Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
 

Η Στέλλα Μαγγανά μας γράφει γι' αυτό που την «καίει»

«Πρωί. Μπαλκόνι. Λουλούδια παντού. Κάπου υπάρχει η φιγούρα ενός άνδρα και η φιγούρα μιας γυναίκας. Το μπαλκόνι μοιάζει με ζούγκλα. Καθημερινή εργασία το πότισμα και το ξεχορτάριασμα, κυρίως. Κάπου εκεί υπάρχει κι ένα παιδί. Δεν είναι αγόρι ούτε κορίτσι…παιδί. Παιδάκι. Ένα παιδί ξεχορταριάζει τον κήπο. Το παιδί έχει ένα φτυάρι και ξεχορταριάζει, βγάζει τα χορταράκια που δεν είναι απαραίτητα, αυτά τα αχρείαστα. Γιατί; Γιατί υπήρχαν τα καλά λουλούδια : πανσέδες, γιασεμί, τριαντάφυλλα, γεράνια και πολλά άλλα. Και υπήρχαν κι αυτά που δεν ανήκουν σε καμιά κατηγορία, αυτά που ήταν άναρχα τα οποία αποτελούνταν από πολλά χρώματα, αυτά που το μισό τους ήταν μικρή φούξια μαργαρίτα αλλά τα φύλλα τους ήταν τσουκνίδα και μύριζαν χαμομήλι. Ποτέ το παιδί δεν είχε αναρωτηθεί γιατί πρέπει να βγάζουμε αυτά τα λουλούδια ώστε να προστατεύουμε τα άλλα; Γιατί να φροντίζουμε τα άλλα και όχι αυτά ; Ρώτησε τότε τη μαμά του και εκείνη του είπε, πώς αν δεν βγουν αυτά θα εξαπλωθούν στον κήπο και θα σκοτώσουν τα όμορφα λουλούδια… Το παιδί δεν το ένοιαξε αυτό . Μια μέρα λοιπόν ξύπνησε και βρήκε μέσα στην γλάστρα με την βουκαμβίλια να έχει φυτρώσει ένα λουλούδι πολύ όμορφο αλλά ξεκάθαρα άγριο. Η μητέρα είπε πως ήταν από αυτά που φυτρώνουν από τι κουτσουλιές των πουλιών που τρώνε πολλά σπόρια. Αποφάσισε να μην το βγάλει και να το φροντίσει και να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα έχει άγρια φυτά από κουτσουλιές πουλιού, αντί για «κανονικά». Το φροντίζει λοιπόν, το φροντίζει αλλά μετά από λίγες μέρες ξυπνάει και το βλέπει ξερό, πεθαμένο. Καμία όρεξη για ζωή δεν είχε πια, ούτε έβγαλε άλλο μπουμπούκι ούτε τίποτα. Απλά μαράθηκε και έσβησε. Το παιδί προβληματίστηκε πολύ : πώς γίνεται να πηγαίνεις κόντρα σε όλα , να του δίνεις την ευκαιρία να ζήσει και αυτό να σε προδίδει με αυτόν τον τρόπο; Ή μήπως δεν υπάρχει προδοσία; Μήπως πρέπει να νιώθει ευτυχισμένος που του έδωσε την ευκαιρία να ζήσει γι’ αυτές τις λίγες μέρες που είχε; Μήπως αυτές οι λίγες μέρες του έφταναν και ήταν ευτυχισμένο έτσι; Γι’ αυτό το λίγο, που κάποιος το έδωσε χώρο και φροντίδα;»
Με καίει το τι σημαίνει οικογένεια και το τι αυτός ο θεσμός, όπως υπάρχει ,προκαλεί στην ζωή και την εξέλιξή μας.
 
Με καίει ο διωγμένος άνθρωπος που ταξιδεύει- κυριολεκτικά και μεταφορικά- σαν καταραμένος προσπαθώντας να βρει την θέση του στον κόσμο.
 
Με καίει το τι σημαίνει «χώρα μου».
 
Με καίει το τι σημαίνει «σπίτι μου».
 
Με καίει το τι σημαίνει προστατεύω την «περιουσία μου».
 
Με καίει το τι σημαίνει, ότι οι καλλιτέχνες είναι «διαφορετικοί».
 
Με καίει ο άνθρωπος που προσπαθεί να φτιάξει κάτι , μια παράσταση , μουσική, ένα έργο τέχνης περνώντας τις δέκα ώρες από την μέρα του κάνοντας μιαν άλλη δουλειά.
 
Με καίει ο άνθρωπος που δουλεύει δώδεκα ώρες τη μέρα και πάλι αυτό δεν είναι αρκετό.
 
 Με καίνε οι πιθανότητες που έχει ο άνθρωπος και πώς αυτές περιορίζονται μέσα από τα κοινωνικά στερεότυπα.
 
Με καίει ο άνθρωπος.
 
Η Στέλλα Μαγγανά έχει γράψει το έργο  «8’19’’» στο οποίο και πρωταγωνιστεί στο Θέατρο ΜΠΙΠ
Κυκλάδων και Αγίου Μελετίου 25, Κυψέλη
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
Κλείστε τα εισιτήριά σας εδώ.

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία