Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
 

Είδα τον «Αύγουστο» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

«Θεέ μου, δόξα τω Θεώ που δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον. Δεν θα σηκωνόμασταν από το κρεβάτι».

«Η γυναίκα μου παίρνει χάπια και εγώ πίνω. Δεν πίνω επειδή η γυναίκα μου παίρνει χάπια», μας ξεκαθαρίζει ο Μάνος Βακούσης ως Μπέβερλι Γουέστον μπροστά από τη βελούδινη κουρτίνα του θεάτρου, δίπλα στο γραφείο του, που είναι γεμάτο μπουκάλια ουίσκι και βότκας.

Η σκηνή θα τελειώσει και ο ηθοποιός δεν θα εμφανιστεί ξανά, αφού στο έργο του Τρέισι Λετς «Αύγουστος» ο γνωστός αλκοολικός ποιητής εξαφανίζεται μια αυγουστιάτικη νύχτα και όλο το σόι έρχεται αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα αβάσταχτα σκληρή.

Πάθη, ίντριγκες, μυστικά και παιδικά τραύματα θα βγουν στην επιφάνεια όταν τα μέλη της διαλυμένης του οικογένειας θα συγκεντρωθούν για να τον αναζητήσουν.

Η κληρονομικότητα και η επιρροή του κοινωνικού περιβάλλοντος είναι παράγοντες που διαμορφώνουν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους. Οι άνθρωποι λατρεύουν να μισιούνται και να αγαπιούνται ταυτόχρονα και οι σχέσεις είναι πολύπλοκες. Έτσι η σκηνική τους απεικόνιση αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ξέρει να παίζει με την ακρίβεια και το καυστικό χιούμορ και να ισορροπεί μοναδικά τραγικές και κωμικές καταστάσεις, το διαπιστώσαμε και στον «Θεό της Σφαγής». Εδώ το εγχείρημα είναι πολύ πιο δύσκολο, το έργο πολυπρόσωπο, ο θίασος εντεκαμελής και οι χαρακτήρες πολυδιάστατοι.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης παραδίδει στο κοινό μια σπουδαία ανάγνωση (εξαιρετική και η μετάφραση του Μανώλη Δούνια) και ευτύχησε να συνεργαστεί με μια ομάδα ταλαντούχων ηθοποιών.

Ο θίασος διαχειρίζεται το τραγικό, χωρίς να του δίνει έμφαση. Αντίθετα οι ερμηνείες έχουν τόσο ρεαλισμό –γραμμή που επιβάλλει η σκηνοθεσία–, ώστε η παράσταση αναπνέει και σε κερδίζει.

Η Θέμις Μπαζάκα στο ρόλο της Βάιολετ, μιας ιδιαίτερα πολυσύνθετης προσωπικότητας, έχει αρκετές δυνατές στιγμές, για παράδειγμα, όταν επιτίθεται σε όλη την οικογένεια στο τραπέζι της κηδείας. Στην έναρξη και στο φινάλε όμως κάτι δεν λειτουργεί. Σε πολλές σκηνές η ηθοποιός, προσπαθώντας να πείσει για μια κατάσταση –«αλλού πατάω και αλλού βρίσκομαι από τα πολλά φάρμακα»–, κινείται μάλλον στα όρια της υπερβολής. Εκείνες τις στιγμές έρχεται στη μνήμη του θεατή η ερμηνεία της Μέριλ Στριπ από την ομώνυμη ταινία και η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Συγκινητική είναι η ηθοποιός και στη σκηνή που απευθύνεται στον απόντα σύζυγο, μιλώντας στο βιβλίο με την αφιέρωση που της άφησε πίσω. Επίσης δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την επιτυχία της να εκπέμψει όλη την απελπισία του χαρακτήρα και τη σύγκρουση με τις κόρες, που κρύβει και μια μεγάλη αγάπη προς αυτές. «Δεν ήρθες όταν έμαθες ότι έχω καρκίνο, αλλά τώρα που εξαφανίστηκε ο πατέρας σου», θα πει κάποια στιγμή στην Μπάρμπαρα.

Η Μαρία Πρωτόπαππα άμα τη εμφανίσει της με την ιστορία με τα παπαγαλάκια δίνει άλλο ρυθμό στην παράσταση. Ως πρωτότοκη κόρη της οικογένειας εντυπωσιάζει με τον τρόπο που διαχειρίζεται τις εναλλαγές του κωμικού και του δραματικού στοιχείου και αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσο σπουδαία ηθοποιός είναι.

Η Βίκυ Βολιώτη υποδύεται τη μεσαία κόρη και καταφέρνει να είναι η ήρεμη δύναμη, που κάνει την έκπληξη. Μια ερμηνεία με βάθος και ουσία.

Η Μελίνα Ασλάνογλου ως απελπισμένη γεροντοκόρη, με συνεδρίες σε ψυχολόγους και την αστρολογία στο τσεπάκι, είναι σαρωτική. Νομίζω δεν την έχω δει καλύτερη.

Τον Μάνο Βακούση, όπως προανέφερα, τον βλέπουμε μόνο στην έναρξη, όμως η παρουσία του είναι καταλυτική.

Απολαυστικός ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, ένα ερμηνευτικό δώρο για τον «Αύγουστο». Η σκηνή της προσευχής στο τραπέζι είναι καταπληκτική. Συγκινητικός και ανθρώπινος όταν επιτίθεται στη σύζυγό του Μάττυ Φέη (Μαρία Κατσιαδάκη) για το bulling που κάνει στο γιο τους Θύμιο Κούκιο. Εξαιρετικοί αμφότεροι. Ξεχωρίσαμε τη Μαρία Κατσιαδάκη στην εξομολόγησή της για την πατρότητα του παιδιού και τον Θύμιο Κούκιο για το υπέροχο τραγούδι του Μίνωα Μάτσα, που έπαιξε και τραγούδησε στο πιάνο.

Πλήρης η σκηνική συμπεριφορά του Κώστα Ανταλόπουλου ως κυνικού καθηγητή και συζύγου, που λοξοδρόμησε με την πιτσιρίκα φοιτήτριά του.

Πηγαία στο ρόλο της Ινδιάνας νοσοκόμας η Ορόρα Μαριόν, κλέβει τις εντυπώσεις από την πρώτη σκηνή. Πειστικός και ο Νίκος Αλεξίου ως αρραβωνιαστικός μεγαλοστέλεχος.

Η Σίσσυ Τουμάση είναι το απόλυτο δεκαπεντάχρονο. Η ερμηνεία δεν πείθει μόνο εμφανισιακά, είναι και ουσιαστική.

Το σκηνικό της Αθανασίας Σμαραγδή είναι πολυσήμαντο τόσο για το ίδιο το έργο όσο και για τους ήρωές του. Δεν υπάρχει σπίτι, υπάρχει ο σκελετός του. Γυμνά δοκάρια, όπως και γυμνές ψυχές εκτεθειμένες στον αλληλοσπαραγμό.

Το εικαστικό αποτέλεσμα συμπληρώνουν τα καλόγουστα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη και οι φωτισμοί του Αλέκου Γιάνναρου.

 

 

Video

Στις 18 Αυγούστου, το πιο όμορφο κορίτσι του ελληνικού κινηματογράφου, ένα αξέχαστο crazy girl, μας αφήνει για πάντα....

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία