Τελευταία Νέα
Είδα την «Ποντικοπαγίδα», σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή To Θέατρο Όροφος αποκαλύπτεται: To νέο θέατρο που γεννιέται στο κέντρο της Πάτρας « Περιμένοντας τον Γκοντό»: Η παράσταση της Έλενας Μαυρίδου στο Σύγχρονο Θέατρο «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό»: Ένα έργο - φόρος τιμής στον αδικοχαμένο στη μάχη με τον κορωνοϊό αγωνιστή Κερδίστε ένα ρολόι της επιλογής σας από τη συλλογή MONELEGANCE Κερδίστε τους 2 πρώτους τόμους από τη νέα σειρά Ζωάκια-Παρεάκια «Μια γιορτή στου Νουριάν»: Η παράσταση επιστρέφει στο Σύγχρονο Θέατρο «Τρεις Εκδοχές της Ζωής»: Το έργο της Yasmina Reza στο Θέατρο 104 Ποιες ηθοποιοί διεκδικούν το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη; Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τη μαύρη κωμωδία «Παίζοντας το θύμα» «Η πόλη ανταπαντάει» σε ένα πρότζεκτ της Στέγης και του Theatrum Mundi «Ένα μοναδικό κυνήγι θησαυρού» στην Άνω Βίτσα Ζαγορίου Μια ματιά στην έκθεση «Ίων Δραγούμης: Στο μεταίχμιο Ανατολής και Δύσης» της Αμερικανικής Σχολής Είδα το «This is NOT Romeo and Juliet», σε σκηνοθεσία Αργύρη Πανταζάρα «Ο Μικρός Πρίγκιπας» ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη
 

Η Μαρία Γοργία μας γράφει γι' αυτό που την «καίει»

Τί με καίει ως καλλιτέχνιδα

Στα 20 χρόνια ζωής της ομάδας μου Αμάλγαμα, αυτό που με «καίει» μοιάζει να έχει μια πορεία από την «αλήθεια» της αφαιρετικής τέχνης στην «αλήθεια» του ανθρώπου και των βαθύτερων ζητημάτων του. Βέβαια, η άλλη «αλήθεια» είναι ότι έχω πάψει να πιστεύω στην έννοια της αφαίρεσης στην τέχνη, ενώ ξεκίνησα ως υποστηρικτής της, μιλάω πάντα κυρίως σε σχέση με την τέχνη του χορού, αλλά και για άλλες μορφές τέχνης. Θεωρώ ότι η αφαιρετική τέχνη είχε το νόημα της και ήταν μια ουσιαστική αναγκαιότητα 5-6 δεκαετίες πριν...Επίσης, σε αυτούς τους τόσο δύσκολους καιρούς που ζούμε, θεωρώ ότι οι καλλιτέχνες που δηλώνουν «απολιτικίκ» και είναι συνειδητοποιημένοι, δηλαδή δεν είναι αφελείς, ότι είναι πιο πολιτικοποιημένοι (με την αρνητική έννοια βέβαια) και από τους καλλιτέχνες που θίγουν πολιτικοκοινωνικά θέματα στα έργα τους...

Εξάλλου τίποτα το οποίο μοιράζεται-εκφράζεται σε ένα δημόσιο χώρο δε μπορεί να είναι παρά πολιτικό και αυτομάτως παίρνει μια θέση. Ακόμα και η άρνηση τοποθέτησης κάποιων καλλιτεχνών αποτελεί θέση και μάλιστα την πιο ωχαδερφική θέση...

Με καίει λοιπόν ως καλλιτέχνη  να παίρνω θέση, χωρίς όμως να γίνοναι διδακτική. Με καίει να ψάχνω μέσα σε εμένα και μέσα σε άλλους, πρόσωπα ή καταστάσεις (έμφυλες, κοινωνικές, πολιτικές) τα «γιατί» και τα «διότι». Τα τελευταία χρόνια με καίνε τα βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα. Αλλά ακόμα και αυτά δε μπορώ και ούτε θέλω να τα δω χώρια από την κοινωνία-κουλτούρα που ζω. Με καίει να φτιάχνω αλλά και να βλέπω έργα που δεν έχουν μόνο ωραία φόρμα, αλλά που πραγματικά έχουν ένα βαθύτερο περιεχόμενο και δεν είναι το περιεχόμενο το κερασάκι και η τούρτα η φόρμα ή η virtuosite. Δεν υποτιμώ βέβαια καθόλου την υψηλή τεχνική, αλλά χωρίς περιεχόμενο σοβαρό η τεχνική και η μαγεία της ικανότητας μου είναι εδώ και πολλά πολλά χρόνια εντελώς αδιάφορα στοιχεία. Με καίει επίσης οι προσωπικές μου αγωνίες ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης να εκφράζονται με ένα τρόπο που να αφορούν και άλλους ανθρώπους, και μάλιστα όχι μόνο μια στενή ελίτ ανθρώπων της τέχνης και της διανόησης. Εκεί βέβαια τα όρια μεταξύ λαικισμού και ελιτισμού  είναι πολύ σημαντικά.

 

 

popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

«Ίκαρος» του Δημήτρη Παγώνη στο Θέατρο Ροές 24 και 25 Οκτωβρίου κλείστε έγκαιρα τις θέσεις σας εδώ.

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία