Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
 

Ο Θοδωρής Αμπαζής είναι ένας άνθρωπος που γελά, κυρίως, με τον εαυτό του (Συνέντευξη) Κύριο

Από τη Γιώτα Δημητριάδη
 

Με τον Θοδωρή Αμπαζή θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες, τόσο για το έργο του ως αναπληρωτή καλλιτεχνικού διευθυντή στο Εθνικό Θέατρο, όσο και για τις υπόλοιπες δημιουργίες του. «Δε μπορώ να συνθέσω μουσική δίχως δραματουργία και δεν μπορώ να σκηνοθετήσω δίχως μουσική δομή. Είναι ένα αδιαίρετο όλον που γεννάται ως τέτοιο και δεν συντίθεται σε δεύτερη φάση» θα μου πει για την διπλή καλλιτεχνική του υπόσταση, που συναντάμε σε κάθε του παράσταση.

Δυστυχώς, τόσο οι εξελίξεις με την λήξη της θητείας του Στάθη Λιβαθινού, όσο και οι τελευταίες εντατικές πρόβες για τον «Άνθρωπο που γελά» στο Εθνικό Θέατρο,δεν έκαναν τον χρόνο φίλο αυτής της συνέντευξης.Παρόλα αυτά, ο ίδιος με αμεσότητα και ειλικρίνεια απαντά σ’ όλες τις ερωτήσεις λίγο πριν τη μεθαυριανή πρεμιέρα του βαθιά πολιτικού έργου του Βίκτωρος Ουγκώ στη σκηνή REX-Μαρίκα Κοτοπούλη. 

 
 
ampazis texnes plus
 
Όπως ανακοινώθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, η θητεία του Στάθη Λιβαθινού, που λήγει στις 29 Μαΐου, παρατείνεται έως το τέλος Ιουλίου. Πώς σχολιάζετε την απόφαση αυτή;
 
Η Υπουργός Πολιτισμού αποφάσισε να  προχωρήσει σε διαγωνισμό, κάτι που με βρίσκει σύμφωνο. Εξάλλου ο Στάθης Λιβαθινός, στην πρώτη ομιλία του παρουσία του τότε Διοικητικού Συμβουλίου, είχε ευχηθεί να είναι ο διορισμός του ο τελευταίος που γίνεται χωρίς Διαγωνισμό. Εγώ είχα ανακοινώσει στην Υπουργό και στον Καλλιτεχνικό Διευθυντή, την πρόθεση μου να αποχωρήσω από τη θέση του Αναπληρωτή Διευθυντή μετά την ολοκλήρωση  της θητείας μου εάν ανανεωνόταν η θητεία του Στάθη Λιβαθινού.
 
Σε τόσο καίριους οργανισμούς, όπως το Εθνικό Θέατρο, το Φεστιβάλ Αθηνών, το ΕΜΣΤ κ.α δεν θα έπρεπε η νέα καλλιτεχνική διεύθυνση να προετοιμάζεται από την προηγούμενη;
 
Οπωσδήποτε πρέπει ο νέος Καλλιτεχνικός Διευθυντής να ανακοινώνεται τουλάχιστον ένα χρόνο πριν. Πρέπει να υπάρχει επαρκές διάστημα για ενημέρωση και προετοιμασία. Από την άλλη πιστεύω ότι δουλειά του Καλλιτεχνικού Διευθυντή είναι να φροντίζει ώστε οι δομές του Οργανισμού να λειτουργούν εύρυθμα είτε με είτε χωρίς την παρουσία του. Σε μια χώρα όπου όλα είναι προσωποπαγή τέτοιοι αυτοματισμοί δυστυχώς δεν υπάρχουν. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να το επιδιώκουμε.
 
  Αν σας έλεγα να κρατήσετε μια στιγμή που νιώσατε περήφανος στο τιμόνι του εθνικού και μια που θα προτιμούσατε να μην έχετε ζήσει. Ποιες θα ήταν αυτές;
 
Στην πρεμιέρα του «Οιδίποδα» στη Ρωσία, στο θέατρο Βαχτανκοφ, όπου όλοι μίλαγαν για τον Χορό και τους Έλληνες ηθοποιούς. Η πιο δυσάρεστη ήταν τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά το κατέβασμα της παράστασης «Ισορροπία του Nash».
 
 Ας περάσουμε στην παράσταση. «Ο άνθρωπος που γελά» δημοσιεύτηκε το 1869, δύο μόλις χρόνια πριν την εξέγερση της Παρισινής Κομμούνας. Πόσο επίκαιρο είναι το έργο σε μια Ελλάδα με τα εργασιακά δικαιώματα να έχουν πιάσει πάτο και τον κόσμο να διαδηλώνει για το όνομα της Μακεδονίας;
 
Ο Ουγκώ οραματίστηκε μια Ευρώπη δικαίου, ισότητας και πνευματικότητας. Στο έργο καταδικάζει την ασυδοσία της εξουσίας, προβλέπει την εγκαθίδρυση μιας αληθινής δημοκρατίας και προειδοποιεί τους «προνομιούχους της ευτυχίας» για το οδυνηρό τέλος τους.
 
« ….Εκμεταλλεύεστε τη νύχτα. Όμως, προσέξτε, υπάρχει κι η αυγή. Θα φτάσει οπωσδήποτε, φτάνει! Φυλαχτείτε! Έρχομαι να καταγγείλω την ευτυχία σας. Είναι καμωμένη από τη δυστυχία των άλλων. Μυλόρδοι, το ανθρώπινο γένος είναι το στόμα κι εγώ η κραυγή του. Και θα την ακούσετε….»
 
   ELG4291
  Διαβάζω στο δελτίο Τύπου: «Άλλωστε ο άνθρωπος που γελά, δεν γελά ποτέ από επιλογή. Το χαμόγελό του αντικατοπτρίζει την παραμόρφωση που επιφέρει η εξουσία με τον πιο ακραίο και ευθύ τρόπο». Και δεν μπορώ να μην θυμηθώ το πρόσφατο συμβάν στην αλυσίδα Σούπερ Μάρκετ με τους υπαλλήλους που οφείλουν να γελάνε γιατί τα 300 ευρώ είναι το 300% πάνω από το μηδέν(!) Εσείς και ο θίασος κάνετε τέτοιες συνδέσεις;
 
 
Συνεχώς...«Το γέλιο μου είναι προϊόν βασανιστηρίων» λέει ο Γκουίνπλεν (ο άνθρωπος που γελά). Η εξουσία χάραξε στο πρόσωπο του Γκουίνπλεν ένα μόνιμο χαμόγελο όπως χαράσσουμε στα μέτωπα των ανθρώπων ταμπέλες με στόχο να τους αφοπλίσουμε. Η προσωπικότητα εξαφανίζεται και ο άνθρωπος γίνεται «τύπος». Το γέλιο του Γκουίνπλεν δεν ηχεί. Παράγει όμως ένα συνεχή οπτικό θόρυβο που ακυρώνει τον λόγο του, τα επιχειρήματά του.
 
   Σ’ όλες τις παραστάσεις σας υπογράφετε τη σύνθεση και τη σκηνοθεσία. Πώς ανατροφοτούνται καλλιτεχνικά οι δύο αυτές ιδιότητες;
 
Οι δύο ιδιότητες είναι ουσιαστικά μια. Δε μπορώ να συνθέσω μουσική δίχως δραματουργία και δεν μπορώ να σκηνοθετήσω δίχως μουσική δομή. Είναι ένα αδιαίρετο όλον που γεννάται ως τέτοιο και δεν συντίθεται σε δεύτερη φάση.
 
 
«Ο τρομερός άνθρωπος που Γελά. Που γελά με σας, με τον εαυτό του, με όλα!»Υπάρχουν τέτοιοι χαρακτήρες δίπλα μας ή ζούμε στην εποχή του δήθεν και της σοβαροφάνειας;
 
 Ο άνθρωπος που γελά, όπως προανέφερα, δεν γελά ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι ο κεντρικός ήρωας ενός πολιτικού έργου είναι κάποιος χαζοχαρούμενος. Ο Ουγκώ θέτει κατευθείαν το θέμα του έργου στον τίτλο, μια και βασίζεται σε μια παραδοξότητα. Η πρώτη αντίδραση όταν το ακούς είναι μια καχυποψία, η δεύτερη μια περιέργεια και η τρίτη  φόβος.
 
 ELG4504
 Εσείς με τι γελάτε στην καθημερινότητά σας;
 
 Με μένα κυρίως
 
 Με τον Στάθη Λιβαθινό θέλατε να δώσετε έναν χαρακτήρα σε κάθε σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Πιστεύετε ότι το κοινό έχει καταχωρήσει στη θεατρική του συνείδηση την ταυτότητα κάθε χώρου;
 
 Το θεωρώ επουσιώδες. Το κοινό καταχωρεί καλές και κακές παραστάσεις. Πολλές παραστάσεις που παρουσιάζονται στην Πειραματική θα μπορούσαν να παρουσιαστούν σε μια Κεντρική Σκηνή και αντίστροφα. Μόνη εξαίρεση το Μικρό Εθνικό, που θεωρώ ότι δικαίως έχει δική του Σκηνή, με τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που χρειάζονται ώστε να επιτελέσει τον σκοπό του: τη μύηση των παιδιών στο Θέατρο
 
 Επόμενα επαγγελματικά σχέδια;
 
Πρώτα η μουσική για την παράσταση Αγαμέμνων σε σκηνοθεσία Ιως Βουλγαράκη και μετά η παρουσίαση της όπερας μου Ήρα στο φεστιβάλ της Πάτρας.
 
 
 
 
Το βαθιά πολιτικό έργο του Βίκτωρος Ουγκώ «Ο άνθρωπος που γελά» κάνει πρεμιέρα στις 22 Μαρτίου στο Εθνικό Θέατρο σκηνή Rex- Μαρίκα Κοτοπούλη
 
 
Μετάφραση: Ντορέτα Πέππα
Διασκευή - Λιμπρέτο: Έλσα Ανδριανού
Σύνθεση-Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αμπαζής
Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Χορογραφία: Αγγελική Στελλάτου
Φωτισμοί: Nίκος Σωτηρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτης: Ελεάνα Τσίχλη
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Ζαφειροπούλου
Γ 'Βοηθόςσκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Καρδακάρης
 
Μουσικοί:
Κιθάρες: Γιάννης Αναστασάκης
Τσέλο: Σοφία Ευκλείδη
Πιάνο: Θοδωρής Κοτεπάνος
Κρουστά: Ιάκωβος Παυλόπουλος
Κοντραμπάσο: Θάνος Πολυμενέας Λιοντήρης
 
ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΘΕΑΤΡΟ REX ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ», Πανεπιστημίου 48 , τηλ. 210.3305074, 210.7234567
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Tετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 20:30, Κυριακή στις 19:00
Τιμές εισιτηρίων: Τετάρτη και Πέμπτη: 15 ευρώ, Παρασκευή: 13, Σάββατο και Κυριακή: 18 ευρώ πλατεία, Θεωρεία και Α΄ εξώστης 15 ευρώ  
 

Πολυμέσα

Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Η ομάδα ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θεατρικό έργο της Καναδής συγγραφέως Carole Fréchette "Η Βιολέτ στη γη". Aπό 6 Μαΐου κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00 στο studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134

Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία