Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Ο Λευτέρης Δημηρόπουλος μας ανοίγει το καμαρίνι του

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Τα τρία τελευταία χρόνια έχω πάντα μαζί μου μια φωτογραφία με τον πολυαγαπημένο μου πατέρα, που τον έχασα τον Αύγουστο του 2013. 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Ως χώρο. β) Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι ως χώρος ήταν αυτό που μοιραζόμουν με άλλους δύο συναδέλφους στο Θέατρο Ζίνα, στην παράσταση «Πολίτης Γ΄ Κατηγορίας» σε σκηνοθεσία Γιώργου Κωνσταντίνου. Το ίδιο καμαρίνι, αλλά αυτή τη φορά μόνος, είχα και στην παράσταση «Το γάλα» με την Άννα Βαγενά. Όσον αφορά τους συναδέλφους με τους οποίους μοιραζόμουν κατά καιρούς το ίδιο καμαρίνι, ξεχωρίζω τον Θοδωρή Αντωνιάδη, με τον οποίο ήμασταν μαζί δύο σεζόν στο Θέατρο Βεάκη στην παράσταση «Η ποντικοπαγίδα» σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη. Με όλους τους συναδέλφους έχω περάσει πάρα πολύ ωραία, αλλά αναφέρω τη συγκεκριμένη περίπτωση ίσως επειδή ήταν δύο σεζόν και πάρα πολλές οι μέρες των παραστάσεων. Κομμάτι της καθημερινότητάς μου εκείνη την περίοδο. 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Αυτό του Γρηγόρη Βαλτινού στο Θέατρο Ιλίσια. 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η συνάντησή μου και η όμορφη κουβέντα που είχα με τον Βασίλη Τσιβιλίκα σε ένα καμαρίνι του Θεάτρου Radio City στη Θεσσαλονίκη. 

 

tres-texnes-plus.jpg

 Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Δεν σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο, ούτε κάνω κάτι ιδιαίτερο. Προσπαθώ μόνο να διαχειρίζομαι τις όποιες συγκινησιακές καταστάσεις της κάθε μέρας, ώστε να τις παίρνω μαζί μου στη σκηνή προς όφελος δικό μου και της παράστασης

 O Λευτέρης Δημηρόπουλος παίζει στην  ισπανική κωμωδία «Tres» του Juan Carlos Rubio στο Θέατρο Olvio σε σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά