμένων ημιειδήσεων. Πολλά σάιτ, πολλά περιοδικά σε κάνουν να νιώθεις πως μπαίνεις σ’ έναν βόθρο αν ασχοληθείς μαζί τους. Για να επιπλεύσεις, να μην πνιγείς μες τα σκατά πρέπει να είσαι τυχερός ή πρέπει να είσαι ικανός. Εγώ ικανός σ’ αυτό δεν είμαι.

-Σε έναν τέλειο κόσμο όπου το ίντερνετ και τα παραδοσιακά μέσα πληροφόρησης θα ήταν καλοπροαίρετα, αντικειμενικά η άποψη σου για τις συνεντεύξεις θα ήταν ίδια;

Kοίτα, αυτό που έχω να πω είναι πως οι καλύτερες δύο ώρες της ζωής μου είναι όταν βρίσκομαι στο θέατρο το βράδυ. Και νομίζω πως τα καλύτερα πράγματα που έχω πει ως σήμερα ειπώθηκαν από σκηνής. Εννοείται πως δεν είμαι αποκομμένος από την αλήθεια που παρουσιάζεται εκτός αυτής. Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να λειτουργούμε εκτός σκηνής. Ελπίζω η συνέντευξη αυτή να έχει ένα ενδιαφέρον.

-Σε εμάς επαφίεται αυτό. Σε σένα και σε μένα.

Αυτό με φοβίζει. Αυτό με τρομάζει. Και δεν μιλώ για σένα. Ανυπομονώ τις μέρες που δεν έχω δουλειά και φεύγω για την υπέροχη Μεσσηνιακή Μάνη στο κτήμα που έχουμε με τη Βίκυ (σ.σ. Σταυροπούλου). Δευτερότριτα είναι το δικό μου Σαββατοκύριακο. Είναι οι μέρες που δεν έχουμε παράσταση στο θέατρο.

-Σε μια συνέντευξη με ενδιαφέρει ο άνθρωπος που έχω απέναντι. Η επαγγελματική του δράση έρχεται σε δεύτερο πλάνο. Δεν μπορείς να κάνεις τσεκ ιν στην ψυχή ανθρώπου αν σταθείς μόνο στη δημοσιότητά του.

Το ίδιο θέλει να κάνει και ο ηθοποιός. Να ανακαλύψει την ανθρώπινη φύση. Αν μπορεί να προσφέρει κάτι το θέατρο στους ηθοποιούς και στους θεατές είναι να τους βοηθήσει να την κατανοήσουν. Να είναι πιο επιεικής με τα λάθη των ανθρώπων και τις παρεκτροπές τους. Έτσι ενδεχομένως ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος. Ως ηθοποιός είμαι πάντα έτοιμος να υποστηρίξω ρόλο ανθρώπου που δεν φαντάστηκα ποτέ. Μπορεί να υποδυθώ κάτι πραγματικά ακραίο. Έναν φονιά για παράδειγμα. Θεωρώ πως όλοι είμαστε όλα. Πως μπορεί να βρεθούμε σε καταστάσεις που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί πως προορίζονταν για εμάς. Το θέατρο βοηθά τους ανθρώπους να γίνονται πιο ανεκτικοί, περισσότερο ζεστοί.

-Έτσι όπως το λες το θέατρο αποκτά ψυχαναλυτικές διαστάσεις.

Δεν έχω κάνει ψυχανάλυση. Δεν είναι πως είμαι κατά της ψυχανάλυσης απλά δεν έχω κάνει. Την ψυχανάλυσή μου την έκανα μέσα από την πορεία, την εμπειρία μου από τη δουλειά και τις συναντήσεις που είχα με σπουδαίους ανθρώπους του χώρου. Φωτισμένους ανθρώπους που μου άνοιξαν δρόμους, με βοήθησαν να καταλάβω κάπως καλύτερα τη ζωή μου. Προχτές έτυχε να βρεθώ στο καταπληκτικό σπίτι-μουσείο του Άγγελου Κατακουζηνού. Το έχεις υπ΄ όψιν σου; Είναι ο πρώτος, ας το βάλουμε εντός εισαγωγικών, ψυχαναλυτής στην Ελλάδα. Το σπίτι του Άγγελου και της Λητούς Κατακουζηνού είναι από τα ελάχιστα σπίτια μουσεία που έχουμε στην Ελλάδα. Από εκεί πέρασε όλη η διανόηση της δεκαετίας του ’50, του ’60, του ’70. Ο Χατζιδάκις έπαιξε τον Μεγάλο Ερωτικό στο σαλόνι τους. Ο Σεφέρης ήταν τακτικός επισκέπτης. Το ίδιο και ο Ελύτης, ο Κατσίμπαλης. Να πας να το δεις το σπίτι του Άγγελου Κατακουζηνού. Να το δείτε όλοι. Είναι πολύ όμορφο ταξίδι η επίσκεψη σε αυτό το σπίτι. Εντός του διατηρείται το ψυχαναλυτικό κρεβατάκι του Άγγελου. Φαντάζομαι πως είναι ένα από τα πρώτα ψυχαναλυτικά κρεβάτια στην Ελλάδα.

-Κατακουζηνός, Χατζιδάκις, Ελύτης, Σεφέρης. Μια άλλη εποχή. Γιατί στην Ελλάδα το χτες είναι πάντα μεγαλύτερο από το σήμερα;

Και σήμερα υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι στο θέατρο, στη λογοτεχνία και στη μουσική. Αλλά η εποχή είναι τόσο διασπαστική που άνθρωποι, έργα, ιδέες πνίγονται στο χάος.

-Αναφέρθηκες στους φωτισμένους ανθρώπους του χώρου που εργάζεσαι, δραστηριοποιείσαι. Ποιοι ήταν αυτοί;

Είχα μεγάλη τυχη σ’ αυτή τη δουλειά να συναντήσω τον Ανδρέα Βουτσινά, τον Μίνω Βολανάκη, τον Ζυλ Ντασέν, τον Σταμάτη Φασουλή, τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Μιλώ για ανθρώπους που με ένα μαγικό τρόπο μού άνοιξαν πόρτες, με οδήγησαν, με βοήθησαν να βρω δρόμους στο προχώρημά μου, στο όποιο προχώρημά μου. Και ανάμεσα σε όλους αυτούς βάζω και τον Τάσο Πανδή. Κάναμε εκείνο το τρίμηνο σεμινάριο πάνω στον Σέξπιρ που μου έδειξε πολλά γι’ αυτό που λέμε θεατρική πράξη, γι’ αυτό που λέμε σκηνική αλήθεια που στην τελική είναι ένα ψέμα.

-Πού αρχίζει και πού τελειώνει ένα θεατρικό ψέμα;

Στη σκηνή, όσο περισσότερο αληθινό προβάλλεται κάτι, τόσο πιο ψέμα είναι. Κοίταξε το “τώρα”. Κοντεύει 9.00μ.μ. Μιλάμε. Είμαι ο Χρήστος. Στις 9.02μ.μ. θα είμαι καθ’ ολοκληρίαν κάποιος γιατί θα είμαι στη σκηνή. Με το που δρασκελίζω από τα παρασκήνια στη σκηνή γίνομαι κάποιος άλλος και αυτό είναι μια καθημερινή διαδικασία. Τώρα είμαι ο Χρήστος αλλά στη σκηνή είμαι 0 κατά Νίκο Μαστοράκη Βατλέν του “Πουλιά στον Αέρα”. Αυτό είναι από μόνο του μια παράκρουση. Ο Αλμπέρ Καμύ σε ένα σπουδαίο βιβλίο “Ο Μύθος του Σίσυφου” αναφέρει το θέατρο ως ένα από τα σημαντικά συστατικά της ζωής. Η γέννηση. Ο θάνατος. Ο έρωτας. Το θέατρο. Σ’ εκείνο το μικρό φιλοσοφικό δοκίμιο, στο σημείο που αφορά το θέατρο, ο Καμύ καταλήγει γράφοντας πως υπάρχουν άσυλα για τους παλιούς ηθοποιούς. Εντάξει, ο δρόμος ενός ηθοποιού είναι δύσκολος αλλά είναι όμορφος. Το άγνωστο είναι δύσκολο και φοβιστικό αλλά όταν το κατακτάς το φωτίζεις, γίνεται όμορφο. Ξέρεις, μια δραστηριότητα που φωτίζει την ψυχή μου, με ηρεμεί, είναι η καλλιέργεια της γης. Στο κτήμα που έχουμε με τη Βίκυ Σταυροπούλου στην Πελοπόννησο έχω εκμεταλλευτεί κάθε διαθέσιμο πόντο γεωργικής καλλιέργειας. Στο κτήμα υπάρχουν από εσπεριδοειδή μέχρι λωτοί. Το έχω φυτέψει παντού.

-Μιλάς για το θέατρο, για το κτήμα που καλλιεργείς με ένταση. Και όσο την δυναμώνεις τόσο “άδικεις” την αξία της τηλεόρασης στην καριέρα σου. Μέχρι τώρα δεν την έχεις αναφέρει. Γιατί έτσι;

Δεν τα ξεχωρίζω. Στην ζωή ενός ηθοποιού υπάρχει το θέατρο και η τηλεόραση και ο κινηματογράφος. Υπάρχουν τεχνικές διαφορές ανάμεσά τους αλλά για μένα είναι η ίδια λειτουργία.

-Ο κόσμος από τη σκηνή πως φαίνεται; Τον ρόλο του θεατή τον έχω παίξει. Έχω καταχειροκροτήσει παραστάσεις. Έχω κοιμηθεί σε παραστάσεις. Εκείνο που δεν έχει γίνει είναι να δω το κοινό στη διάρκεια θεατρικής πράξης από σκηνής.

Είναι ένα άλλο σύμπαν. Δεν βλέπω τους θεατές. Τους αισθάνομαι όμως. Πρέπει να δημιουργήσεις μια κρυφή συνομιλία ανάμεσα σ’ εκείνους και σε σένα. Οι θεατές να διαβάζουν αυτά που σκέφτεσαι. Όταν αυτό συμβεί τότε συναντιέσαι με κάτι μαγικό. Είναι η στιγμή που είσαι σε ανοικτό δίαυλο μαζί τους. Αν καταφέρεις να ανασάνεις τον ρόλο σου, να συγκροτήσεις την ανάσα σου με εκείνη των θεατών, τότε έχεις κερδίσει πολλά πράγματα. Είναι ένα ιδιότυπο τράφικινγκ αυτό. Ένα πολύ ωραίο ταξίδι.

-Έχεις φοβηθεί ποτέ στη σκηνή;

Πολλές φορές. Κυρίως τα πρώτα χρόνια. Kαι τώρα φοβάμαι αλλά όχι όπως τότε. Τώρα οι κίνδυνοι είναι τεχνικής και εσωτερικής φύσης. Φοβάμαι μπας και δεν καταφέρω να βγάλω ένα ρόλο. Το θέατρο είναι πολύ ζωντανό. Είσαι εσύ, οι συμπαίκτες σου και οι θεατές. Οι τελευταίοι ανανεώνονται κάθε μέρα. Φοβάμαι την κακιά στιγμή που δεν θα με αφήσει να φέρω τον ρόλο μου στο έπακρο. Οτιδήποτε ερμηνεύω, αν το ευχαριστηθώ εγώ, θα το ευχαριστηθούν και οι θεατές. Υπήρξαν φορές που, ας πούμε, δίστασα. Ο κόσμος με έχει καταχωρήσει ως κωμικό ηθοποιό και κάποια στιγμή ο Λάκης Παπαστάθης μού πρόσφερε ρόλο δραματικό. Του έλεγα πως ο κόσμος με έχει συνηθίσει αλλιώς, εκείνος επέμενε. Είχε δίκιο. Για εκείνον τον ρόλο στην ταινία του προτάθηκα για Κρατικό Βραβείο. Στον κινηματογράφο όμως το πράγμα είναι αλλιώς. Κάτι που δεν “πάει” το “ξαναπάς”. Έχεις την πολυτέλεια να παίξεις με τον χρόνο. Στο θέατρο αυτό δεν υπάρχει.

-Λες πως είσαι γνωστός ως κωμικός ηθοποιός. Συχνά η ερμηνεία σου είναι σαν πάρτι του υπονοούμενου. Σε έχω δει στην τηλεόραση, στο θέατρο, να ερμηνεύεις τον μικροαστό που έβγαλε πέντε δεκάρες περισσότερες από τους διπλανούς του και παρόλο που περιφέρεται περήφανος γι’ αυτό υπάρχει ένα ελαφρύ σκοτάδι στο βλέμμα του. Ενώ όλα του πάνε καλά εκείνος δεν εκπέμπει την ευτυχία που του έλαχε. Το κάνεις επίτηδες αυτό;

Πώς το είπες; Πάρτι υπονοούμενου; Αν υπάρχει αυτό που λες στην ερμηνεία μου χαίρομαι. Χαίρομαι πολύ. Δεν μου αρέσει να έχω βεβαιότητες και όσο περνούν τα χρόνια θεωρώ πως όσες λιγότερες βεβαιότητες έχω τόσο καλύτερο για μένα. Δεν θέλω να εγκλωβίζομαι σε στερεότυπα.

-Τα “Πουλιά στον Αέρα” τι είναι;

Μια φάρσα του πατέρα της φάρσας Ζωρζ Φεντώ. Παλιότερα είχα παίξει στο ¨Ψύλλοι στ’ αυτιά” σε σκηνοθεσία του Κακλέα. Φέτος συναντηθήκαμε με τον Νίκο Μαστοράκη. Και αυτό έχει την ιδιαιτερότητά του γιατί έχει σημασία με ποιους συναντιέσαι κάθε φορά. Ο Νίκος είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ και θαυμάζω πολύ. Θέλαμε χρόνια να δουλέψουμε μαζί. Εκείνος πρότεινε να κάνουμε αυτό το έργο. Στην αρχή δεν τρελάθηκα αλλά όταν μου είπε πως το σκέφτεται άρχισα να γλυκαίνομαι. Είναι μια σημερινή παράσταση. Διαδραματίζεται στη Γαλλία του 2018. Είναι μια παράσταση με υψηλή αισθητική και πολλή λαϊκότητα.

-Λαϊκότητα;

Με την έννοια της αναγνωρισιμότητας. Μια λαϊκή κωμωδία. Ξεκινήσαμε διστακτικά τις δύο πρώτες εβδομάδες. Διανύουμε μια πολύ άσχημη χρονιά για το θέατρο. Τα πράγματα πάνε όλο και χειρότερα. Η παράσταση όμως δουλεύει πολύ καλά. Και όταν συμβαίνει αυτό σημαίνει πως θα έχουμε να φάμε.

-Έχουν υπάρξει στιγμές που δεν είχες να φας;

Eννοείται. Κάνω αυτή τη δουλειά και με ρωτάς αν μου έχει συμβεί αυτό; Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορείς να βρεθείς σε αυτή την κατάσταση. Ηθοποιός είναι μια δουλειά που δεν βγάζεις λεφτά. Αν βγάλεις θα είναι περιστασιακά. Θα φύγουν δεξιά και αριστερά σε εφορίες ή δίνοντας χρήματα σε φίλους που δεν έχουν. Δουλεύουμε και ζούμε. Και δεν δουλεύουμε σε δημόσιο που μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει ο μισθός θα “πέσει”. Δουλεύουμε με την ανοχή, τη συμπαράσταση ή τη μη συμπαράσταση του κοινού. Οπότε είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνεις κάθε βράδυ να αρέσει.

“Πουλιά στον Αέρα”
Χώρος: Θέατρο Αλίκη
Διεύθυνση: Αμερικής 4, Σύνταγμα

Εισιτήρια:
Καθημερινές:
Vip 25€, Ζώνη Α 20€, Ζώνη Β 18€, Μειωμένο (Φοιτητικό-Ανέργων) 16€

Σάββατο απόγευμα:
Vip 30€, Ζώνες Α, Β 18€

Σάββατο βράδυ:
Vip 30€, Ζωνή Α 22€, Ζώνη Β 20€

Κυριακή:
Vip 30€, Ζωνή Α 22€, Ζώνη Β 20€, Μειωμένο (Φοιτητικό-Ανέργων) 16€

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη, Κυριακή: 20:00
Πέμπτη, Παρασκευή: 21:00
Σάββατο: 18:00 και 21:00

Συντελεστές
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης
Χορογραφίες: Φωκάς Ευαγγελινός
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Κατερίνα Παπανικολάου
Αρχική μετάφραση: Μαριαλένα Κωτσάκη
Σχεδιασμός Φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου
Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δανάη Καλαχώρα, Μαριλένα Μόσχου
Βοηθός Σκηνογράφου: Ελίνα Δράκου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Μαριάννα Ζαχαριάδου
Βοηθός Σχεδιασμού Φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση
Παραγωγή: ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΘΕΑΤΡΑ Α.Ε.
Πρωταγωνιστούν: Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Θεοδώρα Τζήμου, Ιωάννης Παπαζήσης, Χριστίνα Τσάφου, Νίκος Αρβανίτης, Μαρία Κωνσταντάκη, Γιώργος Χρανιώτης, Κωνσταντία Χριστοφορίδου, Δημήτρης Λιόλιος, Μαριλού Κατσαφάδου, Γιάννης Ρούσσος.

Γράφει ο Παύλος Θ. Κάγιος 

Πηγή:http://fragilemag.gr

Ο Γουίλιαμ Νταφόε είναι ίδιος ο Βαν Γκονγκ «Στην πύλη της αιωνιότητας», την καλύτερη από τις επτά νέες ταινίες της εβδομάδας. Η απογοήτευση έρχεται από το πολυδιαφημιζόμενο «Glass», ενώ ευχάριστες εκπλήξεις μας περιμένουν στο ισλανδικό «Κάτω από το δέντρο» και στο φιλμ «Στους διαδρόμους».

«Στην πύλη της αιωνιότητας»

Για να διαβείς «την πύλη της αιωνιότητας» και να μείνει το όνομά σου και το έργο σου πάνω από τον χρόνο, πρέπει να το πληρώσεις με πολύ πόνο, αίμα και τρέλα, πέρα από συμβάσεις και πεπατημένες αξίες. Ο Βαν Γκονγκ αποτελεί μια τέτοια περίπτωση, επιβεβαιώνοντας τον κανόνα πως η μεγάλη δημιουργία είναι έργο «κολασμένων» ψυχών.

Τα χρόνια της αυτοεξορίας του Βίνσεντ βαν Γκονγκ στην Αρλ της Γαλλίας, το φως που βρήκε και τα αριστουργήματα που δημιούργησε όπως η «Έναστρη Νύχτα», το «Υπνοδωμάτιο στην Αρλ» και τη σειρά «Ηλιοτρόπια» έχουν τον πρώτο λόγο σε μια φρέσκια ματιά πάνω στη ζωή και τις σκέψεις του μεγάλου ζωγράφου που πολλές φορές έδωσε δημιουργική τροφή συχνή και για το σινεμά.

Εδώ, ο Τζούλιαν Σνάμπελ κάνει μια άκρως σινεφιλική βιογραφική προσέγγιση του Βίνσεντ Βαν Γκογκ με τον Γουίλεμ Νταφόε στον πρωταγωνιστικό ρόλο για τον οποίο κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας.

•Κι όντως ο Νταφόε ΕΙΝΑΙ ο Βαν Γκονγκ καθώς η κινηματογραφική ενσάρκωσή του καταφέρνει να μας δώσει τον ψυχικό παλμό της ταραγμένης προσωπικότητας του ζωγράφου με «ψυχρό», κινηματογραφικό τρόπο δίχως καμία βαρύγδουπη θεατρικότητα. Ο Τζούλιαν Σνάμπελ είναι ένας δημιουργός που προσπάθησε με αρκετή επιτυχία στην καριέρα του να αποκρυπτογραφήσει με τις ταινίες του ιδιοφυή δημιουργικά μυαλά.

Ποιος είναι ο Τζούλιαν Σνάμπελ; 

Αξίζει να σταθούμε λίγο στην ιστορία του εικαστικού και σκηνοθέτη Τζούλιαν Σνάμπελ που γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1951. Σπούδασε Καλές Τέχνες στο Πανεσπιστήμιο του Χιούστον. Το 1965 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Τέξας. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Χιούστον από το 1969 ως το 1973 και έπειτα επέστρεψε στη Νέα Υόρκη για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα Whitney Museum Independent Study.

Το 1996 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία “Basquiat” με θέμα τον Νεοϋορκέζο καλλιτέχνη Ζαν Μισέλ Μπασκιάτ. Το φιλμ προβλήθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ Βενετίας το 1996. Η δεύτερη ταινία του, “Before Night Falls”, βασισμένη στη ζωή του εξόριστου Κουβανού μυθιστοριογράφου Ρεϊνάλντο Αρένας, απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και το βραβείο Colpa Volpi για την ερμηνεία του Χαβιέ Μπαρδέμ στο φεστιβάλ Βενετίας το 2000, ενώ ο Μπαρδέμ προτάθηκε και για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Το 2007 ο Σνάμπελ σκηνοθέτησε την ταινία “The Diving Bell and the Butterfly”, που προτάθηκε για 4 Όσκαρ. Ανάμεσα στις γνωστές ταινίες του, είναι «Το σκάφανδρο και η πεταλούδα», η «Μιράλ» και το «Πριν πέσει η νύχτα» .

Σκηνοθεσία: Τζούλιαν Σνάμπελ
Παίζουν: Γουίλεμ Νταφόε, Ρούπερτ Φρεντ, Οσκαρ Αϊζακ, Μαντς Μίκελσεν, Ματιέ Αμαλρίκ

«Glass»

Μια μικρό-απογοήτευση προκύπτει εδώ από τον αιρετικό και φευγάτο μέχρι τώρα Μ. Νάιτ Σιάμαλαν (Η Έκτη Αίσθηση, Άφθαρτος, Διχασμένος ), καθώς το μόνο που κάνει εδώ είναι να επαναλαμβάνει το στυλ του και να μην μπορεί ούτε να το πάει παρακάτω μα και ούτε να το ανανεώσει. Έτσι, η ολοκλήρωση μια τριλογίας – σε δικό του, εννοείται, σενάριο – με τις δύο παραπάνω τελευταίες ταινίες του, γίνεται βαρετή κάνοντας μανιέρα το ανορθόδοξο και… σχιζοφρενικό στυλ που λάνσαρε ίσαμε τώρα.

Ο γερασμένος Μπρους Γουίλις επιστρέφει ως Ντέιβιντ Νταν και ο Σάμιουελ Λ. Τζάκσον ως Ελίτζα Πράις, ή αλλιώς Κύριος Γκλας, σε μια μοιραία συνάντηση με τον Τζέιμς Μακ Αβόι ως Κέβιν Γουέντελ Κραμπ ο οποίος δεν έχει αποχωριστεί τις πολλαπλές προσωπικότητες του – και κάνει την καλύτερη ερμηνεία και από τους τρεις. Ακολουθώντας το φινάλε του Διχασμένου, ο κύριος Γκλας εντοπίζει τον Νταν να καταδιώκει το Κτήνος, την υπεράνθρωπη εκδοχή του Κραμπ, σε μια σειρά από συναντήσεις που κλιμακώνονται έκρυθμα, ενώ ο δαιμόνιος Πράις ενορχηστρώνει παρασκηνιακά την κατάσταση, κρύβοντας μυστικά από τους δύο άντρες… Από τη μέση όμως και μετά της ιστορίας, σε κυριεύει όλο και πιο πολύ η πλήξη… Κρίμα. Εξαίρετη η φωτογραφία του Μάικ Γιουλάκις και η μουσική του Γουέστ Ντίλαν Θόρντσον

Σκηνοθεσία: Μ. Νάιτ Σιάμαλαν
Παίζουν: Μπρους Γουίλις, Σάμιουελ Τζάκσον, Τζέιμς ΜακΑβόι

«Κάτω από το δέντρο»

Ταινία του Χάφτεϊν Γκούναρ Σίγουρδσον που είναι και η επίσημη πρόταση της Ισλανδίας για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 2018.Μας μεταφέρει στα προάστια του Ρέικιαβικ όπου η κόντρα δύο οικογενειών που μένουν σε διπλανά σπίτια, ξεκινάει από ένα δέντρο που ρίχνει τη σκιά του στη διπλανή… αυλή! Αυτή… η καταπάτηση ξένης γης, θα οδηγήσει σε μια κωμικοτραγική κι εξωφρενική κατάσταση στην οποία σατιρίζεται εύστοχα η ανθρώπινη μικρότητα που δεν γνωρίζει σύνορα κι απλώνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη μας!

•Το στόρι αναφέρεται στον πατέρα μιας τετράχρονης, που χωρίζει με τη σύντροφό του κι αναγκάζεται να επιστρέψει στο πατρικό του, όπου βυθίζεται στη διαμάχη που έχουν οι γονείς του με τους γείτονες ​λόγω τη​ς​ ​σκιάς του πανέμορφου ​γιγαντιαίου ​δέντρου​ τους,​​ το οποίο «καταπατά» στην αυλή των γειτόνων. ​Η κλιμάκωση θα είναι ραγδαία, με συνέπεια, πολύ σύντομα, να χαθεί κάθε έλεγχος. ​Κ​αταστρέφονται περιουσίες, κατοικίδια εξαφανίζονται και κυκλοφορεί η φήμη πως ο γείτονας εθεάθη με… αλυσοπρίονο!

Το συχνό – μην πω και… μόνιμο – θέμα της μυθοπλασίας της Βόρειας Ευρώπης – η αποσύνθεση των κοινωνικών δεσμών που κρύβεται πίσω από τους τοίχους των σπιτιών – αποτελεί άλλη μια φορά την αφορμή να στηθεί μια περίτεχνη πολυφωνική σύνθεση.

Ποιος είναι Χάφστεϊν Γκούναρ Σίγουρδσον:

Ο ισλανδός σκηνοθετης Χάφστεϊν Γκούναρ Σίγουρδσον γεννήθηκε στο Ρέικιαβικ το 1978. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Either Way προβλήθηκε σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, ενώ στην Αμερική γυρίστηκε ένα remake της υπό τον τίτλο Γελαστός πρίγκηπας (σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, με πρωταγωνιστές τον Πολ Ραντ και τον Εμίλ Χιρς). To 2012, ψηφίστηκε ως ένας από τους «Δέκα Ευρωπαίους σκηνοθέτες που πρέπει να προσέξεις» από το περιοδικό Variety.

Σκηνοθεσία: Χάφτεϊν Γκούναρ Σίγκουρδσον
Παίζουν: Σιγκούρδουρ Σιγκούρζονσον, Μπορστάιν Μπάχμαν

«Στους διαδρόμους»

Η έμπνευση και η δημιουργία υπάρχει παντού, αρκεί να τη «μυρίζεις» κι ο σκηνοθέτης αυτής της ταινίας, ο Τόμας Στούμπερ, την ξετρυπώνει μέσα από τους διαδρόμους ενός απρόσωπου σούπερ μάρκετ… Και μας δίνει μια τρυφερή ματιά στη ζωή, τον έρωτα, τη φιλία και την απώλεια μέσα από ένα καλογραμμένο σενάριο που ερμηνεύεται άψογα από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι.

Ήρωάς της είναι ένας εσωστρεφής, ντροπαλός και απομονωμένος τύπος, ο Κρίστιαν, που ανακαλύπτει την αγάπη, τη φιλία και έναν ολοκαίνουργιο, μυστηριώδη κόσμο στους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ όπου πιάνει δουλειά. Εκεί θα συναντήσει τη Μάριον, υπεύθυνη του διαδρόμου των Γλυκών, και η μυστηριώδης αύρα της θα τον συνεπάρει και θα την ερωτεύεται στιγμιαία. Στη μηχανή του καφέ συναντιούνται καθημερινά κι εκεί αρχίζουν να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον. Εκείνη όμως είναι παντρεμένη κι ο έρωτάς του δείχνει αδιέξοδος…

Η Σάντρα Χίλερ του «Τόνι Έρντμαν» και ο ηθοποιός-αποκάλυψη Φραντς Ρογκόφσκι πρωταγωνιστούν σε μια βαθιά ανθρώπινη δημιουργία για την τυραννία της ρουτίνας και την ευεργετική επέμβαση της αγάπης. Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο 68ο Φεστιβάλ Βερολίνο 2018 και βραβείο σεναρίου στις αθηναϊκές Νύχτες Πρεμιέρας.

Σκηνοθεσία: Τόμας Στούμπερ
Παίζουν: Σάντρα Ούλερ, Φρανζ Ρογκόφσκι, Πέτερ Κουρθ

«Η χαμένη Λεωφόρος του Ελληνικού Σινεμά»

Σε έναν συλλογικό τόμο (εκδόσεις Νεφέλη) περιλαμβάνονται τα τριανταπέντε κείμενα για ισάριθμες ταινίες που προβλήθηκαν στο πλαίσιο του ομώνυμου αφιερώματος στις ταινίες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Απ’ αυτές τις 35 ταινίες έγινε μια επιλογή με τις κάτωθι ταινίες που θα προβληθούν πάλι στο «Άστορ» της οδού Σταδίου:

ΠΕΜΠΤΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

18:30 Παρουσίαση του βιβλίου Η Χαμένη Λεωφόρος του Ελληνικού Σινεμά από τους: Γιώργο Κρασσακόπουλο, Δημήτρη Παπανικολάου, Μαρία Παραδείση.
21:00 Ιωάννης ο βίαιος της Τόνιας Μαρκετάκη, 1973, 180΄, 35μμ, με αγγλικούς υπότιτλους

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

18:30 Ανατολική περιφέρεια του Βασίλη Βαφέα, 1979, 77΄, 35μμ
20:15 Κιέριον του Δήμου Θέου, 1968, 86΄, 35μμ, με γαλλικούς υπότιτλους
22:00 Ληστεία στην Αθήνα του Βαγγέλη Σερντάρη, 1969, 97´, ειδικά αποκατεστημένη ψηφιακή κόπια
00:00 Η πόλη ποτέ δεν κοιμάται του Ανδρέα Τσιλιφώνη, 1984, 95΄, 35μμ

ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

18:30 Λάβετε θέσεις του Θόδωρου Μαραγκού, 1973, 87᾽, ειδικά αποκατεστημένη ψηφιακή κόπια
20:15 Χάππυ Νταίη του Παντελή Βούλγαρη, 1976, 100΄, 35μμ
22:15 Οι βοσκοί του Νίκου Παπατάκη, 1967, 96΄, 35μμ, με αγγλικούς υπότιτλους

ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

18:30 Σχετικά με τον Βασίλη του Σταύρου Τσιώλη, 1986, 75΄, 35μμ, με αγγλικούς υπότιτλους
20:15 Τα παιδιά του Κρόνου των Γιώργου Κόρρα, 1985, 113΄, 35μμ
22:45 Oh Babylon του Κώστα Φέρρη, 1989, 90΄, 35μμ, στα αγγλικά με ελληνικούς υπότιτλους

ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

18:30 Το άλλο γράμμα του Λάμπρου Λιαρόπουλου, 1973, 76΄, 35μμ, με γαλλικούς υπότιτλους
20:00 Δι’ ασήμαντον αφορμήν του Τάσου Ψαρρά, 1981, 101΄, 35μμ, με γαλλικούς υπότιτλους
22:15 Ανοιχτή επιστολή του Γιώργου Σταμπουλόπουλου, 1968, 81´, 35μμ, με γαλλικούς υπότιτλους

«Η ιστορία της πράσινης γραμμής»

 

 H ταινία του Παννίκου Χρυσάνθου («Ακάμας»), είναι τολμηρή σαν ιδέα καθώς περιγράφει μια ιστορία που διαδραματίζεται στη γραμμή του τίτλου κοιτάζοντας με άλλο βλέμμα τις σχέσεις δύο λαών που τους ενώνουν περισσότερα από όσα τους χωρίζουν…

Ήρωάς της είναι ο Κύπρος, ένας Ελληνοκύπριος στρατιώτης, που στέλνεται να υπηρετήσει στην «πράσινη γραμμή» της Λευκωσίας και ανακαλύπτει ότι ένας από τους απέναντι στρατιώτες, ο Μουράτ, μένει στο σπίτι του. Ο πόλεμος ανάγκασε και τους δύο να μετακινηθούν – τον Κύπρο από τον βορρά στον νότο και τον Μουράτ από τον νότο στον βορρά. Όταν ο Μουράτ πάει με άδεια στο χωριό, φέρνει στον Κύπρο ένα δώρο από το σπίτι του, μιαν οικογενειακή φωτογραφία, η οποία ξυπνά τα φαντάσματά του. Μέσα είναι ο σκοτωμένος του πατέρας και η κοπέλα που αγαπούσε. Όταν ο Μουράτ του προτείνει να κάμουν από ένα κρυφό ταξίδι ο καθένας στην «άλλη πλευρά», ο Κύπρος δέχεται χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες.

•Πρόκειται για μια συμπαραγωγή Κύπρου και Ελλάδας, που υποστηρίχτηκε από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, το ευρωπαϊκό ταμείο Eurimages, την ΕΡΤ, το ΡΙΚ και το πρόγραμμα Media. Η ταινία γυρίστηκε καθ’ ολοκληρίαν στην Κύπρο και ειδικά στην πράσινη γραμμή της Λευκωσίας.

Σκηνοθεσία: Πανίκος Χρυσάνθου
Παίζουν: Μιχάλης Σοφοκλέους, Τζιχάν Ταριμάν, Ματίας Λιρ, Μαρία Μουστάκα, Ανδρέας Τσουρής, Θεόδωρος Μιχαηλίδης, Μπαρίς Ρεφίκογλου, Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, Γιάννα Λευκάτη, Δημήτρης Ξύστρας, Ερντογάν Καβάζ, Αντρέας Αργυρίδης, Σκεύος Πολυκάρπου

«Αστερίξ: Τo Μυστικό του Μαγικού Ζωμού»

Οι θρυλικοί Γαλάτες επιστρέφουν σ’ αυτή τη διασκεδαστική ταινία κινουμένων σχεδίων μετά το επιτυχημένο «Αστερίξ: Η Κατοικία των Θεών». Η νέα περιπέτεια, «Αστερίξ: Τo Μυστικό του Μαγικού Ζωμού» θέλει να παραμείνει – κατά τον σκηνοθέτη Αλεξάντερ Αστιέρ – πιστή στο πνεύμα των θρυλικών κόμικς των Goscinny και Uderzo. Κατά το στόρι αυτής της τελευταίας βερσιόν μεταφερόμαστε στο γαλατικό χωριό όπου έπειτα από μια πτώση κατά τη συγκομιδή του γκι, ο δρυΐδης Πανοραμίξ αποφασίζει πως είναι καιρός να εξασφαλίσει το μέλλον του χωριού. Μαζί με τον Αστερίξ και τον Οβελίξ ξεκινά ένα ταξίδι στον γαλατικό κόσμο, αναζητώντας έναν νεαρό, ταλαντούχο δρυΐδη, για να του μεταδώσει το Μυστικό του Μαγικού Ζωμού.

Στην ελληνική μεταγλωττισμένη εκδοχή, τις φωνές τους δανείζουν η Τόνια Σωτηροπούλου στην πάντα φουριόζα και πανέμορφη σύζυγο του Μαθουσαλίξ και ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος στον επιβλητικό και πάντα ανήσυχο Ιούλιο Καίσαρα.

Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Αστιέρ.

«Περιμένοντας τη νονά»

Εγχώρια μπαλαφάρα που θυμίζει τις βιντεοταινίες του ’70 και ’80 αν και θα μπορούσε, δουλεμένη πιο προσεκτικά, η σεναριακή ιδέα της να δώσει μια σπιρτόζα φάρσα.

Δύο επιστήθιοι φίλοι, ο Ηρακλής και ο Αγησίλαος, εγκαταλείπουν την Αθήνα και ξεκινούν για τη Νάξο όταν μαθαίνουν ότι η πολυαγαπημένη νονά του Ηρακλή… μετράει ώρες και την «περιμένουν» να τα τινάξει… Ταυτόχρονα, η Φαίδρα που ζει μόνιμα στη Γερμανία ετοιμάζεται να περάσει το πρώτο της καλοκαίρι στην πατρίδα κι έτσι καταφθάνει στο νησί παρά τις έντονες αντιδράσεις της μητέρας της Ερμιόνης. Η συνάντηση όλων στο νησί θα γίνει αφορμή για μια σειρά από χοντρές πλάκες σαν αυτές που βλέπουμε να συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας και προτιμάμε να γυρίζουμε το κεφάλι από την άλλη μεριά…

Σκηνοθεσία: Νίκος Ζαπατίνας
Ηθοποιοί: Θανάσης Τσαλταμπάσης, Λευτέρης Ελευθερίου, Demy, Κατερίνα Παπουτσάκη

 
 

Γράφει ο Παύλος Θ. Κάγιος //

Πηγή:http://fragilemag.gr

Ως γνωστό, η ανθρώπινη φύση κρύβει μέσα της και το καλό και το κακό και πολλές φορές δεν θέλει παρά μόνο να «φορέσει» μια στολή για να μεταμφιεστεί σε κτήνος όπως συνέβη με εκατοντάδες χιλιάδες χιτλερικούς. Κι αυτή η κτηνωδία ζωντανεύει στο ζηλευτής και αδίστακτης δύναμης και… απλότητας φιλμ «Η στολή του λοχαγού». Οι υπόλοιπες νέες ταινίες της εβδομάδας, «Η επιστροφή του Μπεν», «Το παιχνίδι με τη φωτιά», «Το βράδυ που έφαγε τον κόσμο» και «Στο σώμα της», είναι συνηθισμένες φιλμικές κατασκευές

“Η Στολή του Λοχαγού”

Αμείλικτα σκληρό, παράλογα υποβλητικό και αποστομωτικά σκοτεινό φιλμ που στην αρχή σε ξαφνιάζει, αμέσως μετά σε γοητεύει φιλμικά και στο τέλος σε… κολλάει στον τοίχο για το κατά πόσο η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν είναι πιο άγρια και χωρίς έλεος από αυτή των ζώων. Ακριβώς αυτά τα συναισθήματα ένιωθα μια ζωή για τη συμπεριφορά των χιτλερικών -και μεγάλου μέρους του πληθυσμού της Γερμανίας…- κι αυτό το φιλμ τα αποτυπώνει 100% με μια «απλοϊκότητα» που σε αφοπλίζει!

Ένα φιλμ που χρησιμοποιώντας τις ακραίες ιδεολογικές στιγμές δημιουργών όπως ο Φασμπίντερ στο «Μπέρλιν Αλεξάντερ πλατς» ή ο Ζενέ στον «Καυγατζή», απογειώνει στον παραλογισμό τη θηριωδία των χιτλερικών και δίνει νέα διάσταση στο είδος των «πολεμικών ταινιών» προσφέροντας στιγμές ζηλευτής τέχνης μετατρέποντας μια απλή ιστορία καταγραφής γεγονότων σε στρατιωτικά στρατόπεδα, σε μια ψυχαναλυτική καταβύθιση στο έρεβος που κρύβει η ανθρώπινη ψυχή.

Βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όπου η ήττα της Γερμανίας θεωρείται πλέον δεδομένη και πολλοί στρατιώτες των Ναζί λιποτακτούν, καθώς δεν θέλουν να σκοτωθούν σε κάποια από τις τελευταίες μάχες. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο νεαρός Γερμανός στρατιώτης Ουίλι Χέρολντ, ο οποίος, δύο εβδομάδες πριν το τέλος του πολέμου, το μόνο που θέλει είναι να καταφέρει να παραμείνει ζωντανός και όχι να επιστρέψει στη διμοιρία του και να πολεμήσει με τους συμπολεμιστές του. Ενώ, όμως, τρέχει να διαφύγει, βρίσκει, μέσα στο εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο ενός αξιωματικού, μια βαλίτσα με το παλτό, τη στολή και ένα ζευγάρι παπούτσια κάποιου λοχαγού. Σε μια ύστατη προσπάθειά του να ζεσταθεί, φοράει τη στολή και το παλτό του λοχαγού και, ως διά μαγείας, μεταμορφώνεται στον απόλυτο σωσία του λοχαγού, όχι μόνο εμφανισιακά, αλλά και ως προς την τερατώδη προσωπικότητά του! Όλα όσα ενσάρκωναν οι διώκτες του Χέρολντ αποτελούν τώρα δομικά στοιχεία της προσωπικότητάς του και οι κτηνωδίες στις οποίες επιδίδεται, χωρίς καμία αιδώ ή μεταμέλεια, είναι απαράμιλλες!

•Η ταινία του Ρόμπερτ Σβέντκε, βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Ουίλι Χέρολντ, γνωστού ως «Εκτελεστή του Έμσλαντ», ξεκίνησε τη φεστιβαλική της πορεία με πολλές διακρίσεις (Σαν Σεμπαστιάν- Καλύτερης Φωτογραφίας, Βίλνιους-Βραβείο Κριτικών για Καλύτερη ταινία και βραβείο FIPRESCI, Μπάρι-Σκηνοθεσίας και Α’ Ανδρικού Ρόλου).

«Εβδομήντα, σχεδόν, χρόνια έχουν περάσει από τις αδιαμφισβήτητες κτηνωδίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου» αναφέρει ο σκηνοθέτης της ταινίας «και τα εγκληματικά γεγονότα εκείνης της εποχής προκαλούν ακόμα απόγνωση, καθώς δεν δύναται να τα συλλάβει ανθρώπου νους. Με τα σημερινά δεδομένα, οι πράξεις αποτρόπαιης βιαιότητας που έλαβαν, τότε, χώρα φαντάζουν αφύσικες, ψυχοπαθητικές και τρομακτικές. Αλλά ο τρόμος είναι μια έννοια ηθική και όχι λογική».

•Ένα φιλμ που δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής ενός σινεφίλ θεατή.

Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Σβέντκε
Παίζουν: Μαξ Χουμπάχερ, Φρέντεριχ Λάου, Μιλάν Πεσέλ, Αλεξάντερ Φέλινγκ

«Η Επιστροφή του Μπεν»
Η Τζούλια Ρόμπερτς είναι από τις ελάχιστες σταρ που ήταν -και είναι- απαστράπτουσα, αλλά και με πολύ ταλέντο μιας και πέρα από τη βράβευσή της με Όσκαρ στο φιλμ «Εριν Μπρόκοβτς», έχει κάνει σπουδαίες ερμηνείες σε πλήθος άλλων ταινιών. Εδώ επιστρέφει με άλλη μία ξεχωριστή ερμηνεία πάνω στο «πιασιάρικο» θέμα της άνευ όρων αγάπης μιας μητέρας. Συμπρωταγωνιστής της ο ανερχόμενος και εξαιρετικά ταλαντούχος Λούκας Χέτζες (υποψήφιος για Όσκαρ για το υπέροχο φιλμ «Μια πόλη δίπλα στη θάλασσα») που τυγχάνει να είναι και γιος του σεναριογράφου και σκηνοθέτη της ταινίας Πίτερ Χέτζες («Το γλυκό στο τέλος», «Για ένα αγόρι»).

Το στόρι της έχει να κάνει με έναν 19χρονο που γυρίζει απροσδόκητα στο πατρικό του το πρωί της Παραμονής των Χριστουγέννων. Η μητέρα του ανακουφίζεται με την επιστροφή του και τον υποδέχεται εγκάρδια αλλά ανησυχεί για το εάν είναι όντως αποφασισμένος, όπως υποστηρίζει, να ξεπεράσει τον εθισμό του στα ναρκωτικά. Ένα κρίσιμο 24ωρο ξεκινάει, με νέες συνταρακτικές αλήθειες να έρχονται στο φως, και την αγάπη της μητέρας για τον γιο της να δοκιμάζεται μέσα από σοβαρές προκλήσεις τις οποίες πασχίζει να πολεμήσει κάνοντας τα αδύνατα δυνατά.

•Μια ανθρώπινη ιστορία που δεν αποφεύγει τους μελοδραματισμούς συμπυκνωμένη σε ένα 24ωρο, πάνω στις οικογενειακές ισορροπίες που χάνονται, όταν έστω και ένα μέλος υποφέρει και παρασύρει όλους τους υπόλοιπους με τα προβλήματά του και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει να σταθεί στα πόδια του…

Σκηνοθεσία: Πίτερ Χέτζες
Παίζουν: Λούκας Χέτζες, Τζούλια Ρόμπερτς

«Το παιχνίδι με τη φωτιά»
http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2019/01/3PdgnI9k.jpeg 689w" sizes="(max-width: 221px) 100vw, 221px" style="box-sizing:border-box;max-width:100%;float:left;margin:5px 20px 10px 0px;height:auto">Είναι δήθεν, όπως είναι κάποια διηγήματα ή μυθιστορήματα του Χαρούκι Μουρακάμι στου οποίου το διήγημα «Barn burning» βασίζεται αυτό φιλμ του κορεάτη σκηνοθέτη Λι Τσανγ Τονγκ. Και ερωτικό θρίλερ και ταινία δρόμου ή αυτογνωσίας και αναζήτησης ταυτότητας και ό,τι άλλο θέλει το μυαλό του κάθε θεατή. Όλα αυτά μα και τίποτα, μπορείς να πεις ότι είναι τούτο το υπερεκτιμημένο φιλμ – σαν τον συγγραφέα του ο οποίος, βέβαια, έχει γράψει και μοναδικά μυθιστορήματα. Ταινία που συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών 2018, τιμήθηκε με βραβείο FIPRESCI, ενώ μπήκε στην τελική 9αδα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας

Ήρωάς της ο νεαρός Γιόνγκσου που έχασε μόλις τη δουλειά του και τυχαία θα συναντήσει τη Χάεμι, ένα κορίτσι που έμενε κάποτε στη γειτονιά του και τώρα του ζητάει να προσέχει τη γάτα της όσο θα λείπει σε ταξίδι. Με την επιστροφή της συστήνει στο Γιόνγκσου έναν μυστηριώδη νεαρό άντρα με το όνομα Μπεν, που γνώρισε όσο έλειπε. Ο Μπεν μιλάει στον Γιόνγκσου για τις περίεργες συνήθειές του, ο έρωτας και η εμμονή του Γιόνγκσου για τη Χάεμι μεγαλώνει και η πραγματικότητα δεν είναι πια ευδιάκριτη…

Βιογραφικό Λι Τσανγκ-Ντογκ

Ο Λι Τσανγκ-Ντογκ ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο όταν ήταν 20 ετών, ενώ αργότερα έγινε συγγραφέας. Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με το φιλμ νουάρ «Green fish». Ακολούθησε το «Peppermint Candy» και το «Oasis», με το οποίο αμφισβήτησε τη φύση της επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων. Η ταινία τιμήθηκε με Βραβείο Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας από το Φεστιβάλ Βενετίας.

•Ο Λι Τσανγκ-Ντογκ διετέλεσε Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της Ν. Κορέας το 2003 και το 2004. Σκηνοθέτησε την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του «Κρυφή ηλιαχτίδα» και η πρωταγωνίστριά του τιμήθηκε με το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών το 2007.

Η πέμπτη του ταινία, «Ποίηση» (Poetry), τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου από το Φεστιβάλ Καννών και απέσπασε πολλές διακρίσεις σε άλλα διεθνή φεστιβάλ.

Σκηνοθεσία: Λι Τσανγκ-Ντογκ
Παίζουν:Στίβεν Γέουν, Αχ-Ιν Γιου, Γιονγκ- Σέο Γιουν

«Το βράδυ που έφαγε τον κόσμο»
http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2019/01/unnamed-2.jpg 600w" sizes="(max-width: 210px) 100vw, 210px" style="box-sizing:border-box;max-width:100%;float:left;margin:5px 20px 10px 0px;height:auto">Παράδειγμα για το πώς μια έξυπνη σεναριακή ιδέα δεν αρκεί για να γίνει δυνατό σενάριο και καλή ταινία, αποτελεί αυτή η γαλλική σοφιστικέ αφέλεια τρόμου. Ήρωάς της ο Σαμ, ένας νεαρός που, ξυπνώντας σε κάποιο διαμέρισμα μετά από ένα ξέφρενο πάρτι, έρχεται αντιμέτωπος με μια φριχτή πραγματικότητα: Ένας στρατός από ζόμπι έχει εισβάλει στους δρόμους του Παρισιού και εκείνος είναι ο μοναδικός επιζών. Τρομοκρατημένος, κλείνεται μέσα στο κτήριο και οργανώνει την επιβίωσή του. Αναρωτιέται πόσο καιρό μπορεί να αντέξει στη σιωπή και στη μοναξιά και η απάντηση έρχεται όταν ανακαλύπτει ότι τελικά δεν είναι μόνος.

•Πλήξη και βαρεμάρα καθώς όλο και κάτι περιμένεις να γίνει και τελικά δεν γίνεται τίποτα, μα εντελώς τίποτα. Και είναι να απορείς: Δεν είδαν την ταινία πριν τη βγάλουν στις αίθουσες; Για ποιο λόγο να πάει κάποιος να τη δει;

Σκηνοθεσία: Ντομινίκ Ροσέ
Παίζουν: Άντερς Ντάνιελσεν Λίε, Γκολσιφτέ Φαραχανί, Ντενίς Λαβάν

«Στο σώμα της»
-

Ασυνήθιστο ντοκιμαντέρ «μετά-νέο-ορθόδοξης» λογικής που τολμά και «ψάχνει» πολύ δύσκολα μονοπάτια εσωτερικής, ψυχικής αναζήτησης… Κάθε χρόνο, στις 31 Ιουλίου, οι «δεκαπεντάρηδες» επιστρέφουν στα κελιά της ανενεργής Μονής της Κοίμησης, στο νότιο άκρο της Θηρασιάς. Για δύο βδομάδες προσεύχονται υπέρ αναπαύσεως των νεκρών και υπέρ υγείας των ζωντανών. Τον υπόλοιπο χρόνο αναπολούν το παρελθόν αγναντεύοντας την κοσμοπολίτικη Σαντορίνη στην άλλη μεριά του ηφαιστείου…

•Το ντοκιμαντέρ του Ζαχαρία Μαυροειδή θα προβληθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος στις 12 και 19 Ιανουαρίου (για δύο συνεχόμενα Σάββατα). Μετά τις προβολές θα ακολουθήσουν συζητήσεις με τον σκηνοθέτη και τους καλεσμένους του Εύα Στεφανή, Άγγελο Φραντζή (12/1), Ηλέκτρα Βενάκη και Λευτέρη Χαρίτο (19/1).

Σκηνοθεσία: Ζαχαρίας Μαυροειδής

Γράφει ο Παύλος Θ. Κάγιος //

Πηγή:http://fragilemag.gr

Δύσκολα ξεφεύγεις από τα γονίδιά σου και ο διάσημος Τούρκος σκηνοθέτης Νουρί Μπιλγκέ Τσέϊλαν σκάβει με πείσμα το πηγάδι των καταβολών του-μας και μας βγάζει στις ρίζες της «Άγριας αχλαδιάς» των καταβολών μας. Απ’ τη μεριά της η Νικόλ Κίντμαν «στραπατσάρει» μάταια το πρόσωπό της για να μας πείσει ως μέγας τιμωρός στο «Destroyer», ενώ την ακολουθεί η Τζένιφερ Λόπεζ η οποία ψάχνει τη «Δεύτερη ευκαιρία» σε μια συνηθισμένη «αμερικανιά»…

«Η άγρια αχλαδιά»
http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2019/01/Ahlat_Agaci_Poster2_Final_outline-768x1102.jpg 768w, http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2019/01/Ahlat_Agaci_Poster2_Final_outline-714x1024.jpg 714w, http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2019/01/Ahlat_Agaci_Poster2_Final_outline.jpg 948w" sizes="(max-width: 225px) 100vw, 225px" style="box-sizing:border-box;max-width:100%;float:left;margin:5px 20px 10px 0px;height:auto">Θα μπορούσες να πεις ότι συμβολικά ξεκινά η νέα χρονιά καθώς «Η άγρια αχλαδιά» του 60χρονου  Τούρκου σκηνοθέτη Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν σκάβει ένα πηγάδι σε χέρσο χωράφι επιμένοντας να βρει  νερό – και τις καταβολές του, μας – ενώ όλο το κοινωνικό περιβάλλον θεωρεί αυτή τη μακροχρόνια προσπάθεια ουτοπική και παρανοϊκή -μέχρι και γελοία! Κι αν λίγο σας κουράσει η διάρκεια της ταινίας, κάντε υπομονή γιατί σας περιμένει ένα φινάλε που θα σας απογειώσει και θα ανταμείψει.

Τις καταβολές μας ψάχνει να βρει ο Τσεϊλάν στη νέα του πολυεπίπεδη ταινία συνεχίζοντας την προβληματική των προηγούμενων ταινιών του «Κάποτε στην Ανατολία», «Τρεις πίθηκοι». Κι αφού το μήλο κάτω από τη μηλιά πέφτει, δημιουργεί ένα συνειδησιακό και με υπαρξιακές αγωνίες δράμα για το «από πού κρατάει η σκούφια μας» που διαγωνίστηκε στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών κι είναι η επίσημη πρόταση της Τουρκίας στα Όσκαρ του 2019.

•Αν η «Άγρια αχλαδιά» είχε αποφύγει κάποιες ενδιάμεσες – φλύαρες και περιττές – κοινωνικό-πολιτικό-θρησκευτικές αναλύσεις, το φιλμ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα μελαγχολικό πορτρέτο της σύγχρονης Τουρκίας, των βαθιά ριζωμένων νοοτροπιών και των δύσκαμπτων κανόνων που διατρέχουν την κοινωνία της ενώ σκάβει να βρει τις αυθεντικές ρίζες των σκεπτόμενων πολιτών της δημιουργώντας στο φινάλε μια υπαρξιακή  ελεγεία για την ανθρώπινη μοίρα…

Ήρωάς της ο νεαρός Σινάν που επιστρέφει απρόθυμα μετά τις σπουδές του στο χωριό που μεγάλωσε και στο σπίτι των γονιών του, φιλοδοξώντας να αποφασίσει τι θα κάνει με το μέλλον του και να προσπαθήσει να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο. Καθώς οι μέρες περνούν, ο Σινάν περιπλανιέται στον σχεδόν ασφυκτικό μικρόκοσμο του χωριού του, συναντά συγγενείς και φίλους και σιγά-σιγά συνειδητοποιεί τόσο την αντιπάθειά του για το μέρος που τον περιβάλλει όσο και για τον πατέρα του – έναν ανεύθυνο καθηγητή και οικογενειάρχη, πνιγμένο στα χρέη και με αδυναμία στον τζόγο. Μόνο που ο πατέρας του δεν είναι απλά και μόνο ένας αποτυχημένος, αλλά μια πολυδιάστατη και πολυεπίπεδη προσωπικότητα που μόνο στο τέλος θα την καταλάβει ο γιος του και θα την ακολουθήσει κι αυτός κι ας κινδυνεύει να οδηγηθεί σε αυτοκτονία προκειμένου να βρει νερό στο ξεροπήγαδο που σκάβει εδώ και χρόνια ο “τρελός”  πατέρας του…

Σκηνοθεσία: Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν
Παίζουν: Ντογκού Ντεμιρκόλ, Μουράτ Σεμσίρ, Χαζάρ Εργκουκλού

«Destroyer»
http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2019/01/M6rtfKMY-150x150.jpeg 150w" sizes="(max-width: 226px) 100vw, 226px" style="box-sizing:border-box;max-width:100%;float:left;margin:5px 20px 10px 0px;height:auto">Κοντά έναν χρόνο όλα τα ΜΜΕ του κόσμου διαφημίζουν τη Νικόλ Κίντμαν για το  στραπατσάρισμα που έχει κάνει στο πρόσωπό της σε αυτό το φιλμ που έχει σκηνοθετήσει η Καρίν Κουσάμα. Μα κι εδώ ισχύει το γνωστό «όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι».

•Κι εγώ συμπληρώνω άνθρακας ο θησαυρός καθώς το μόνο που καταφέρνει εδώ η Νικόλ Κίντμαν είναι να κάνει τάχα μου άγριες και οργισμένες μούτες που κάνουν μπαμ ότι είναι ψεύτικες.

Το στόρι μάς μιλάει για την ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος του Λος Άντζελες Έριν Μπελ που πριν 16 χρόνια πήγε σε μυστική αποστολή στην Καλιφόρνια με σκοπό να εισχωρήσει σε μια συμμορία με αρχηγό τον τρομακτικό Σίλας. Όταν μια από τις βίαιες ληστείες τους αποτυγχάνει, η κάλυψη της Έριν χάνεται και ο Σίλας διαφεύγει. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Σίλας επιστρέφει πιο δυνατός και πιο επικίνδυνος από ποτέ, έχοντας καταστρώσει το σχέδιο της μεγαλύτερης τραπεζικής ληστείας στην ιστορία των ληστειών. Αυτή τη φορά όμως η Έριν θα… προτάξει τα στήθη της και θα τον σταματήσει. Εδώ κι αν έχουμε μια σούπερ αμερικανιά με… άγριο μακιγιάζ!

Σκηνοθεσία: Καρίν Κουσάμα
Ηθοποιοί: Νικόλ Κίντμαν, Σεμπάστιαν Σταν, Τόμπι Κέμπελ, Τατιάνα Μασλάνι

«H  δεύτερη ευκαιρία»
http://fragilemag.gr/wp-content/uploads/2019/01/unnamed.jpg 400w" sizes="(max-width: 225px) 100vw, 225px" style="box-sizing:border-box;max-width:100%;float:left;margin:5px 20px 10px 0px;height:auto">Θα μπορούσε να γίνει μια χαριτωμένη και … ελαφρώς σκεπτόμενη κομεντί αυτή η ταινία αν ο σκηνοθέτης της Πίτερ Σίγκαλ είχε λίγο ταλέντο περισσότερο…Η 40χρονη Τζένιφερ Λόπεζ παίζει τον ρόλο της 40χρονης Μάγιας που είναι ιδιοκτήτρια ενός καταστήματος λιανικής πώλησης και παλεύει με τα απωθημένα και ανεκπλήρωτα όνειρά της… Μέχρι που αποκτά την ευκαιρία να αλλάξει τρόπο ζωής και να αποδείξει στους γιάπηδες της Madison Avenue ότι το «σχολείο της ζωής» έχει την ίδια αξία με τα ακριβά κολλέγια και πως ποτέ δεν είναι αργά για μια δεύτερη ευκαιρία.

•Μια αμερικανιά σκηνοθετημένη από τον Πίτερ Σίγκαλ (Ασκήσεις Ηρεμίας, Κάθε Φορά Πρώτη Φορά, Get Smart) που πολύ θα ήθελε να θυμίζει το «Εργαζόμενο Κορίτσι»…

Σκηνοθεσία: Πίτερ Σίγκαλ
Ηθοποιοί: Τζένιφερ Λόπεζ, Βανέσα Χάτζενς, Μίλο Βεντιμίλια, Τριτ Γουίλιαμς

 
  •  
  •  
  •  
  •  

Γράφει ο Παύλος Θ. Κάγιος // Πηγή:http://fragilemag.gr

 

Λίγο πριν εκπνεύσει ο χρόνος, ο σοκαριστικός «Ο ένοχος» δεν αστειεύεται και μας αφορά όλους. Όσο για τον αρκετά ειλικρινή «Vice ο δεύτερος στην ιεραρχία»έρχεται να μας αποκαλύψει άλλη μια φορά ότι πολιτική ίσον ΨΕΜΑ.

«Ο ένοχος»
-Είναι, όντως, εντυπωσιακό το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γκούσταβ Μέλερ κι αυτή η Δανέζικη ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο πρόσφατο Φεστιβάλ Sundance όπου κέρδισε το Βραβείο Κοινού. Στη συνέχεια, στην ευρωπαϊκή πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ κέρδισε επίσης το Βραβείο Κοινού, ενώ κέρδισε το αντίστοιχο Βραβείο Κοινού και στο Φεστιβάλ της Τρανσιλβάνια.

•Ο Ένοχος αποτελεί την Επίσημη Πρόταση της Δανίας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας και συμπεριλαμβάνεται στις 9 ταινίες που πέρασαν στη shortlist της κατηγορίας, ενώ θα διανεμηθεί σε πάνω από πενήντα χώρες παγκοσμίως.

Η ταινία έκανε την ελληνική της πρεμιέρα στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπου κέρδισε και πάλι το Βραβείο Κοινού ενώ ο πρωταγωνιστής Γιάκομπ Σέντεργκρεν κέρδισε και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας.

Ήρωάς της και μοναδικός ηθοποιός της ταινίας η οποία, όμως, καταφέρνει επί 85’ να σε κρατάει με κομμένη την ανάσα (!), είναι ο Άσγκερ Χολμ, ένας αστυνομικός, τηλεφωνητής στα επείγοντα περιστατικά της Άμεσης Δράσης. Απαντάει στο ένα μετά το άλλο σε τηλεφωνήματα ρουτίνας και κλήσεις σε βοήθεια σε μια βάρδια που μοιάζει τυπική. Μέχρι που η κλήση μιας γυναίκας που πιθανά έχει απαχθεί θα δώσει στη βραδιά μια αναπάντεχη τροπή αποκαλύπτοντας ένα έγκλημα πολύ μεγαλύτερο από αυτό που νόμιζε αρχικά. Μαζί θα φέρει στην επιφάνεια τα δικά του τραύματα.

Το φίλμ είναι γυρισμένο αποκλειστικά στους χώρους ενός κέντρου της Άμεσης Δράσης και με όπλο ένα ευφυές σενάριο και μια μοναδική σε σύλληψη ιδέα, συνιστά μια ξεχωριστή, γεμάτη ανατροπές και σασπένς καθηλωτική δημιουργία που αποτελεί μια από τις αληθινές κινηματογραφικές εκπλήξεις της φετινής σεζόν. Ειδική μνεία αξίζει στον σπουδαίο Γιάκομπ Σέντεργκρεν (Terribly Happy, Submarino) ο οποίος δίνει να δίνει ένα αληθινό ρεσιτάλ ερμηνείας ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Σκηνοθεσία: Γκούσταβ Μέλερ
Παίζουν: Γιάκομπ Σέντεργκρεν, Τζέσικα Ντίναντζ

«Vice, δεύτερος στην ιεραρχία»

 

Μια κινηματογραφική βιογραφία του αμφιλεγόμενου Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Ντικ Τσένεϊ που, λένε, πως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εμπόλεμη εξωτερική πολιτική της Αμερικής επί προεδρίας Τζορτζ Μπους. Η ταινία σκιαγραφεί κωμικά και γλαφυρά πώς ένας γραφειοκράτης από την Ουάσιγκτον ανελίχθηκε αθόρυβα σε έναν από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στον κόσμο, σε μια περίοδο που στιγματίστηκε από την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Ο Τσένεϊ αναδιαμόρφωσε την Αμερική και τον κόσμο με τρόπους που εξακολουθούν να επηρεάζουν τις εξελίξεις μέχρι και σήμερα. Από τον βραβευμένο με Όσκαρ συν-σεναριογράφο και σκηνοθέτη της ταινίας «Το Μεγάλο Σορτάρισμα».

Όπως οι περισσότεροι Αμερικανοί, έτσι και ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας Άνταμ ΜακΚέι δεν γνώριζε πολλά για τον φαινομενικά άγνωστο Ντικ Τσένεϊ, τον αντιπρόεδρο του Τζορτζ Μπους στην περίοδο 2001-2009, που άλλαξε την ιστορία της Αμερικής αν όχι για πάντα, τότε σίγουρα για πολλές δεκαετίες. «Δεν ήξερα πολλά για τον Ντικ Τσένεϊ αλλά όταν ξεκίνησα να διαβάζω γι’αυτόν, εντυπωσιάστηκα με τον ίδιο, τα κίνητρά του, τον απίστευτο τρόπο με τον οποίο πήρε εξουσία και δύναμη και το πόσο διαμόρφωσε τη θέση της Αμερικής στον σύγχρονο κόσμο», λέει ο ΜακΚέι.

•Ο Τσένεϊ ασχολούνταν με το fly-fishing, ένα σπορ που απαιτεί αρκετή υπομονή, μια αρετή που τον βοήθησε ιδιαίτερα στην ανέλιξή του. Δεν θα είχε όμως καταφέρει τόσα πολλά αν δεν είχε στο πλάι του την υποστηρικτική σύζυγό του και εφηβικό του έρωτα Λιν Βίνσεντ. Ήταν εκείνη που τον βοήθησε να πατήσει στα πόδια του όταν απέτυχε στο Γέιλ. «Χωρίς αμφιβολία η φιλόδοξη φύση της Λιν ήταν αυτή που βοήθησε τον Τσένεϊ να αλλάξει τη ζωή του. Όσοι τη γνώριζαν λένε πως όποιον και να είχε παντρευτεί θα είχε καταφέρει τα ίδια» μας ενημερώνει ο σκηνοθέτης…

Ένα φιλμ που διεκδικεί 6 Χρυσές Σφαίρες: Καλύτερης Ταινίας σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Α’ Ανδρικού Ρόλου (Κρίστιαν Μπέιλ), Β’ Ανδρικού Ρόλου (Σαμ Ρόκγουελ) και Β’ Γυναικείου Ρόλου (Έιμι Άνταμς).

Σκηνοθεσία: Ανταμ ΜακΚέι
Παίζουν: Κρίστιαν Μπέιλ, Εϊμι 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Μια ρομαντική κωμωδία κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:οο στο Studio Μαυρομιχάλη.

Δύο τελευταίες παραστάσεις 18 και 19 Φεβρουαρίου. 

 Κλείστε τις θέσεις σας στο 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία