Τελευταία Νέα
Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2021: Μέχρι τον Οκτώβριο και με πλούσιο πρόγραμμα! «Θηλιά»: Το ψυχολογικό θρίλερ του Πάτρικ Χάμιλτον στο Θέατρο Αθηνά Χρήστος Αλεξόπουλος: «Αυτό που ζούμε δεν είναι μια παρένθεση» «Once upon a dog»: Μια μουσικοθεατρική παράσταση στο λόφο του Λυκαβηττού Το «Υστερόγραφο» παρουσιάζει ένα ντοκιμαντέρ για τον Δημήτρη Καταλειφό «Τι να πω και εγώ»: Το νέο τραγούδι της Ελένης Λαγού Νέα ακρόαση από το Εθνικό Θέατρο Πράσινο φως από Επιτροπή για θερινά σινεμά, θέατρα και συναυλίες Πολιτισμός: Πότε θα ανοίξουν τα σινεμά και τα θέατρα; «12 ένορκοι»: Αλλάζουν θεατρική στέγη και βάζουν πλώρη για 7η χρονιά! «Μια μάνα»: Η μουσική σύμπραξη της Ρίτας Αντωνοπούλου με τους Ρεβάνς Δημήτρης Καρατζιάς: «Το Ελληνικό #metoo δεν ήταν πυροτέχνημα, έχουμε να δούμε ακόμα πολλά» 8 Χρόνια χωρίς τον Λευτέρη Βογιατζή - Φίλοι & συνεργάτες μοιράζονται στιγμές Πέθανε η Ολυμπία Δουκάκη «Αβελάρδος και Ελοΐζα»: Τώρα και στο ραδιόφωνο!
 

Η κωμωδια του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο με έναν θίασο πρωταγωνιστών έρχεται τα Χριστούγεννα στην οθόνη σας, στις 25-26-27 Δεκεμβρίου.

 
Μια κωμωδία για τα σύννεφα. Μια ποιητική αλληγορία σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.
 nefeles poster1
 
Συντελεστές
Μετάφραση: Γιάννης Αστερής
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Συνεργάτης στη δραματουργία: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Μουσική:Ανρί Κεργκομάρ
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα
Παίζουν: Γιώργος Γάλλος (Στρεψιάδης), Νίκος Καραθάνος (Σωκράτης), Αινείας Τσαμάτης (Φειδιππίδης), Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Δίκαιος Λόγος), Θεοδώρα Τζήμου (Άδικος Λόγος), Χρήστος Λούλης (Ποιητής), Γιάννης Κλίνης (Δανειστής), Πάνος Παπαδόπουλος (Μαθητής Α'), Παναγιώτης Εξαρχέας (Μαθητής Β')
Κορυφαίες: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη,Έμιλυ Κολιανδρή, Ελίνα Ρίζου
Χορός (με αλφαβητική σειρά): Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Παναγιώτης Εξαρχέας,Νίκος Καραθάνος, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιάννης Κλίνης, Εμιλυ Κολιανδρή, Χρήστος Λούλης, Πάνος Παπαδόπουλος, Θεοδώρα Τζήμου
Παραγωγή: ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
 
Υπόθεση:
Η αριστοτεχνική κωμωδία του Αριστοφάνη παρουσιάστηκε στα Μεγάλα Διονύσια το 423 π.Χ. και διακωμωδεί τη διδασκαλία του Σωκράτη και τις ιδέες των σοφιστών της εποχής. Ο ηλικιωμένος, απαίδευτος Αθηναίος Στρεψιάδης, καταχρεωμένος από τις σπατάλες και τις ασωτίες του καλοαναθρεμμένου γιου του, Φειδιππίδη, προσπαθεί να τον πείσει να φοιτήσει στο φροντιστήριο του Σωκράτη, όπου θα μάθει τη διαφορά μεταξύ δίκαιου και άδικου λόγου και θα μπορεί να υπερασπίζεται καλύτερα τον εαυτό του στο δικαστήριο απέναντι στους δανειστές του. Όταν ο Φειδιππίδης αρνείται, ο Στρεψιάδης αποφασίζει να σπουδάσει ο ίδιος, παρά την ηλικία του. Στο φροντιστήριο, έρχεται σε επαφή με τον κόσμο των ιδεών και πολύ γρήγορα εντυπωσιάζεται και ζητά να γνωρίσει τον δάσκαλο. Ο Σωκράτης παρουσιάζεται αυτοπροσώπως και ξεκινά η τελετή μύησης του γηραιού σπουδαστή. Ωστόσο, ο Στρεψιάδης αποδεικνύεται ανεπίδεκτος μαθήσεως. Εντέλει, ο Φειδιππίδης υποκύπτει στις απειλές του πατέρα του και έρχεται με το ζόρι στο διδασκαλείο για να σπουδάσει. Πατέρας και γιος παρακολουθούν τη σύγκρουση μεταξύ Δίκαιου και Άδικου Λόγου, με τον καθένα να υποστηρίζει ότι μπορεί να προσφέρει την καλύτερη εκπαίδευση στον Φειδιππίδη. Ο Άδικος Λόγος αναδεικνύεται νικητής. Ο Στρεψιάδης επιστρέφει αργότερα για να παραλάβει τον γιο του, ο οποίος έχει πλέον μεταμορφωθεί σε έναν υποδειγματικό διανοούμενο. Ο Στρεψιάδης διοργανώνει μια γιορτή στο σπίτι του για να πανηγυρίσει τη μεταμόρφωση του γιου του, ενώ διώχνει δύο δανειστές που παρουσιάζονται στη γιορτή ζητώντας από τον Φειδιππίδη να παρουσιαστεί στο δικαστήριο. Όταν ο Φειδιππίδης απειλεί να ξυλοφορτώσει τον πατέρα του στο πλαίσιο μιας αντιδικίας, καταφεύγοντας μάλιστα στα επιχειρήματα που έχει διδαχθεί, ο Στρεψιάδης, όλος θυμό, αποφασίζει να καταστρέψει το φροντιστήριο.
 
Με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους 
 
Προπώληση:
 
Mέρες και ώρες έναρξης προβολής:
25/12 - 21:00
26/12 - 16:00
26/12 - 21:00
27/12 - 16:00
27/12 - 20:00
 
Τιμή εισιτηρίου: 7,50 Ευρώ
 
Διαδικασία παρακολούθησης της παράστασης
 
1. Αγοράζοντας ένα εισιτήριο / κωδικό για την προβολή της παράστασης, θα μεταφερθείτε στη σελίδα παραγγελίας, όπου θα φαίνεται ο κωδικός εισόδου σας και σε πορτοκαλί πλαίσιο το link για την προβολή.
2. Παράλληλα θα λάβετε email από την Viva Services με θέμα:
"Viva Παραγγελία Νο ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ: - NEFELES - ONLINE STREAMING", όπου θα βλεπετε επίσης τον κωδικό εισόδου τον κωδικό εισόσου για το video.
(Αν δεν βρίσκετε το e-mail στα εισερχόμενα σας παρακαλούμε ελέγξτε και τους φακέλους Ανεπιθύμητα (spam) και Προσφορές).
Ο κωδικός εισόδου σας φαίνεται και στο PDF εισιτήριο σας, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από την παραπάνω σελίδα παραγγελίας.
3. Εισάγετε τον κωδικό αυτό στη σελίδα που αντιστοιχεί στην προβολή της ημέρας που έχετε επιλέξει: 
(Η είσοδος του κοινού στην σελίδα προβολήςτης παράστασης δύναται να πραγματοποιηθεί από τηνώρα έναρξης και για 3 ώρες. Έπειτα, το login στην παράσταση, θα σταματήσει να είναι διαθέσιμο).
 
Διαβάστε επίσης:

Από τον Κώστα Ζήση

 

Ήταν το 1967, όταν ο Παζολίνι πήρε τον μύθο του Οιδίποδα για να μεταφέρει στο πανί, μια προσωπική κατάθεση, βασισμένη σε ίδια βιώματα, της ομώνυμης τραγωδίας του Σοφοκλή. Μεταθέτοντας χρονικά την πλοκή της ιστορίας στην φασιστική Ιταλία πριν τον πόλεμο και τοποθετώντας τους ήρωες σε άνυδρο, ξερό περιβάλλον της ερήμου, επιχείρησε να ενσαρκώσει και να αποτυπώσει στην τέχνη κυρίως με την δύναμη της εικόνας και με τον σχεδόν απόντα λόγο, την φροϋδική τοποθέτηση πάνω στα μεγάλα ζητήματα που ανοίγονται για όποιον μελετήσει την «τραγωδία των τραγωδιών» όπως έχει χαρακτηριστεί. Από το 1900, που δημοσιεύτηκε «Η ερμηνεία των ονείρων» του Φρόυντ, έχει ανοίξει ένας τεράστιος διάλογος, για τις υπαρξιακές αναζητήσεις του έργου, αναζητήσεις που ακόμα και σήμερα παραμένουν ως άλλα αινίγματα προς λύση ακριβώς σαν αυτό της Σφίγγας, που έλυσε –σύμφωνα με τον μύθο- ο Οιδίποδας.

Γιατί αυτή η τραγωδία, σύμφωνα με την ψυχαναλυτική προσέγγιση, μπορεί να είναι μια τραγωδία για την Μοίρα και το Πεπρωμένο, μπορεί να είναι μια τραγωδία για τον Άνθρωπο, που επιχειρεί να γίνει ρυθμιστής και καταλύτης της ζωής (ο Οιδίπους, ο ίδιος κρίνει, αναζητά, αποφασίζει), μπορεί να είναι μια τραγωδία για την αγωνιώδη κατάκτηση της Γνώσης και την ανάδυση από την Άγνοια, είναι όμως και μια τραγωδία οικογενειακή, βασισμένη εξ ολοκλήρου στις σχέσεις που διαμείβονται ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας και την ψυχοσωματική αλληλοεξάρτηση τους. Και αν το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό, είναι το περίφημο Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, που ανέλυσε ο Αυστριακός αναλυτής, θα αρκούσε να αναλογιστούμε ακριβώς τους ρόλους που ο Οιδίποδας έχει αξιωθεί στην ίδια την οικογένειά του, για να ισχυροποιήσουμε αυτήν την τοποθέτηση: είναι ταυτόχρονα γιός και αντεραστής, γιός και σύζυγος, πατέρας και αδερφός, ανεψιός και γαμπρός ένας άνθρωπος για όλους τους ρόλους μέσα στον στενό πυρήνα της κοινωνίας (έχει και άλλους ρόλους στην κοινωνία –τύραννος, ηγέτης, ήρωας- αλλά είναι προφανές ότι αυτή η διάσταση δεν αφορά τόσο την ψυχαναλυτική προσέγγιση).

 

avrakiotis

Ο Δημήτρης Καραντζάς, έχοντας ήδη στο ενεργητικό του, μια άλλη «διαφορετική» ματιά της «Μήδειας», προσέγγιση που στέφθηκε με επιτυχία τόσο για την ίδια τη σύγχρονη διάσταση που έδωσε στο Ευριπίδειο κείμενο, αξιοποιώντας στο έπακρο το ανθρώπινο δυναμικό της παράστασης, όσο και για το υψηλό αισθητικά σκηνικό αποτέλεσμα που χάρισε στο κοινό, επιχείρησε και εδώ να ρίξει ένα άλλο βλέμμα στον μύθο του Οιδίποδα, βασισμένος τόσο στην αυτή καθεαυτή τραγωδία του Σοφοκλή, όσο και στην ταινία του Παζολίνι. Και εδώ τα όπλα του, τρεις γερά «διαβασμένοι» και με γερό σκηνικό «σώμα» ηθοποιοί, επιμένοντας στην θεμελιώδη για την τραγωδία «αρχή των τριών υποκριτών». Κάτι όμως δε λειτούργησε σωστά, αυτήν τη φορά, και η παράσταση δείχνει να αγωνίζεται να «φτάσει» το κοινό και να περάσει στην κερκίδα.

Μέσα σε ένα σκηνικό περιβάλλον, που ναι μεν εμπεριέχει τους πολλαπλούς συμβολισμούς που εξυφαίνονται στο έργο αλλά, εκ του αποτελέσματος αποκαλύπτεται δυσλειτουργικό (μπλουζάκια περασμένα σε μεταλλικές μαγνητικές κρεμάστρες δαπέδου-ο λαός της Θήβας, οι σκέψεις και ο δαίδαλος του ανθρώπινου νου, ο λαβύρινθος προς την γνώση αλλά και η παιδική αθωότητα της αλήθειας), οι τρεις ηθοποιοί γίνονται ταυτόχρονα υποκριτές, αφηγητές και αναλυτές των δρώμενων. Αυτή, η αποστασιοποίηση δημιουργεί κενά και στην ατμόσφαιρα της παράστασης αλλά και στην εξέλιξη και κορύφωση του τραγικού στοιχείου. Οι σκηνικοί δρόμοι που επέλεξε ο σκηνοθέτης κινούνται στον χάρτη του πειραματικού και ερευνητικού θεάτρου, απεκδύοντας από κάθε αρχαιοπρέπεια τους ήρωες και τοποθετώντας τους στο σήμερα. Η παράσταση, τεχνικά είναι αυτόφωτη, με τους ίδιους τους ηθοποιούς να χρησιμοποιούν τους προβολείς να φωτίζουν και να φωτίζονται. Είναι αισθητικά έντεχνα υποφωτισμένη, σε επίπεδο λόγου είναι έντεχνα «ψιθυριστή», καταγράφοντας με σαφήνεια τον υφέρποντα αισθησιασμό, που θέλει να αποδώσει ο σκηνοθέτης στις σχέσεις των ηρώων. Οι μεγάλες συγκρούσεις υπολείπονται, όλα τελούνται σχεδόν ήρεμα, σε στάση καθίσματος, οι αντιθέσεις των προσώπων χάνουν τον τραγικό προσδιορισμό τους και αρκετές στιγμές η σκηνική δράση δείχνει παγωμένη και αμήχανη. Η μουσική του Γιώργου Πούλιου, σηματοδοτεί και τονίζει τις καίριες στιγμές, καλύπτοντας σε μεγάλο ποσοστό την συναισθηματική απόσταση με το κοινό. Τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη, παρόλο που επιχειρούν να συμπυκνώσουν τις ιδιότητες των ηρώων (άνθρωποι και άρχοντες) και το βάρος που φέρουν ως υπάρξεις με τα βαρύτιμα περιλαίμια, δεν εναρμονίζονται με την ουσία της, αλλά φρονώ πως ούτε και ταυτίζονται με την φροϋδική αντίληψή της.

Το μεγάλο ενδιαφέρον της παράστασης είναι οι ερμηνείες των τριών ηθοποιών, οι οποίες παρόλο που είναι ενταγμένες σε αυτήν την χαμηλόφωνη σκηνοθετική οπτική και σε μια βραδυκίνητη φόρμα καταφέρνουν να δώσουν στίγμα στους εναλλασσόμενους ρόλους τους. Ο Μιχάλης Σαράντης, είναι διαβασμένος και έτοιμος, να μπει στο πετσί τέτοιων μεγάλων ρόλων και στέκεται ισάξια απέναντι στην εμπειρία της Μαρίας Κεχαγιόγλου και στην ερμηνευτική καθαρότητα του Κωνσταντίνου Αβαρικιώτη. Ανθρώπινος περισσότερο, παρά ημίθεος και ηγέτης, συμπράττει ίσως στην καλύτερη στιγμή της παράστασης, στην σκηνή με τον Τειρεσία-Μαρία Κεχαγιόγλου, η οποία έχει αναλάβει και τον ρόλο της Ιοκάστης διατρανώνοντας εμφαντικά την εκούσα Άγνοια της ηρωίδας της. Λίγο αργότερα θα έχει και μια εκ νέου σκηνική συνεύρεση μαζί της στην συζυγική «κάμαρα», στην οποία η λέξη «γυναίκα» με την οποία επαναλαμβανόμενα την αποκαλεί αποκτά σχεδόν ηδονική βαρύτητα. Ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, αναπτύσσει τους ρόλους του Κρέοντα, του Άγγελου, του Θεράποντα και του Εξάγγέλου, ελισσόμενος ερμηνευτικά σε αυτούς με διαφοροποίηση και προωθώντας την ίδια την εξέλιξη της υπόθεσης.

Συνοπτικά, η παράσταση αναμφισβήτητα είναι μια σπουδή πάνω στον Οιδίποδα Τύραννο, αυτήν την σημαντικότερη ίσως αρχαία τραγωδία. Και αυτό, ως εγχείρημα, αποκτά από μόνο του μια ιδιαίτερη βαρύτητα και ενδιαφέρον για τις πολύ δύσκολες θεατρικά ημέρες που διάγουμε. Διέκρινα, ωστόσο και μια δυσκολία επικοινωνίας των στόχων και των προθέσεων στο ευρύ κοινό, χάριν μιας δυνατής σκηνικής φόρμας, που έχει επιβληθεί του κειμένου και της μελέτης του. Και θεωρώ, πως αυτό είναι και το τρωτό σημείο της, κάτι που ο αναμφίβολα ταλαντούχος Δημήτρης Καραντζάς, θα πρέπει να «δουλέψει». Γιατί, πλέον η ωριμότητα είναι ήδη εδώ, ο ίδιος έχει βάλει τον πήχη ψηλά και οι προσδοκίες μας είναι εξίσου υψηλές.

 

 

Διαβάστε επίσης: 

Είδα Τη «Μήδεια» Στο Μικρό Θέατρο Της Αρχαίας Επιδαύρου

Το Σεπτέμβρη του 2020 ο Δημήτρης Καραντζάς αναλαμβάνει την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου «Προσκήνιο». Ο στόχος της συνεργασίας μας είναι η δημιουργία ενός χώρου έρευνας
 
πάνω στο θέατρο και ανάπτυξης των συνθηκών που θα δώσουν το δικό τους στίγμα.
 
O σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς σημειώνει:
 
Η ανακοίνωση της έναρξης αυτού του χώρου έρχεται σε μια πολύ κρίσιμη και μετέωρη στιγμή για τους καλλιτέχνες και το σύνολο της κοινωνίας, στην οποία η ομάδα των συνεργατών μου κι εγώ νιώσαμε την ανάγκη να απαντήσουμε με δράση και πράξη. Είναι ένα σχέδιο που οργανώνουμε εδώ κι έναν χρόνο με τον Μάριο Τάγαρη με επιμονή και προέκυψε μέσα από μια δική του πρόταση και μια δική μου ανάγκη. Η κίνηση αυτή έρχεται ως συνέχεια δυο γόνιμων συνεργασιών ( Νεφέλες του Αριστοφάνη- Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2019 και Τρεις Αδελφές του Τσέχωφ - Θέατρο Βεάκη 2020). Είναι ένα σχέδιο που με κάθε ρίσκο θα επιχειρήσουμε να πραγματοποιήσουμε, με την ελπίδα να προσφέρουμε τροφή για σκέψη και με την ανάγκη να ανταλλάξουμε ερεθίσματα ακόμα και στις πιο δυσχερείς συνθήκες.
 
Η σκηνή αυτή ξεκινάει ως τόπος έρευνας γύρω από τις παραστατικές τέχνες, με έναν σταθερό πυρήνα συνεργατών, που στα επόμενα βήματά της θα διευρυνθεί με προσκλήσεις σε άλλους καλλιτέχνες, με θεματικά φεστιβάλ ( γύρω από έναν συγγραφέα, μια εποχή, ένα θέμα ή έναν τρόπο θεάτρου) και εργαστήρια.
 
Κύριοι άξονες και θεματικές του χώρου θα είναι η «τραγωδία δωματίου» και τα κλασικό ρεπερτόριο, χωρίς να εξαιρούνται σύγχρονα εγχώρια η ξένα κείμενα.
 
Η τέχνη είναι ένα ζωτικό πεδίο που οφείλει να αφομοιώνει τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες και να παραμένει πάντα ενεργό – όπως γινόταν ανά του αιώνες .
 
Το θέατρο ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ λαμβάνοντας υπόψιν τις ιδιαιτερότητες της εποχής προχωρά στις εξής βασικές δράσεις :
 
Οι παραστάσεις του χειμώνα θα μπορούν να είναι προσβάσιμες και online, σε ειδικά σκηνοθετημένη συνθήκη προκειμένου να παράγεται ένα άρτιο καλλιτεχνικό έργο, έναντι εισιτηρίου καθώς η τέχνη και η εργασία όλων γύρω απ’ αυτήν δεν μπορεί να παρέχεται δωρεάν.
 
Επίσης διαμορφώνουμε κάποια πακέτα συνδρομής σε ειδικές τιμές με σκοπό να διευρύνουμε την πρόσβαση του κοινού στο θέατρο.
 
Είναι, για μένα, σημαντικό, να βρεθεί μέσα σε αυτές τις πρωτοφανείς συνθήκες ο τρόπος να μην υποτιμάται το καλλιτεχνικό έργο ,αλλά παράλληλα να μην μετατραπεί η παρακολούθηση μιας παράστασης σε κάποιου είδους πολυτέλεια που οι περισσότεροι πολίτες δεν θα μπορούν να έχουν.
 
Τέλος ,θεώρησα κρίσιμο η εκκίνηση του θεάτρου να γίνει νωρίτερα από το προγραμματισμένο χρονοδιάγραμμα με μια παράσταση που προέκυψε ως ανάγκη μέσα στην καραντίνα . Ως ανάγκη ύπαρξης της τέχνης με κάθε κόστος και ως ανάγκη μας να συνεχίσουμε μέσα από τη δουλειά μας να προσκαλούμε τον κόσμο στο θέατρο.
 
Έτσι ο άξονας «τραγωδία δωματίου» ξεκινάει με τον Οιδίποδα του Σοφοκλή – την τραγωδία της υπαρξιακής περιπλάνησης του ανθρώπινου όντος και την τραγωδία της ταυτότητας. Την πιο γνήσια τραγωδία της γνώσης. Πρόκειται για μια σύνθεση βασισμένη στο κείμενο του Σοφοκλή σε μετάφραση Μίνωα Βολανάκη και στο σενάριο του Pasolini για τον Οιδίποδα Τύραννο. Η επιλογή αυτή είναι πολλαπλώς συμβολική καθώς συνεχίζει την έρευνα γύρω από τη δομή και την εσωτερική διάρθρωση των επιχειρημάτων που τόσο έντεχνα και ανάγλυφα υπάρχουν στην τραγωδία και που ξεκινήσαμε μαζί με τη Θεοδώρα Καπράλου το 2017 με τη Μήδεια ( μια σύνθεση πάνω στο έργο του Ευριπίδη, με ενθέσεις από κείμενα του Pier Paolo Pasolini και του Heiner Muller) και επίσης σ αυτή την τραγωδία της συνείδησης συναντάμε το ερώτημα του μετά. Τι συμβαίνει μετά τη γνώση, τι συμβαίνει μετά τη συνειδητοποίηση της τραγωδίας, τι συμβαίνει όταν μαθαίνεις ότι η «αρρώστια» είσαι εσύ.
 
Ο «Οιδίπους» θα ξεκινήσει την διαδρομή του σε ανοιχτά θέατρα της Αττικής και της επαρχίας στα μέσα Ιουλίου.
 
Τη χειμερινή σαιζόν θα εγκαινιάσει ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη σε μια σύνθεση για 5 πρόσωπα, που εντάσσεται πάλι στον άξονα «τραγωδία δωματίου».
 
Κατόπιν θα ακολουθήσει το έργο του Τσέχωφ «Ο Θείος Βάνιας» . Αυτές οι δυο παραστάσεις θα συνυπάρχουν στο ρεπερτόριο στην εκ νέου διαμορφωμένη σκηνή του Προσκηνίου.
 
Βοηθός μου στον προγραμματισμό και την οργάνωση του θεάτρου θα είναι η Γκέλυ Καλαμπάκα, η οποία υπογράφει και την οπτική ταυτότητα του θέατρου.
 
Με την ελπίδα να πραγματοποιηθούν όλα με τον τρόπο που σχεδιάστηκαν.”
 
Δημήτρης Καραντζάς
 
KARANTZAS
 
 
Συνεργάτες του θέατρου ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ για τη σεζόν 2020-21
 
Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης
 
Γιώργος Γάλλος
 
Στεφανία Γουλιώτη
 
Αλεξία Καλτσίκη
 
Δημήτρης Καμαρωτός
 
Θεοδώρα Καπράλου
 
Τάσος Καραχάλιος
 
Μαρία Κεχαγιόγλου
 
Χρήστος Λούλης
 
Ηρώ Μπέζου
 
Μαρία Πανουργιά
 
Γιώργος Πούλιος
 
Αναστάσης Ροϊλός
 
Μιχάλης Σαράντης
 
Θεοδώρα Τζήμου
 
Αινείας Τσαμάτης
 
Λυδία Φωτοπούλου
 
Νίκος Χατζόπουλος κ.α.
 
Θέατρο Προσκήνιο – Καπνοκοπτηρίου 8 , κάθετος Στουρνάρη
 
Καλοκαίρι 2020
 
ΟΙΔΙΠΟΥΣ
 
(μια σύνθεση πάνω στο έργο του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος» και στο σενάριο του Πιερ Πάολο Παζολίνι για την ομώνυμη ταινία)
 
Παίζουν: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μιχάλης Σαράντης
 
Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης
 
Μετάφραση του έργου του Παζολίνι: Δημήτρης Αρβανιτάκης
 
Διασκευή: Θεοδώρα Καπράλου
 
Σκηνοθεσία- διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Δημήτρης Καραντζάς
 
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
 
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
 
Οι σταθμοί της περιοδείας θα ανακοινωθούν σύντομα.
 
Οκτώβριος 2020 - Απρίλιος 2021
 
ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ του Ευριπίδη
 
Παίζουν: Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Μιχάλης Σαράντης, Αναστάσης Ροϊλός, Θεοδώρα Τζήμου, Αινείας Τσαμάτης
 
Διασκευή: Θεοδώρα Καπράλου
 
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
 
Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα
 
Σκηνικά: Μαρία Πανουργιά
 
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
 
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
 
Μουσική: Γιώργιος Πούλιος
 
Δεκέμβριος 2020 - Απρίλιος 2021
 
ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ του Άντον Τσέχωφ
 
Παίζουν: Γιώργος Γάλλος, Χρήστος Λούλης, Ηρώ Μπέζου, Θεοδώρα Τζήμου, Αινείας Τσαμάτης, Λυδία Φωτοπούλου, Νίκος Χατζόπουλος κ.α.
 
Μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη
 
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
 
Σκηνικά: Μαρία Πανουργιά
 
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
 
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
 
Περισσότερες λεπτομέρειες για την κάθε παραγωγή θα ανακοινωθούν μέσα από νέο δελτίο τύπου και μέσα από το υπό διαμόρφωση site του θεάτρου.
 
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΑΓΑΡΗ

Από τον Αναστάση Πινακουλάκη

Το Σαββατοκύριακο, η μοναδική αριστοφανική κωμωδία του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, έκανε το πέρασμά της από το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.

Οι Νεφέλες -κωμωδία γραμμένη το 423 π.Χ – σατιρίζει την δημοφιλία των φροντιστηρίων των σοφιστών και του Σωκράτη.στην κλασσική Αθήνα και την επίδραση που είχε στο οικογενειακό πλαίσιο υποκαθιστώντας την παραδοσιακή εκπαίδευση. Η πρώτη συνάντηση του Δημήτρη Καραντζά (και της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη) με τον Αριστοφάνη έγινε όχι άδικα η πιο συζητημένη παράσταση της θερινής σεζόν. Η σπάνια ανεβασμένη αριστοφανική κωμωδία παρουσιάζεται σε μια νέα μετάφραση του Γιάννη Αστερή (Γκόλφω – Οπερέτα) και δραματουργική επεξεργασία της Θεοδώρας Καπράλου.

Οι δημιουργοί της παράστασης είδαν με μια πολύ φρέσκια και διεισδυτική ματιά την φιλοσοφική και ανθρωπιστική σκέψη πίσω από τις Νεφέλες και κατόρθωσαν να διαχειριστούν το κωμικό μ’ έναν ευφάνταστο και προσωπικό τόνο που ξεφεύγει από την πεπατημένη με το χιούμορ που εστιάζει στην κλειδαρότρυπα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δόθηκε στην παράβαση του έργου, ανοίγοντας το στο σήμερα αλλά και στην ευθύτητα των ηθοποιών.

Ο Δημήτρης Καραντζάς επιστρέφει για δεύτερη φορά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, μετά την Ελένη του το 2013. Για τα πρακτικά, είναι η πρώτη του φορά που σκηνοθετεί Αριστοφάνη, ενώ δύο χρόνια πριν είχε περάσει και από τη Μικρή Επίδαυρο με τη Μήδεια του Ευριπίδη. Μάλιστα, στη Μήδεια έπαιζαν ο Γιώργος Γάλλος κι ο Χρήστος Λούλης που πρωταγωνιστούν φέτος στις Νεφέλες. Σε αμφότερες τις παραστάσεις, καθοριστικό ρόλο έπαιξε η δραματουργική συνεργασία με την Θεοδώρα Καπράλου.

Οι δύο τους αξιοποίησαν την ιδιαιτέρως θεατρική μετάφραση του Γιάννη Αστερή δίνοντας μια δραματουργία παράστασης που ενώ δε χάνει από το κωμικό αναδεικνύει οργανικά και αισθητικά το τραγικό. Πρόκειται άλλωστε για τη μόνη κωμωδία του Αριστοφάνη που αντί να οδηγεί στην κάθαρση ή το πάθημα που έγινε μάθημα για τον κεντρικό ήρωα οδηγεί στον αφανισμό. Το τραγικό τέλος του Στρεψιάδη έρχεται μαζί με την ηθική ατίμωση από τον γιο, γεγονός που αντιβαίνει με την παραδοσιακή εκπαίδευση και ηθικοπλαστική αξία της εποχής. Επιπλέον, βλέπουμε τον εμπρησμό στο φροντιστήριο του Σωκράτη και των σοφιστών. Ο θεατής της παράστασης βρίσκεται μπροστά σ' έναν αφανισμό και σε μια ρευστή κατάσταση όπου οι Νεφέλες δείχνουν το πραγματικό τους "πρόσωπο". 

Η παράσταση

Στην πλατεία του Αρχαίου Θεάτρου, δέσποζε το σκηνικό της Κλειώς Μπομπότη. Επρόκειτο για ένα μη παγιωμένο κτίσμα, που αναπαριστούσε το φροντιστήριο των Σοφιστών. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα τα πτυσσόμενα τμήματα, που επιτρέπει να φαίνεται το εσωτερικό τόσο-όσο, και ο τρόπος που άνοιγε. Το σκηνικό αναδείχτηκε περαιτέρω από τους αριστοτεχνικούς φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου.

 Με την πάροδο των ηθοποιών, ο θεατής αντιλαμβάνεται αμέσως την εξεζητημένη ενδυματολογία της Ιωάννας Τσάμη, με τον κάθε ηθοποιό του Χορού να φοράει ένα ρούχο από διαφορετικό στυλ κι εποχή. Οι εμφανίσεις ολοκληρώνονταν από ξεχωριστά αξεσουάρ όπως περούκες, έντονο μακιγιάζ και ψηλοτάκουνα παπούτσια. Η εικαστική της πινελιά ήταν τόσο έντονη που μπορώ εύκολα να ανακαλέσω στη μνήμη μου το ένδυμα που φορούσε ο κάθε ηθοποιός. Προσωπικό αγαπημένο μου το κοστούμι που φορούσε ο Αινείας Τσαμάτης ως Φειδιππίδης που θύμιζε Ιππέα σε συνδυασμό με την αλογοουρά. Στην τελευταία σκηνή όπου ο νεαρός έχει "υποκύψει" στους σοφιστές, με την διαφορετική ενδυμασία και κόμμωση, κάνει ανάγλυφη την μεταστροφή του.

Μια άλλη δυνατή στιγμή της Τσάμη, ήταν τα κοστούμια της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη ως Δίκαιος Λόγος και της Θεοδώρας Τζήμου ως Άδικος Λόγος. Η Καραμπέτη φορούσε ένα κομψό φόρεμα με μια μικρογραφία της Επιδαύρου ως "στέμμα", ενώ η Τζήμου ένα αποκαλυπτικό φόρεμα. Οι δύο αντιθετικές αλλά κι αλλησυμπληρωματικές έννοιες αναπαρίστανται με εικαστική σαφήνεια. 

Είναι χαρακτηριστικό πως όταν ο Δίκαιος Λόγος συντριφτεί, βγάζει το "στέμμα"  και αποσύρεται από την σκηνή. Αν είχα κάποιες αντιρρήσεις στην τότε κριτική μου για τη Μήδεια του 2017, για τα κοστούμια της, εδώ βλέπω μια καλλιτέχνη που καταθέτει μια ολοκληρωμένη πρόταση κι αν φορούσα στέμμα θα το έβγαζα και θα της το προσέφερα. 

Ερμηνευτικά, η παράσταση κατορθώνει να αποφύγει τις ευκολίες της αριστοφανικής σκηνικής παράδοσης, δίνοντας μια ξεκάθαρη και άμεση πρόταση, που δίνει χώρο στις αμφισημίες και τον ανθρωπιστικό προβληματισμό που θέτει το έργο. Ο σκηνοθέτης γυρίζει σθεναρά την πλάτη του στο "ψολο-χιούμορ", κάνοντας μια ολόκληρη σάτιρα αυτού, με μια ευφάνταστη αλληλουχία μικροσκηνών όπου τα παράγωγα της λέξης "ψωλή" χάνουν τη δύναμη και το ξάφνιασμα τους. Πάλι το εικαστικό συμπληρώνει την σκηνογραφική πρόθεση, αφού τα μέλη του Χορού πετούν υποκατάστατα φαλλών στο μπροστινό μέρος της ορχήστρας. 

Σε ένα άλλο σημείο που πρέπει να σταθούμε είναι ο Χορός της παράστασης. Η σκηνοθεσία είδε τις Νεφέλες όχι ως έναν μονοδιάστατο και προσδιορισμένο Χορό, αλλά ως μία ρευστή ομάδα που ενέχει πολλές διαφορετικές ταυτότητες και προθέσεις. 

Ο Δημήτρης Καραντζάς είχε στη διάθεσή του μερικούς από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου με μπροστάρηδες τον Γιώργο Γάλλο, τον Νίκο Καραθάνο και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Το γεγονός ότι συναντούμε τους περισσότερο γνωστούς από την τραγωδία ηθοποιούς στην πρώτη τους επαφή με τον Αριστοφάνη και δη στην Επίδαυρο, έχοντας παρακολουθήσει και θαυμάσει την Καραμπέτη σε δεκάδες παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας, που ομολογουμένως είναι η σπουδαιότερη ερμηνεύτρια που έχουμε, το να την βλέπεις να τσαλακώνεται όσο ποτέ τόσο στον Χορό, όσο και στον Δίκαιο Λόγο, είναι μια απόλαυση που δεν ήξερες ότι είχες ανάγκη. Σ' ένα σημείο μάλιστα ανακατεύεται με το κοινό ζητώντας μια παρηγοριά για την "ήττα" της. 

nefeles geniki054

Ο Γιώργος Γάλλος υποδύθηκε τον κεντρικό ρόλο του Στρεψιάδη, του γέρου που θέλει να μάθει ο γιος του την απεχθή Τέχνη των Σοφιστών για να ξεφύγει από τις οικονομικές του οφειλές. Η ενέργεια και η αφοσίωση του στη λαϊκή αυτή φυσιογνωμία απέδωσε και με το παραπάνω, κάνοντας εκούσια ή ακούσια μια ηθογραφία των προηγούμενων από εμάς γενιών. Τον Φειδιππίδη, τον γιο του, υποδύθηκε εξαιρετικά ο Αινείας Τσαμάτης. 

Ο Νίκος Καραθάνος στο δεύτερο του πέρασμα φέτος από το Φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδαύρου (τον Ιούνιο τον είχαμε δει στον Χρύσιππο) έδωσε μία από τις πιο καίριες ερμηνείες του. Ο Σωκράτης του είχε την πειθώ ενός Σοφιστή και την τραγικωμικότητα ενός αριστοφανικού χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα είχε κάτι το ανθρώπινο που αναδεικνύεται υπέροχα στο τραγικό του φινάλε. 

Τέλος, θα ήθελα να σταθώ στις μετρημένες αλλά εμφανείς ερμηνευτικές προτάσεις των Γιάννη Κλίνη και Παναγιώτη Εξαρχέα ως μέλη του Χορού. Οι δύο τους έδειξαν δύο αντρόγυνες φυσιογνωμίες που συνάδουν τόσο με την μη προσδιορισμένη φύση των Νεφελών, όσο και με την σύγχρονη non-binary πολιτική συζήτηση. 

Κλείνοντας, ο Δημήτρης Καραντζάς απέδειξε για άλλη μια φορά πως είναι ένας πολύ εργατικός κι οξυδερκής καλλιτέχνης που δεν σκηνοθετεί απλώς, αλλά διαβάζει πίσω από τα έργα και μας καλεί να τα δούμε διαφορετικά. 

Φέτος νομίζω πως ήταν η χρονιά του με τις διεισδυτικές του σκηνικές προτάσεις για τον Γυάλινο Κόσμο, το Ξύπνημα της Άνοιξης και τώρα για τις Νεφέλες. Μπορώ άνετα να τον φανταστώ να ανεβάζει κι άλλες κωμωδίες (;) του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο και γιατί όχι, κάποιο αρχαιόθεμο έργο του αγαπημένου του Δημήτρη Δημητριάδη. Μπορώ επίσης να πω με σιγουριά πως από τους Όρνιθες του Καραθάνου, τη Λυσιστράτη του Μαρμαρινού και την Ειρήνη του Αρβανιτάκη, ο Αριστοφάνης πια διανύει μια νέα εποχή, στην οποία θέλω να είμαι θεατής. 

 

Η παράσταση συνεχίζει την περιοδεία της. Δείτε παρακάτω σε ποια θέατρα μπορείτε να την απολαύσετε. 

 

 


ΤΕΤ. 28/08: Πειραιάς ΒΕΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ

ΤΕΤ. 04/09: Βριλήσσια ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ
ΠΕΜ. 05/09: Παπάγου ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
ΠΑΡ. 06/09: Ηρώδειο
ΣΑΒ. 07/09: Πετρούπολη ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ
ΚΥΡ. 08/09: Ηλιούπολη ΔΗΜ. ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ Δ. ΚΙΝΤΗΣ
ΤΡ. 10/09: Βύρωνας ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ

 

 

Η αριστοτεχνική κωμωδία “Νεφέλες” του Αριστοφάνη, σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και θα παρουσιαστεί και στο Φεστιβάλ Επιδαύρου 2 & 3 Αυγούστου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά και  μετάφραση Γιάννη Αστερή.
Ο Δημήτρης Καραντζάς καταπιάνεται για πρώτη φορά με το αριστοφανικό έργο και με τη σύμπραξη πολύ σημαντικών ηθοποιών (Γιώργος Γάλλος, Νίκος Καραθάνος, Χρήστος Λούλης, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Θεοδώρα Τζήμου, Αινείας Τσαμάτης, Παναγιώτης Εξαρχέας, Πάνος Παπαδόπουλος, Γιάννης Κλίνης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Έμιλυ Κολιανδρή, Ελίνα Ρίζου) χρίζει πρωταγωνίστριες της παράστασης τις ίδιες τις Νεφέλες, που έρχονται να κηρύξουν την αμφισβήτηση της παντοδυναμίας της λογικής και την επιστροφή σε μια χαμένη πνευματικότητα, σ’ ένα αέναο και επικίνδυνο παιχνίδι μεταμορφώσεων.
Οι “Νεφέλες” του Αριστοφάνη παρουσιάστηκαν στα Μεγάλα Διονύσια το 423 π.Χ.  και μας αφηγούνται την περιπέτεια  ενός ”καθημερινού ανθρώπου” ,του Στρεψιάδη , που προσπαθεί ν’ απαλλαγεί από τα χρέη  του.
Αρχικά, ο Στρεψιάδης προσπαθεί να  πείσει  τον καλοαναθρεμμένο του γιο , Φειδιππίδη , που είναι και η αιτία των χρεών του ,να φοιτήσει στο φροντιστήριο του Σωκράτη, ελπίζοντας ότι  έτσι θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του στο δικαστήριο  γλιτώνοντας από τους δανειστές. Όταν εκείνος  αρνείται, αποφασίζει -παρά την ηλικία του-να σπουδάσει ο ίδιος.
Έρχεται σε επαφή με τον κόσμο των Νεφελών  και  τον Σωκράτη ,αλλά πολύ γρήγορα  αποδεικνύεται ανεπίδεκτος μαθήσεως .Μην έχοντας  άλλη λύση , αναγκάζει τον Φειδιππίδη  να σπουδάσει με το ζόρι. Πατέρας και γιος παρακολουθούν τη σύγκρουση  Δίκαιου και Άδικου Λόγου, για το ποιος από τους δύο  μπορεί να προσφέρει την καλύτερη εκπαίδευση . Ο Άδικος Λόγος αναδεικνύεται νικητής  και ο  Φειδιππίδης μεταμορφώνεται σε  έναν υποδειγματικό διανοούμενο.
Ξέροντας ότι έχει πια κάποιον να τον υπερασπιστεί στο δικαστήριο ,ο Στρεψιάδης διώχνει  κακήν κακώς τους δανειστές του και διοργανώνει μια γιορτή όπου θα διαπιστώσει τα “καλά” της εκπαίδευσης του γιου του. Σε μια αντιδικία τους ο Φειδιππίδης αρχίζει να τον ξυλοφορτώνει, έχοντας μάλιστα “ατράνταχτα” επιχειρήματα, και  ο Στρεψιάδης, όλος θυμό, αποφασίζει να καταστρέψει το φροντιστήριο του Σωκράτη σ’ ένα από τα πιο αινιγματικά και τραγικά φινάλε στην αριστοφανική δραματουργία.
 
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
 
Μετάφραση: Γιάννης Αστερής
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Συνεργάτης στη δραματουργία: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Μουσική:Ανρί Κεργκομάρ
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Βοηθός σκηνοθέτη:Γκέλυ Καλαμπάκα
Παραγωγή: "ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ"
 
ΔΙΑΝΟΜΗ
 
Στρεψιάδης Γιώργος Γάλλος
Σωκράτης Νίκος Καραθάνος
Ποιητής Χρήστος Λούλης
Δικαίος Λόγος Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Άδικος Λόγος Θεοδώρα Τζήμου
Φειδιππίδης Αινείας Τσαμάτης
 
 
Μαθητές Παναγιώτης Εξαρχέας, Πάνος Παπαδόπουλος
Δανειστής Γιάννης Κλίνης
Κορυφαίες Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη,
Έμιλυ Κολιανδρή, Ελίνα Ρίζου
 
Χορός (με αλφαβητική σειρά)
Αλεξάνδρα Αϊδίνη,Ευδοξια Ανδρουλιδάκη, Παναγιώτης Εξαρχέας,Νίκος Καραθάνος,  Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Γιάννης Κλίνης, Εμιλυ Κολιανδρή, Χρήστος Λούλης, Πάνος Παπαδόπουλος, Θεοδώρα Τζήμου
 
 
ΣΤΑΘΜΟΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
 
ΙΟΥΛΙΟΣ
ΤΡ. 09/07 ΒΟΛΟΣ ΘΕΡΙΝΟ. ΔΗΜ. ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΛΟΥ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ
ΤΕΤ. 10/07 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Δ) ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ
ΠΕΜ. 11/07 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Δ) ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ
ΠΑΡ.12/07 ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΦΙΛΙΠΠΩΝ
ΣΑΒ. 13/07 ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΦΙΛΙΠΠΩΝ
ΚΥΡ. 14/07 ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΟΝ
ΤΡ. 16/07 ΧΑΝΙΑ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ
ΤΕΤ. 17/07 ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
ΠΕΜ. 18/07 ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
ΠΑΡ. 19/07 ΡΕΘΥΜΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΡΩΦΙΛΗ ΦΟΡΤΕΤΖΑ
ΔΕΥ. 22/07 ΠΑΤΡΑ ΡΩΜΑΙΚΟ ΩΔΕΙΟ
ΤΡ. 23/07 ΠΑΤΡΑ ΡΩΜΑΙΚΟ ΩΔΕΙΟ
ΤΕΤ. 24/07 ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΦΛΟΚΑ
 
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
ΠΑΡ. 02/08 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
ΣΑΒ. 03/08 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
ΤΕΤ. 28/08 ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΒΕΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ
 
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
ΤΕΤ. 04/09 ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ  
ΠΕΜ. 05/09 ΠΑΠΑΓΟΥ ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
ΠΑΡ. 06/09 ΗΡΩΔΕΙΟ
ΣΑΒ. 07/09 ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ
ΚΥΡ. 08/09 ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ ΔΗΜ. ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ Δ. ΚΙΝΤΗΣ
ΤΡ. 10/09 ΒΥΡΩΝΑΣ ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ
 
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ:
 
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: 20€ κανονικό και 15€ μειωμένο (άνεργοι, πολύτεκνοι, φοιτητικά, ΑμεΕΑ και παιδικό)
Η Μπέτυ Αρβανίτη στην πρώτη της συνάντηση επί σκηνής με έναν από τους πλέον ταλαντούχους σκηνοθέτες της νέας γενιάς, το Δημήτρη Καραντζά, πρόκειται να παρουσιάσει την προσεχή θεατρική περίοδο, το Γυάλινο κόσμο, του Τεννεσί Ουίλιαμς.
Το έργο γράφτηκε το 1944 και παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά στο θέατρο Civic στο Σικάγο.  Αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη θεατρική επιτυχία του Ουίλιαμς.
Ο αμερικανός συγγραφέας σε πολλά από τα έργα του ενσωματώνει στοιχεία της δικής του προσωπικής ζωής κι εκείνης των παιδικών του χρόνων με την οικογένειά του. 
Ο Γυάλινος κόσμος θεωρείται το πιο αυτοβιογραφικό του.
arvaniti karatzas
 
 
το σκηνικό είναι μνήμη(...) ,
το έργο είναι μνήμη (...) , 
στη μνήμη όλα συμβαίνουν στη μουσική 
Tεννεσί Ουίλιαμς
 
«Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει εκτενώς αυτή ακριβώς τη διαδικασία ,της ανάσυρσης που σημειώνει ο συγγραφέας στον πρόλογό του . Ο παρών χρόνος ,ένας συγκεκριμένος χρόνος του παρελθόντος που επιστρέφουν τα πρόσωπα του έργου για να ξανά αντιμετωπίσουν το τραύμα τους , και ένα ακόμα βαθύτερο- ευτυχέστερο – παρελθόν στο οποίο ανατρέχουν ως καταφύγιο . Μ αυτή τη δομή και με πολύ καινοτόμες  - ακόμα – σκηνικές επιλογές ο Ουιλιαμς δημιουργεί ένα εντελέστατο δράμα για την ύπαρξη και την ίδια τη λειτουργία του θεάτρου . Ένας κατασκευασμένος ρεαλισμός ,μουσικής δομής που επιχειρεί να συνομιλήσει με τις απαρχές της θεατρικής πράξης» σημειώνει ο Δημήτρης Καραντζάς . 
 
Παίζουν:
ΜπετυΑρβανιτη  Αμάντα Γουίνγκφιλντ
Χάρης Φραγκούλης Τομ Γουίνγκφιλντ 
Eλίνα Ρίζου  Λώρα Γουίνγκφιλντ
Εκτορας Λιάτσος   Τζιμ Ο΄ Κόννορ
 
 
Μεταφραση : Αντώνης Γαλέος 
Σκηνικά : Ελένη Μανωλοπούλου 
Κοστούμια : Ιωάννα Τσάμη 
Μουσική : Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτισμοί : Αλέκος Αναστασίου 
Συνεργάτης στη δραματουργία : Θεοδώρα Καπράλου 
Βοηθός Σκηνοθετη: Γκέλυ Καλαμπάκα 
Φωτογραφίες: Eλίνα Γιουνανλή
 
Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 26 Oκτωβρίου στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας
(Σκηνή Μπέτυ Αρβανίτη) και έως τις 30 Ιουνίου ισχύει προσφορά  προαγοράς εισιτηρίων στην προνομιακή τιμή των 20 ευρώ για 2 άτομα.
Πληροφορίες: VIVA.GR & 210.8838727
 
 

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία