Τελευταία Νέα
Πέθανε η Εύα Κοταμανίδου Netflix: Οι σειρές και οι ταινίες που θα δούμε τον Δεκέμβριο Κερδίστε το βιβλίο της επιλογής σας από την υπέροχη συλλογή "Οι παιδικοί μου ήρωες" Διαδικτυακές Εκπαιδευτικές δράσεις στη Βορέειο Βιβλιοθήκη με την ομάδα Άνασσα Πέθανε η Μαρία Μοσχολιού - Ήταν επί χρόνια Πρωθιέρεια στην Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας «Το Τρίτο Στεφάνι» έρχεται στις οθόνες μας «Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ TΙΟΥΡΙΝΓΚ»: με τον Ορφέα Αυγουστίδη Κερδίστε ένα ρολόι της επιλογής σας από τη συλλογή MONELEGANCE Το θέατρο Πορεία συνεχίζει τις Live Streaming αναμεταδόσεις με δύο παραστάσεις The Crown: Το φρικτό μυστικό που έκρυβαν από τη Βασίλισσα Ελισάβετ μέχρι το 1982 Διαβάστε 10 e-books του Αύγουστου Κορτώ δωρεάν! «Η Κυρία του Μαξίμ» μας δίνει ραντεβού στις οθόνες μας Μυθολογία για παιδιά: Κερδίστε το βιβλίο της επιλογής σας «Τρεις Αδελφές»: Δείτε on line την παράσταση του Δημήτρη Καρατζά Ελεάνα Καυκαλά:«Είμαι σε κατάσταση περισσότερο αναζήτησης και λιγότερο ονείρου»
 
Τόνια Τσαμούρη

Τόνια Τσαμούρη

Η Τόνια Τσαμούρη είναι από την Θεσσαλονίκη και είναι μητέρα μιας 8χρονης κόρης.
Είναι Θεατρολόγος, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας και Κριτικός Θεάτρου. Αποφοίτησε από το Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές (Drama & Theatre Studies) στο Royal Holloway University του Λονδίνου. Στη διατριβή της ασχολήθηκε με τον Harold Pinter, ενώ η μεταδιδακτορική της έρευνα αφορά στον Edward Albee και το σύγχρονο αμερικάνικο θέατρο (Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας, ΑΠΘ). Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών, της HELAAS, του Harold Pinter Society και του Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Διδάσκει θέατρο και θεωρία του Θεάτρου στην Δραματική Σχολή Αθηνών-«Γ. Θεοδοσιάδης» και στο Deree-American College of Greece.

Από την Τόνια Τσαμούρη

Το τελευταίο θεατρικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, γραμμένο το 2001, φέρει τον τίτλο Σ’ εσάς που με ακούτε και παρουσιάστηκε στο θέατρο για πρώτη φορά το 2003. Πέρασαν 17 χρόνια έκτοτε και φέτος, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει και πάλι αυτό το τόσο συμβολικό κείμενο της θεατρικής συγγραφέως σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Αβρανά. Ομολογώ ότι, όταν ανακοινώθηκε η συγκεκριμένη παράσταση, ευελπιστούσα ότι θα είχα την δυνατότητα να την παρακολουθήσω στη φιλόξενη σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου. Οι καιροί όμως επιφυλάσσουν άλλα από αυτά που συχνά σχεδιάζουμε…

Εν τέλει, είδα την παράσταση σε live streaming από το σπίτι μου. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν μου αρέσει το live streaming και γενικά το θέατρο από την οθόνη του υπολογιστή μου. Προτιμώ την σκοτεινή θεατρική αίθουσα, στην οποία νιώθω συν-κοινωνός τόσο με τους υπόλοιπους που βρίσκονται καθισμένοι επίσης στο κοινό, όσο και με τους ηθοποιούς που βρίσκονται στη σκηνή. Ωστόσο, η συγκεκριμένη παράσταση, έχω την εντύπωση, ότι άνθισε πολύ περισσότερο στην ιντερνετική της προβολή. Ο λόγος σχετίζεται με την σαφή κινηματογραφική της διάσταση. Ο σκηνοθέτης της, προερχόμενος από τον χώρο της Έβδομης Τέχνης, έστησε μια παράσταση που δεν είχε να ζηλέψει πολλά από μια κινηματογραφική ταινία. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που μια θεατρική παράσταση μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη. Αρκεί να θυμηθεί κανείς το Ντόγκβιλ του Λαρς φον Τρίερ.

s esas pou me akoute 2

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς, με ενδιαφέρουσα αισθητική, δημιούργησε έναν κόσμο ζοφερό, ήδη νεκρωμένο εσωτερικά και εξωτερικά. Η σκηνή, σε ασπρόμαυρους χρωματισμούς, τόσο στα σκηνικά, όσο και στα κοστούμια των ηθοποιών (Σκηνικά-Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου) εναρμονιζόταν με την διάθεση των ηθοποιών που απέπνεαν θάνατο και σαπίλα καθόλη τη διάρκεια της παράστασης. Στο σημείο αυτό όμως, ξεκινούν οι αντιρρήσεις μου: ο σκηνοθέτης έπλασε ένα σύμπαν στο οποίο οι άνθρωποι φώναζαν και κάγχαζαν, θυμίζοντας περισσότερο μηχανικά ρομπότ, παρά αληθινούς ανθρώπους. Τόσο η κίνηση, όσο και ο λόγος τους ήταν απολύτως φορμαλιστικά, φορτωμένα μεν συμβολισμούς, αποστερημένα δέ από την αμεσότητα και τον υπερρεαλιστικό «ρεαλισμό» της Λούλας Αναγνωστάκη. Οι φωνές και οι τόσο υπογραμμισμένοι συμβολισμοί, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και με λιγότερη ένταση. Ενδεικτική η τελευταία σκηνή, όπου η άηχη κραυγή της Τρούντελ έφερε τόση ένταση, όση δεν μπόρεσαν να μεταδώσουν οι κραυγές των υπολοίπων.

Αυτό το φορμαλιστικό και αρκετά «φωνακλάδικο» σύμπαν του Α. Αβρανά, απέδωσαν με συνέπεια όλοι οι ηθοποιοί, οι οποίοι κατάφεραν να κερδίσουν ωστόσο τις εντυπώσεις μέσα από το ιδιαίτερο προσωπικό τους παίξιμο. Πολύ καλός ο Χανς του Γιώργου Μπινιάρη, όπως επίσης η Έλσα της Αγλαΐας Παπά, καθώς επίσης ο Άγης του Γιώργου Στάμου, η Μαρία της Ελένης Ρουσινού, ο Ιβάν του Αλέξανδρου Μαυρόπουλου, η Σοφία της Ξένιας Παυλοπούλου, ο Τζίνο του Μιχάλη Μουλακάκη και ο Κλάους του Στάθη Κόικα, ενώ καθηλωτική ήταν η Τρούντελ της Αρετής Πασχάλη.

Οι φωτισμοί ακολούθησαν την σκηνοθετική γραμμή αποτυπώνοντας ιδιαίτερες ατμόσφαιρες, οι οποίες μάλιστα μεταδόθηκαν και στους διαδικτυακούς θεατές (Φωτισμοί: Ολυμπία Μυτιληναίου). Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο επίσης έπαιξε τόσο η μουσική (Θοδωρής Ρέγκλη), όσο και η χορογραφία (Χορογραφία: Αμαλία Μπένετ) της παράστασης.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα παράσταση κάνοντας μια ιδιαίτερη σκηνοθετική πρόταση, με σαφείς καλλιτεχνικές επιρροές από τον κινηματογράφο. Μοναδική παραφωνία, ο υποβόσκων «ρεαλισμός» της Λ. Αναγνωστάκη, ο οποίος, δυστυχώς, χάθηκε στην διαδρομή.

Κλείνοντας, θα ήθελα, προσωπικά, να εκφράσω τις ευχαριστίες, αλλά και την ευγνωμοσύνη μου τόσο προς το Εθνικό Θέατρο, όσο και προς τους δημιουργούς της παράστασης, οι οποίοι συνέδραμαν τους συνανθρώπους τους σε τόσο δύσκολους καιρούς. Μολονότι επρόκειτο για μια «μοναχική» παράσταση, θα ήθελα να διαβεβαιώσω τους δημιουργούς και συντελεστές της παράστασης, ότι το χειροκρότημά μας, στο τέλος της, ήταν θερμό και παρατεταμένο!

Από την Τόνια Τσαμούρη

Ο Σάμιουελ Μπέκεττ πειραματίστηκε από πολύ νωρίς, στη συγγραφική του πορεία, τόσο με την αποδόμηση της γλώσσας, όσο και με την αποσύνδεση της θεατρικής συγγραφής με την σκηνική απόδοση. Ήδη από το πρώτο του έργο, το Περιμένοντας τον Γκοντό (1952), πειραματίστηκε με το ανοίκειο που φέρει η χρήση της μη μητρικής γλώσσας. Εν προκειμένω, επέλεξε να γράψει το έργο στα Γαλλικά και στη συνέχεια να το μεταφράσει ο ίδιος στα Αγγλικά. Κατ’ αυτό τον τρόπο, αποδεσμεύτηκε από τις συγγραφικές ευκολίες που επιφυλάσσει η μητρική γλώσσα. Από πολύ νωρίς δοκιμάστηκε επίσης στα έργα που ήταν προορισμένα για το ραδιόφωνο, ενώ θέλησε να σπάσει την θεατρική ψευδαίσθηση και οικειότητα που δημιουργεί μια θεατρική αίθουσα. Το συγγραφικό προφίλ του Μπέκεττ επομένως, μοιάζει ιδανικό, θα τολμούσα να πω, για την επιλογή έργου εν μέσω καραντίνας. Δεν προϋποθέτει θεατρική σκηνή, προορίζεται για το ραδιόφωνο, ενώ θεματικά αναφέρεται συχνά στην μοναξιά και την απομόνωση του σύγχρονου ατόμου.

krapp texnes plus

Μου φάνηκε λοιπόν πολύ λογική, αλλά και ενδιαφέρουσα, η απόφαση των Ginger Creepers να παρουσιάσουν την Τελευταία Ταινία του Κραππ σε δύο ζωντανές μεταδόσεις μέσω διαδικτύου. Ωστόσο, μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, καθισμένη στην οθόνη του υπολογιστή μου. Η θεατρική ομάδα δεν αρκέστηκε στις «ευκολίες» που δημιουργεί ο Μπέκεττ για μια εκτός σκηνής παρουσίαση. Αντιθέτως, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα multimedia θέαμα, το οποίο ανέδειξε το έργο του θεατρικού συγγραφέα εναρμονίζοντάς το όχι μόνον στον 21ο αιώνα, αλλά και στις παρούσες ειδικές συνθήκες πανδημίας.

Η ιντερνετική παράσταση αρχίζει, με το τρίτο κουδούνι να κάνει την εμφάνισή του, ακόμα και μέσα από την οθόνη του υπολογιστή. Εικόνες και ήχοι από μια κουζίνα των τελών του 1950 ζωντανεύουν μέσα από την οθόνη μου, ενώ ακούγονται ήχοι από κουζινικά σκεύη ανακατεμένοι με ήχους τζαζ. Και αιφνίδια, εμφανίζεται ο Κραππ. Βλέπουμε μόνον το κεφάλι του, στριμωγμένο μέσα σε ένα ασφυκτικό κουτί. Άλλωστε κάπως έτσι δεν ζει ο σύγχρονος άνθρωπος; Μόνον που το ασφυκτικό αυτό κουτί, που περιορίζει τις κινήσεις του ανθρώπου του 2020, είναι πιο ευρύχωρο… Στη συνέχεια, γραφιστικά και εικόνες διαδέχονται το ένα το άλλο, συνοδεύοντας την αφήγηση του Κραππ, ο οποίος γυρίζει πίσω και ξανά μπρος την κασέτα του μαγνητόφωνού του. Ενώ παρακολουθώ την παράσταση, συνειδητοποιώ πόσο θα ήθελα να μπορούσα να κινούμαι και εγώ, με τον χρόνο αλλά και με τις εμπειρίες μου, όπως κινείται ο Κραππ: να γράφω και να σβήνω δηλαδή, κατά το δοκούν, πράγματα που δεν θέλω να θυμάμαι, ανθρώπους με πλήγωσαν, καταστάσεις που με πόνεσαν.

Η στιβαρή φωνή του Χρήστου Καπενή, με το απόκοσμο βλέμμα του, όταν τελικά ο Κραππ του ανοίγει στο τέλος τα μάτια, με παρασέρνει για όση ώρα παρακολουθώ την ιντερνετική παράσταση. Σε αυτό, σημαντικό ρόλο παίζει και η υπέροχη μουσική του Βύρωνα Κατρίτση. Η σκηνοθεσία του Γρηγόρη Χατζάκη έπλασε ένα μικρό διαμαντάκι, το οποίο εν μέσω πανδημίας μου άνοιξε μια μικρή χαραμάδα ελπίδας. Μολονότι διαφωνώ με τις παραστάσεις που παρουσιάζονται μέσω διαδικτύου, είτε βιντεοσκοπημένες είτε σε live streaming, η συγκεκριμένη παράσταση είναι ενδιαφέρουσα γιατί δεν ακολούθησε κανέναν από τους δύο δρόμους. Αντιθέτως, δημιουργήθηκε για να επικοινωνήσει διαδικτυακά με το κοινό της, στηριζόμενη στην τεχνολογία, σχολιάζοντας έτσι τον ιδιότυπο εγκλεισμό τον οποίο βιώνουν οι σημερινοί άνθρωποι και στον οποίο, αναγκαστικά, μαθαίνουν να ζουν.

Από την Τόνια Τσαμούρη

Ένα παιδικό βιβλίο βγαλμένο από αληθινό παραμύθι

«Το Φανταστικό Ζαχαροπλαστείο της Μόλλυ Ρόουζ»

Της Πόλλυς Αντωνιάδη

Η Πόλλυ Αντωνιάδη ανήκει στους Έλληνες που έφυγαν και ζουν πλέον στο εξωτερικό. Εν προκειμένω, ζει στο Λονδίνο, όπου και έχει δημιουργήσει τον δικό της χώρο, ο οποίος μοιάζει, πραγματικά, σαν βγαλμένος από παραμύθι. Πρόκειται για το «Μόλλυ Ρόουζ», ένα ζαχαροπολαστείο-καφέ, που βρίσκεται στο South Kensington.

molly

Οφείλω να ομολογήσω ότι η ζαχαροπλαστική, όταν μάλιστα πραγματοποιείται τόσο μαγευτικά όμορφα που τείνει να θυμίζει παραμύθι, ανέκαθεν με γοήτευε. Δεν είναι από τους τομείς στους οποίους αριστεύω, αν και τα τελευταία χρόνια, προσπαθώ ολοένα και περισσότερο. Κοιτάζοντας όμως τα υπέροχα εκτελεσμένα γλυκά της Π. Αντωνιάδη, ζήλεψα! Θα ήθελα και εγώ να μπορούσα να φτιάξω κάτι τόσο ωραίο, αλλά και νόστιμο, όπως τα πανέμορφα σοκολατένια κάπκεϊκς ή τα λαχταριστά μακαρόν ή οι φανταστικές τούρτες που μπορεί να βρει κάποιος στο Μόλλυ Ρόουζ στο Λονδίνο.

molly gliko

Μέχρι που λάβαμε, η κόρη μου και εγώ, ένα υπέροχο δώρο! Η Πόλλυ Αντωνιάδη έγραψε ένα βιβλίο, που πρόσφατα κυκλοφόρησε και στα Ελληνικά, με τίτλο, «Το Φανταστικό Ζαχαροπλαστείο της Μόλλυ Ρόουζ». Πρόκειται για ένα παιδικό βιβλίο με ιστορίες οι οποίες συνοδεύονται με εικονογράφηση βγαλμένη από όνειρο!

molly glyko3

Το καλύτερο βρίσκεται στο τέλος κάθε ιστορίας… μία συνταγή, ταιριαστή με την κάθε ιστορία. Και πρόκειται για συνταγές που μπορούν να εκτελέσουν παιδιά και γονείς ή και τα παιδιά μόνα τους. Η κόρη μου κα εγώ διαλέξαμε ήδη και φτιάξαμε την πρώτη συνταγή από το βιβλίο και οφείλω να ομολογήσω ότι, γευστικά τουλάχιστον, ήταν από τα πιο ωραία γλυκά που έχω δοκιμάσει, χωρίς ίχνος υπερβολής! Για το οπτικό του θέματος, το αφήνω στην κρίση σας, αν και νομίζω ότι επίσης τα πήγαμε αρκετά καλά…

cake aliki Το κέικ καρότου-μήλου της κουζίνας των ξωτικών

Επειδή όμως πρόκειται για ένα θέμα που αφορά στα παιδιά, προτίμησα να αφήσω την κόρη μου να μιλήσει για το «Φανταστικό Ζαχαροπλαστείο της Μόλλυ Ρόουζ».

Αλίκη, τί είναι αυτό που σου άρεσε περισσότερο στο βιβλίο;

Μου αρέσει πάρα πολύ που έχει και παραμύθια και συνταγές.

Γιατί; Τί το ιδιαίτερο έχει κάτι τέτοιο;

Κανένα άλλο βιβλίο που έχω, δεν έχει και συνταγές. Και μου αρέσει περισσότερο γιατί οι ιστορίες έρχονται από την φαντασία της συγγραφέα.

Δηλαδή, ποιες ιστορίες σου άρεσαν περισσότερο;

Προτιμώ τις φθινοπωρινές και τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες και συνταγές, γιατί τις αγαπώ πολύ αυτές τις δύο εποχές.

molly texnes plus

Γιατί τις αγαπάς τόσο πολύ;

Το φθινόπωρο μου αρέσει γιατί χαίρομαι με το Χαλοούιν, με το ότι γίνονται κίτρινα τα φύλλα. Τα Χριστούγεννα μου αρέσουν επειδή… είναι Χριστούγεννα.

Πώς σου φάνηκε το γλυκό που έφτιαξες;

Αυτή η εμπειρία μου φάνηκε κάπως… μαγική. Η μαγειρική μερικές φορές μου μοιάζει επικίνδυνη. Αλλά αυτή τη συνταγή μπορούσα να την φτιάξω σχεδόν μόνη μου. Μόνον λίγο με βοήθησες εσύ.

 
Από την Τόνια Τσαμούρη
 
 Ο νέος τρόπος ζωής επιτάσσει πλέον απομόνωση, κλείσιμο στο σπίτι και οικιακή διασκέδαση. Οι αντιστάσεις όλων μας χρειάζεται και πρέπει να είναι σθεναρές προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τον υγειονομικό εφιάλτη που έχει καταστρέψει την καθημερινότητα για το σύνολο της ανθρωπότητας. Μία από τις προσωπικές μου άμυνες είναι οι ταινίες. Πολλές και διάφορες οι ταινίες που είναι δυνατόν να παρακολουθήσει κάποιος. Ωστόσο, οι ταινίες του Γούντι Άλλεν κατέχουν ξεχωριστή και πολύ ιδιαίτερη θέση για εμένα. Οι λόγοι, πολλοί και διάφοροι: θα μοιραστώ μαζί σας, τους κυριώτερους.
 
 
 
 
1.Στις δύσκολες μέρες που διανύουμε, μια καλή κωμωδία αποδεικνύεται ίσως ως το μοναδικό γιατρικό. Οι ταινίες του Γ. Άλλεν μπορούν να κάνουν τον θεατή τους να ξεχάσει την ζοφερή πραγματικότητα. Ο γνωστός Αμερικανός σκηνοθέτης έχει «κατηγορηθεί» για ελιτίστικο χιούμορ. Εάν όμως μπορείτε να κατανοήσετε ο,τιδήποτε κωμικό προκύπτει εγκεφαλικά, χωρίς να απευθύνεται απλώς στην γελοιοποίηση άλλων ανθρώπων με χοντροκομμένα αστεία, σίγουρα θα σας γοητεύσει και θα σας κερδίσει! Από τον Νευρικό Εραστή και το Ζητείται Εγκέφαλος για Ληστεία μέχρι την Κατάρα του Πράσινου Σκορπιού, αλλά και τις Διασημότητες, το χιούμορ αναβλύζει στις ταινίες.
 
2.Ακόμα και αν νιώθετε ότι έχετε τις μαύρες σας όμως και προτιμάτε να ξεδώσετε με ένα καλό κλάμα, ο Γ. Άλλεν σας δίνει την δυνατότητα να εκτονωθείτε. Η Θλιμμένη Τζάσμιν, αλλά και το Match Point βρίσκονται εκεί για να σας παρασύρουν σε ταινίες με έντονη πλοκή και δράση.
 
 
 
 
3.Τα ταξίδια απαγορεύτηκαν, προς το παρόν. Τα νοερά ταξίδια όμως επιβάλλονται! Με τις ταινίες του Γ. Άλλεν μπορείτε να «ταξιδέψετε» στα πιο υπέροχα μέρη (Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο, Βαρκελώνη, Νέα Υόρκη…), στις πιο καταπληκτικές εποχές του χρόνου. Η ανοιξιάτικη Βαρκελώνη, το φθινοπωρινό Παρίσι, η καλοκαιρινή Ρώμη και η all-season Νέα Υόρκη θα σας κάνουν να θυμηθείτε ταξίδια που έχετε κάνει, αλλά και, με αισιοδοξία, να ονειρευτείτε και να σχεδιάσετε αυτά που θα έρθουν! Δείτε το Μεσάνυχτα στο Παρίσι, Βίκυ-Κριστίνα-Μπαρτσελόνα, Στη Ρώμη με αγάπη, Ιστορίες της Νέας Υόρκης και θυμηθείτε πώς είναι οι δρόμοι όταν είναι κατάμεστοι από κόσμο….
 
4.Η ψυχανάλυση στις μέρες μας ανθεί, καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, ανά την υφήλιο, βρίσκεται στα πρόθυρα κατάθλιψης ή είναι ήδη βουτηγμένο σε αυτήν. Ψυχαναλυθείτε λοιπόν παρέα με τους ήρωες του Γ. Άλλεν, καθισμένοι στον αναπαυτικό καναπέ του σπιτιού σας. Μπορείτε να ταυτιστείτε ή απλώς να παρακολουθήσετε τα προσωπικά, ερωτικά ή υπαρξιακά ζητήματα των ηρώων του Αμερικανού σκηνοθέτη, σε ταινίες όπως Παντρεμένα ζευγάρια, Σεπτέμβριος, Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό άνδρα, Συμφωνίες και ασυμφωνίες. Σίγουρα, θα νιώσετε πιο ανάλαφρα μετά από αυτή την ιδιότυπη ψυχανάλυση.
 
 
            5. Οι πιο γνωστοί, αναγνωρισμένοι, γοητευτικοί ηθοποιοί παίζουν στις ταινίες του Γ. Άλλεν. Από την, άλλοτε, μούσα του, Μία Φάροου και την Νταϊάν Κήτον, μέχρι την Μέριλ Στριπ, τον Νικ Νόλτε, τον Σίντνεϊ Πόλλακ, την Τζούντι Ντέιβις, τον Τζον Κιούζακ, και την Τζούλια Ρόμπερτς, την Σκάρλετ Γιόχανσον, τον Χαβιέ Μπαρδέμ, την Πενέλοπε Κρουθ, τον Άντονι Χόπκινς, τον Αντόνιο Μπαντέρας, τον Σον Πεν, την Κάθι Μπέιτς, την Κέιτ Μπλάνσετ και πολλούς άλλους ακόμα.6. Γιατί, εν τέλει, οι ταινίες του Γούντι Άλλεν είναι ένας ύμνος στη ζωή, παρόλο τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις ασυνεννοησίες που υπάρχουν στη ζωή των ανθρώπων. Και έτσι, ο σκηνοθέτης καταλήγει στο να αποδεικνύει ότι υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για να σφίξουμε τα δόντια και να συνεχίσουμε….
 
merlin
 
6. Γιατί, εν τέλει, οι ταινίες του Γούντι Άλλεν είναι ένας ύμνος στη ζωή, παρόλο τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις ασυνεννοησίες που υπάρχουν στη ζωή των ανθρώπων. Και έτσι, ο σκηνοθέτης καταλήγε6. Γιατί, εν τέλει, οι ταινίες του Γούντι Άλλεν είναι ένας ύμνος στη ζωή, παρόλο τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις ασυνεννοησίες που υπάρχουν στη ζωή των ανθρώπων. Και έτσι, ο σκηνοθέτης καταλήγει στο να αποδεικνύει ότι υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για να σφίξουμε τα δόντια και να συνεχίσουμε….
 

Από την Τόνια Τσαμούρη

Ανάμεσα στις συνέπειες της πανδημίας που συνεχίζει να ταλανίζει την ανθρωπότητα και, κατά συνέπεια, την ανθρώπινη καθημερινότητα συγκαταλέγεται και η σχέση του σημερινού ανθρώπου με το θέατρο. Σε καιρούς πανδημίας, και ενώ το θέατρο προσπαθεί να βρει εκ νέου τον βηματισμό του, θα ήταν ενδιαφέρον να ξαναθυμηθούμε ή ίσως και να γνωρίσουμε σημαντικές και εμβληματικές ταινίες που βασίστηκαν σε θεατρικά έργα. Αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο, ότι το θέατρο είναι και παραμένει ένας από τους ισχυρότερους δεσμούς της ανθρώπινης φύσης με την καλλιτεχνία, εν γένει.

  • Το Κουκλόσπιτο του Ερρίκου Ίψεν (διασκευασμένο από τον Κρίστοφερ Χάμπτον), σε σκηνοθεσία του Πάτρικ Γκάρλαντ. Η ταινία του 1973 έχει στους βασικούς ρόλους την Κλαιρ Μπλουμ (Νόρα) και τον Άντονι Χόπκινς (Τόρβαλντ). Μια από τις πιο ατμοσφαιρικές εκδοχές του γνωστού ιψενικού κειμένου θέτοντας σε νέα βάση το θέμα της πρώιμης φεμινιστικής επανάστασης.

 koyklospito tainia

  • Η Δεσποινίς Τζούλια του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Λιβ Ούλμαν. Με πρωταγωνιστές την Τζέσικα Τσαστέιν στο ρόλο της ομώνυμης ηρωίδας και τον Κόλιν Φάρελλ στο ρόλο του σαγηνευτικού Ζαν. Μια σύγχρονη παραγωγή (2014) που δίνει την δική της εκδοχή στο νατουραλιστικό κείμενο του Σουηδού θεατρικού συγγραφέα φωτίζοντας τις σκοτεινές και μύχιες ανθρώπινες επιθυμίες και σκέψεις.

 

miss julie 1 620x435

  • Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Από τις πλέον γνωστές κινηματογραφικές εκδοχές της κλασικής ιστορίας αγάπης είναι αυτή που σκηνοθέτησε ο Φράνκο Τζεφιρέλλι το 1968 με πρωταγωνιστές τους Ολίβια Χάσεϊ και Λέναρντ Ουίτινγκ. Η μουσική του Νίνο Ρότα είναι επίσης καλά χαραγμένη στη μνήμη όσων έχουν ήδη παρακολουθήσει την ταινία. Ωστόσο, από τις πιο γνωστές κινηματογραφικές εκδοχές του σαιξπηρικού μύθου είναι αυτή του 1996 σε σκηνοθεσία Μπαζ Λέρμαν, με πρωταγωνιστές τους Κλερ Ντέινς και Λεονάρντο ντι Κάπριο. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες ταινίες, ωστόσο τρομερά ενδιαφέρουσες.

 

Romeo Juliet tainia 0 0 0 0 1570393489

  • Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ του Έντουαρντ Άλμπι. Η μυθική, σχεδόν, ταινία του 1966 με πρωταγωνιστές το ,τότε καλλιτεχνικό, και όχι μόνο, ζευγάρι των Ελίζαμπεθ Τέηλορ και Ρίτσαρντ Μπάρτον, έφερε την σκηνοθετική υπογραφή του Μάικ Νίκολς. Η ταινία που έκανε ευρύτατα γνωστό τον Αμερικανό θεατρικό συγγραφέα, Έντουαρντ Άλμπι, είναι διαθέτει συγκλονιστικό καστ και εξαιρετικά δυνατή πλοκή.

poios fovatai ti virginia goulf

  • Η σημασία να είναι κανείς σοβαρός του Όσκαρ Ουάιλντ. Η γνωστή καυστική κωμωδία του Ιρλανδού συγγραφέα, σε ένα ξέφρενο παιχνίδι ρόλων σκηνοθετημένο από τον Όλιβερ Πάρκερ, το 2002, ο οποίος υπογράφει επίσης και την σεναριακή εκδοχή του έργου. Πρωταγωνιστούν οι Ρούπερτ Έβερετ, Κόλιν Φερθ, Ρις Γουίδερσπουν, αλλά και η Τζούντι Ντεντς. Μια αληθινά απολαυστική ταινία.
  • Ο θάνατος του Εμποράκου του Άρθουρ Μίλλερ. Η καταπληκτική ερμηνεία του Ντάστιν Χόφμαν στο λυρικό κείμενο του Αμερικανού συγγραφέα σκηνοθετημένο από τον Βόλκερ Σλέντορφ, το 1985, είναι κάτι που δεν πρέπει να χάσει κανείς.

ΥΓ Ο Τζον Μάλκοβιτς παίζει στο ρόλο του μεγαλύτερου γιου

 

Poster

  • Λεωφορείον ο πόθος του Τένεσσι Ουίλιαμς. Ο κινηματογράφος αγάπησε τον Τ. Ουίλιαμς, σχεδόν όσο τον αγάπησε και το θέατρο. Ως αποτέλεσμα, τα περισσότερα από τα κείμενά του μεταφέρθηκαν στην μεγάλη οθόνη. Από τις πλέον γνωστότερες ταινίες είναι η συγκεκριμένη, του 1951, με τον Μάρλον Μπράντον και την Βίβιαν Λη στους βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους.

΄Υπό την σκηνοθετική μπαγκέτα του Ελίας Καζάν. Πρόκειται για μια ταινία που συγκαταλέγεται πλέον σε αυτές που δεν πρέπει να χάσει κανείς.

 

leof

  • Λυσσασμένη Γάτα του Τένεσσι Ουίλιαμς. Ο Πολ Νιούμαν και η Ελίζαμπεθ Τέηλορ μαγνήτισαν το κοινό σε αυτή την ταινία. Ομολογουμένως, οι πρωταγωνιστές απογείωσαν ένα, κατά τα άλλα, πιο αδύναμο σενάριο από τα υπόλοιπα έργα του Ουίλιαμς. Του 1957, σκηνοθετημένο από τον Ρίτσαρντ Μπρουκς.
  • Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του Τένεσσι Ουίλιαμς. Η ταινία του 1959, φέρει την σκηνοθετική υπογραφή του Τζόζεφ Μάνκιεβιτσ. Η Κάθριν Χέμπουρν, η Ελίζαμπεθ Τέηλορ και ο Μοντγκόμερι Κλιφτ σε μια ταινία με κλασική αξία.
  • Η επιστροφή του Χάρολντ Πίντερ σε σενάριο του ίδιου και σκηνοθετημένο από τον γνωστό σκηνοθέτη Πήτερ Χολ. Το 1973 ένα από τα πιο γνωστά πιντερικά κείμενα μεταφέρεται στις κινηματογραφικές αίθουσες με τον Ίαν Χολμ, τον Σύριλ Κιούζακ και την Βίβιαν Μέρτσαντ μεταξύ άλλων να δίνουν υπόσταση στη σεναριακή εκδοχή ενός από τα σημαντικότερα έργα του Άγγλου συγγραφέα. Αινιγματικό από την αρχή έως το τέλος αποπνέει την ατμόσφαιρα ενός σωστά σκηνοθετημένου πιντερικού κείμενου. Μάθημα για επαγγελματίες του χώρου και μη.

augoustos foto 1

  • Αύγουστος του Τρέισι Λετς σε σενάριο του ίδιου του συγγραφέα και σκηνοθεσία Τζον Γουέλς. Η ταινία του 2013 με την μοναδική Μέρυλ Στριπ, αλλά και τους Τζούλια Ρόμπερτς, Σαμ Σέπαρντ, Γιούαν Μακγκρέγκορ και Κρις Κούπερ αναδεικνύει το υπέροχο αυτό έργο σε ένα μοναδικό οικογενειακό δράμα με έντονες δόσεις «μαύρης κωμωδίας». Αξίζει κάθε λεπτό αυτής της ταινίας.

rozegard

  • Ο Ρόζενκραντς και ο Γκύλντενστερν είναι νεκροί του Τομ Στόππαρντ. Από τα πιο ενδιαφέροντα σύγχρονα θεατρικά έργα του 20ού αιώνα μεταφερμένο στην μεγάλη οθόνη και σκηνοθετημένο από τον ίδιο τον θεατρικό συγγραφέα. το 1990. Μια «μαύρη» κωμωδία με τους υπέροχους Γκάρι Όλντμαν, Τιμ Ροθ και Ρίτσαρντ Ντρέυφους σε ένα ερμηνευτικό ρεσιτάλ.

 

  • Ολεάννα του Ντέιβιντ Μάμετ. Αγωνία, θυμός, εκνευρισμός, λύτρωση είναι μερικά από τα συναισθήματα που προκαλεί η κινηματογραφική εκδοχή του γνωστού θεατρικού έργου του Αμερικανού συγγραφέα. Ο Μάμετ, σε ρόλο σκηνοθέτη το 1994, ενορχήστρωσε καταπληκτικά μια πολύ καλή ταινία με τους Ουίλιαμ Μέισι και Ντέμπρα Άισενσταντ.

 

salem

  • Οι Μάγισσες του Σάλεμ του Άρθουρ Μίλλερ. Όταν ο Μίλλερ μπήκε στην περίφημη λίστα του Μακάρθουρ, απάντησε με αυτό το έργο. Το αλληγορικό και αρκετά προφητικό κείμενο του Αμερικανού συγγραφέα έλαβε σάρκα και οστά και μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη υπό την σκηνοθετική μπαγκέτα του Ντάνιελ Χάιτνερ με πρωταγωνιστές τους Ντάνιελ Ντέι-Λιούις και Γουινόνα Ράιντερ.

Της Τόνιας Τσαμούρη

Τα θέατρα μάλλον ανοίγουν… Κάποια κανονικότητα -ποια κανονικότητα;- με άπειρες προφυλάξεις, δείχνει ότι προσπαθεί να επιστρέψει… Και εμείς ετοιμαζόμαστε να γυρίσουμε στα θέατρα. Στην τέχνη, που τόσο έχει λείψει από τη ζωή. Σε ποια θεατρική πραγματικότητα όμως ετοιμαζόμαστε να επιστρέψουμε; Ποια θεατρική «κανονικότητα» αφήσαμε πίσω μας πριν από μερικούς μήνες; Και ήταν τόσο υπέροχη η «κανονικότητα» αυτή, που μας έχει ήδη λείψει; Ή μήπως τώρα είναι η ώρα για να αλλάξουν, προς το βέλτιστον, κάποια πράγματα, αφού «μηδέν κακόν αμιγές καλού»;

Στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου διαδρομής ως θεατρολόγου, στα τέλη του περασμένου αιώνα, βρέθηκα συχνά αντιμέτωπη με συμπεριφορές εντελώς αντι-επαγγελματικές: από την απαξίωση της σημασίας του χρόνου μου έως τις οικονομικές μου απολαβές. Συχνά άκουσα, από το στόμα καταξιωμένων επαγγελματιών, ότι θα έπρεπε να είμαι ευχαριστημένη που δουλεύω δίπλα τους, ότι είμαι τυχερή που έχω κάνει το χόμπυ μου επάγγελμα και ότι αφού βρισκόμουν στο ξεκίνημα της διαδρομής μου δεν θα έπρεπε να αξιώνω αμοιβή….! Μετά λύπης μου διαπιστώνω, ότι αυτές και ακόμα χειρότερες, είναι οι συνθήκες τις οποίες αντιμετωπίζουν οι νέοι, αλλά και αρκετοί, παλιότεροι, στο χώρο του θεάτρου μέχρι σήμερα. Άνθρωποι κακοπληρωμένοι, που εργάζονται συχνά σε άσχημες συνθήκες, που αναγκάζονται να κάνουν δύο και τρεις και τέσσερις δουλειές για να επιβιώσουν, που αντιμετωπίζονται σαν «εραστές της τέχνης» απαρτίζουν, σε μεγάλο βαθμό, τον χώρο του θέατρου στην χώρα μας.

Μήπως όμως ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε πρώτα εμείς, οι επαγγελματίες του χώρου, με σοβαρότητα την δουλειά μας; Είναι γεγονός ότι νιώθω πολύ τυχερή που μπορώ να βιοπορίζομαι από κάτι που το επέλεξα -δεν με επέλεξε- και το αγαπώ πολύ: το θέατρο. Ταυτόχρονα όμως, δεν ξεχνώ ότι αυτή είναι η δουλειά μου. Μπορεί να κατάφερα να κάνω το χόμπυ μου επάγγελμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κοπιάζω, δεν αγχώνομαι, δεν απουσιάζω από την οικογένειά μου για να μπορώ να ανταπεξέρχομαι στις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις, όπως όλοι οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Αξιώνω να αναγνωρίζονται οι κόποι μου, οι γνώσεις μου και οι εμπειρίες μου, όχι μόνον ηθικά, αλλά και υλικά. Το ίδιο λέω συχνά και στους μαθητές μου. Θεωρείται σχεδόν ὃνειδος το να πληρώνεται ένας επαγγελματίας του θεάτρου στη χώρα μας. Ως αποτέλεσμα, πολλοί είναι αυτοί που περιμένουν τις πενιχρές και κατακερματισμένες κρατικές επιχορηγήσεις, προκειμένου να ανεβάσουν μια παράσταση για είκοσι μέρες. Έτσι, καταλήγουμε να έχουμε άπειρους θιάσους, αναρίθμητες παραστάσεις και πένητες επαγγελματίες.

Ενόψει της επανέναρξης της θεατρικής δραστηριότητας στη χώρα μας, εν μέσω πανδημίας, ονειρεύομαι την ανθοφορία του χώρου, αλλά και των ανθρώπων του. Και επειδή δεν μου αρέσουν τα ευχολόγια, πιστεύω ότι αυτή τη φορά κάτι θα αλλάξει επιτέλους….

Από την Τόνια Τσαμούρη

«…δεν με ενδιαφέρει να βοηθήσω τους ανθρώπους να καταλάβουν [τα έργα μου]» Χάρολντ Πίντερ*

 

Σε μια σεζόν, που η αβεβαιότητα δείχνει να έχει τον πρώτο και τον βασικότερο λόγο, το θέατρο και οι άνθρωποί του, προσπαθούν να διατηρήσουν την ψυχραιμία και την δημιουργικότητά τους. Το ένα μετά το άλλο διάφορα θεατρικά σχήματα και θίασοι ανακοινώνουν τον προγραμματισμό τους για την επερχόμενη χρόνια, ευχόμενοι όλοι να γίνουν πραγματικότητα τα σχέδια και τα όνειρα του καθενός.

Σε αυτή την δύσκολη, ομολογουμένως, χρονιά, ο Χάρολντ Πίντερ δείχνει ότι θα έχει την τιμητική του. Γνώριμος στο θεατρικό κοινό συγγραφέας, τόσο μέσα από τα έργα του, που ανεβαίνουν αρκετά συχνά στην Ελλάδα, όσο και από τις επισκέψεις του στην χώρα μας. Ωστόσο, παραμένει, εν πολλοίς, παρεξηγημένος και αρκετά άγνωστος, κατ’ ουσίαν, στην πλειονότητα του κόσμου.

Εκπρόσωπος του «θεάτρου του παραλόγου» είναι η γνωστότερη περιγραφή που του αποδίδεται. Ο Πίντερ όμως κάθε άλλο παρά εκφραστής του συγκεκριμένου θεατρικού ρεύματος υπήρξε. Εραστής της ζωής, παρατηρητής των ανθρώπων, άνθρωπος του θεάτρου ο ίδιος, προσπάθησε (και τα κατάφερε, θεωρώ) να αποδώσει πλήρως την ανθρώπινη καθημερινότητα, τις μύχιες ανθρώπινες σκέψεις και τα πιο απόκρυφα συναισθήματα, την φθαρτότητα της ανθρώπινης φύσης και της γενετήσιας παρόρμησης του ανθρώπινου γένους σε συνδυασμό με πολιτικο-κοινωνικές προεκτάσεις των εκάστοτε κοινωνιών.

Στους εξαιρετικά δύσκολους καιρούς που βιώνει ο πλανήτης παγκοσμίως, η καθημερινότητά μας είναι πλέον αυτό που όλοι επιζητούμε και ελπίζουμε να αποκτήσουμε ξανά. Η ανάδειξη της καθημερινότητας και η επιμονή σε αυτήν από τον βραβευμένο με Νόμπελ Λογοτεχνίας συγγραφέα φέρνει απόηχους από μια άλλη εποχή. Ταυτόχρονα, η ανάδειξη θεμάτων που άπτονται της πολιτικής ατζέντας αναδεικνύουν τα έργα του Πίντερ ως πολιτικά (όπου πολιτικό είναι ο,τιδήποτε σχετίζεται με τον πολίτη=πόλις).

Υπό αυτό το πρίσμα, ο Πίντερ υπήρξε ένας συγγραφέας που αποτύπωσε την ανθρώπινη φύση όπως είναι. Αυτό υπογραμμίστηκε και από την, τόσο ιδιότυπη, χρήση της γλώσσας, η οποία όμως παρερμηνεύτηκε ως κάτι δυσνόητο. Οι περίφημες «σιωπές» και «παύσεις» στην γραφή του αντιμετωπίστηκαν με την ίδια αμηχανία, όπως αντιμετωπίζονται οι νότες σε μια δύσκολη παρτιτούρα. Στην πραγματικότητα όμως, η γλώσσα του Πίντερ αποτυπώνει απλώς την επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων, οι οποίοι ποτέ δεν αποκαλύπτονται πλήρως στον συνομίλητή τους (όπως συμβαίνει δηλαδή και στην αληθινή ζωή).

prodosia (1)

 

Στον επικείμενο θεατρικό χειμώνα, τρία έργα έχουν προγραμματισθεί για να παρουσιαστούν σε αίθουσες της πρωτεύουσας. Πρόκειται για το «Τέφρα και Σκιά», το οποίο θα σκηνοθετήσει ο Γιώργος Σκευάς στο «Θέατρο της Οδού Κυκλάδων» με την Μαρία Σκουλά και τον Δημήτρη Ήμελλο, την «Προδοσία» σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη, ο οποίος και πρωταγωνιστεί μαζί με τους Αθηνά Μαξίμου και Λάκη Λαζόπουλο στο «Θέατρο Βρετάνια» και τέλος, την «Κολεξιόν», την οποία θα ανεβάσει ο Τάσος Πυργιέρης σε νέα μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη.

Με την ευχή και την ελπίδα όλων μας να μπορέσουμε να τις απολαύσουμε!

 

 

*Gussow, Mel. Conversations with Pinter: 42.

9+1 ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΕΡΜΗΝΕΥΣΑΝ ΤΗΝ ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ

Της Τόνιας Τσαμούρη

Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη χαρακτηρίζονται από την επιθυμία για φυγή από την πραγματικότητα προς έναν φαντασιακό κόσμο που ομοιάζει με μία ουτοπία που, ευκταίο θα ήταν, να είναι αληθινή. Η αρχαία κωμωδία στόχο είχε να στιγματίσει τα κακώς κείμενα, αφενός και αφετέρου, να προτρέψει τους Αθηναίους της εποχής να αλλάξουν συμπεριφορά οδεύοντας προς μία ιδανική κοινωνία.

Η Λυσιστράτη, γραμμένη το 411 π.Χ., αποτελεί ορόσημο στην κωμωδιογραφία, καθώς πριν τον ρόλο της Λυσιστράτης αποτυπώνονταν είτε μυθολογικές μορφές, είτε γυναίκες που σχετίζονταν με σημαντικούς άνδρες (βλ. A Guide to Ancient Greek Drama). Η σημασία αυτού του ρόλου αποτυπώνεται από την παραστασιογραφική ιστορία του στην Ελλάδα. Σημαντικές γυναίκες ηθοποιοί έχουν ερμηνεύσει τον Αριστοφανικό ρόλο της Λυσιστράτης, καθώς επίσης και τους ρόλους των Κλεονίκης, Μυρρίνης και Λαμπιτώς, που την συνοδεύουν στις περιπέτειές της.

 

 aroni texnes plus

Από τις πλέον αξιοσημείωτες παρουσίες, αυτή της Μαίρης Αρώνη στον ομώνυμο ρόλο, με την νέο-εμφανιζόμενη Τζένη Καρέζη, στο ρόλο της Μυρρίνης, το 1957 (Εθνικό Θέατρο, Σκηνοθεσία: Αλέξης Σολομός). Η μεγάλη επιτυχία της παραστάσης φαίνεται από τις τρεις επαναλήψεις της κατά τα επόμενα χρόνια.

 

lysistrati texnes plus

Θύελλα αντιδράσεων αποτυπώνει η κριτικογραφία της εποχής, όταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη κατέβηκε στην Επίδαυρο για να ερμηνεύσει την Λυσιστράτη. Σκηνοθετημένη και αυτή από τον Αλέξη Σολομό (Προσκήνιο Αλέξη Σολομού), θεωρήθηκε από μερίδα των κριτικών, ότι «επάτησε με ακρίβεια επάνω στα ‘κλασικά’ χνάρια που άφησε ο ηγεμονικός βηματισμός της κ. Μαίρης Αρώνη και δεν τα πρόδωσε» (Τάσος Λιγνάδης, Η Καθημερινή, 9/7/1986).

 

Geraldine James

Μερικά χρόνια αργότερα (1994), ερμηνεύει την ανατρεπτική Αριστοφανική ηρωίδα η Τζεραλντίν Τζέιμς σκηνοθετημένη από τον Πήτερ Χολ (The Peter Hall Company), σε μια παράσταση που δεν κέρδισε τις εντυπώσεις κοινού και κριτικών.

 

mirka papakonstantinou lysistrati

Το 2002, στην ορχήστρα της Επιδαύρου εμφανίζεται η Μίρκα Παπακωνσταντίνου έχοντας στο πλάι της την Ελένη Γερασιμίδου στο ρόλο της Κλεονίκης, σκηνοθετημένες από τον Γιώργο Μιχαλακόπουλου (Θέατρο Διαδρομή).

 

lysistrati koniordou texnes plus

Αλλά και την χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2004, το Εθνικό Θέατρο επέλεξε την Λυσιστράτη, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, η οποία στη συνέχεια περιόδεψε στο εξωτερικό. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Λυδία Κονιόρδου, με την Ελένη Καστάνη στο ρόλο της Κλεονίκης.

 

lysistrati louizidou

Η Λυσιστράτη του Κ.Θ.Β.Ε. σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη, το 2007, έφερε στο θέατρο του Ασκληπιού την Ρένια Λουιζίδου, η οποία είχε κοντά της τις Μίνα Αδαμάκη και Δάφνη Λαμπρόγιαννη, στους ρόλους της Κλεονίκης και της Μυρρίνης, αντίστοιχα.

Το 2016, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός επιλέγει την Λένα Κιτσοπούλου για Λυσιστράτη στην παράστασή του (Εθνικό Θέατρο). Σε μια διαφορετική σκηνοθεσία, με μια σίγουρα πιο σύγχρονη και ανατρεπτική ματιά, η Κιτσοπούλου ενδύθηκε τον ρόλο της Λυσιστράτης απεκδυόμενη τα ρούχα της, καθώς η δράση είχε τοποθετηθεί σε ένα είδους σύγχρονου μπουντουάρ.

Το 2014, την σκυτάλη παίρνει η Μαρία Καβογιάννη έχοντας στο πλάι της της Καίτη Κωνσταντίνου (Κλεονίκη) και την νεοεμφανιζόμενη Νάντια Κοντογεώργου στο ρόλο της Λαμπιτώς. Την σκηνοθεσία είχε ο Τσεζάρις Γκραουζίνις (Λυκόφως-ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου).

Μολονότι δεν είναι Επιδαύρια, αξίζει να αναφερθεί η, κατά Μιχάλη Κακογιάννη, Λυσιστράτη, με την Μάγια Μόργκενστερν στον ομώνυμο ρόλο, τον χειμώνα του 2005 (Ο.Μ.Μ.Α.)

Τέλος, δεν είναι λίγες οι φορές, που είδαμε άνδρες να υποδύονται τον ρόλο της Λυσιστράτης, ακολουθώντας τις επιταγές του αρχαίου ελληνικού θέατρου, στο οποίο όλους τους ρόλους τους ερμήνευαν μόνον άνδρες. Μεταξύ τους, μπορούν να αναφερθούν ο Θύμιος Καρακατσάνης (ερμήνευσε δύο φορές την Λυσιστράτη), ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και ο Γιάννης Μπέζος.

Φέτος, τον ρόλο της Λυσιστράτης πρόκειται να ερμηνεύσει η Βίκυ Σταυροπούλου. Αγαπητή ηθοποιός από το κοινό, κατεβαίνει στην Επίδαυρο σκηνοθετημένη από τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο. Στους ρόλους της Κλεονίκης, της Μυρρίνης και της Λαμπιτώς οι Στεφανία Γουλιώτη, Αγορίτσα Οικονόμου και Βίκυ Βολιώτη, αντίστοιχα. Η παράσταση θα ανέβει στο αρχαίο θέατρο του Πολυκλείτου στις 31 Ιουλίου, 1 & 2 Αυγούστου 2020.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Γεωργουσόπουλος, Κώστας-Ομάδα Θεατρολόγων. Επίδαυρος: Το Αρχαίο Θέατρο, οι Παραστάσεις. εκδ. Μίλητος, 2001.

  • Storey, Ian C. & Arlene Allan, A guide to Ancient Greek Drama. Maldene: Blackwell Publishing, 2005.

Από την Τόνια Τσαμούρη

 

Η ΕΠΙΔΑΥΡΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΣΩΝ

Η Αισχύλεια Τραγωδία Και οι Παραστάσεις της τα Τελευταία 50 Χρόνια στην Επίδαυρο. 

 

Οι Πέρσες είναι η αρχαιότερη από τις σωζόμενες τραγωδίες. Είναι όμως και μία από τις πλέον πολιτικές τραγωδίες, σύμφωνα και με την Ruth Scodel. Ο Αισχύλος έγραψε το έργο, ενώ ακόμα βρισκόταν εν εξελίξει ο πόλεμος των Ελλήνων με τους Πέρσες. Ο τραγικός ποιητής, ο οποίος είχε πολεμήσει ο ίδιος εναντίον των Περσών, προσπάθησε με αυτό του έργο όχι να πανηγυρίσει την νίκη των Ελλήνων επί των Περσών, αλλά να προειδοποιήσει και να επιστήσει την προσοχή των συμπολιτών του στις συνέπειες της αλαζονείας και του άκρατου επεκτατισμού. Άλλωστε η υπερεκτίμηση των δυνάμεων και η απαξίωση του εχθρού ήταν αυτά που είχαν οδηγήσει τους Πέρσες στην καταστροφή. Δυστυχώς, οι προειδοποιήσεις του Αισχύλου δεν βρήκαν ευήκοα ώτα στην Αθήνα, με αποτέλεσμα, μερικά χρόνια αργότερα, την συντριπτική ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο.

Οι Πέρσες είναι ένα διαχρονικό κείμενο, το οποίο ανακαλύπτουν εκ νέου οι άνθρωποι σε διάφορα ανεβάσματα ανά τον κόσμο. Άξιο παρατήρησης είναι ωστόσο το γεγονός ότι από το 1954, οπότε και ξεκίνησε ο θεσμός του «Φεστιβάλ Επιδαύρου», για τη συγκεκριμένη τραγωδία χρειάστηκε περισσότερα από 15 χρόνια προκειμένου να βρει το δρόμο της για την ορχήστρα της Επιδαύρου.

 

kakia panagiotou perses

To 1971 ο Τάκης Μουζενίδης σκηνοθετεί για πρώτη φορά την τραγωδία στην Επίδαυρο, στη φωτό η Κάκια Παναγιώτου (Άτοσσα)

Συγκεκριμένα, η πρώτη επιδαύρια παράσταση των Περσών, τοποθετείται χρονολογικά το 1971, όταν παρουσιάστηκε από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη, μετάφραση Τάσου Ρούσσου και πρωταγωνιστές τους Κάκια Παναγιώτου, Γκίκα Μπινιάρη, Στέλιο Βόκοβιτς και Βασίλη Κανάκη. Το κείμενο ανέβηκε επτά χρόνια αργότερα, το 1978, αυτή την φορά από το Κ.Θ.Β.Ε., σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, μετάφραση Τ. Ρούσου και πρωταγωνιστές τους Αντιγόνη Βαλάκου, Δημήτρη Καρέλλη, Μάνο Κατράκη και σε διπλή διανομή τους Πέτρο Φυσσούν-Δημήτρη Βάγια.

 

1978 persesΗ αφίσα της παράστασης του 1978, σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου 

 Το 1984 η τραγωδία κατεβαίνει στην Επίδαυρο με το Εμπειρικό Θέατρο και φέροντας την σκηνοθετική υπογραφή του Αλέξη Μινωτή. Πρωταγωνιστούν, εκτός του ίδιου του σκηνοθέτη, οι Ελένη Χατζηαργύρη, Χρήστος Πάρλας και Αριστοτέλης Αποσκίτης.

 

Βίντεο από την αναβίωση των Περσών το 2020

Το 1987 παρουσιάζεται η εκδοχή του Θεάτρου Τέχνης σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν και για πρώτη φορά ακούγεται στην ορχήστρα το κείμενο στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και λυρική μετάφραση του Παναγιώτη Μουλλά. Στην παράσταση έπαιζαν οι Ρένη Πιττακή, Γιώργος Λαζάνης, Βάσος Ανδρονίδης και Γιάννης Καρατζογιάννης (η παράσταση αναβιώθηκε το 1988 και το 2000). Τρία χρόνια αργότερα, το 1990, το Εθνικό Θέατρο επιστρέφει με την ίδια τραγωδία, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα και μετάφραση Τάσου Ρούσσου, με τους Μαρία Σκούντζου, Νίκο Μπουσδούκο, Νίκο Γαλιάτσο και Κώστα Κλεφτόγιαννη.

 

perses 1990

Πριν 30 χρόνια στην Επίδαυρο....Αριστερά: Μαρία Σκούντζου (Άτοσσα). Δεξιά: Νίκος Μπουσδούκος (Αγγελιοφόρος) και ο Χορός.

 

Το 1995 παρουσιάζεται, για πρώτη φορά στο θέατρο του Ασκληπιού, η κατά Θ.Ο.Κ. εκδοχή του Αισχύλειου κειμένου, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους, με την Δέσποινα Μπεμπεδέλη, τον Στέλιο Καυκαρίδη και τον Βαρνάβα Κυριαζή.

perses vogiatzis

Η φωτογραφία είναι από το ηλεκτρονικό αρχείο του Εθνικού Θεάτρου από την παράσταση των Περσών το 1999, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή

Το 1999 ο Λευτέρης Βογιατζής με το Εθνικό Θέατρο επιλέγει τους Πέρσες σε μετάφραση Π. Μουλλά και πρωταγωνιστές τους Μαρία Κατσιαδάκη, Σοφοκλή Πέππα, Φάνη Μουρατίδη και Ακύλα Καραζήση.

 

 

Για πρώτη φορά βρέθηκαν να παίζουν μαζί Έλληνες και Τούρκοι ηθοποιοί στην παράσταση «Πέρσες του Αισχύλου»υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Θόδωρου Τερζόπουλου. Για τις ανάγκες της παράστασης οι Τούρκοι ηθοποιοί ήρθαν στην Αθήνα και συναντήθηκαν με τους Έλληνες συναδέλφους τους όσο διαρκούσαν οι πρόβες στο θέατρο «Άττις». Στη συνέχεια οι Έλληνες ηθοποιοί αντάμωσαν με τους Τούρκους συναδέλφους τους στην Κωνσταντινούπολη για την τελική πρόβα και την παράσταση που δόθηκε στον Ναό της Ειρήνης του Θεού στο Τοπ Καπί.

Μια διαφορετική πρόταση επί του έργου καταθέτει το 2006 ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, ο οποίος δούλευε με το κείμενο ήδη από το 1993. Οι Πέρσες εκείνης της χρονιάς, από το Θέατρο Άττις, αποτελούμενοι από ελληνοτουρκικό χορό, εγκαινίασαν τα Επιδαύρια στέλνοντας ένα ηχηρό κοινωνικό, αλλά και πολιτικό μήνυμα για τις σχέσεις των δύο λαών.

 

 

xatzisavas

Ο αξέχαστος Μηνάς Χατζησάββας σε στιγμιότυπο από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου

Το 2009 το Εθνικό Θέατρο καταθέτει μία ακόμα πρόταση αναφορικά με το Αισχύλειο κείμενο μέσω της σκηνοθεσίας του Dimiter Gotscheff και της μετάφρασης της Ελένης Βαροπούλου. Πρωταγωνιστούσαν οι, Αμαλία Μουτούση, Μηνάς Χατζησάββας, Νίκος Καραθάνος και η Λένα Κιτσοπούλου. Άλλη μια αναβίωση των Περσών πραγματοποιήθηκε το 2014 σε μια ενδιαφέρουσα πρόταση υπό την σκηνοθετική μπαγκέτα της Νικαίτης Κοντούρη, σε μετάφραση Π. Μουλλά και έναν αποκλειστικά ανδρικό θίασο, με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Φέρτη, Άκη Σακελλαρίου, Λάζαρο Γεωργακόπουλο και Γιώργο Κολοβό.

 

karampeti

Στην εκδοχή της τραγωδίας  από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, η Καριοφυλλιά Καραμπέτη ήταν μια συγκλονιστική Ατόσσα. 

 

Το 2017 παρουσιάστηκε για δεύτερη φορά η αρχαία τραγωδία από τον Θ.Ο.Κ. σε μια άκρως ερεθιστική εκδοχή του Άρη Μπινιάρη και σε μετάφραση του Π. Μουλλά. Πρωταγωνιστούσαν οι Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Νίκος Ψαρράς, Αντώνης Μυριαγκός και Χάρης Χαραλάμπους.

 

perses 2020

Στιγμιότυπο προβών από την φετινή παράσταση του Εθνικού Θεάτρου φωτό:Μαριλένα Αναστασιάδου

Οι Ασχύλιοι Πέρσες φέτος μεταφέρονται στην ορχήστρα του θεάτρου της Επιδαύρου, υπό εξαιρετικά ιδιαίτερες και πολύ δύσκολες κοινωνικές συνθήκες. Ο Δημήτρης Λιγνάδης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, αναλαμβάνει την σκηνοθεσία σε μετάφραση του Θεόδωρου Κ. Στεφανόπουλου. Στην παράσταση συμμετέχουν οι Βασίλης Αθανασόπουλος, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Μιχάλης Θεοφάνους, Νίκος Καραθάνος, Λυδία Κονιόρδου, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Λαέρτης Μαλκότσης, Γιώργος Μαυρίδης, Αργύρης Ξάφης, Αργύρης Πανταζάρας, Δημήτρης Παπανικολάου, Γιάννος Περλέγκας, Αλμπέρτο Φάις.

Μάλιστα για πρώτη φορά θα έχουν την ευκαιρία να την παρακολουθήσουν μέσω διαδικτύου σε συνεργασία με την Google Ελλάδος. Το live streaming θα είναι διαθέσιμο σε ολόκληρο τον κόσμο εκτός Ελλάδας, αποκλειστικά μέσω της πλατφόρμας του YouTube και αφορά την παράσταση του Σαββάτου (25 Ιουλίου) στις 21:00 ώρα Ελλάδος. 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γεωργουσόπουλος, Κώστας-Ομάδα Θεατρολόγων. Επίδαυρος: Το Αρχαίο Θέατρο, οι Παραστάσεις. εκδ. Μίλητος, 2001.

Easterling, P. E., Ed. An Introduction to Greek Tragedy. Cambridge, 1997.

Scodel, Ruth. An Introduction to Greek Tragedy. Cambridge, 2011.

 

Φωτογραφίες από το αρχείου του Εθνικού Θεάτρου

Κεντρική φωτογραφία Μαριλένα Αναστασιάδου

 

 

Είδα Τους «Πέρσες» Σε Σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη Στο Ηρώδειο

 

Αμαλία Μουτούση: «Έχω Επίγνωση Του Τι Σημαίνει Να Μην Μπορείς Να Είσαι Ο Εαυτός Σου»

 

Ρένη Πιττακή: «Δεν Υπάρχουν Πόλοι, Κέντρα Που Να «Συγκρατούν» Τους Ηθοποιούς»

popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία