Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
 

Καλλιόπη Μανδρέκα:" Με στεναχωρούν όσοι βολεύονται και φυλάνε δυνάμεις και συναισθήματα" Κύριο

Απόφοιτη του Θεάτρου Τέχνης και της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, η Καλλιόπη Μανδρέκα είναι αυτό που λέμε "Καλλιτεχνική φύση" γράφει, ερμηνεύει και στο Bob Festival της δίνεται η πρώτη της ευκαιρία στη σκηνοθεσία πάνω σ' ένα δικό της έργο.

«Το ημερολόγιο του Αζόρ», είναι μια συγκινητική ιστορία,η οποία ξεχειλίζει ευαισθησία και συναίσθημα. Μια μαγική αφήγηση που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Η ιστορία του μικρού Αζόρ,είναι η ιστορία ενός προσφυγόπουλου, που όλα του φαίνονται ξένα και ταυτίζεται πιο εύκολα μ' ένα σκυλάκι, παρά μ’ όσους ανθρώπους συναντά στην καθημερινότητά του. Το σκυλίσιο βλέμμα δίνει στο μικρό παιδί, αυτό που του λείπει περισσότερο απ' όλα την αποδοχή και την αγάπη. 

Η φωτογράφιση της παράστασης έγινε στη χωματερή Αθηνών. Γιατί όμως να επιλέξει κανείς τον ΧΥΤΑ Φυλής για ένα τέτοιο κείμενο ήταν η πρώτη ερώτηση, που μου προέκυψε αυθόρμητα.  Η απάντηση της Καλλιόπης, αφοπλιστική: «Γιατί αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν με σκουπίδια στην κοινωνία μας, δεν χωρούν πουθενά...»

Την παράσταση, η πιο σωστά ένα μέρος της, θα παρακολουθήσουμε στο BobFestivalτην Παρασκευή 14 Ιουνίου στις 18:30 στο Θέατρο Κιβωτός. Στη σκηνή θα απολαύσουμε  την Άρτεμις Δούρου τον Φίλιππο Παπαχριστοδούλου και την ίδια τη συγγραφέα Καλλιόπη Μανδρέκα.

 

kalliopi texnes plus

Πώς ξεκίνησε η ιδέα για το κείμενο της παράστασης;

Ξεκίνησε το 2016 σε μια περίοδο ενασχόλησης μου με την διαπολιτισμική εκπαίδευση. Φυσικά ήδη είχα ενεργοποιηθεί από όλα αυτά που συνέβαιναν σε αυτόν τον μικρό διαλυμένο μας κόσμο, από την άλλη όμως συνέβαλαν πολύ οι εικόνες που έβλεπα καθημερινά σε αυτήν την μικρή διαλυμένη μας χώρα.

Καθημερινά από το 2015 μπαίνω στα σχολεία και βλέπω τις δυναμικές που αναπτύσσονται, από πολύ μικρές ηλικίες. Πόση βία καλούνται να αντιμετωπίσουν , είτε έμεση είτε άμεση, και εν τέλει να απορροφήσουν τα παιδιά που κουβαλούν τις ταμπέλες «πρόσφυγας», «ξένος», «χοντρός», «αδερφή», «χαζός», «φυτό». Έτσι λοιπόν θέλησα να μπω στα παπούτσια του μικρού Ραμόν από το Μπαγκλαντές και να φανταστώ πώς μπορεί ένα 8χρονο παιδί να βλέπει και να ερμηνεύει τον κόσμο που του επιβάλλουν, έχοντας ως βασικό εμπόδιο την γλώσσα. Μόνο συμπεριφορές μπορεί να μεταφράσει: γέλια, θυμό, αδιαφορία, σιωπή , εκμετάλλευση και απόλυτη μοναξιά.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε κατά τη δραματοποίηση του κειμένου;

Το κείμενο είναι καθαρά αφηγηματικό. Παρακολουθούμε τις 11 πιο σημαντικές μέρες του Ραμόν, έτσι όπως ο ίδιος τις βιώνει, μέσα από το ημερολόγιό του. Έπρεπε λοιπόν να αποφασίσουμε όχι μόνο αν ακούμε αυτά που γράφει, αλλά και αν βλέπουμε αυτά που βλέπει, με τον τρόπο που τα βλέπει. Αυτό ήταν βασικό κλειδί για να προσθέσω κάποιους διαλόγους και κάποιες σκηνές, που παρουσιάζουν πιο καθαρά το παιδικό, σχεδόν υπερβολικό και υπερβατικό, γεμάτο χρώματα και ήχους, άλλες φορές παράλογο και άλλες τρυφερό ή φοβισμένο, βλέμμα του.

Γιατί επιλέξατε το Bob theater Festival για να μας συστήσετε το έργο σας;

Γιατί απευθύνεται σε νεανικές ομάδες, οι οποίες είναι ελεύθερες να πειραματιστούν και να εκφραστούν. Kαι γιατί απευθύνεται σε ένα κοινό που είναι ανοιχτό και ελεύθερο να αφουγκραστεί, χωρίς να κρίνει και χωρίς να έχει προσδοκίες εμπορικού τύπου. Νομίζω ότι είναι ένας Φεστιβάλ, που εκτός των άλλων, δίνει την δυνατότητα στο κοινό να αποφασίσει επιτέλους τι θέλει το ίδιο να δει και όχι να του επιβάλλει τι θα δει. Καθιστά τον θεατή, ενεργό και αυτό είναι σπουδαίο, γιατί κάνοντας τον θεατή ενεργό στο θέατρο, του βάζεις το μικρόβιο να είναι και στη ζωή.

Τι κινητοποιεί έναν νέο καλλιτέχνη να γράψει μια τέτοια ιστορία;

Η λέξη «διαφορετικός». Αλλά όχι με την έννοια της μειοψηφίας, αλλά με την έννοια της πλήρης πλειοψηφίας. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, νιώθουμε φόβο μήπως δεν αποδεχτούν τα μικρά, χιλιοκρυμμένα «διαφορετικά» μας, που τελικά είναι τα μόνα που μας ενώνουν. Μόνο όταν μιλήσουμε γι’ αυτά αρχίζουμε να έχουμε κοινά. Παράξενο, αλλά έτσι είναι. Το έργο αυτό μιλάει για τα «διαφορετικά» του Ραμόν, που μέχρι στιγμής δεν έχει καταλάβει ότι πρέπει να κρύψει. Σιγά σιγά αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος των ενηλίκων το απαιτεί. Έτσι βλέπουμε καθαρά πώς το παιδί αναγκάστηκε να σιωπήσει και αφού κουραστεί, να «ενηλικιωθεί», με την άχαρη, σκληρή έννοια της ενηλικίωσης.

 

kalliopi texnes plus2

        Είστε απόφοιτη του Θεάτρου Τέχνης. Τι κρατάτε από τα χρόνια σας στη σχολή;

Την αίσθηση του αγνώστου. Τον απέραντο ενθουσιασμό και την αίσθηση ότι όλα είναι καινούρια και σπουδαία. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι έμαθα πώς να ανοίγω και να εκφράζω τον εσωτερικό μου κόσμο, χωρίς να φοβάμαι. Καμουφλάροντας τον με λίγη τέχνη, για να μην μας πάρουν χαμπάρι...

        Σας ενδιαφέρει πιο πολύ η σκηνοθεσία, η συγγραφή ή η υποκριτική τελικά;

Για την σκηνοθεσία δεν μπορώ να απαντήσω ακόμα! Είναι η πρώτη μου απόπειρα. Πιο πολύ απ’ όλα με απασχόλησε το πώς να βρω τρόπο να είμαστε όλη η ομάδα δημιουργική και πώς να βρω τρόπο να εκφραζόμαστε όλοι. Δεν είναι εύκολο. Νιώθεις ότι έχεις όλη την ευθύνη. Το να να βρεις τρόπο να επικοινωνήσεις αισθήσεις και αισθήματα και να τα μεταδώσεις με τρόπο κατανοητό, ακόμα πιο δύσκολο. Αλλά η ομάδα αν είναι δυνατή αντέχει και βρίσκει τρόπους. Η υποκριτική με εκφράζει απόλυτα, είναι η τρέλα που κουβαλάω, το παιχνίδι, η χαρά και η δύναμη που μου δίνει να ακούω και να αντιδρώ σε όλα! Η συγγραφή όμως είναι πιο παλιά και πιο στέρεη! Από τα έξι γράφω. Εκεί δεν σκέφτομαι. Εκεί όλα ρέουν. Δεν χρειάζεται ενέργεια. Μόνο άφημα.

 Τι αγαπάτε και τι μισείτε στην Αθήνα του 2019;

Αγαπώ τους ανθρώπους που τολμούν και δεν φοβούνται, ή μάλλον αν και φοβούνται, τολμούν. Αυτούς που έχουν όρεξη να μάθουν πράγματα, να τολμήσουν, να αποτύχουν και να ξαναπροσπαθήσουν, παρά τις δυσκολίες. Μ’ αρέσουν οι συναυλίες και τα καφεδάκια στην Πλάκα, οι ταινίες στα σινεμαδάκια,  μ’ αρέσουν οι συναντήσεις στα θέατρα και στα κουτουκάκια. Μ’ αρέσουν τα ζευγάρια που τσακώνονται στο δρόμο και μετά φιλιούνται, μ’ αρέσουν αυτοί που παθιάζονται.

Με στεναχωρούν οι θυμωμένοι, οι δειλοί και οι παθητικοί. Αυτοί που δεν τολμούν για να μην χάσουν. Τι να χάσουν; Με στεναχωρούν αυτοί που βολεύονται και φυλάνε δυνάμεις, φυλάνε συναισθήματα, μόνο φυλάνε. Μένουν σπίτι και φυλάνε. Φυλάνε τον εαυτό τους για να μην χαλάσει. Μισώ τα σκυλάδικα και τα μαλλιά κομμωτηρίου, τα τακούνια και τα one night stand.

 

61293314 10156422266496864 6012262570046521344 o 1

 

"Το ημερολόγιο του Αζόρ" 

Παρασκευή 14 Ιουνίου στις 18:30 στο Θέατρο Κιβωτός!

Συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία/Συγγραφή: Καλλιόπη Μανδρέκα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χριστίνα Χριστοφόρου
Μουσικός: Στέφανος Φίλος
Επιμέλεια Κίνησης: Πάρης Μαντόπουλος
Σκηνικά, φωτισμοί: Χρήστος Μπαλαγιάννης
Ενδυματολόγος: Δώρα Σουμαλεύρη
Video/ Φωτογραφίες: Αντώνης Βαλληνδράς, Γιώργος Οικονόμου, Άρης Αγάθος, Χαρίκλεια Πετράκη
Επιμέλεια μοντάζ: Βάσια Ντούλια
Γραφίστρια: Δανάη Βλασοπούλου
Επικοινωνία/PR: Γιώτα Δημητριάδη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Άρτεμις Δούρου, Φίλιππος Παπαχριστοδούλου, Καλλιόπη Μανδρέκα

 

 

 

 

250x300 knives

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Στο πλαίσιο της έναρξης του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Εκκλησιαστικού Οργάνου την Δευτέρα 19 Αυγούστου στην Άνω Σύρο, σας παρουσιάζουμε το τηλεοπτικό spot με πρωταγωνίστρια την νεαρή πετυχημένη ηθοποιό Εύη Δαέλη- με καταγωγή από την Σύρο - γνωστή από τη συμμέτοχη της σε πολλές τηλεοπτικές και κινηματογραφικέςδουλειές («Ευτυχισμένοι μαζί» - Mega, «Έλα στην Θέση μου» - Alphaκλπ).

To σποτ γυρίστηκε στα στενά της Άνω Σύρου από τον Γιάννη Μανούσο πάνω σε μια δική του ιδέα.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία