Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Σοφία Γουργουλιάνη

Σοφία Γουργουλιάνη

Στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η γιορτή του πατέρα είναι κινητή και γιορτάζεται πάντα τη τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Φέτος θα εορταστεί την ερχόμενη Κυριακή 21 Ιουνίου.

Η Σοφία Γουργουλιάνη είδε πολλές ταινίες με θέμα τη σχέση πατέρα- παιδιών και επέλεξε αυτές που την συγκίνησαν περισσότερο.

Είναι εκείνες οι καλοκαιρινές βόλτες που ήσουν ακόμα πέντε χρονών. Και που σε είχε ο μπαμπάς καθισμένη πάνω στους ώμους. Που άρπαξες μια τυρόπιτα από ένα κύριο. Ο κύριος στη χάρισε. Μια μπουκιά εσύ, μια μπουκιά ο μπαμπάς. Κι είναι που γεμίσατε λαδίλα. Που του γέμισες το πουκάμισο λεκέδες, που τα μουστάκια του γεμίσανε τρίμματα. Που ακόμα δαγκώνετε τα παιδάκια παρέα. Που δε μένει κρέας πάνω στο κόκκαλο. Που δεν ανεβαίνεις πάνω στους ώμους του. Που όλο λέει θα κόψει το μουστάκι. Που δεν νιώθετε νέοι. Που λέτε, «κάποτε ναι». Το ξανασκέφτεστε και λέτε, «όμως και τώρα ναι».

 

Somewhere

Τα ποτά και τα ξενύχτια κλείσανε, στην ταινία, της Σοφία Κόπολα το «καλύτερο» σπίτι ενός διάσημου ηθοποιού (Στίβεν Ντορφ), ο οποίος έχει έκτοτε αποσυρθεί σε ένα κάστρο- άντρο της υποτιθέμενης ακολασίας. Τα λιμνάζοντα νερά των πάσης φύσεων καταχρήσεων ως απόλυτη κανονικότητα, θα ταράξει η επίσκεψη της προ-έφηβης κόρης του (Ελ Φάνινγκ). Μπαμπάς και κόρη χαμένοι, εδώ, σε μεταφράσεις χαμένων στιγμών και λησμονημένων παρελθόντων και μια Κόπολα που μοιάζει, τελικά, να ξορκίζει προσωπικούς δαίμονες και να σπάει δύσκολα ξόρκια.

 

 somewhere texnes plus

 Σχετικά με τον Σμιντ

Ο Τζακ Νίκολσον στο ρόλο του 65άρη μπαμπά σε απέλπιδα προσπάθεια ανάκτησης του εδάφους που έχασε –μάλλον εκουσίως- στη σχέση με την κόρη του. Εν έτει 2002, ο Λύκος Τζακ κι αν είχε ήδη γεράσει δίνει ένα –ακόμα- ερμηνευτικό ρεσιτάλ του δύσθυμου πλην –ίσως- τρυφερού πατέρα. Ένα ιδιόρρυθμο road movie με επίκεντρο το αιώνιο συγκρουσιακό δίπολο μπαμπά κόρης, ήρθε από τον Αλεξάντερ Πέιν. Και αποφεύγοντας κάθε πιθανό κλισέ παραδίδει μια ταινία που μιλάει ανοιχτά για ραγισμένα γυαλιά και για τα απίθανα ξανακολλήματα τους.

about schmidt texnes plus

Prisoners

Η κόρη του Χιου Τζάκμαν μπαμπά εξαφανίζεται και ο Χιου Τζάκμαν μπαμπάς παίρνει το νόμο στα χέρια του. Δια χειρός Ντενί Βιλνέβ ,το 2013, εμφανίστηκε στη σκοτεινή οθόνη μία από τις καλύτερες αστυνομικές ταινίες του 21ου αιώνα. Με πρόφαση, την εξαφάνιση μιας έφηβης, ο Βιλνέβ μιλάει για τη βαρβαρότητα, τις διεξόδους και τα αδιέξοδα της.

prisoners texnes plus

Jauja

Στο ιδιοσυγκρασιακό σουρεαλιστικό σύμπαν του Jauja, ο Βίγκο Μόρτενσεν αναζητάει την κόρη του σε μια άγνωστη έρημο κάπου σε κάποιες παρυφές του πολιτισμού. Από τον Λισάντρο Αλόνσο, εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιότυπο γουέστερν οπτικά ερεθιστικό-πλην βραδυφλεγές- για έναν μπαμπά σε απόγνωση και έναν πολιτισμό σε οριστική σήψη.

jauja texnes plus

The savages

Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και Λόρα Λίνει σε ένα δίδυμο αδερφών αντιμέτωπων με την απώλεια μνήμης του μπαμπά. Ενός μπαμπά που ίσως και να μην του άξιζε αγάπη, αλλά που –τελικά- στα γεράματα σίγουρα του αξίζει ζωή. Η Ταμάρα Τζένκινς πλάθει, εδώ, μια κωμικοτραγική ιστορία για την αυτονόητη ανθρώπινη σήψη, για το αδυσώπητο του χρόνου και για τον μπαμπά που –να χτυπιέσαι κάτω- θα παραμείνει μπαμπάς.

the savages texnes plus

Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού

Λίγο από θρίλερ, ψήγματα νέο νουάρ και κυρίως ο φόβος του αγνώστου πιάστηκαν στην κινηματογραφική φάκα του Γιώργου Λάνθιμου. Το 2017, λοιπόν, ο μπαμπάς Κόλιν Φάρελ καλείται να θυσιάσει ένα από τα παιδιά του, στο βωμό της σωτηρίας της υπόλοιπης οικογένειας του. Εκσυγχρονίζοντας εδώ το μοτίβο της αρχαίας τραγωδίας, ο Λάνθιμος ποντάρει σε μια οικογενειακή ιστορία που μιλάει –τελικά- για έναν ατέλειωτο κύκλο αναπόδραστης βαρβαρότητας.

 the killing of a sacred deer texnes plus

I am Sam

Ένας καθηλωτικός Σον Πεν στο ρόλο του μπαμπά με διανοητική καθυστέρηση που παλεύει να κρατήσει την επιμέλεια της κόρης του. Μια ταινία που αγαπήθηκε από το κοινό και ένας από τους ,πλέον, κινηματογραφικά προσφιλείς μπαμπάδες. Κι αν οικογενειακό δράμα και κλισέ συνορεύουν –κινηματογραφικά- απόλυτα, κι αν η σκηνοθέτης (Τζέσι Νέλσον) ποντάρει στο δάκρυ κορόμηλο, η ιστορία του Σαμ παραμένει σπαρακτική.

i am sam texnes plus

 

Πατέρας και Γιος

Ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας, ο Χιροκάζου Κορέ-έντα, αψηφά ,εδώ, την κινηματογραφικά βαρυτική έλξη του κλισέ και την αβάσταχτη γοητεία του βραζιλιάνικου μελοδράματος και μας χαρίζει ένα από τα καλύτερα οικογενειακά δράματα του 21ου αιώνα. Από σφάλμα, τα παιδιά ενός ζεύγους διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, θα ανταλλαχθούν στο μαιευτήριο. Όταν το λάθος θα αποδειχθεί, ο εργασιομανής πλην πλούσιος μπαμπάς καλείται να καλύψει του κενό του φτωχού πλην παρόντα τέως μπαμπά. Ο Κορέ-έντα, εδώ, ανάβει τη φωτιά των οικογενειακών δεσμών και μοιάζει να πιστεύει ότι τελικά η προαιώνια φωτιά της οικογένειας δεν σβήνει ποτέ.

LikeFatherLikeSon texnes plus

Άγριες Φράουλες

Το βάρος της ύπαρξης, το τελεσίδικο του θανάτου και το αναπόφευκτο γήρας aka η σφραγίδα της προβληματικής του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Εδώ, ένας ηλικιωμένος καθηγητής σπεύδει να συναντήσει την κόρη του, σε ένα από τα αρχετυπικά υπαρξιακά road movies με πρωταγωνιστή έναν μπαμπά σε αναζήτηση οικογενειακής και προσωπικής ταυτότητας.

 wild strawberries texnes plus

Ψεύτης Ήλιος

Στην, ίσως, καλύτερη κινηματογραφικά στιγμή του, ο Νικίτα Μιχάλκοφ, μπλέκει στα κινηματογραφικά του δίχτυα τη σχέση μπαμπά κόρης και τη Σταλινική Ρωσία. Και μετατρέποντας το συλλογικό σε ατομικό μας αφηγείται μια ιστορία πολιτικής αυταπάρνησης και αιώνιας οικογενειακής αγάπης.

 Burnt by the Sun texnes plus

Bonjour Tristesse

Κι αν η γοητεία του Χολιγουντιανού μελοδράματος παραμένει άσβεστη, ο Ότο Πρέμινγκερ ποντάρει, εδώ, στην ιστορία ενός μπαμπά πλέιμποι (Ντέιβιντ Νίβεν) σε αιώνια θερινή ραστώνη πολυτελείας σε κάποια γαλλική βίλα ,μετά της νεαρής κόρης του (Ζαν Σεμπεργκ). Η κανονικότητα της αφθονίας ποτού και γυναικών, θα διαταρχθεί από την άφιξη μιας παλιάς φίλης πλην γοητευτικής γυναίκας (Ντέμπορα Κερ). Γιος και κόρη θα κληθούν, τότε, να χωρίσουν τα τσανάκια της αυτοκόλλητης τους ύπαρξης με συνέπειες αμοιβαία καταστροφικές.

bonjour tristesse texnes plus

 

The shining

Σε ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών, ο Τζακ Νίκολσον πρωταγωνιστεί στο ρόλο του μανιακού δολοφόνου μπαμπά με το τσεκούρι. Όταν, λοιπόν, μπαμπάς, μαμά και γιος θα αναλάβουν τη φύλαξη ενός ξενοδοχείου κλειστού για το χειμώνα, η προβλεπόμενη χειμέρια νάρκη θα ξυπνήσει δολοφονικά ένστικτα και αγνή παράνοια που θα οδηγήσει σε τραγικό αιματοκύλισμα.

the shining texnes plus

Κλέφτης Ποδηλάτων

Στην κλασική ταινία του Βιτόριο ντε Σίκα, μπαμπάς και γιος αναζητούν ένα κλεμμένο ποδήλατο. Με αφορμή μια κλοπή, ο ντε Σίκα δημιουργεί μια ταινία αγωνιώδους αναζήτησης που μιλάει απροκάλυπτα για τη μάστιγα του μοιραίου κοινωνικού αποκλεισμού και για την απόλυτη πίστη στην ισχύ των οικογενειακών δεσμών.

 

 κλεφτες ποδηλατων texnes plus

 

 

Γροθιές στους Τοίχους

Ο 19χρονος Έρικ βρίσκεται στη φυλακή όπου συναντά τον –επίσης κρατούμενο- πατέρα του. Όταν, ο Έρικ δεν θα διστάσει να προκαλέσει τριγμούς στην όποια κανονικότητα της φυλακής με τις βίαιες του αντιδράσεις, ο πατέρας του θα αναλάβει το ρόλο του αυτονόητου σωτήρα. Ο Ντέιβιντ Μακένζι μας μιλάει ,εδώ, για την οικογενειακή αγάπη ως αναπόδραστη σωτηρία- ακόμα κι εκεί που δεν το περιμένεις. 

starred up texnes plus

Φως στο σκοτάδι

Στην ταινία που είδαμε φέτος το χειμώνα στις σκοτεινές αίθουσες, ο Κέισι Άφλεκ μας χάρισε ένα post apocalyptic οικογενειακό δράμα. Μετά τον αποδεκατισμό του ανθρώπινου γένους από κάποια πανδημία, πατέρας και κόρη καλούνται να αντιμετωπίσουν τη σφοδρότητα της μεταξύ τους σχέσης και τη βαρβαρότητα του ανθρώπινου γένους. Εδώ, τα οικογενειακά δεσμά είναι απόλυτη επιλογή και μοναδική διέξοδος από την αναπόφευκτη ωμότητα.

light of my life texnes plus

Affliction

Ο Πολ Σράντερ, σε μια ακόμα, ιδιοσυγκρασιακή ταινία παραδίδει, εδώ, την ιστορία μπαμπά (Τζέιμς Κόμπουρν) γιου (Νικ Νόλτε) σε ένα καταχρηστικό γαιτανάκι εκατέρωθεν βίας. Μια ιστορία για την οικογένεια ως αναπόδραστό φόρτωμα στην πλάτη και για τα οικογενειακά δεσμά ως προαιώνιο βάρος.

 

 
 
Πώς καθιερώθηκε η γιορτή;
 
Εμπνεύστρια της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα θεωρείται η αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ - Ντοντ, που θέλησε να καθιερώσει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας.
 
Ο πρώτος εορτασμός της Ημέρας του Πατέρα έγινε στις 19 Ιουνίου 1910 στο Σποκέιν της Ουάσινγκτον, όπου ζούσε η οικογένεια Σμαρτ. Παρέμεινε ένα γεγονός τοπικής σημασίας για πολλά χρόνια μέχρι το 1966, οπότε ο τότε αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον με διάταγμά του ανακήρυξε την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έκτοτε ήταν θέμα χρόνια ο εορτασμός να περάσει τα αμερικανικά σύνορα και να διεθνοποιηθεί.
 
Αξίζει να σημειωθεί ότι μια απόπειρα εορτασμού της Ημέρας του Πατέρα είχε γίνει νωρίτερα από την την Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Ιουλίου 1908.
 
Η Κλέιτον ήθελε να γιορτάσει προς τιμήν των 210 νεκρών πατέρων που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη Τραγωδία του Μόνονγκα που σημειώθηκε στην πόλη της Δυτικής Βιρτζίνια τον Δεκέμβριο του 1907. Ο εορτασμός της δεν έλαβε ιδιαίτερη προσοχή, καθώς επισκιάστηκε από άλλα γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την ημέρα στην πόλη, με αποτέλεσμα ούτε η Δυτική Βιρτζίνια να αναγνωρίσει τη συγκεκριμένη μέρα ως επίσημη εορτή, ούτε να εορταστεί ξανά.

 

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη

Κι αν η καλοκαιρινή ρομαντζάδα αγνοείται χωμένη κάτω από τόνους αντισηπτικών και ατέλειωτα μέτρα αποστάσεων, τα θερινά σινεμά είναι αποφασισμένα να μας θυμίσουν πως το καλοκαίρι είναι να για να το ζεις, να το γελάς και να γελιέσαι πως δεν θα τελειώσει ποτέ. Να το βλέπεις σε μια οθόνη την ώρα που νυχτώνει με μια μπύρα –πάντα- μισογεμάτη.

«Πινόκιο»

Ο Πινόκιο επιστρέφει στα θερινά σινεμά δια χειρός Ματέο Γκαρόνε και μας προσφέρει μία liveactionεκδοχή του παλιού ψεύτη εαυτού του, με άξιο ερμηνευτικό σύμμαχο τον Ρομπέρτο Μπενίνι.

πινοκιο texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 11 Ιουνίου 2020

«Νεντ Κέλι, ο Νο 1 Καταζητούμενος»

Η ζωή του διαβόητου Αυστραλού γκάνγκστερ Νεντ Κέλι (Τζορτζ Μακ-Κέι), έρχεται διά χειρός Τζάστιν Κουρζέλ για να χαρίσει στο καλοκαίρι την απαραίτητη δόση από πιστολίδι και άγριες συμμορίες που –ναι- τη χρειάζεται.

νεντ κελι ο νο1 καταζητουμενος texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 18 Ιουνίου 2020

 

«Οι Μεταφραστές»

Το τελευταίο μέρος μιας μπεστ-σέλερ τριλογίας και ένα γκρουπ μεταφραστών σε λογοτεχνική καραντίνα με σκοπό να μην διαρρεύσει ούτε ίχνος από το πολυαναμενόμενο φινάλε. Μία ιστορία λογοτεχνικού μυστήριου από τον Ρεζί Ρουανσάρ με τους Ρικάρντο Σκαρμάτσιο, Ολγκα Κιριλένκο, Λαμπέρ Γουιλσόν, αλλά και τον «δικό μας» Μανώλη Μαυροματάκη.

μεταφραστες texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 18 Ιουνίου 2020

«Διαρρήκτης Υψηλής Τέχνης»

Η κλοπή ενός σπάνιου και πολύτιμου πίνακα ζωγραφικής μετατρέπεται στα χέρια του Τζιουζέπε Κατοπόντι σε ένα αγωνιώδες θρίλερ για όλες εκείνες τις εμμονές που (θα) μας κατατρέχουν. Με τους Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Κλάες Μπανγκ.

διαρρηκτης υψηλης τεχνες texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής:25 Ιουνίου 2020

 

«Μια Νύχτα Μαγική»

Ο Κριστόφ Ονορέ καταθέτει τη δική του γαλλική ιστορία απιστίας. Μία σχέση που διαλύεται λόγω μιας απιστίας μετατρέπεται, εδώ, στο ιδανικό όχημα για γερές δόσεις γέλιου. Ο Ονορέ προσθέτει στο μείγμα μερικές πρέζες φαντασίας και τη γαλλική γοητεία των Κιάρα Μαστρογιάννι και Βενσάν Λακόστ για να μας χαρίσει μία –ίσως- ιδανική συντροφιά για τα καλοκαιρινά μας βράδια. 

μια νυχτα μαγικη texnes plus 

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: Ιούνιος 2020

 

«Ταξίδι στην Ελλάδα»

Ο Μάικλ Γουίντερμπότομ σκηνοθετεί και οι Βρετανοί Ρομπ Μπρίντον και Στιβ Κούγκαν ταξιδεύουν στη χώρα μας, ακολουθώντας τα χνάρια του Οδυσσέα. Κι αν λοιπόν τα νησιά μοιάζουν, για φέτος, με όνειρο θερινή νυχτός, έρχονται με φόρα δύο Βρετανοί να μας θυμίσουν την ελληνική ομορφιά που όλοι αγαπήσαμε.

ταξίδι στην ελλάδα texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 2 Ιουλίου 2020

 

«Ένας Υπέροχος Γείτονας»

Η φιλία ενός δημοσιογράφου με τον τηλεπαρουσιαστή Φρεντ Ροτζερς στο σκηνοθετικό μικροσκόπιο της Μάριελ Χέλερ σε μια fell good ιστορία για τον απόλυτο θρίαμβο της ευγένειας. Με τον Τομ Χανκς να κερδίζει άλλη μία υποψηφιότητα για Όσκαρ οι πρώτες κριτικές μιλούν για μια feel good αμερικάνικη ταινία που μπορεί ίσως να βρει τη θέση της ως ιδανικό αντίβαρο στις όποιες –αναγκαίες- μουντές στιγμές του φετινού καλοκαιριού.

ενας υπεροχος γειτονας texnes plus

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 2 Ιουλίου 2020 

«Bill & Ted face the music»

Ένα sci-fi tribute στη ροκ. Μια προφητεία ότι η ροκ θα αλλάξει τον κόσμο και δύο 40άρηδες μπαμπάδες (Κιάνου Ριβς, Αλεξ Γουίντερ) wannabe ροκάδες που βάζουν τα δυνατά τους να εκπληρώσουν την προφητεία.

bill and ted face the music texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: Αύγουστος 2020

«The One and Only Ivan»

Η Αντζελίνα Τζολί, ο Σαμ Ρόκγουελ, η Έλεν Μιρεν και ο Ντάνι ντε Βίτο δανείζουν τις φωνές τους στην ιστορία ενός γορίλλα και μίας ελεφαντίνας σε μία προσπάθεια διαφυγής από τα δεσμά της αιχμαλωσίας. Μία ταινία κινουμένων σχεδίων για όλη την οικογένεια που υπόσχεται χαμόγελα και –εκπληρωμένα- όνειρα για ένα ελεύθερο αύριο.

the one and only ivan texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 13 Αυγούστου 2020

 «Capone»

Για όλα εκείνα τα παρελθόντα που ξέρουν να (μας) παραφυλάνε στις γωνίες του μέλλοντος, φέτος, έρχεται στα θερινά σινεμά ο γηραιός Αλ Καπόνε (Τομ Χάρντι) να κατατρύχεται από ενοχές κι από περασμένες βιαιότητες.

capone texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 20 Αυγούστου 2020

 «Ο μυστικός κήπος»

Η αβάσταχτη γοητεία των κρυμμένων κήπων έρχεται αυτό το καλοκαίρι μέσα από τη ματιά της μικρής Μέρι που ανακαλύπτει τον δικό της παράδεισο στον κήπο του θείου της (Κόλιν Φερθ).

ο μυστικος κηπος texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολήςΑύγουστος 2020

 

«Ένα ήσυχο μέρος 2»

Τέρατα ανιχνεύουν τον ήχο και κυνηγάνε ανθρώπους, σε ένα από τα καλύτερα θρίλερ των τελευταίων εποχών. Φέτος το καλοκαίρι ο τρόμος επανέρχεται. Υπόσχεται περισσότερα τέρατα, λιγότερο ήχο και την ίδια –αμείωτη- αγωνία.

ενα ησυχο μερος 2 texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 3 Σεπτεμβρίου 2020 

«The Beatles: Get Back»

Πίτερ Τζάκσον, Τζον Λένον, Πολ Μακάρτνει, Τζορτζ Χάρισον ενώνουν τη μουσική και κινηματογραφική τους δεξιοτεχνία σε ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στα γυρίσματα του μουσικού ντοκιμαντέρ “Letitbe”. Γιατί μία μπύρα, πολύ καλοκαίρι και λίγοι Μπιτλς μπορούν να μας ξαναχαρίσουν το -ίσως- αδικοχαμένο (μας) καλοκαίρι.

the beatles get back texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 3 Σεπτεμβρίου 2020

 «Οι Ζωές που δεν Έζησα»

Το αναγκαίο καλοκαιρινό μελόδραμα έρχεται από τη Σάλι Πότερ με πρωταγωνιστές τους Χαβιέ Μπαρδέμ και Ελ Φάνινγκ στο ρόλο πατέρα-κόρης. Ένα ζεύγος αντιθετικό και παράλληλο σε αναζήτηση ταυτότητας. Γονεϊκής, ατομικής, συλλογικής.

οι ζωες που δεν εζησα texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 17 Σεπτεμβρίου 2020

 

Αν τα νάτσος ,το καλοκαίρι, χρειάζονται έξτρα δόση από λιωμένο τσένταρ, αν η μπύρα πρέπει να βγαίνει παγωμένη από το ψυγείο και η ζακέτα να σέρνεται εκνευρισμένη από τους ώμους στην τσάντα και πάλι πίσω, τότε τα θερινά σινεμά απαντούν χαμογελαστά και περήφανα «I do» στην πρόταση να συνοδεύσουν –και πάλι- τα καλοκαιρινά μας βράδια. Από την 1η Ιουνίου ,λοιπόν, ανοίγουν τις πόρτες τους και ξανά προς τη δόξα (μας) τραβούν για ένα –ακόμα- καλοκαίρι που μπορεί να μυρίζει θάλασσα και παγωμένα φιλιά.

Τιμώμενος Επισκέπτης

Ο Ατομ Εγκογιάν των περασμένων μεγαλείων επιστρέφει για να προσπαθήσει –άλλη μία φορά- να μας πείσει ότι δεν χρειάζεται να κλαίμε όταν τα θυμόμαστε. Ο κάποτε, λοιπόν, κοσμοαγάπητος σκηνοθέτης των απανταχού φεστιβάλ θέλει να μας αποδείξει ότι τα σπουδαία κινηματογραφικά χαρτιά δεν καίγονται ποτέ. Αυτή τη φορά, διαθέτει σαν όπλα στη σκηνοθετική του φαρέτρα την ιστορία μιας εσφαλμένης καταδίκης για βιασμό και τον σπουδαίο Βρετανό ηθοποιό David Thewlis.

 

τιμωμενος επισκεπτης texnes plus

 

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 18 Ιουνίου 2020

 

Παιχνίδια Ζευγαριών

O Olivier Assayas επανέρχεται με μια κωμωδία αλά γαλλικά που μυρίζει θερινό σινεμά. Με ένα all star γαλλικό κάστ ,με προεξάρχοντες τους Juliette Binoche και Guillaume Canet, σε ερωτικά μπερδέματα με φόντο μια κρίση μέσης ηλικίας, ο Assayas μοιάζει να μας χαρίζει, εδώ, την ιδανική και άξια κωμωδία που θα συνοδεύσει μπύρες, νάτσος και δυνατά γέλια.

 

παιχνίδια ζευγαριών texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 4 Ιουνίου 2020

 

La Daronne

Μία από τις κορυφαίες ηθοποιούς της γενιάς της, η Isabelle Hupert, στο ρόλο μιας μεταφράστριας της αστυνομίας η οποία θα μπλεχτεί στα πλοκάμια της διακίνησης ναρκωτικών. Ο Jean-Paul Salome απομακρύνεται από το μοτίβο της γαλλικής ρομαντζάδας για να κρατήσει την κωμική χροιά που ουδείς εμίσησε και να μας χαρίσει μια κωμωδία με καλούς και κακούς σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι θύτη και θύματος.

 

mama weed texnes plus

 

 

Vivarium

Για τους απανταχού λάτρεις των θρίλερ, ο θερινός κινηματογραφικός μπαχτσές διαθέτει Lorcan Finnegan ,πίσω από την κάμερα, και Jesse Eisenberg και Imogen Poots στους ρόλους ενός ζευγαριού που αναζητά το τέλειο σπίτι για να στεγάσει τον έρωτα του. Ό,τι, όμως, λάμπει ,επ’ ουδενί, δεν είναι χρυσός. Και οι δύο πρωταγωνιστές θα βρεθούν μπλεγμένοι σε έναν λαβύρινθο τρόμου και παράνοιας.

 

vivarium texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: Αύγουστος 2020

 

Η Ελπίδα του Κόσμου

Κι αν αναρωτιέστε αν η ελπίδα πεθαίνει –τελικά- πάντα τελευταία, ο Γάλλος Robert Guediguain έρχεται με θερινή φόρα και ένα οικογενειακό δράμα να απαντήσει με σινεφιλικό και απόλυτα γαλλικό τρόπο σε όσα (μας) βασανίζουν. Κι επειδή, οι οικογενειακές ιστορίες δεν παύουν ποτέ να συγκινούν, η Μασσαλία, εδώ δείχνει το σκληρό της πρόσωπο ως φόντο για την ιστορία δύο νεαρών γονιών-θύματα προσωπικών και οικονομικών κρίσεων.

 

ελπίδα του κόσμου texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: Σεπτέμβριος 2020

 

Zombi Child

Γιατί η θερινή παράδοση θέλει τα θερινά σινεμά να μοιάζουν με γαλλική αποικία, ένας ακόμα Γάλλος-αγαπημένος των διεθνών φεστιβάλ, ο Bertrand Bonello, μας συστήνει μία ταινία φαντασίας με χωροχρονικά ταξίδια, επιστροφές από τον κόσμο των νεκρών και ιστορίες εργασιακής εκμετάλλευσης. Ένα πρότζεκτ που φιλοδοξεί να σπάσει κινηματογραφικούς κανόνες, έρχεται με τους καλύτερους οιωνούς από το περασμένο φεστιβάλ των Καννών.

 

zombi child texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: Ιούλιος 2020

Tenet

Ο απόλυτος κινηματογραφικός πρωταγωνιστής του καλοκαιριού έρχεται διά χειρός Christopher Nolan στις 16 Ιουλίου. Με πρωταγωνιστές τους Robert Pattinson, Aaaron Taylor-Johnson, Kenneth Branagh, John David Washington και Clemence Poesy o Nolan επιστρέφει στις αγαπημένες του εμμονές. Και αφηγείται μια ιστορία διεθνούς κατασκοπείας, χωροχρονικών ταξιδιών και εξέλιξης.

tenet texnes plus

 

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 16 Ιουλίου 2020

Mulan

Η Disney μας σερβίρει μια live action εκδοχή της παραδοασιακής Mulan. Μία νεαρή Κινέζα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσει τον πατέρα της, μεταμφιέζεται σε άντρα πολεμιστή. Κι αν ανήκετε στη γενιά που έπαιζε με κούκλες Mulan ή σ’ εκείνη που έπαιρνε δώρο σε ανήψια και παιδία τις εν λόγω κούκλες, τότε, τα θερινά σινεμά σας αναμένουν με αγκάλες ανοιχτές.

mulan texnes plus

 

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 30 Ιουλίου 2020

 

Wonder Woman 1984

Και για τους πιστούς φαν των υπερηρώων, στα θερινά σινεμά θα εισβάλει το σίκουελ της Wonder Woman. Και μ’ ένα all star cast (Pedro Pascal, Gal Gadot, Robin Wright, Chris Pine) υπόσχεται δράση μέχρι τελικής πτώσεως.

 

wonder woman 1984 texnes plus

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 20 Αυγούστου 2020

 
The SpongeBob Movie: Sponge on the Run
Το κεφάλι του Κιάνου Ριβς εισβάλλει στον κόσμο του Μπομπ Σφουγγαράκη και οι θαμώνες του βυθού του Μπικίνι επανέρχονται με νέες ιστορίες. Αυτή τη φορά θα μάθουμε τη συγκινητική ιστορία της απαρχής των δεσμών της φιλίας μεταξύ Μπομπ και Πάτρικ.
 
 
 
the spongebob movie sponge on the run texnes plus
 
 
Ημερομηνία πρώτης προβολής: 27 Αυγούστου 2020

The night of the hunter (1955): Ο θρησκόληπτος σχιζοφρενής δολοφόνος σουλατσάρει ελεύθερος κρατώντας στο τσεπάκι την κινηματογραφική ουσία της θρησκοληψίας.Συγχωρεμένος που ποτέ δεν μας άδειασε εκούσια τις τσέπες του.

Ψεύτης Ήλιος (1994):Ο Νικίτα Μιχάλκοφ και η μικρο-ιστορία που ξέρει να καθρεφτίζει ένα ολόκληρο κάποτε. Και ένα ρώσικο κάποτε που ξεπροβάλλει δειλά, αλλά αποφασιστικά, για να μετατραπεί σε αιώνιο σήμερα.

 

the night of the hunter texnes plus

 

The searchers (1956): Αν είχε ο ρατσισμός κώλο, θα έχεζε τον κόσμο όλο. Η ο λευκός Αμερικάνος όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει.

Playtime (1967): Ένα Παρίσι, που δεν είναι Παρίσι. Ένας έρωτας χωρίς σύνορα, που δεν είναι έρωτας. Κι ένας κύριος Ιλό που θέλει να ζήσει εδώ, αλλά θα ‘θελε να ‘ναι και αλλού.

 

the searchers texnes plus

 

Midosommar (2019): Ξεδιψάστε ελεύθερα. Το θρίλερ-αισθητικό επίτευγμα είναι εδώ.

Tristana (1970): Μπουνιουέλ, γυναικεία ψυχή και έρωτας. Χωρίς φανφάρες και μελοδραματισμούς, ο έρωτας την κάνει για εύκρατα κλίματα και τη θέση του κερδίζει στα σημεία η –επιτέλους- παντοδύναμη γυναίκα.

 

midsommar texnes plus

 

Αμερικάνικη νύχτα (1973): Αν το σινεμά ήτανε βιολί, θα το παίζανε πολλοί. Ή όταν –ακόμα- δεν έχεις ξεπεράσει τον Τριφώ και τις κινηματογραφικές (του) κάμερες.

Nashville (1975): Ένας (φόνος) για όλους, και όλοι (οι φόνοι) για έναν. Ή η αλλαγή που περιμένεις δεν θα ρθει από τ’ αστέρια και δε θα ‘ναι τα δυο της χέρια γεμάτα χρώματα.

written on the wind texnes plus

 

Written on the wind (1956): Χολιγουντιανό μελόδραμα για τις δύσκολες νύχτες της καραντίνας. Homemade πίτσα προαιρετική.

Strangers we meet (1960): Μια φορά ξένοι, για πάντα ξένοι. Κι όλοι οι έρωτες μοιάζουν καταδικασμένοι χωρίς τα πλοκάμια της Ντένης Μαρκορά.

Αν η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος κρίνεται επιτακτική, η ανάγκη παρουσίας του στις κινηματογραφικές οθόνες κρίνεται –οριακά- περιττή. Αναγνωρίζοντας πλήρως το ρόλο του κινηματογράφου –και- ως κοινωνικού αναμορφωτή, δυστυχώς, τα περιβαλλοντικά ζητήματα μας προσφέρουν συνήθως ταινίες στα όρια της αφέλειας και του διδακτισμού.

darkwaters texnes plus2

 

 

Εδώ, λοιπόν, ακόμα και ένας Todd Haynes δεν κατάφερε να φέρει την άνοιξη σε ένα ολόκληρο κινηματογραφικό είδος. Και παρά την «προϋπηρεσία» του σε αντίστοιχες ταινίες με το αριστουργηματικό «Safe», τα «Σκοτεινά Νερά», μοιάζουν να μπάζουν χολιγουντιανά κλισέ και αναίτιους μελοδραματισμούς προσπαθώντας υπέρ του κινηματογραφικά δέοντος να μας ανακοινώσουν πως «πρέπει να προστατεύουμε το περιβάλλον».

Έχοντας, μεν, να κάνουμε με μια τραγική ιστορία συνειδητής μόλυνσης, ο Todd Haynes δεν επιστρατεύει όλα εκείνα τα κινηματογραφικά μέσα τα οποία θα προκαλέσουν πραγματικό σοκ και θα ευαισθητοποιήσουν ουσιαστικά ξεπερνώντας το σκόπελο του διδακτισμού. Η σκηνοθεσία αναδεικνύεται, λοιπόν, σε κύριο πρωταγωνιστή με την κάμερα του Haynes, να τέρπει σινεφιλικά μάτια. Ενώ, ο Marc Ruffalo παραδίδει μια στιβαρή ερμηνεία στο ρόλο του δικηγόρου που εν είδει εμμονής επιστρατεύει κάθε δυνατό μέσο για την αποκάλυψη της αλήθειας. Με τις υπόλοιπες ερμηνείες να κινούνται σε επίπεδα σχεδόν αφάνειας και με το σενάριο να προσπαθεί απεγνωσμένα να συγκινήσει και να κουνήσει το δασκαλίστικο δάχτυλο του, η ταινία μοιάζει τελικά να χάνει πόντους από την κινηματογραφική της αλήθεια.

darkwaters texnes plus3

 

Συμπερασματικά, τα «Σκοτεινά Νερά» είναι μια ταινία ενός σπουδαίου σκηνοθέτη που μοιάζει, εδώ, να πνίγεται στα ρηχά νερά της χολιγουντιανής συμβατικότητας.

2/5

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη 

Το έργο του Furio Bordon, «Αγαπημένε Elvis, Αγαπημένη Janis», έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Θέατρο Μπιπ, κάθε Σάββατο και Κυριακή έως τις 29 Μαρτίου, για να μας μιλήσει για το σκληρό πρόσωπο της ενηλικίωσης μέσα από τα γράμματα της 15χρονης και της 27χρονης Μαρίνας στον Elvis Presley και στη Janis Joplin.

Και η κουβέντα μας με τους τρεις ηθοποιούς (Θοδωρή Γκόγκο, Σεμέλη Παπαοικονόμου, Μαρβίνα Πιτυχούτη) ξεκίνησε από την ενηλικίωση των ροκ σταρ στα ‘60s για φτάσει στην ενηλικίωση της Ελλάδας το 2020.

Σεμέλη, πες μας λίγα λόγια το έργο.

Σεμέλη: Αρχικά, με το Θοδωρή είμαστε ομάδα εδώ και 10 χρόνια στα Γιάννενα και ,σε αυτή τη φάση, θέλαμε να ανεβάσουμε μια παράσταση στην Αθήνα. Και επιλέξαμε αυτό το έργο το οποίο γράφτηκε το ’96 και δεν έχει παιχτεί ποτέ ούτε στην Ιταλία. Το έργο αυτό, λοιπόν, έχει δύο μέρη. Στο πρώτο η Μαρίνα είναι 15 χρονών και στο δεύτερο 27. Από το ξεκίνημα του έχει, ήδη, αυτοκτονήσει και εμφανίζεται στη σκηνή ως «φαντασματάκι» μέσα από τις διηγήσεις των γονιών της οι οποίοι έχουν αποφασίσει μετά το θάνατο της να διαβάσουν το ημερολόγιο της. Στο πρώτο μέρος γράφει γράμματα στον Έλβις Πρίσλει και στο δεύτερο μέρος στη Τζάνις Τζόπλιν. Είναι και οι δύο πρόσωπα που έχουμε στο μυαλό μας ως ροκ σταρ, ως δηλαδή αντιπροσώπους μιας «καλής» ζωής. Στην ουσία, όμως, αν σκεφτεί κανείς ότι και οι δύο αυτοκτονήσανε, μάλλον περνάνε το ίδιο άσχημα όπως και όλοι εμείς. Μέσα, επομένως, από το έργο απομυθοποιείται το ροκ εν ρολ είδωλο της εποχής και αντικαθίσταται από ένα σύνολο κοινών καταπιέσεων. Είναι ένα θέμα που δε σταματάει να απασχολεί. Αναφέρεται στα ‘60s αλλά στέκεται και σήμερα.

Τι είναι –τελικά- η ενηλικίωση; Είναι μια διαδικασία σκληρή ή τόσο αυτονόητη που μοιάζει βαρετή;

Μαρβίνα: Η ενηλικίωση, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε βαρετή. Είναι μια φυσική διαδικασία περάσματος από μια φάση σε άλλη. Μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ ουσιαστική περίοδος. Όμως κάποιοι τη συγχέουν με την επιβολή, την επικράτηση, την οίηση, τη σοβαροφάνεια, την εξουσιομανία, την παντόφλα ή τον καναπέ. Αυτός περίπου είναι ο κόσμος των ενηλίκων που περιγράφει η Μαρίνα στο έργο και στον οποίο αρνείται πεισματικά να μπει.

Θοδωρής: Η ενηλικίωση που η ηρωίδα του Bordon βιώνει είναι σκληρή και βασανιστική. Για τον καθένα μας, η ενηλικίωση είναι μια διαδικασία επίπονη. Παίρνονται αποφάσεις και διαμορφώνονται απόψεις που μας ακολουθούν σε όλη μας την ζωή. Η Μαρίνα δεν θέλει να μεγαλώσει. Αναρωτιέται αν όλα αυτά που της συμβαίνουν ανήκουν άραγε σε αυτή τη διαδικασία; Η ίδια αναζητά τρόπους να το σταματήσει και να μείνει έξω από τον ‘προσβλητικό’ κόσμο των ενηλίκων όπως η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει.

agapimene elvis agapimeni janis texnesplus2 

 

Όλοι ενηλικιωνόμαστε; Αν αρνηθούμε;

Μαρβίνα: Είναι αλήθεια πως πολλοί δυσκολεύονται ή αρνούνται να ενηλικιωθούν. Όμως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ναι, όλοι ενηλικιωνόμαστε βιολογικά –όσοι επιβιώνουμε ως τότε, για να είμαι πιο ακριβής. Αν όμως πρόκειται να μπούμε στις λογικές ή τις πρακτικές που περιέγραψα παραπάνω, τότε καλύτερα να μην «ενηλικιωθούμε» ποτέ!

Θοδωρής: Όλοι ενηλικιωνόμαστε αλλά κάπου μέσα μας υπάρχει ένα παιδί που θέλει να έχει λόγο και παρουσία στη ζωή μας. Για τους ανθρώπους που ασχολούνται με τις τέχνες , και ειδικότερα το θέατρο, αυτό το κρυμμένο παιδί έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μπορεί κανείς να βιώσει την ατομικότητα του σε ένα κόσμο που κυριαρχεί η εικόνα και τα αυστηρά πρότυπα; Αν όχι, που μπορεί να οδηγήσει η συνθήκη αυτή της μίμησης προτύπων;

Μαρβίνα: Βεβαίως και μπορεί. Αρκεί η δύναμη του χαρακτήρα του να είναι τέτοια ώστε σταθερά να πορεύεται προς την αυτοπραγμάτωσή του, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που επικρατούν γύρω του. Ένα ισχυρό δίκτυο ανθρώπων που σε αγαπούν και σε στηρίζουν και αντίστοιχα εσύ εκείνους, είναι η καλύτερη βάση, πιστεύω. Σε ό,τι αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας έχω εδώ και χρόνια μία και μόνη άποψη: τα πρότυπα δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικά. Καμιά φορά είναι φάροι που φωτίζουν το δρόμο μας.

Θοδωρής: Η μίμηση των προτύπων (μουσική, αθλητισμός, πολιτική κτλ) είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στη ζωή μας. Η ατομικότητα του καθενός συνθλίβεται ανάμεσα σε πρότυπα όπως η ομορφιά, η τήρηση ηθικών κανόνων κτλ και έτσι συχνά προσαρμοζόμαστε σε συνθήκες που τις περισσότερες φορές δεν μας ικανοποιούν.

Βλέπετε ομοιότητες ανάμεσα στη δεκαετία του 1960 και στο σήμερα; Η ομοιότητα έγκειται στα ισχυρά «καλλιτεχνικά» πρότυπα ή και σε κάποια διάθεση επανάστασης;

Μαρβίνα: Δεν έζησα τη δεκαετία του ΄60, αλλά από όσα γνωρίζω, θεωρώ πως μόνο στο προσωπικό και ανθρώπινο επίπεδο εντοπίζονται ομοιότητες. Αυτό που διαφοροποιεί την εποχή εκείνη από τη δική μας είναι, νομίζω, ο θάνατος των ισχυρών «πιστεύω», των ιδεολογιών και του ρομαντισμού. Σε πολιτικό, κοινωνικό αλλά και καλλιτεχνικό επίπεδο δεν βρίσκω ιδιαίτερες ομοιότητες. Επίσης ισχυρά καλλιτεχνικά πρότυπα δεν νομίζω πως υπάρχουν στην εποχή μας. Είναι τέτοια η ταχύτητα εναλλαγής των μηνυμάτων που θεωρώ πως αυτοί οι ρυθμοί είναι ταχύτεροι από τους ρυθμούς με τους οποίους το κοινό μεταβολίζει το κάθε καλλιτέχνημα.

Θοδωρής: Η εποχή της δεκαετίας του ’60 είχε ως χαρακτηριστικό της την αμφισβήτηση, την επαναστατικότητα, την αναζήτηση και την ουτοπία. Σήμερα, τα καλλιτεχνικά πρότυπα είναι περισσότερο κατασκευάσματα ενός συστήματος που δημιουργεί ρέπλικες και αναπαράγει ξανά και ξανά τα ίδια δεδομένα σε όψη και περιεχόμενο. Βέβαια, υπάρχουν πάντοτε οι εξαιρέσεις που βρίσκονται όμως σε δεύτερη γραμμή.

Στην Ελλάδα του σήμερα υπάρχει κάποιο αίτημα αλλαγής της κατάστασης, κάποιας επανάστασης;

Μαρβίνα: Με την έννοια μιας γενικευμένης επανάστασης, δυστυχώς, δεν νομίζω. Και φταίει έχω την εντύπωση το γεγονός του πόσο ξεπουλήθηκαν κάποιοι παλιοί «επαναστάτες». Εκτιμώ ότι ο καθένας μας σήμερα μπορεί να πετύχει σπουδαίες αλλαγές σε μικροκλίμακα. Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Πιστεύω στη σύμπραξη υγιών ατομικοτήτων που μπορούν από κοινού να επιτύχουν όμορφα αποτελέσματα. Με αυτόν τον τρόπο συνεργασίας γεννήθηκε αυτή η παράσταση κι ευχαριστώ πολύ τον Θοδωρή, την Σεμέλη και όλους τους συνεργάτες μας γι’ αυτό.

Θοδωρής: Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης. Η αναζήτηση των νέων ιδεών, του οράματος…σήμερα αφορά πολύ λίγους και αυτοί που ευαγγελίζονται την προοδευτικότητα το κάνουν με τόσο παλιά υλικά που γίνονται αντιπαθητικοί και αποκρουστικοί ιδίως για τους νέους ανθρώπους.

agapimene elvis agapimeni janis texnesplus4

Η Ελλάδα ενηλικιώθηκε ποτέ; Ή μιμούμενη κι αυτή ξένα πρότυπα είναι καθηλωμένη σε μια παιδικότητα που δεν της ανήκει;

Μαρβίνα: Η Ελλάδα, πιστεύω, γεννήθηκε ενήλικη σαν τη θεά Αθηνά από το κεφάλι του πατέρα της. Εκτός αν η ερώτησή σας αφορά τους Έλληνες. Θα με συγχωρέσετε αλλά δεν ταυτίζω την Ελλάδα με όλους τους κατοίκους της. Επίσης δουλεύω εδώ και χρόνια με παιδιά και αρνούμαι να συγχέω την έννοια της παιδικότητας με τη γελοιότητα «ενήλικων» ανθρώπων που εδώ και χρόνια καταληστεύουν αυτή τη χώρα, την υποχρεώνουν να δανείζεται κι έτσι να μην μπορεί ποτέ να είναι ανεξάρτητη. Μια δέσμια ενήλικη γυναίκα τη φαντάζομαι την Ελλάδα που εξαντλείται σε πισωγυρίσματα αλλά βιώνει και περιόδους ανάτασης. Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που ανατράφηκα και μορφώθηκα σε αυτήν τη χώρα. Νιώθω ελεύθερη.

Θοδωρής: Μια εποχή νομίζαμε ότι πραγματικά η Ελλάδα κατάφερε και ενηλικιώθηκε. Ότι απέκτησε δομές, δημοκρατία, αξίες, ανθρωπισμό….Κάναμε λάθος! Όλα οδήγησαν στην εμπορευματοποίηση, την απαξία και την οπισθοδρόμηση. Η Ελλάδα είναι σαν ένα παιδί που το αφήσαμε αμόρφωτο , ανεκπαίδευτο και χωρίς αξίες για τη ζωή.

Η πρωταγωνίστρια του έργου ψάχνει στήριγμα σε δύο αστέρες της μουσικής, την Τζάνις Τζόπλιν και τον Έλβις Πρίσλεϊ;

Μαρβίνα: Σίγουρα ψάχνει την ελπίδα σε αυτούς. Καμιά φορά η δύναμη της τέχνης είναι τέτοια που σε κάνει να βλέπεις τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη σαν έναν πολύ κοντινό σου άνθρωπο, να «συνδιαλέγεσαι» μαζί του, να βιώνεις μέσα από αυτόν στιγμές που εσύ θα ήθελες αλλά δεν θα μπορούσες ποτέ να ζήσεις. Αποδομείται όμως η διασημότητα στο έργο του Furio Bordon. Αλλιώς ονειρεύεται η Μαρίνα τον Έλβις κι αλλιώς ήταν στην πραγματικότητα εκείνος. Ένα μεγάλο ερώτημα που με απασχόλησε επί μακρόν ήταν τελικά αν με ενδιαφέρει η προσωπική ηθική του καλλιτέχνη. Σήμερα έχω καταλήξει πως ναι, με ενδιαφέρει απολύτως.

Θοδωρής: Στο πρώτο μέρος η Μαρίνα αποφασίζει να γράψει γράμματα στον Elvis. Στο δεύτερο μέρος η Μαρίνα, ενήλικη πια…αποφασίζει να κάνει ξανά το ίδιο…αυτή τη φορά όμως χρησιμοποιώντας ως παραλήπτη την Janis!

Ζητάει έναν επώνυμο «εξομολόγο» για να δώσει στη ζωή της την «αξία» που θεωρεί πως δεν έχει ή εξιδανικεύει τα είδωλα της θεωρώντας πως μόνα αυτά μπορούν –τελικά- να την καταλάβουν;

Μαρβίνα: Αν προσέξετε ο λόγος της Μαρίνας υποδεικνύει έναν βαθύ και ουσιαστικά καλλιεργημένο άνθρωπο. Ούτε η επωνυμία ούτε η διασημότητα νομίζω πως την απασχολούν, δεν πλησιάζει ποτέ από κοντά αυτούς τους ανθρώπους, δεν την ενδιαφέρει να πάρει «αξία», όπως λέτε, η ζωή της από εκείνους. Αλλά ναι, εκτιμώ πως πιστεύει ότι θα μπορούσαν να την καταλάβουν γιατί θεωρεί κι εκείνη τον εαυτό της αντισυμβατικό όπως νομίζει πως είναι οι αγαπημένοι της καλλιτέχνες.

Θοδωρής: Η Μαρίνα διοχετεύει το απόθεμα της αγάπης και της τρυφερότητας που έχει μέσα της στα γράμματα που στέλνει στα ινδάλματα της, τον Elvis και την Janis. Είναι οι φίλοι που δεν έχει στην πραγματική ζωή. Είναι το δικό της προσωπικό καταφύγιο.

agapimene elvis agapimeni janis texnesplus3

Αρνείται κάθε βοήθεια από την οικογένεια;

Μαρβίνα: Επί της ουσίας ναι. Θεωρεί πως αν και την αγαπούν οι γονείς της δεν θα την καταλάβουν, θα την κρίνουν, και εν τέλει θα την ισοπεδώσουν όπως όλοι οι άλλοι. Προτιμά να πεθάνει χωρίς καν να προσπαθήσει να ζητήσει τη βοήθειά τους. «Ενηλικιώνεται», κόβοντας με τον πιο άγριο τρόπο τον ομφάλιο λώρο.

Θοδωρής: Δεν αρνείται την βοήθεια από την οικογένεια της, αλλά έχει την πεποίθηση ότι η οικογένεια της δεν την καταλαβαίνει. Η ίδια λέει πως αν μπορούσε να πει στους γονείς της την αλήθεια για όλα όσα της συμβαίνουν, τότε εκείνοι θα την καταλάβαιναν και θα την άφηναν να ζήσει όπως εκείνη θέλει….βέβαια η Μαρίνα δεν φτάνει ποτέ στο σημείο να μιλήσει για όλα όσα την απασχολούν στην πορεία της ζωής της.

Γιατί αυτό το έργο τώρα;

Μαρβίνα: Γιατί γύρω μας υπάρχει ακόμα εκφοβισμός, κοροϊδία, απομόνωση, αλκοολισμός, ψυχικές ασθένειες, ναρκωτικά, απόρριψη, απουσία… Αν θέλετε ένα επιμύθιο συνοψίζοντας είναι: «Μίλα μου για ό,τι σε απασχολεί, δως μου μια ευκαιρία να σε βοηθήσω. Σ’ αγαπώ. Εσύ μη γίνεις μια ακόμη Μαρίνα».

Θοδωρής: Είναι ένα έργο τρυφερό. Πάντα επίκαιρο. Ο Furio Bordon εισχωρεί εις βάθος στα ανθρώπινα συναισθήματα. Αγκαλιάζει με τρυφερότητα τους ήρωες του που μας αποκαλύπτουν σκέψεις που όλοι έχουμε κάνει κάποια στιγμή στη δική μας ζωή. Σκέψεις που μας βασανίζουν. Σκέψεις που πολλές φορές φοβόμαστε να εξωτερικεύσουμε ή να εξομολογηθούμε. Σε αυτόν τον κόσμο που η εικόνα κυριαρχεί , οι αρετές κάθε ανθρώπου φαίνεται να έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Η σκληρή καθημερινότητα που κατακλύζεται από είδωλα και κατασκευασμένα πρότυπα μας αναγκάζει να ψάχνουμε διαρκώς και απεγνωσμένα τη θέση και την υπόσταση μας. Η αγάπη, η τρυφερότητα, η κατανόηση, η αποδοχή, η συντροφικότητα…δεν είναι πια προτεραιότητα μας….Μια μεγάλη μαύρη τρύπα δημιουργείται που μας καταπίνει διαρκώς!
Με αυτές τις σκέψεις, με αγάπη και κατανόηση για τους χαρακτήρες του έργου, προσπαθήσαμε να φωτίσουμε όλες τις πτυχές τους. Να τους καταλάβουμε. Να ταιριάξουμε τις δικές μας σκέψεις με τις δικές τους. Να τους βοηθήσουμε να αποκαλυφθούν και να μας βοηθήσουν κι εκείνοι με τη σειρά τους να γίνουμε έστω και λίγο…καλύτεροι!

 agapimene elvis afisa

«Αγαπημένε Elvis, Αγαπημένη Janis» στο Θέατρο Μπιπ (Αγίου Μελετίου 25 και Κυκλάδων, Κυψέλη) μέχρι τις 29 Μαρτίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς

Με υποψηφιότητες και βραβεύσεις σε σημαντικά διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ (Φεστιβάλ Βερολίνου, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), ο Οικονομίδης μοιάζει, τελικά, να έκανε το μεγάλο του εισπρακτικό μπαμ στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με την παράσταση «Στέλλα Κοιμήσου». Κι αν πριν την παράσταση, το γνωστό αθυρόστομο στυλ του χρησίμευε ως ατάκα σε παρέες κουλ εφήβων ή ως φλέρτ μεταξύ χίπστερ φοιτητών, η παρουσία στο Εθνικό μοιάζει να δημιούργησε ολόκληρη μόδα που τείνει πλέον να εισβάλει στο νεοελληνικό έργο και στις θεατρικές σκηνές.

μπαλαντα της τρυπιας καρδιας texnesplus2

 

Έχοντας εισπράξει απανωτά sold out με το διαρκές καλοστημένο και στιβαρό «βρισίδι» του θεατρικού ντεμπούτου του, ο Οικονομίδης γυρνάει στη μεγάλη οθόνη, με τους φαν του να τον περιμένουν πλέον εν είδει κινηματογραφικού καλτ θεού. Με το γνωστό, λοιπόν, στυλ του να έχει πλέον μετατραπεί σε θρησκεία με φανατικούς πιστούς τους απανταχού χίπστερ, ο ίδιος παραδίδει μια ταινία που δεν πέφτει επ’ ουδενί θύμα του μύθου που ο ίδιος έχτισε γύρω από τον εαυτό του. Αλλά, εκμεταλλευόμενος ατάκες και στιγμές που οι οπαδοί του θα βρωντοφωνάζουν σε παρέες ,αναμένοντας τις μετοχές τους στο χρηματιστήριο του coolness να ανέβουν κατακόρυφα, στήνει ένα γαϊτανάκι λουκούμι για τα μάτια και τους ουρανίσκους των απανταχού σινεφίλ.

μπαλαντα της τρυπιας καρδιας texnesplus3

 

 

Μοιάζοντας, λοιπόν, να μην πέφτει θύμα καμίας μόδας πέρα από την προσωπική του αισθητική, ο Οικονομίδης έλκεται αθεράπευτα –και εδώ- από ήρωες του υποκόσμου εκκινώντας από την ιστορία του παράνομου έρωτα της Όλγας (Βίκυς Παπαδοπούλου), συζύγου του Σκυλογιάννη (Γιάννη Τσορτέκη), τοπικού επιχειρηματία της Λαμίας, με τον Μάνο πρώην λαϊκό τροβαδούρο και νυν ιδιοκτήτη μπουζουκερί. Και με τη Λαμία ως άλλο φαρ ουέστ μιλάει για ένα λαβύρινθο από καρδιές τρύπες από βέλη ερώτων, προδοσιών και νέων ζωών. Κι αν νομίζετε πως ο Οικονομίδης σας περιμένει στον κινηματογράφο της γειτονιάς με μια δακρύβρεχτη ιστορία, αυτή τη φορά αποφασίζει να απεκδυθεί το δράμα και να σας χαρίσει μια αμιγώς διασκεδαστική μαύρη κωμωδία.

μπαλαντα της τρυπιας καρδιας texnesplus4

 

 

Χαρίζοντας, λοιπόν, στον ελληνικό κινηματογράφο μια ταινία που είναι ικανή να τον μετατρέψει σε μέσο εισβολής σε παρέες εφήβων σε σχολική χοροεσπερίδα, σε παρέες τριανταπεντάρηδων σε χαλαρή μπίρα μετά το γραφείο, αλλά και σε σαββατόβραδα πενηντάρηδων μπροστά από κοψίδια και κρασί, ο Οικονομίδης εξαργυρώνει τη φήμη που κέρδισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ο Casey Affleck επανέρχεται με μια post-apocalyptic ιστορία για το ταξίδι ενός πατέρα και μιας κόρης σε έναν κόσμο κουτσουρεμένο από γυναίκες λόγω κάποιας φονικής επιδημίας με «αδυναμία» στο θηλυκό φύλο.

Διαθέτοντας ως αφετηρία το οικοδόμημα των ελάχιστων επιζώντων μιας φονικής επιδημίας, ο Casey Affleck επιλέγει να μην ακολουθήσει τις πεπατημένες οδούς του δακρύβεχτου μελοδράματος ή του καταιγιστικού θρίλερ. Αντιθέτως, η επιλογή του συνορεύει απόλυτα με το ρεαλισμό χαρίζοντας εικόνες μιας φύσης που «κυκλοφορεί» ελεύθερη εκεί έξω και συνοδεύει ανέμελες ανοιξιάτικες βόλτες και χιονισμένες χειμερινές αποδράσεις. Με την επένδυση του αυτή στο ρεαλισμό δεν ανοίγει μόνο ένα παράθυρο για τη διαφορετική αντιμετώπιση του είδους, αλλά ανοίγει διάπλατα την πόρτα στην ουσιαστική πραγμάτωση της έννοιας της επικείμενης απειλής. Μια πόρτα που μπορεί να μην αποδίδει εξωφρενική ομορφιά, αλλά δεν παύει να δημιουργεί εντυπωσιακές προοπτικές.

 

φως στο σκοτάδι texnes plus2

Υπογράφοντας και το σενάριο, ο Casey Affleck, οικοδομεί άρτια μια ιστορία που πατάει γερά με το ένα πόδι στον υπαρξισμό και με το άλλο στην ανόθευτη αγάπη παραδίδοντας στην κινηματογραφική ιστορία το –ίσως- καλύτερο post-apocalyptic σενάριο των τελευταίων πολλών ετών. Κι αν, τώρα, αποφεύγει σεναριακά τους αναίτιους μελοδραματισμούς που θα μπορούσε να ενέχει η σχέση πατέρα κόρης σε ένα κόσμο-θύμα φονικής επιδημίας, η ανόθευτη αγάπη δεν αποδίδει ερμηνευτικά τους δυνητικούς της καρπούς. Αποσπώντας από τη μικρή Anna Pniowsky αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό, εξαιρετικές ερμηνείες, οι δυο τους μοιάζουν να στερούνται χημείας και να βάζουν ακούσια τρικλοποδιές στην ελεύθερη ροή του σινεφιλικού συναισθήματος.

φως στο σκοτάδι texnes plus3

 

Με το «Φως στο Σκοτάδι», ο Casey Affleck βρίσκει, τελικά, την πολυπόθητη ισορροπία ανάμεσα στον εύκολο εντυπωσιασμό και την υπαρξιακή ανησυχία του post-apocalyptic, «χάνοντας» τον «τίτλο» του αριστουργήματος στα σημεία.

 

3,5/5

Αν κοιτάζεστε στον καθρέφτη και βλέπετε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας κοινωνίας που αντιστέκεται στα ίδια της τα ρατσιστικά κατάλοιπα, μια κοινωνία που διαθέτει αισθητική και μια κοινωνία που πιστεύει στην πρόοδο ως μοχλό κοινωνικής πίεσης και –εν- τέλει αλλαγής, ο Σεφερλής σας βγάζει τη γλώσσα κοροϊδευτικά και σας αποδεικνύει πως αυτός είναι το αληθινό πρόσωπο του Νεοέλληνα.

Κι αν επιλέγετε να αγνοείτε το γεμάτο Δελφινάριο και την τηλεθέαση των πρωινάδικων με παρουσιαστή τον εν λόγω κωμικό, ο Σεφερλής δηλώνει πλέον εμφατικά την παρουσία του και στη μεγάλη οθόνη μεγαλώνοντας το τάργκετ γρουπ των θυμάτων της απόλυτης κακογουστιάς του.

χαλβαη texnes plus2

 

Στην νέα ταινία, της οποίας υπογράφει το σενάριο και κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, επιλέγει –δυστυχώς- ακουσίως να γελοιοποιήσει κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της κωμωδίας ως φορέα αγνής ψυχαγωγίας. Κι αν ,προσφάτως, χάσαμε ένα ακόμα μέλος των θρυλικών Monty Python , o Σεφερλής υπόσχεται να κάνει τα κόκκαλα του να αναλωθούν σε αδιάκοπους τριγμούς και σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τον σηκώσουν από τον «άλλο κόσμο» σε ρόλο ιεροεξεταστή σε υπόθεση καταδίκης της κωμωδίας.

Κι αν βλέποντας το τρέιλερ πιστέψατε πως η ώρα για την αθώωση του Σεφερλή στη συλλογική συνείδηση και για την παραγωγή ενός νεοελληνικού «Johnny English» είχε φτάσει, ο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής παίρνει το δρόμο της ακούσιας παρωδίας ακόμα και της πλέον κακόγουστης εκδοχής του Mr. Bean.

χαλβαη texnes plus3

 

Χωρίς καμία πρόθεση για ανεύρεση ουσίας στην κριτική ενός προϊόντος που υποβαθμίζει την έννοια του πολιτισμού, πρόκειται ,δυστυχώς, για μια ταινία-αισχύνη για την ίδια τη φύση του Νεοέλληνα.

Αν η διασκευή κλασικών κειμένων έχει καθήκον να ανανεώνει απόλυτα το λογοτεχνικό της παρελθόν, τότε οι «Μικρές Κυρίες», με τη μη απολυτότητα, της ανανεωτικής τους προσπάθειας, απέτυχαν. Αν, το καθήκον αναλώνεται και εξαντλείται –τελικά- στη φρέσκια ματιά και στη χρυσή τομή ανάμεσα σε παράδοση και καινοτομία, τότε οι «Μικρές Κυρίες» αποτελούν άρτια διασκευή του κλασικού έργου της Λουίζα-Μέι Άλκοτ.

Η Γκρέτα Γκέργουικ, εδώ, σαν έτοιμη χρόνια για τα χολιγουντιανά σαλόνια, μοιάζει να ξέρει να πατήσει όλα εκείνα τα καλιφορνέζικα κουμπιά που θα την κάνουν να αποφύγει τις κινηματογραφικές κακοτοπιές. Και παραδίδει, εν τέλει, ένα προϊόν προορισμένο να αγαπηθεί από τη μάζα. Ένα, δηλαδή, προϊόν που, ναι, το σύγχρονο σινεμά έχει ανάγκη αν θέλει, ακόμα, να αυτοπροσδιορίζεται ως ενεργός φορέας αισθητικής.

μικρες κυριες texnes plus2

 

 

Μαρσάροντας ,όμως, την σινεφιλική της κούρσα πρώτη στο πράσινο φανάρι του Χόλιγουντ, χάνει τη ρόδα της ορμής του ανεξάρτητου σινεμά και την ικανότητα να πιάσει από τα μαλλιά το κλασικό κείμενο και να το αναδομήσει δημιουργικά. Σκηνοθετεί, λοιπόν, τις «Μικρές» της «Κυρίες» χωρίς πάθος και νεύρο, χαρίζοντας στο κοινό της 7ης τέχνης εικόνες μιας κάποιας συγκρατημένης ακαδημαϊκής ομορφιάς. Διαθέτει ένα σενάριο το οποίο αποφεύγει τους αναίτιους μελοδραματισμούς και χαρίζει, εν τέλει, στην ταινία τη φρεσκάδα που διακαώς έψαχνε. Ενώ, αποσπώντας εξαιρετικές ερμηνείες από το σύνολο των πρωταγωνιστών της, διαθέτει ένα νεανικό καστ (Saoirse Ronan, Emma Watson, Florence Pugh, Eliza Scanlen, Timothee Chalamet) που θα προσδώσει τις αναγκαίες ψηφίδες χολιγουντιανής λάμψης αλλά και ερμηνευτικής ουσίας σε μια κατά τα άλλα άνευρη απόδοση.

 

μικρες κυριες texnes plus3

 

Συμπερασματικά, η Γκρέτα Γκέργουικ κλείνει πονηρά το μάτι στο Χόλιγουντ αποδεικνύοντας με συνοπτικές διαδικασίες πως ήρθε για να μείνει.

2,5/5

tp250X300PAGAKI

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Δείτε πώς μπορείτε να βοηθήσετε εδώ

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία