Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
 

Είδα: «Giulio Cesare» σε σκηνοθεσία Daniele Salvo- Αποστολή στην Ιταλία Κύριο

Από τον Αναστάση Πινακουλάκη

 

Liberta! Αναφωνούν οι Πληβείοι λίγο αφού προπηλακίστηκε ο Ιούλιος Καίσαρας.

Την περασμένη εβδομάδα ταξίδεψα στην Αιώνια Πόλη, και περπάτησα στους δρόμους που είναι γεμάτη με τα ξακουστά της επιτεύγματα. Την τρίτη ημέρα της παραμονής μου, επισκέφτηκα την Villa Borghese, μια πράσινη όαση γεμάτη Τέχνη και μια απαραίτητη ησυχία από την κοσμοπλημμυρισμένη Ρώμη. Στην Villa Borghese, θα περιπλανηθεί κανείς στο καταπράσινο πάρκο, θα έχει μια υπέροχη πανοραμική θέα της Ρώμης, έχει τη δυνατότητα να επισκεφτεί την διάσημη Πινακοθήκη (χρειάζεται κράτηση από πριν γιατί γίνεται συχνά sold out), το Βιόπαρκο, τρία θέατρα και πολλούς χώρους Τέχνης. Μέσα εκεί βρίσκεται το Silvano Toti Shakespeare Globe, στα πρότυπα του αγγλικού Shakespeare Globe. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της Ρώμης, με 1.400 θέσεις. Λειτουργεί τη θερινή περίοδο (Ιούνιο με αρχές Οκτώβρη) καθώς έχει ανοιχτή οροφή με ρεπερτόριο Shakespeare.

Παρακολούθησα την παράσταση Giulio Cesare σε σκηνοθεσία Daniele Salvo, μ’ ένα καστ ηθοποιών της πρώτης γραμμής της γειτονικής μας χώρας. Ο Σαίξπηρ τοποθετεί συχνά την υπόθεση των έργων του στην Ιταλία (Ρωμαίος κι Ιουλιέτα, Δύο Άρχοντες από τη Βερόνα), αλλά δε θα μπορούσα να πετύχω πιο ταιριαστή παράσταση έργου του, αφού ο Ιούλιος Καίσαρας, πιάνει ένα κλασσικό ρωμαϊκό θέμα, την προδοσία του Ιουλίου Καίσαρα από την Σύγκλητο και ειδικότερα από αυτούς που θεωρούσε φίλους του. Γραμμένο το 1598, και με πρώτη παράσταση αυτή της 21ης Σεπτεμβρίου του 1599 (με μια μέρα διαφορά από την φετινή πρεμιέρα του έργου), το πεντάπρακτο δράμα του Σαίξπηρ μετά σχεδόν 5 αιώνες ζωής κι έχει ακόμα πολλά να πει. Η παράσταση ανεβαίνει σε μια περίοδο που φαίνεται πως ο φασισμός και η ανηθικότητα δεν έχουν σβήσει, αλλά κάνουν τους κύκλους τους στην Ιστορία και στην κοινωνία.

Έφτασα στο θέατρο 45’ πριν την παράσταση και μου έκανε εντύπωση πως ένα μεγάλο μέρος του κοινού ήταν ήδη εκεί. Οι θεατές καθόντουσαν ανά παρέες, έπιναν κρασί και έλεγαν τα νέα τους, σα να ήταν η παράσταση μια αφορμή να βρεθούν. Το προσωπικό του θεάτρου ήταν πολύ φιλικό και μιλούσε άπταιστα αγγλικά. Οι πόρτες άνοιξαν 20’ πριν την έναρξη της παράστασης, και η παράσταση ξεκίνησε στην ώρα της.

 

ioulios kaissaras 2 texnes plus

 

Η παράσταση

Ο οξυδερκής Daniele Salvo σκηνοθετεί μια μεγαλειώδη παράσταση στα πρότυπα ενός Εθνικού Θεάτρου, με ένα all-star cast. Φαίνεται πως είναι ένας σκηνοθέτης που προσπαθεί πρώτα ν’ ακούσει ο ίδιος το κείμενο κι ύστερα προσπαθεί να το κάνει ν’ ακουστεί από τον κάθε θεατή ξεχωριστά. Επέλεξε μια υποκριτική γραμμή που δίχως να κάνει εκπτώσεις από το μεγαλοπρεπές περιεχόμενο του έργου, προχωράει σ’ ένα πιο ζωηρό κι άμεσο παίξιμο. Η παράστασή του προσφέρει και ένα εντυπωσιακό θέαμα που τέρπει το ευρύ κοινό της παράστασης και βάζει το νυστέρι στον πολιτικό χαρακτήρα του έργου. Ο πληθωρικός χαρακτήρας της παράστασης ξεχειλίζει την σκηνή και την πλατεία του θεάτρου, οπτικοποιώντας μια λαική επανάσταση που διώχνει τον «τύραννο» για να βάλει στη συνέχεια το κεφάλι κάτω από το ζυγό. Γίνεται πολύ αισθητό στην παράσταση το πλαίσιο της συνωμοσίας για την ανατροπή της εξουσίας, της εγωμανίας, του φασισμού και της ρευστής ανθρώπινης φύσης. Μπορεί το έργο να λέγεται «Ιούλιος Καίσαρας», αλλά ο Σαίξπηρ έχει συνειδητά, τον ομώνυμο ρόλο να είναι στο «παρασκήνιο» και το «παρασκήνιο» να είναι μπροστά. Παρακολουθούμε πως οι «φίλοι» του Καίσαρα, οργανώνουν τον ξεπεσμό του και την κτηνώδη τους επιθυμία για να του αποσπάσουν την πολιτική εξουσία που φτάνει στον κανιβαλισμό.

Ο συντηρητικός χαρακτήρας της παράστασης εντοπίζεται περισσότερο από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, στο ενδυματολογικό κομμάτι της παράστασης. Τα βαριά κοστούμια και οι ακόμα πιο βαριοί πολεμικοί εξοπλισμοί (ξίφη, ασπίδες), αναδεικνύουν τον ιστορικό και πολεμικό χαρακτήρα του έργου. Δίνουν σίγουρα μια γλαφυρή παραστατικότητα του περιεχομένου του έργου, απλά διαφωνώ με την «εμπορική» τους εκτέλεση, ίσως συσχετίζοντας τα αξεσουάρ με αντίστοιχες πολεμικές ταινίες περασμένων δεκαετιών ή με «ηθοποιούς» του δρόμου, που περιμένουν να βγάλουν κάτι από τους τουρίστες που φωτογραφίζονται μαζί τους. Τα κοστούμια ωστόσο (Daniele Gelsi) είναι άρτια κατασκευασμένα και δίνουν χαρακτήρα στην παράσταση. Θα μου μείνει ανεξίτηλη η εμφάνιση του Καίσαρα, και το κουβάλημά του σε «θρόνο» από τέσσερις αχθοφόρους.

Ο θίασος

Η παράσταση του Salvo ευτυχεί να έχει έναν πρώτης τάξεως θίασο ερμηνευτών που δίνουν δεινές ερμηνείες. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Gianluigi Fogacci στο ρόλο του Βρούτου, τον Giacinto Palmarino στο ρόλο του Κάσιου, τον  Massimo Nicoliniστον επώνυμο ρόλο και τον Graziano Piazza στον ρόλο του Μάρκου Αντώνιου. Ξεχωρίζω τον Giacinto Palmarino που κεντά ως Κάσιος, τον ρόλο που ουσιαστικά ξεκινά όλη την δράση του έργου, δηλαδή τη συνωμοσία κατά του Καίσαρα στις Ειδούς του Μαρτίου. Ο Palmarino δίνει μια πολύ γοητευτική ερμηνεία που αποτελεί αρχέτυπο για τους σημερινούς επικοινωνιακούς πολιτικάντηδες που καταφέρνουν τους σκοπούς τους χωρίς να παίρνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Στον αντίποδα, ο Fogacci κι ο Piazza παίρνουν μ’ ένα πιο «βαρύ» ύφος, που θυμίζει το κλασσικό θέατρο.

Θα χαρακτήριζα το δράμα Ιούλιος Καίσαρας ως τραγωδία μεγάλων ανδρών, γιατί δίχως να θέλω να ανοίξω μια σεξιστική συζήτηση, συνάδει με το πολιτικό πλαίσιο των μάτσο (ετεροκανονικών ανδρών) της κλασσικής Ρώμης. Οι γυναίκειοι χαρακτήρες του δράματος είναι δύο, η Καλπουρνία και η Πορκία, σύζυγοι του Ιούλιου Καίσαρα και του Βρούτου αντίστοιχα. Ουσιαστικά αποτελούν τις αντηρίδες, τις γυναίκες που κρύβονται πίσω από δύο μεγάλους άντρες. Ο σκηνοθέτης επέλεξε να εμφανίσει κουρούπα την Καλπουρνία (Flavia Mancinelli), εξισώνοντάς την με τον Ιούλιο Καίσαρα. Την ίδια επιλογή βλέπουμε και στους συγκλητικούς στις δύο τελευταίες πράξεις του δράματος, όπου παίρνουν το μέρος του Καίσαρα μετά θάνατον. Με αυτό τον τρόπο οι ήρωες συνδέονται και σχεδόν ταυτίζονται με την εμβληματική φυσιογνωμία του ηγέτη τους με ανάλογο τρόπο που λειτούργησαν μεγάλα ιστορικά ιδεολογικά κινήματα. Η όψη της που έφερε στο νου την φαλακρή Κλυταιμνήστρα της Εύης Σαουλίδου στον Αγαμέμνονα της Ιούς Βουλγαράκη το περασμένο καλοκαίρι, ωστόσο εδώ έχουμε μια πολύ διαφορετική χρήση. Η Ιώ Βουλγαράκη είχε παίξει με τα κοινωνικά φύλα των δύο πρωταγωνιστών, ενώ ο Salvo με την ταύτιση ενός ηγέτη με τη σύζυγο και τους ακόλουθούς του. Υποκριτικά θα σταθώ στην Melania Giglio που υποδύθηκε την Πορκία, με αξιοζήλευτο πάθος σε αντίθεση με την στωικότητα της Mancinelli. Να σημειώσω πως κατάλαβα όλο τον διάλογο της σκηνής χωρίς να γνωρίζω ιταλικά.

Στον Χορό των Πλειβίων συναντούμε και τον Έλληνα ηθοποιό Δημήτρη Παπαβασιλείου (Dimitrios Ioannis Papavasileiou), που έχει σπουδάσει στην αντίστοιχη Κρατική Σχολή της Βενετίας(accademia teatrale veneta) Πρόσφατες δουλειές του ηθοποιού στην Αθήνα ήταν οι Κρεμασμένοι (Tempus Verum) και η Σαλώμη (Εθνικό Θέατρο – Ρεξ).

Εν κατακλείδι, η παράσταση Giulio Cesare ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για εμένα, τόσο λόγω της σύνδεσης της μ’ ένα πολιτισμικό ταξίδι και μάλιστα σε διαφορετική γλώσσα όσο και για τον επαγγελματισμό και την σοβαρότητα στην προσέγγιση του ελισαβετιανού θεάτρου. Η παράσταση περπατούσε σθεναρά ανάμεσα στο «βαρύ» θέατρο λόγου και ένα πιο μοντέρνο και πειραματικό θέατρο. Ως κειμενοκεντρικός θεατής, εκτιμώ το ότι ακούστηκε ατόφιο το έργο και πως δόθηκε έμφαση στο «σώμα του κειμένου», αλλά ταυτόχρονα η παράσταση σε κρατούσε με τις εκπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών.

ioulios

 

 

Υστερόγραφο: Μου έκανε εντύπωση η αμεσότητα και το casual ντύσιμο των Ιταλών θεατών σε αντίθεση με το επιδεικτικό σοβαροφανές ντύσιμο που έχουν οι Έλληνες θεατές. Επίσης, δεν υπήρξε ούτε ένας καθυστερημένος θεατής, και στην 3ωρη διάρκεια της παράστασης δεν είδα ούτε μια οθόνη κινητού να φωτίζεται, ενώ στην Αθήνα δεν είναι δυστυχώς λίγες οι φορές που θεατές κοιτάζουν την ώρα, συνομιλούν στα κοινωνικά δίκτυα, βιντεοσκοπούν την παράσταση ή ακόμα απαντούν και στις κλήσεις τους. Επίσης, στο Shakespeare Globe προσφέρονται με χαμηλό αντίτιμο και θέσεις ορθίων, και είδα τους θεατές προετοιμασμένους με τα μαξιλαράκια τους, κι έκατσαν στο πάτωμα, χωρίς να διστάζουν να τσαλακωθούν.

Μου έκανε επίσης εντύπωση η άνεση των Ιταλών: δύο φίλοι που έκατσαν δίπλα μου, μου έπιασαν την κουβέντα, και ενδιαφέρθηκαν για το αν κάθομαι άνετα ή αν καταλαβαίνω αυτό που βλέπω. Μου δόθηκε η αίσθηση πως οι θεατές εκεί πήγαιναν συνειδητά στο θέατρο, και όχι για να ανεβάσουν ένα κοινωνικό στάτους. Κλείνοντας αυτό το υστερόγραφο, να υπενθυμίσουμε στο αναγνωστικό μας κοινό, πως έχουμε τη δυνατότητα αυτή την εβδομάδα να παρακολουθήσουμε ιταλικές παραστάσεις στο Θέατρο Τέχνης (και στο Θέατρο Αμαλία οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης) στο πλαίσιο του θεματικού φεστιβάλ «Italian Focus 2019».

theatroathinon

kopsekopse2

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο Φούρνος. 

Από 23 Οκτωβρίου και για 20 μόνο παραστάσεις. 

Κλείστε πιο οικονομικά τις θέσεις σας με μόλις 5 ευρώ από το viva

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Banners 728mm x 90mm

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία