Τελευταία Νέα
Το Megaron Gala έρχεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού H Νένα Βενετσάνου και η Λήδα Χαλκιαδάκη μας τραγουδούν «Να μ' αγαπάς» «Οι κάτω από τα αστέρια»: Για 3η χρονιά στην ταράτσα του Λαμπέτη 10+1 παραστάσεις που ξεχωρίζουν από το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου Πλούσιο το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του Ηρωδείου για τη φθινοπωρινή περίοδο 2021 «Το Μέλλον των Μουσείων: Αναστοχασμός και Επανεκκίνηση»: 11 συλλογές σ' αλληλεπίδραση Εντός, Εκτός και Επί τα Αυτά: Το νέο βιβλίο της Ειρήνη Μουντράκη Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μας δίνει ραντεβού στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας «Το Ασχημόπαπο» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «ταξιδεύει» σε όλη την Ελλάδα Οι «πεταλούδες πετούν ελεύθερες» και περιοδεύουν ανά την Ελλάδα! «Η Αυλή των Θαυμάτων»: Η παράσταση του Κώστα Τσιάνου 23 χρόνια μετά έρχεται στις οθόνες μας Πέτρος Φιλιππίδης: Ποινική δίωξη για έναν βιασμό και δύο απόπειρες Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2021: Μέχρι τον Οκτώβριο και με πλούσιο πρόγραμμα! «Θηλιά»: Το ψυχολογικό θρίλερ του Πάτρικ Χάμιλτον στο Θέατρο Αθηνά Χρήστος Αλεξόπουλος: «Αυτό που ζούμε δεν είναι μια παρένθεση»
 
Γιώτα Δημητριάδη

Γιώτα Δημητριάδη

Είναι δημοσιογράφος και φιλόλογος. Τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, το Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και έκανε μεταπτυχιακό πάνω στο θέατρο. Πού τη χάνεις, πού τη βρίσκεις, σε κάποια παράσταση της πόλης θα είναι. Της αρέσουν οι συνεντεύξεις - συναντήσεις, που της επιτρέπουν να γνωρίσει ένα κομμάτι των ανθρώπων από κοντά.

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού 

Το έργο του Γιάννη Σκαραγκά «Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα», σκηνοθετεί η Νατάσα Παπαμιχαήλ στο θέατρο OLVIO. Μπορεί οι πρόβες να ξεκίνησαν μέσα στην πανδημία αλλά κάπου ελλόχευε η ελπίδα ότι η παράσταση θα έκανε κανονικά την πρεμιέρα της. Δυστυχώς η εξέλιξη δεν έδωσε αυτό το περιθώριο στους συντελεστές. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας όμως η δουλειά τους θα βρει τους αποδέκτες της.

Παρ΄όλα αυτά όπως μου επισημαίνει η Νατάσα ο στόχος είναι η παράσταση να παρουσιαστεί και στο φυσικό της περιβάλλον: "Αγαπάμε το αποτέλεσμα και θέλουμε να το μοιραστούμε όπως το ονειρευτήκαμε."  σημειώνει χαρακτηριστικά.

Η ίδια μας μίλησε για το δεύτερο σκηνοθετικό της εγχείρημα, τη σχέση των ηρώων με τον ποιητή Ρούμπερτ Μπρούκ, τη νέα συνθήκη με τα κλειστά θέατρα. Η Νατάσα Παπαμιχαήλ δηλώνει "Αέναα ατελής μαθήτρια με στιλ" και ίσως σ' αυτές τις λέξεις κρύβεται και το μυστικό της επιτυχίας της. 

 

papamixail texnes plus

 

 

Είναι η δεύτερη σκηνοθετική σας απόπειρα. Τι σας οδήγησε και πάλι στην καρέκλα του σκηνοθέτη;

 Μία ανεξήγητη εσωτερική ανάγκη για έκφραση και δημιουργία. Διαβάζοντας το έργο του Γιάννη Σκαραγκά, γεννήθηκαν μέσα μου συναισθήματα και εικόνες που έγιναν εμμονή και κατάλαβα πως αυτή την ενέργεια έπρεπε να την αξιοποιήσω. Μετά την πρώτη σκηνοθετική μου απόπειρα ξεκίνησε για εμένα ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Ένα ταξίδι ζωής και γνώσης.
 
 Γιατί επιλέξατε το έργο του Γιάννη Σκαραγκά;
 
Ο Γιάννης είναι ένας νέος διανοούμενος. Ο τρόπος που χειρίζεται την ελληνική γλώσσα και τα βαθιά ποιητικά στοιχεία που κρύβονται μέσα στον ρεαλιστικό τρόπο γραφής των κειμένων του, με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή. Το έργο "Αυτοί που περπατούν στα Σύννεφα" είναι ένα βαθιά υπαρξιακό έργο. Με αφορμή τη σύντομη ζωή του ποιητή Ρούπερτ Μπρούκ, θίγει τις βαθύτερες ανησυχίες του ανθρώπου. Τον φόβο του για τον θάνατο, την αγωνία του ν' αφήσει το δικό του στίγμα πίσω του, τη σημασία της ποίησης στη ζωή απέναντι στη βίαιη καθημερινότητα.
 
 Προσωπικά τι σας συγκινεί στο κείμενο;
 
Με συγκινούν άνθρωποι του έργου που πραγματοποιούν ένα δικό τους ταξίδι αναζήτησης προορισμού. Με τις γοητευτικές τους ατέλειες τα πρόσωπα, είναι οι αντιήρωες της κάθε εποχής, που ένα τυχαίο γεγονός τους έφερε αντιμέτωπους με τα συναισθήματά τους. Ο ποιητής Ρούπερτ Μπρούκ γίνεται η αφορμή για να ομολογήσουν τις προσωπικές τους αλήθειες.
 papamixail 2 texnes plus
 
 Ξεκινήσατε τις πρόβες σας με την ελπίδα ότι θα παρουσιάσετε το έργο στο θέατρο τελικά η πρεμιέρα σας θα γίνει διαδικτυακά. Πόσο άλλαξε αυτό τη διαδικασία των προβών αλλά και τη σκηνοθετική σας ματιά;
 
Δυστυχώς ή ευτυχώς οι τρέχουσες συνθήκες δεν κατάφεραν να αλλάξουν ούτε στο ελάχιστο τη θεατρική ματιά του έργου. Ενώ το τοπίο ήταν πολύ "θολό", η ανάγκη όλων μας ήταν η παράσταση. Ακόμα και η ημέρα της βιντεοσκόπησης ήταν σαν την επίσημη πρεμιέρα μας, όπου θεατές μας ήταν οι άνθρωποι στις κάμερες. Κρατήσαμε με συνέπεια τη σύμβαση αυτή. Ηθοποιοί στη σκηνή και κοινό στην πλατεία.
 
 Υπάρχουν σκέψεις να ανέβει κανονικά η παράσταση από το φθινόπωρο;
 
Περιμένουμε τη στιγμή που θα γυρίσουμε στον φυσικό μας χώρο που είναι το θέατρο. Αυτό αγαπάμε όλοι. Τη διάδραση την ώρα της παράστασης, τη σχέση που δημιουργούμε με το κοινό στο εδώ και τώρα. Την καλή ή την κακή ενέργεια που θα πάρουμε από τον κόσμο και το πώς εκείνη την ώρα θα την αξιοποιήσουμε. Δουλέψαμε 15 άνθρωποι πάρα πολύ για την παράσταση και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Αγαπάμε το αποτέλεσμα και θέλουμε να το μοιραστούμε όπως το ονειρευτήκαμε.
 
 Κοινός άξονας του έργου μοιάζει να είναι ο φιλέλληνας Βρετανός ποιητής Ρούπερτ Μπρουκ. Αν και πέθανε μόλις 28 ετών το έργο του έγινε πηγή έμπνευσης για πολλούς. Η ζωή του έγινε ταινία, στίχοι του μελοποιήθηκαν από τους Pink Floyd και υλικό του τροφοδοτεί ακόμη μυθιστορήματα.Γνωρίζοντας τον καλύτερα γιατί πιστεύετε ότι έχει επηρεάσει και εμπνεύσει τόσο πολύ;
 
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φέρουν μια ανεξήγητη ομορφιά και καταλήγουν να μας μαγεύουν. Ο Ρούπερτ Μπρουκ ήταν ένας από αυτούς και σε συνδυασμό με την ανείπωτη ομορφιά του και το ταλέντο σαν ποιητής άφησε πίσω του ένα πολύ δυνατό στίγμα. Η στάση του απέναντι στη ζωή αλλά και η γραφή του αντέχουν στο χρόνο, καθώς η πηγή τους είναι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι αυτή που μας κάνει να ταυτιζόμαστε και μας χαρίζει έμπνευση. Η σύντομη ζωή του και το άδικο τέλος της, συνοψίζεται στη φράση του Γιάννη Σκαραγκά, "ότι σημαντικό έζησε, είχε γίνει κάτω απ' αυτά τα σύννεφα... κι αυτό που πάντα θεωρούσε προορισμό ήταν απλώς μια άλλη θέα."
 
 Διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου της παράστασης: «Κάποιεςστιγμές αυτοί οι άνθρωποι κατεβαίνουν βαθιά στον απώτερο εαυτό τους και ανακαλύπτουν μαύρα, μα λαμπερά διαμάντια που δεν αφορούν πια το Εγώ αλλά το Όλον». Πόσο εφικτό στη σημερινή κοινωνία είναι να λειτουργήσουμε ως όλον;
 
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας είναι οι παγωμένες καρδιές. Τα συναισθήματα είναι οδηγοί για τις επιλογές μας. Όλοι έχουμε μέσα μας φως και σκοτάδι, και τα δύο χρήσιμα. Η πορεία μας εξαρτάται από το τι επιλέγουμε να καλλιεργήσουμε. Αν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε ν αγαπήσουμε και τους άλλους, άρα δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε για το κοινό καλό που έτσι κι αλλιώς είναι και δικό μας. Πρέπει να συνδεθούμε με αυτά που νιώθουμε για να φτάσουμε στην προσωπική μας αλήθεια. Αυτή η αλήθεια είναι η ελευθερία που χρειαζόμαστε για να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας.
 
Οι ήρωες του έργου μέσα από τη σχέση τους με τον Ρούπερτ Μπρουκ, βρίσκουν αυτό που χρειάζονται για να συνδεθούν με το συναίσθημά τους.
 
 Στο OLVIO φαίνεται να έχει δημιουργηθεί ένας καλλιτεχνικός πυρήνας -μια ομάδα καλλιτεχνών με τους οποίους ξανασυνεργάζεστε μετά το “Υπόγειο ”αλλά έχετε δουλέψει και πάλι μαζί ως χορογράφος. Υπάρχει κάποια κοινή καλλιτεχνική γλώσσα και αν ναι ποια είναι αυτή;
 
Πράγματι οι άνθρωποι- καλλιτέχνες είναι ο πυρήνας που χρειάζεται ένας χώρος για να ανθίσει. Όπως χρειάζονται και οι σταθεροί συνεργάτες, για να χτιστεί με τον καιρό ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας.
 
Η δημιουργία μιας κοινής καλλιτεχνικής γλώσσας χρειάζεται πολύ χρόνο και τριβή. Τολμώ να πω με χαρά πως αχνοφαίνεται μια τέτοια δυνατότητα. Με ενδιαφέρει πολύ η χοροθεατρική προσέγγιση στα έργα που αναλαμβάνω και όλοι οι συνεργάτες είναι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν αυτή την ιδέα. Ομολογώ, πως παρά τις δύσκολες συνθήκες της χρονιάς, όλοι βάλαμε τα δυνατά μας και δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας για αυτό το αποτέλεσμα.
papamixail 3 texnes plus
 
 Βλέπετε σήμερα γύρω σας ανθρώπους να περπατούν στα σύννεφα;
 
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε μοναδικοί και εν δυνάμει περιπατητές. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως το μέλλον δεν είναι άλλο, από το παρόν που χτίζουμε εμείς οι ίδιοι για να περπατήσουμε πάνω του.
 
 Κλειστά θέατρα για πολλούς μήνες τώρα. Τι σας λείπει περισσότερο;
 
Η ροή, η ζωή. Τα χαμόγελα των ανθρώπων. Οι ατελείωτες ώρες δουλειάς πριν από την πρεμιέρα, οι συνεργάτες που θα τσακωθούμε και μετά θ' αγαπηθούμε, οι θεατές που θα φορέσουν τα αγαπημένα ρούχα τους και θα μας τιμήσουν. Όλα εξίσου σημαντικά.
 
 Τι σας κάνει να χαμογελάτε και τι σας εξοργίζει στην καθημερινότητά σας;
 
Το χαμόγελό μου είναι η κόρη μου. Με εξοργίζει η αδικία.
 
 Αν σας λέγαμε να παρουσιάσετε τον εαυτό σας με πέντε λέξεις. Ποιες θα ήταν αυτές;
 
Αέναα ατελής μαθήτρια με στιλ.
 
papamixail 4 texnes plus 
 
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

του Γ. Σκαραγκά

H νέα παραγωγή του θεάτρου OLVIO με ένα εξαίρετο καστ συντελεστών, διαθέσιμη on demand κλείστε τη θέση σας μέσω viva. 

Διαθέσιμο από 16/4 - 16/5

  Κείμενο: Γιάννης Σκαραγκάς

 Σκηνοθεσία: Νατάσα Παπαμιχαήλ
 
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Θεόδωρος Λεμπέσης
 
Σκηνικά - Κοστούμια: Βαγγέλης Ζιλέλης
 
Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης
 
Χορογραφίες - Κίνηση: Νατάσα Παπαμιχαήλ, Νέλλη Σούρλα
 
 
 Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά):
 
Έλενα Αρβανίτη
Χριστίνα Δενδρινού
Καλλιόπη Καραμάνη
Δημήτρης Μαύρος
Ηλίας Μπαγεώργος
Γιούλη Μπανούση
Χριστόδουλος Στυλιανού
Ιωάννα Μαυρέα (φωνή)
 
Τσέλο - αυτοσχεδιασμοί: Αναστάσης Μισυρλής

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

φωτογραφίες Κοσμάς Ινιωτάκης

 Μπαίνοντας στο δημοτικό ραδιόφωνο της Αθήνας, στον 9.84, η συνήθως πολύβουη Τεχνόπολη μοιάζει εκκωφαντικά ήσυχη στην εποχή του κορονοϊού.

Για την είσοδό μας στο σταθμό είναι απαραίτητο να περάσουμε από το ιατρείο και να υποβληθούμε σε rapid test. Το αρνητικό αποτέλεσμα είναι και το εισητήριό μας και μαζί με την πλέον υποχρεωτική μάσκα και το αντισηπτικό ανά χείρας, βαδίζουμε μ’ έναν αέρα ασφάλειας προς τα στούντιο.

Η επισκεψή μας γίνεται μ’ αφορμή την πρωτοβουλία του σταθμού να στηρίξει το θέατρο μέσα από την ερτζιανή θεατρική σκηνή του Αθήνα 9.84. Από τις 19 Απριλίου και κάθε Δευτέρα στις 21:00, για δύο μήνες οι ακροατές θα απολαύσουν 10 νεοελληνικά έργα από ταλαντούχους σκηνοθέτες και ηθοποιούς.

fonazei okleftis omadiki texnes plus

Εμείς τρυπώσαμε στις πρόβες για την αγαπημένη κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά «Φωνάζει ο κλέφτης», που σκηνοθετεί ο Γιώργος Παπαγεωργίου, έχοντας στη διάθεσή του έναν εξαιρετικό θίασο: Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιώργος Μιχαλάκης, Γιάννης Λεάκος, Ιωάννης Αθανασόπουλος, Κατερίνα Παπανδρέου και Δανάη Μιχαλάκη.

fonazei okleftis papageorgiou 2 texnes plus

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου μου εξηγεί πως αν και πρόκειται για ένα έργο που πρωτοανέβηκε το 1958 σε σκηνοθεσία Μαίρης Αρώνη και αγαπήθηκε μέσα από την ομώνυμη ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη επτά χρόνια αργότερα, τον γοήτευσε το γεγονός ότι παραμένει επίκαιρο.

«Υπάρχει ένα έντονο πολιτικό σχόλιο από κάτω. Είναι τρομερό να βλέπεις πως η νοοτροπία της κλεψιάς και της απάτης παραμένει και θεριεύει ακόμα και στις τόσο δύσκολες εποχές της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας», σημειώνει.

fonazei papagerorgiou texnes plus

                                                                                                                                                              Γιώργος Παπαγεωργίου

Πριν φτάσει η ομάδα στα στούντιο του σταθμού για την πρώτη πρόβα και στη συνέχεια για την ηχογράφηση, προηγήθηκαν πρόβες εξ αποστάσεως.

«Ξεκινήσαμε κάνοντας πρόβες μέσω zoom και λόγω της μικρής χρονοκαθυστέρησης που υπήρχε στην επικοινωνία δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε. Βρίσκαμε συνέχεια κόλπα για να ανακαλύψουμε τον πραγματικό ρυθμό. Τα κείμενα του Ψαθά έχουν μια μουσικότητα, υπάρχει ένα ρυθμικό τέμπο ανάμεσα στις λέξεις που, αν το αγνοήσεις, δεν λειτουργεί η κωμωδία», μου εξηγεί.

Ο ίδιος ομολογεί ότι ήρθε σε ουσιαστική επαφή με το έργο του συγγραφέα, πρωταγωνιστώντας στο «Ξύπνα Βασίλη», που σκηνοθέτησε με μεγάλη επιτυχία ο Άρης Μπινιάρης στο Εθνικό Θέατρο το 2019.

«Έβλεπα πρόσφατα την ταινία και συνειδητοποίησα και πάλι πόσο απολαυστική είναι. Σαν να βλέπεις παλιό Χόλιγουντ που αντέχει», συμπληρώνει.

fonazei okleftis komninou1 texnes plus

                                                                                                                                                     Φιλαρέτη Κομνηνού 

«Αυτοί που ασχολούνται με το σενάριο και τη γραφή, υποκλίνονται μπροστά στον Ψαθά. Είναι τρομερός μάστορας του είδους», συμπληρώνει η Φιλαρέτη Κομνηνού.

fonazei okleftis komninou2 texnes plus

Λίγο νωρίτερα, είχε δηλώσει ενθουσιασμένη που επιτέλους ήρθε η στιγμή να ερμηνεύσει έναν κωμικό ρόλο «και πόσο μάλλον τον συγκεκριμένο! Ειδικά αυτή την εποχή που στη σειρά (δες «Αγγελική» στον Alpha), παίζω την Αθηνά Αργυρού, μια τελείως διαφορετική γυναίκα».

Τη Φιλαρέτη Κομνηνού θα ακούσουμε στα ραδιόφωνά μας ως Λία, ρόλο που στην ταινία ερμήνευσε η Ρένα Βλαχοπούλου και στο πρώτο θεατρικό ανέβασμα του έργου η Μαίρη Αρώνη.

Η ίδια μάλιστα διαπιστώνει: «Όλα αυτά περί κομπίνας που βλέπουμε στο έργο, δεν έχουν αλλάξει. Το λέει και η Λία στον Τιμολέοντα ‘’Ζεις στην Ελλάδα και δεν ξέρεις τι θα πει κομπίνα;’’».

fonazei okleftis mixalakis texnes plus

                                                                                                                                                            Γιώργος Μιχαλάκης 

Ο ραδιοφωνικός της σύζυγος, ο στρατηγός Σόλων Καραλέων, κατά κόσμον Γιώργος Μιχαλάκης, έχοντας μεγάλη εμπειρία από το ραδιόφωνο, μου μιλά για τη μαγεία που μπορεί να ασκήσει το μέσον τόσο στον ηθοποιό όσο και στον θεατή.

«Με ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή, όπου οι άνθρωποι έδιναν ραντεβού με την αγαπημένη τους σειρά στο ραδιόφωνο και όχι στην τηλεόραση, που ήρθε να αντικαταστήσει κάθε εικόνα της φαντασίας μας».

fonazei okleftis mixalakis2 texnes plus

«Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ούτε τα ηχητικά εφέ που έχουμε σήμερα και έπρεπε να εφεύρουμε διάφορα κόλπα για να ακουστούν ρεαλιστικά αυτοί οι ήχοι. Θυμάμαι μια φορά που θέλαμε να ακουστούν κουπιά να σκίζουν τα κύματα και ένας ηχολήπτης γέμισε μια λεκάνη με νερό και εμείς πατούσαμε σε χαλίκια!»

Παράλληλα αναπολεί τις συνεργασίες του με σπουδαίους σκηνοθέτες που έκαναν καριέρα στο ραδιόφωνο, όπως ο Κροντηράς, ο Θεοδωσιάδης, ο Κωνσταντινίδης που μεσουρανούσαν τη δεκαετία του 60 και 70, αλλά και την περίοδο (1967), που συμμετείχε στη ραδιοφωνική μεταφορά των «Αθλίων» του Β. Ουγκώ με έναν ιστορικό θίασο (Κωτσόπουλος, Αρώνη, Βαλάκου κ.ά.).

fonazei okleftis athanasopoulos texnes plus

                                                                                                             Ιωάννης Αθανασόπουλος 

Οι νεότεροι της παρέας, ο Γιάννης Λεάκος, ο Ιωάννης Αθανασόπουλος, η Κατερίνα Παπανδρέου και η Δανάη Μιχαλάκη- απούσα από τη συγκεκριμένη πρόβα- δηλώνουν ενθουσιασμένοι, λαμβάνοντας το βάπτισμα του πυρός για το θέατρο στο ραδιόφωνο μέσα από αυτή τη συνεργασία.

 

fonazei okleftis leakos texnes plus

                                                                                                                       Γιάννης Λεάκος 

Ο Γιάννης Λεάκος ερμηνεύει τον ρόλο του Τιμολέοντα Λάμπρου, που έγινε γνωστός από τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Ο ίδιος θεωρεί ότι το αγνό χιούμορ του Δημήτρη ψαθά προκύπτει από μια αθώα Ελλάδα και μια Αθήνα που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

 

fonazei okleftis katerina papandreou texnes plus

                                                                                                                              Κατερίνα Παπανδρέου 

 Τέλος, δεν θα πρέπει να παραλείψουμε τη σημαντική πρωτοβουλία του 9.84, ο οποίος ταυτόχρονα με τη ραδιοφωνική μετάδοση της «Πλατείας Θεάτρου», θα προβάλλει στο site www.athina984.gr, βίντεο οπτικής ερμηνείας κάθε έργου στη νοηματική γλώσσα, που θα συνοδεύεται από πρόσθετους εξειδικευμένους υπότιτλους για κωφούς και βαρήκοους.

Μέχρι λοιπόν να ξαναπούμε το αγαπημένο «Αυλαία και πάμε», ας πάρουμε μια θεατρική ανάσα με το «Είμαστε στον αέρα»!

fonazei okleftis studio texnes plus

 

Η υπόθεση του έργου

Ένας υπερβολικά έντιμος άνθρωπος, ο Τιμολέων Λάμπρου, που έχει χάσει πολλές φορές την δουλειά του εξαιτίας αυτής της εντιμότητας και που για να παίρνει θάρρος να λέει την αλήθεια, γιατί κατά βάση είναι πολύ δειλός, αναγκάζεται να πίνει, βρίσκει το πορτοφόλι ενός στρατηγού, προέδρου ενός μεγάλου δημόσιου οργανισμού, το οποίο είναι γεμάτο χαρτονομίσματα και ένα γράμμα από τις ΗΠΑ, και πηγαίνει στο σπίτι του για να του το επιστρέψει.
Η γυναίκα του στρατηγού, όμως, η Λία, καλύπτει τον αδελφό της, που έχει κάνει μεγάλες καταχρήσεις στον οργανισμό του συζύγου της και το γράμμα αποδεικνύει τα ψέμματα της και τις καταχρήσεις. Τελικά, η Λία αποκτά το γράμμα παρά την αντίδραση του έντιμου ανθρώπου, αλλά ο στρατηγός, λόγω ακριβώς αυτής της εντιμότητας, τον προσλαμβάνει στον οργανισμό,
Εκεί, αυτός ανακαλύπτει τις κομπίνες και τις καταχρήσεις και όταν πηγαίνει και τα λέει όλα στον στρατηγό, η γυναίκα του και ο αδελφός της προσπαθούν να τον βγάλουν τρελό, απατεώνα και…αριστερό και “εναντίον του συστήματος”, κάτι που συνήθως κάνει το στρατηγό έξαλλο. Ο έντιμος άνθρωπος πηγαίνει στη φυλακή, αλλά η Λία αποφασίζει να δώσει τη λύση λέγοντας όλη την αλήθεια.

 

 

Μετάδοση: Δευτέρα 17 Μαΐου, 19.00

Παίζουν: Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιώργος Μιχαλάκης, Γιάννης Λεάκος, Ιωάννης Αθανασόπουλος, Κατερίνα Παπανδρέου και Δανάη Μιχαλάκη

 Εκτέλεση Παραγωγής : Art Ensemble

 Συντονισμός Project : Μαργαρίτα Μυτιληναίου

 Ηχολήπτης : Πάνος Αργύρης

 Γραφιστική Επιμέλεια: The Button Design

 Διαβάστε το αναλυτικό πρόγραμμα και με τα 10 έργα που θα παρουσιαστούν εδώ.

 

Διαβάστε επίσης:

 

75 Plus Χρόνια «Μαντάμ Σουσού»- Αφιέρωμα Στον Δημιουργό Της

 

 

Σας έχουν τηλεφωνήσει ποτέ για να σας απαγγείλουν ποίηση;  

 Η καθημερινότητα όλων μας  τον τελευταίο χρόνο έχει αλλάξει σε σημείο που ούτε σενάριο επιστημονικής φαντασίας δεν θα μπορούσε να προβλέψει. Πράγματα  πολύ απλά στα οποία δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία είναι εκείνα που δίνουν χρώμα στην άδεια μας ατζέντα, την εποχή των αποστάσεων και των απαγορεύσεων.  

Μια βόλτα στο πάρκο, στο σούπερ μάρκετ, ακόμα και μια περιήγηση σε διαδικτυακά καταστήματα χαρίζουν μια πινελιά αισιοδοξίας στο καταπιεστικό μοτίβο «δουλειά –σπίτι» ή στο ακόμη χειρότερο «σπίτι-σπίτι».   

Όταν λοιπόν έχεις την τύχη να κλείσεις ραντεβού στις  «Ποιητικές Συνομιλίες» του Théâtre de la Ville, ένα project που στην Ελλάδα διοργανώνει η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση  εκείνη την ημέρα θα έχεις κάτι ιδιαίτερο να περιμένεις : μια διαφορετική τηλεφωνική συνεδρία που θα σου αλλάξει τη διάθεση!  

Το ραντεβού ήταν το Σάββατο στις 11:00. Όλη την εβδομάδα ένα post it κολλημένο στην πόρτα μου το θύμιζε. Ξέρετε, αυτά τα χρωματιστά χαρτάκια που τα χρησιμοποιείς με σκοπό να θυμηθείς κάτι σημαντικό που ούτως ή άλλως δε θα ξεχνούσες.   

Το τηλέφωνο χτυπάει και είναι από τις ελάχιστες φορές που απαντώ σε κλήση με απόκρυψη, χωρίς να φοβάμαι ότι  πιθανότατα κάποιος θα προσπαθήσει για τα επόμενα λεπτά να με πείσει να αλλάξω δίκτυο τηλεφωνίας . 

«Με λένε Δημήτρη» ακούγεται μια ζεστή ανδρική φωνή και στα είκοσι πέντε λεπτά που διαρκεί η συνομιλία μας, πολύ συχνά, το πηγαίο γέλιο του μηδενίζει την απόσταση.   

  

 

Dimitris Daskas portrait 2020 21

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΑΝΟΣ ΚΕΦΑΛΟΣ  

Ο Δημήτρης από την άλλη άκρη της γραμμής , είναι ο Δημήτρης Ντάσκας ηθοποιός που έχει καταφέρει να ζει και να εργάζεται τόσο στην Αθήνα, όσο και στο Παρίσι και καταπιάνεται επίσης  και με τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία, το τραγούδι αλλά και τη μετάφραση.  

Ο ίδιος μάλιστα τυχαίνει να έχει παίξει και ως ηθοποιός στο Théâtre de la Ville από όπου ξεκίνησε η δράση. Στην Ελλάδα, τελευταία φορά τον απολαύσαμε στον εξαιρετικό «Θείο Βάνια»  που σκηνοθέτησε η Μαρία Μαγκανάρη.   

Στα λεπτά που θα ακολουθήσουν θα με ρωτήσει για τη ζωή μου, τις σκέψεις μου ακόμα και  τι βλέπω από το παράθυρό μου. Μια  φιλική κουβέντα με έντονο ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα που απαλύνει τη θλίψη των ημερών.   

Στο τέλος, ο Δημήτρης επέλεξε ένα ποίημα για μένα με βάση όλα όσα είχαμε συζητήσει, το οποίο και μου διάβασε με μοναδικό τρόπο.   

Πρόκειται  για το ποίημα του Ιταλού ποιητή Sergio Guttilla με τίτλο «Αν ήταν ο γιός σου» το οποίο δημοσιεύτηκε το 2018 σε ένα ιταλικό διαδικτυακό περιοδικό και είναι αφιερωμένο σε 100 μετανάστες, οι οποίο πνίγηκαν λίγο έξω από την Ιταλία, περιμένοντας κάποιο πλοίο να τους σώσει.  

Ήταν σαν όλη η κουβέντα που προηγήθηκε να βρήκε μια φωλιά να ακουμπήσει. Λέξεις ενός άγνωστου σε εμένα ποιητή από μια άλλη χώρα μοιάζουν σαν οι δικές μου σκέψεις να βρήκαν τρόπο να εκφραστούν.   

Εμπνευστής αυτής της υπέροχης πρωτοβουλία είναι ο Γάλλος  σκηνοθέτης και διευθυντής του Théâtre de la Ville, Emmanuel Demarcy-Mota. Η δράση για τις συγκεκριμένες ποιητικές συνεδρίες ξεκίνησε πέρσι στην αρχή του lockdown. 

Μέχρι σήμερα πάνω από 100 καλλιτέχνες έχουν ήδη προσφέρει τηλεφωνικές συνεδρίες. Ηθοποιοί του Théâtre de la Ville συμπράττουν με ομότεχνούς τους από την Ιταλία, την Ελλάδα, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, τη Γερμανία, την Πορτογαλία, τη Σενεγάλη, την Αίγυπτο, το Καμερούν, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, τη Δημοκρατία του Κονγκό, την Ταϊβάν και τη Γαλλία, και συνομιλούν σε 22 γλώσσες, δημιουργώντας έτσι τον «Θίασο του Φανταστικού». Από τον Μάρτιο του 2020, περισσότεροι από 9.500 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν παραλάβει κάποια «ποιητική συνταγή».  

Αν θέλετε να την ζήσετε και εσείς κλείστε τη θέση σας δωρεάν εδώ.   

  Οι «Ποιητικές Συνομιλίες» είναι δωρεάν και ανοιχτές σε όλους.

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

 

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, σήμερα και 2η χρονιά που τα θέατρα είναι κλειστά και οι άνθρωποι του πολιτισμού σε ένα απίστευτο οικονομικό και όχι μόνο αδιέξοδο.

 Η Υπουργός Πολιτισμού δήλωνε στις 11/10/21: «Αν δεν έχουμε τη δυνατότητα της διαφυγής σε παραστατικές τέχνες, θα οδηγηθούμε όλοι στον ψυχίατρο».
 
Όσοι αναθαρρήσαμε τότε  δεν γνωρίζαμε ότι οι επόμενες δηλώσεις της θα ήταν στα πλαίσια επιστημονικής φαντασίας, όπως για παράδειγμα η  περίφημη δήλωση περί εξαπάτησης από τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή.... Δεν γνωρίζαμε τα όρια της απίστευτης κοροϊδίας που θα ζούσαμε. Δεν γνωρίζαμε ότι μάλλον κάποιοι πιστεύουν ότι τσιμεντώνοντας την Ακρόπολη, τσιμεντώνουν και τα μυαλά μας.
 
Το Ελληνικό Θέατρο σήμερα σ' αυτή την παγκόσμια ημέρα είναι πιο πληγωμένο από ποτέ. Για πρώτη φορά γίνεται πρώτο θέμα στην τηλεόραση και για πρώτη φορά στα χρονικά ακόμη και ο πιο άσχετος με το θέατρο συνάδελφος ή φίλος σε ρωτάει "Τι γίνεται μ' αυτούς".
 
Θέατρο- Celebrity σαν την κυρία Πατούλενα που δεν έχει αφήσει εκπομπή για εκπομπή... Κάθε μέσον από τα πρωινάδικα μέχρι τις ειδήσεις και τα βραδινά talk show ασχολούνται με το θέμα. Τα sites ξεσαλώνουν με άρθρα-κουίζ και το "Γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης" γίνεται η ατάκα της νεκρής θεατρικής σεζόν με κόλλυβα τις online streaming παραστάσεις.
 
Τηλεοπτικά ρεπορτάζ με άπειρα λάθη και ανακρίβειες, διότι ένεκα της κρίσης και με πρόσχημα το "δεν πουλάει", οι πολιτιστικοί συντάκτες έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από τα επιτελεία των σταθμών.
 
Οι προβολείς στράφηκαν λοιπόν για δυσάρεστό λόγο πάνω στο θέατρο; Σίγουρα ναι, γιατί το θέατρο είναι ανάταση ψυχής και του αξίζει να είναι πρώτο θέμα για το καλλιτεχνικό του αποτέλεσμα. 
 
Όμως το ελληνικό θέατρο ακολούθησε τον δρόμο του αθλητισμού και με παράδειγμα τη δήλωση Μπεκατώρου ξεκίνησε το δικό του κίνημα  #MeToo. Χρωστάμε πολλά σ' όλους όσους βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν και ελπίζουμε οι κακές συμπεριφορές με πρόσχημα "τις ιδιαιτερότητες του Χ ή Ψ  καλλιτέχνη" να εκλείψουν. Το ίδιο και η παντοδυναμία κάποιων που σε μεγάλο βαθμό κτίζεται και από εμάς, τα Μ.Μ.Ε, η αξιοπιστία των οποίων βρίσκεται στο ναδίρ. 
 
Ευχή όλων μας τα θέατρα να ανοίξουν γιατί όπως κάποιοι πιστοί αναζητούν τη λύτρωση στις εκκλησίες, που παραμένουν ανοιχτές, έτσι κάποιοι άλλοι το κάνουν στις σκηνές της πόλης. 
 
 Διαβάστε επίσης:
 
 

Την τέταρτη σκηνοθεσία της ετοιμάζει εδώ και καιρό η Βάσια Χρονοπούλου, πρόκειται για το αριστούργημα του Ζαν Ζενέ «Δούλες». Η παράσταση θα έκανε πρεμιέρα σε κεντρικό θέατρο αρχές Μαρτίου αλλά λόγω της πανδημίας η πρεμίερα θα γίνει όταν το επιτρέψει η κατάσταση.

Στους ρόλους των δύο αδερφών Σολάνς και Κλαιρ δύο νέες και ταλαντούχες ηθοποιοί, η Ντένια Στασινοπούλου και η Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη. Στο ρόλο της κυρίας η  Holly Grace του Θέμη Θεοχάρογλου.

 iletra

Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη 

 

 

ntenia stasinopoulou

Ντένια Στασινοπούλου

 

holly2

Holly Grace

 

Περιγραφή του έργου

«Για τις Δούλες, ένας κριτικός είπε κάποτε πως οι δούλες δεν «μιλούσαν έτσι». Και όμως, έτσι μιλούνε, αλλά μόνο για μένα, και για μένα μόνο το βράδυ, τα μεσάνυχτα.» Μια νύχτα φαντασιώσεων και ψευδαισθήσεων, ανάμεσα σε λουλούδια, φορέματα, παγιέτες και γούνες… Οι αδερφές Λεμερσιέ, οι υπηρέτριες, όπως κάθε βράδυ, όταν μένουν μόνες μιμούνται την Κυρία τους με τη δούλα της. Κάθε βράδυ…Ένα παιχνίδι, μια «τελετή» που οδηγεί στο «θάνατο» της Κυρίας και στη μεγαλειώδη κυριαρχία της Δούλας. Τι γίνεται, όμως, όταν η ονειροφαντασία του φόνου γίνεται πραγματική επιθυμία και προσχέδιο για ένα έγκλημα; Το έργο αποκαλύπτει τις πιο τρομακτικές σκέψεις δυο κοριτσιών και τη δύναμη του φθόνου που μπορεί να καταβάλει έναν αδύναμο άνθρωπο. Ποια σωτηρία επιλέγει η ψυχή όταν συνειδητοποιήσει πως αυτό που μισεί περισσότερο στον άλλον είναι ο αντικατοπτρισμός του ίδιου της του εαυτού; Υπάρχει σωτηρία ή ένα τέλμα που μόνο ο θάνατος μπορεί να το λυτρώσει; «Πρόκειται για μια ιστορία τεράτων» είπε ο Ζενέ… Στην παράσταση το παιχνίδι των Λεμερσιέ αλλάζει, το θέατρο εν θεάτρω μεγεθύνεται και το σύμβολο αυτού που θα ήθελαν οι δούλες να είναι, η «Κυρία», χτίζεται σιγά σιγά μπροστά στον θεατή και γίνεται ένας άνθρωπος που δρα αντίστροφα στην αυτοκαταστροφική πορεία των Λεμερσιέ: ένας άντρας επιλέγει συνειδητά να ντυθεί την εικόνα της Κυρίας και θαρρετά μετατρέπεται στο τέλειο είδωλο, σε μία γυναίκα βασίλισσα του κόσμου της, πρωταγωνίστρια της σημερινής κοινωνίας τεράτων.

Tο απροσπέλαστο της εικόνας της Κυρίας καθιστά τις αδερφές Λεμερσιέ ανίκανες για όποια περαιτέρω δράση και τις οδηγεί σε έναν εσωτερικό λαβύρινθο με κέντρο το δίπολο έγκλημα και αγιοσύνη.

Βάσια Χρονοπούλου

 

Η παράσταση είναι επιχορηγούμενη από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

 

Συντελεστές Μετάφραση: Ντένια Στασινοπούλου, Βάσια Χρονοπούλου

Σκηνοθεσία: Βάσια Χρονοπούλου

Φωτισμοί: Δημήτρης Μπαλτάς

Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης

Κοστούμια: Βάσια Χρονοπούλου

Κίνηση: Γιάννης Νικολαϊδης

Μουσική: Γρηγόρης Ελευθερίου

Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Παπαδοπούλου

Παραγωγή: Apparatus

Οργάνωση παραγωγής: Μάνθα Καραδήμα

Παίζουν Σολάνζ:Ντένια Στασινοπούλου Κλαιρ: Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη Κυρία: Holly Grace (Θέμης Θεοχάρογλου)

Βιογραφικό Apparatus Apparatus κατά τον Vilem Flusser είναι ένα εργαλείο που έχει ως στόχο να αλλάζει το νόημα του κόσμου. Το ορίζει ως μαύρα κουτιά τα οποία προσομοιώνουν την ανθρώπινη σκέψη αλλά και ως ένα παιχνίδι που συνδυάζει σύμβολα, μετατρέποντας την κοινωνία σε ένα μηχανισμό ανάδρασης με στόχο την περαιτέρω βελτίωση των λειτουργιών και την ανάπτυξη της ίδιας της συσκευής. Έτσι, λοιπόν, στόχος των Apparatus (Μάνθα Καραδήμα, Δημήτρης Μπαλτάς, Βάσια Χρονοπούλου) είναι η δημιουργία μιας καλοκουρδισμένης μηχανής που είναι σε διαρκή ετοιμότητα να αρπάξει κάθε τι ωραίο και κάθε τι άσχημο και να το μετατρέψει σε κάτι καινούργιο μέσω των διαφόρων μορφών της τέχνης. Σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία νέων έργων είναι η θεματική που απασχολεί την ομάδα την εκάστοτε περίοδο και η ανάγκη επικοινωνίας της με την σύγχρονη κοινωνία. Έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής τα έργα: «Τα Βρώμικα Χέρια» του Ζ.Π. Σαρτρ (Θέατρο 104 - 2019), "Νύχτες", μια παράσταση βασισμένη στις "Λευκές Νύχτες" του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι (Θέατρο 104 - 2018), «Ο Μηχανισμός του Δωματίου» του Αριστείδη Αντονά (Κ.Ε.Τ. - 2017).

 

 

Διαβάστε επίσης: 

Η Ντένια Στασινοπούλου Μας Ανοίγει Το Καμαρίνι Της

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

Ζούμε συνθήκες πρωτόγνωρες, σκηνές που μέχρι χθες τις βλέπαμε μόνο σε ταινίες και τις διαβάζαμε σε δυστοπικά μυθιστορήματα. Μέσα σ’ αυτή τη λαίλαπα του κορωνοϊού, η παρηγοριά της τέχνης μοιάζει να είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Το Εθνικό Θεάτρο, είναι ένας από τους οργανισμούς που συνεχίζουν να προσφέρουν εργασία στους καλλιτέχνες και νέες παραστάσεις στο κοινό, έστω και μέσω της οθόνης.

Η επόμενη παραγωγή θα κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 23 Ιανουαρίου. Πρόκειται για το αγαπημένο κλασικό αριστούργημα του Τενεσί Ουίλιαμς, «Ο Γυάλινος Κόσμος», σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη.

Σε συνθήκες απόλυτης ασφάλειας, όπως διεξάγονται τόσους μήνες και οι πρόβες, έγινε και η κουβέντα μας με την υπέροχη Άννα Μάσχα. Αποστάσεις, αντισηπτικά, μάσκες και, το rec πατημένο στο μαγνητοφωνάκι να προσπαθεί να ανιχνεύσει ελπιδοφόρες απαντήσεις, ακόμη και σε μια εποχή με βαρύ το αρνητικό φορτίο του φόβου και της ανασφάλειας.

Η Άννα Μάσχα νιώθει τυχερή για όσα έχει ζήσει στην καλλιτεχνική της πορεία, θαυμάζει τους «έξυπνους» ηθοποιούς και νιώθει ότι κερδίζει πολλά μέσα από τη διδασκαλία. Μεγαλώνοντας, δεν χάνει τον ύπνο της για καμία παράσταση, δεν αντέχει την κατάχρηση εξουσίας και την αγένεια από τους σκηνοθέτες. Τον χρόνο τον νιώθει τόσο φίλο, όσο και εχθρό.

Πάνω απ’ όλα είναι μια μαμά που αγαπά τον μοναχογιό της, προσπαθώντας να μην τον φορτώνει με τις δικές της προσδοκίες. Μ’ αυτές τις σκέψεις και μια σημαντική διαδρομή στο σανίδι, ετοιμάζεται να ερμηνεύσει την Αμάντα Ουίνγκφιλντ, ελπίζοντας ότι η πιο δημοφιλής φράση του έργου: «Δεν πήγα στο φεγγάρι, πήγα πολύ πιο μακριά...», θα βρει ανταπόκριση σ’ όλους μας, που σήμερα θέλουμε να φωνάξουμε σαν άλλες Μπλανς:«Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία» .

Πώς βιώνετε αυτή την πρωτόγνωρη εμπειρία να κάνετε πρόβες για τον «Γυάλινο Κόσμο», μια παράσταση που το κοινό δεν θα παρακολουθήσει στο θέατρο αλλά στις οθόνες του;

Νομίζω ότι θα έχω πιο ολοκληρωμένη εικόνα όταν γίνει η παράσταση. Προς το παρόν, η εμπειρία μου έχει να κάνει ως θεατή, που έχει παρακολουθήσει δύο-τρία live streaming. Σε κάποια, η απουσία του κοινού ήταν πολύ έντονη. Για παράδειγμα, στην «Κυρία του Μαξίμ», μια παράσταση που μου άρεσε και πολύ, μια εξαιρετική κωμωδία, σκεφτόμουν ότι σε κανονικές συνθήκες το θέατρο θα έπεφτε κάτω από τα γέλια. Αυτή η απουσία κοινού ήταν λίγο άχαρη και δυσάρεστη.

Από την άλλη, είναι το μόνο που μπορούμε τώρα να έχουμε. Είναι ένα προνόμιο να μπορείς να κάνεις πρόβες για ένα έργο, μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία, έστω για και για live streaming. Ξέρεις ότι σε παρακολουθεί το κοινό απευθείας την ώρα που παίζεις. Είναι μια παράσταση, δεν μπορείς να σταματήσεις. Λείπει όμως αυτό το βασικό συστατικό της εγγύτητας, της συνύπαρξης στον ίδιο χώρο.

 masxa4 texnes plus

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη, έχει επηρεαστεί από τις οδηγίες που δεν επιτρέπουν την άμεση επαφή των ηθοποιών στη σκηνή. Αυτή η συνθήκη τι αποτέλεσμα είχε στο δικό σας ανέβασμα;

Θα έλεγε κανείς ότι κάναμε την ανάγκη, έμπνευση! Νομίζω ότι αυτό έγινε. Από τη στιγμή που ο Γιώργος αποφάσισε να μην καταφύγει σε ημίμετρα, δηλαδή σ’ αυτά που οι κανόνες επιτρέπουν αλλά να το πάει ακραία.

Στην παράστασή μας οι ήρωες έχουν μεγάλη απόσταση, δεν έρχονται καθόλου κοντά σωματικά. Αυτό λοιπόν μάς άνοιξε άλλες καλλιτεχνικές πόρτες πάνω στο διάβασμα του ίδιου του έργου και συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έρχεται σε καμία κόντρα με το πνεύμα του Ουίλιαμς.

Η ανάγκη των ηρώων για επικοινωνία, που σπάνια συμβαίνει σ’ αυτή την οικογένεια, φαίνεται πραγματικά πολύ μέσα από τη σκηνική απόσταση και προσπαθήσαμε πραγματικά να δώσουμε νόημα στο γιατί δεν έρχονται κοντά. Τι είναι αυτό που τους κρατάει μακριά; Ήταν πολύ ωραίο αυτό που συνέβη. Δύσκολο αλλά πολύ ωραίο.

Επιπλέον, η παράσταση εστιάζει και στο ονειρικό κομμάτι του έργου, που από γραφής είναι πολύ σημαντικό.

Έχετε συνεργαστεί πολλά χρόνια με τον Θωμά Μοσχόπουλο από την εποχή του Αμόρε. Αντίθετα, οι τρεις τελευταίες σας δουλειές είναι με σκηνοθέτες που συναντήσατε για πρώτη φορά (Ευαγγελάτου, Φεζολάρε, Νανούρης). Τι κρατάτε από μια σταθερή συνεργασία και τι από μια νέα;

Όποτε μου προτείνει ο Θωμάς να δουλέψουμε, νιώθω στις πρόβες σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γνωριζόμαστε πάρα πολύ καλά. Αυτό έχει και τα θετικά και τα αρνητικά του. Το καλό είναι ότι δεν ξοδεύεις χρόνο να μάθεις τον άλλον. Το κακό έχει να κάνει με τη συνήθεια και ό,τι αυτή επιφέρει. Αν και οι ιδέες του Θωμά είναι πάντα εμπνευσμένες. Για παράδειγμα στο «Φαρενάιτ 451», είχε την ιδέα να μου δώσει τον ρόλο του άνδρα λοχαγού και του είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Από την άλλη, με τους σκηνοθέτες που δεν έχεις ξανασυνεργαστεί, υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης αλλά και της μεγαλύτερης κούρασης μέχρι να βρεις ένα δίαυλο επικοινωνίας. Σ’ αυτή τη φάση μπορεί να υπάρξουν και παρεξηγήσεις για το τι εννοεί, πώς θα κάνω εγώ καλά αυτό που εννοεί και να κατανοήσεις τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει. Να βρει ο ένας τα κουμπιά του άλλου. Υπάρχει όμως και το συναρπαστικό κομμάτι ότι θες πραγματικά να γοητεύσεις αυτόν που δεν σε ξέρει, οπότε είσαι σε εγρήγορση.

masxa texnes plus

Στο βιβλίο «Αναμνήσεις», ο Τ. Ουίλιαμς αναφέρει πως μετά την πρεμιέρα του «Γυάλινου Κόσμου» στο Μπρόντγουεϊ, όταν τον σήκωσαν στη σκηνή για να υποκλιθεί δεν ένιωσε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση θριάμβου, «έχω τη γνώμη πώς το γράψιμο είναι μια διαρκής αναζήτηση ενός πολύ σκόπιμα διφορούμενου θηράματος και ποτέ δεν καταφέρνεις να το παγιδεύσεις εντελώς». Νιώθετε κάτι ανάλογο για τους ρόλους;

Πολύ ωραίο βιβλίο, τώρα το διαβάζω και θυμάμαι και αυτό το σημείο. Νομίζω ότι αυτή είναι η κατάρα που συνοδεύει κάθε καλλιτέχνη. Γενικότερα, κάθε άνθρωπο που στον τομέα του κάτι ψάχνει, ποτέ δεν είναι εντελώς ικανοποιημένος. Ειδικά οι καλλιτέχνες έχουν πάντα αυτό το ανικανοποίητο.

Στην περίπτωση των καλλιτεχνών, έχω την αίσθηση ότι η συναισθηματική κατάσταση και η φάση ζωής επηρεάζει περισσότερο από άλλα επαγγέλματα. Είχατε πει για παράδειγμα ότι όταν παίξατε την Λαίδη Μάκβεθ, δεν μπορέσατε να συνδεθείτε με τον ρόλο γιατί ήσασταν σε μια διαφορετική φάση ζωής ως νέα μητέρα με τον γιο σας...

Η αλήθεια είναι ότι δεν συνδέθηκα ποτέ μ’ αυτόν τον ρόλο...

Τώρα που ερμηνεύετε πάλι μια άλλη μητέρα, την Αμάντα, λίγο «ιδιαίτερη», πόσο σας επηρεάζει η ιδιότητά σας ως μητέρα στην απόδοση του ρόλου;

Να σου πω κάτι; Όλοι λένε ότι είναι πολύ ιδιαίτερη αυτή η μάνα αλλά εγώ διαφωνώ!Νομίζω ότι είναι πολύ συνηθισμένη. Οι συνθήκες της ζωής της είναι δύσκολες και λόγω οικονομικής κατάστασης και επειδή ο σύζυγός της τούς έχει εγκαταλείψει. Η Αμάντα είναι αφοσιωμένη στα παιδιά της αλλά μ’ έναν καταπιεστικό τρόπο. Της μάνας που νομίζει ότι εκείνη ξέρει το καλύτερο για τα παιδιά της. Ξέρω πολλές Ελληνίδες μάνες που είναι έτσι και δεν είναι κακές μητέρες.

Στην προσωπική σας ζωή, με τον γιο σας, πώς αποφεύγετε αυτόν τον σκόπελο;

Δεν είναι καθόλου εύκολο. Θυμάμαι, που το είχα συζητήσει, όταν ο γιος μου ήταν μικρότερος, με μια αγαπημένη μου συνάδελφο, που εκτιμώ απεριόριστα και μου είπε μια πολύ σωστή κουβέντα, ότι το δυσκολότερο πράγμα είναι να αποδεκτείς το παιδί σου, όπως είναι και να πάψεις να έχεις προσδοκίες γι’ αυτό. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και συνήθως, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των προσδοκιών δεν εκπληρώνεται.

Αυτή είναι και η παγίδα στην οποία πέφτει η Αμάντα και επειδή έχει αυτό το παραδοσιακό μεγάλωμα παλαιότερων γυναικών με ηθικές και κοινωνικές αξίες που είναι αδιαπραγμάτευτες. Δεν βάζει νερό στο κρασί της σε σχέση με τα παιδιά της. Τα εκτιμά, τα αγαπά, είναι περήφανη γι’ αυτά αλλά δεν μπορεί να δει καθαρά τον δρόμο που παίρνουν. Γι’ αυτό και απογοητεύεται από εκείνα.

masxa2 texnes plus

Αναφερθήκατε σε αξίες, υπάρχουν σήμερα αξίες, για παράδειγμα στο ελληνικό θέατρο, ή η ματαιοδοξία του επαγγέλματος τις πνίγει;

Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη αξίες.Η δική μου εμπειρία μέχρι τώρα μου έχει δείξει ότι μπορεί όλοι να θέλουμε να είμαστε καλοί αλλά αυτό δεν είναι το παν. Μπορεί εγώ να ήμουν τυχερή στις συνεργασίες μου αλλά έχω συναντήσει περισσότερους ανθρώπους που υπολογίζουν περισσότερο στο συνολικό αποτέλεσμα και καταπατούν τον εγωισμό τους για χάρη της ομάδας και το καλό της παράστασης. Βεβαίως, έχω δει και το αντίθετο αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει μόνο αυτό.

Αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να τύχει και σε μια δουλειά; Εσείς, προσωπικά, τι δεν αντέχετε σε μια συνεργασία;                

Δεν αντέχω την κατάχρηση εξουσίας από τον σκηνοθέτη, αυτό κυρίως.

masxa9 texnes plus

Όταν τη συναντάτε, τι κάνετε; Αποχωρείτε από τη συνεργασία;

Νομίζω,ότι δεν έχω φύγει ποτέ από δουλειά. Εννοώ να έχω ξεκινήσει πρόβες και να αποχωρήσω αλλά δεν μπορώ εύκολα να αντέξω μια τέτοια συμπεριφορά από τον σκηνοθέτη και δεν εννοώ μόνο σε ό,τι αφορά το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα αλλά και στη γενικότερη συμπεριφορά και στην έλλειψη ευγένειας.

Γενικά αυτή η σχέση σκηνοθέτη και ηθοποιού είναι περίεργη. Εγώ τον χρειάζομαι 100% τον σκηνοθέτη.

Δεν έχετε δοκιμάσει και ποτέ να σκηνοθετήσετε. Πολλοί συνάδελφοί σας το έχουν κάνει και πολλές φορές με επιτυχία.

Είναι ένα κομμάτι που δεν μ’ έχει απασχολήσει ακόμη. Κάποιοι συνάδελφοι φαίνεται ότι έχουν αυτό το ταλέντο, η ματιά τους πάνω στο έργο είναι διαφορετική, είναι πιο συλλογική. Εγώ αντίθετα, τον χρειάζομαι τον σκηνοθέτη και θέλω πάντα αυτή η σχέση να είναι συνοδοιπορική. Όχι σε μια λογική: «Αυτό είναι το δικό μου όραμα και οφείλεις να υποταχτείς». Γιατί και ο ηθοποιός δεν είναι μόνο ένας ερμηνευτής, είναι ένας δημιουργός. Πέρα από την εκτέλεση, υπάρχει και η ερμηνεία.

Βλέπουμε όμως πολύ καλούς ηθοποιούς να χάνονται μ’ έναν κακό σκηνοθέτη και άλλους εξίσου καλούς να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, ακόμη και αν δεν απογειώνονται. Έχει να κάνει μ’ ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης;

Ναι, πολύ σωστά το θέτεις. Νομίζω όμως ότι όλοι μας χρειαζόμαστε έναν καλό σκηνοθέτη. Οι περισσότεροι ηθοποιοί , όταν αποκτάμε εμπειρία, καταλαβαίνουμε ευκολότερα μερικά πράγματα, όπως για παράδειγμα να έχουμε την αίσθηση ενός ρυθμού. Όταν όμως δοκιμάζεις κάτι καινούριο, είναι απαραίτητη η παρουσία του.

Για παράδειγμα τώρα στην πρόβα, κάποια στιγμή ο Γιώργος, αφού ολοκληρώσαμε ένα κομμάτι δύο εβδομάδων, μας έδωσε μια άλλη κατεύθυνση, η οποία στην αρχή μού φάνηκε πολύ δύσκολη. Την επιχείρησα και  μετά τον ευχαρίστησα για την πόρτα που μού άνοιξε. Αν ήταν στο χέρι μου θα είχα επαναπαυτεί και δεν θα την άνοιγα αυτή την πόρτα μόνη μου.

 masxa1 texnes plus

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια άνθηση της ελληνικής μυθοπλασίας στην τηλεόραση. Εσάς νομίζω σας έχουμε δει μόνο στα «Ματωμένα Χώματα». Δεν σας ενδιαφέρει ο χώρος της τηλεόρασης; Δεν σας έχουν γίνει προτάσεις;

Ναι, αυτή είναι η τελευταία και νομίζω η μόνη σειρά που έχω κάνει μαζί με κάποια guest. Τώρα πια όχι τόσο αλλά όταν ήμουν νέα με φόβιζε περισσότερο...

Τι σας φόβιζε; Οι γρήγοροι χρόνοι;

Ναι, σίγουρα το γεγονός ότι από άποψη χρόνου είναι όλα πιο απαιτητικά, νομίζω θα με δυσκόλευε πολύ. Υπάρχουν βέβαια ελληνικές σειρές και κωμωδίες και δράματα που τα έχω παρακολουθήσει και μου έχουν αρέσει πολύ. Πέρσι συζητούσα για μια σειρά αλλά είχα τόσα πολλά να κάνω που δεν γινόταν να μπει και η τηλεόραση στη ζωή μου.

Διδάσκετε υποκριτική πολλά χρόνια. Τι σας γοητεύει σ’ αυτή τη διαδικασία;

Αυτή η μετατόπιση, δηλαδή από εκεί που ως ηθοποιός είσαι μέσα σε μια κατάσταση, τώρα τη βλέπεις απ’ έξω, γίνεσαι λίγο σκηνοθέτης. Έτσι ξεκινάς να βοηθάς τα παιδιά και τελικά βοηθιέσαι εσύ. Βάζεις σε τάξη μερικά πράγματα. Βλέπεις ότι δεν βοηθιούνται όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο, οπότε αρχίζεις και σκέφτεσαι άλλες διαδρομές που γίνονται λύσεις και για τον εαυτό σου.

Από την άλλη, είναι πολύ συγκινητικό γιατί δεν ξεχνάς ποτέ από πού ξεκίνησες την αγωνία που είχες αλλά και την άγνοια.

 Στο ταλέντο πιστεύετε;

Ναι, πιστεύω. Από την άλλη το ταλέντο αν το έχεις και δεν το εξελίσσεις, μπορείς να μείνεις στάσιμος και κάποιος άλλος με λιγότερες δυνατότητες αρχικά να σε ξεπεράσει. Γιατί είναι δουλευτής με φοβερό ενθουσιασμό και αυτό είναι μέρος του ταλέντου.

Επιπλέον, πέρα από αυτό που λέμε:«Το έχει ή δεν το έχει», παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο το μυαλό. Ο τρόπος που σκέφτεται κανείς. Εμένα οι αγαπημένοι μου ηθοποιοί είναι οι έξυπνοι ηθοποιοί.

masxa8 texnes plus

Με τον χρόνο τι σχέση έχετε;

Πολύ συχνά πάω στον καθρέφτη και κάνω ένα τακ (τραβάει λίγο το δέρμα της). Τι να σου πω τώρα; Να κάνω κανένα μπότοξ; Δεν νομίζω.

Αυτό είναι ένας ακόμη λόγος που μου αρέσει πολύ το θέατρο. Δεν χρειάζεται όλη αυτή η ενασχόληση με την εικόνα. Με την κάμερα είναι διαφορετικά. Γι’ αυτό και αν είχα κάνει καριέρα στην τηλεόραση μπορεί να το είχα σκεφτεί διαφορετικά.

Από την άλλη όμως δεν είναι και θέμα χαρακτήρα και γυναικείας φιλαρέσκειας ;

Σίγουρα αλλά είναι και διαφορετικά να είναι το πρόσωπό σου εκτεθειμένο σε μια οθόνη. Ο Τενεσί το λέει πολύ ωραία σ’ ένα άλλο έργο, στο «Γλυκό πουλί της νιότης», όπου χαρακτηρίζει τον χρόνο ως εχθρό.

Τον νιώθετε και εσείς εχθρό σας;

Σε ορισμένα πράγματα δεν είναι. Με τα χρόνια, για παράδειγμα, αποκτάς ψυχραιμία, δεν τρελαίνεσαι με μερικά πράγματα. Επιπλέον, εγώ τουλάχιστον, έχω αποκτήσει μεγαλύτερη υπομονή και κατανόηση. Αυτά δεν τα έχεις όταν είσαι είκοσι.

Από την άλλη ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Ξεκινάς δεν βλέπεις καλά! Έχω δύο ζευγάρια γυαλιά και φακούς και κολλύρια! Μετά πιάνει μια υγρασία και σε πονάει η μέση σου. Το σώμα δεν ανταποκρίνεται όπως παλιά. Αυτά είναι προβλήματα που φέρνει ο χρόνος. Ευχόμαστε όμως να γεράσουμε και να ‘ ρθουν και άλλα.

Με τι δεν τρελαίνεστε που κάποτε τρελαινόσασταν;

Με τη δουλειά για παράδειγμα. Αν συνέβαινε κάτι που δεν μου άρεσε στα καλλιτεχνικά πλαίσια, έχανα τον ύπνο μου. Ε, τώρα πια, δεν τον χάνω! Δεν τον χάνω, όχι γιατί δεν με νοιάζει αλλά επειδή έτσι είναι η ζωή. Έχουν περάσει τόσες πολλές δουλειές και συνειδητοποιώ ότι γίνεται κάτι και ξεχνιέται, έρχεται μια παράσταση και μετά φεύγει. Στην αρχή ήσουν μαθητής, μετά δημιουργός και στο τέλος παλιώνεις και γίνεσαι δάσκαλος.

masxa7 texnes plus

Μου είπατε «έρχεται μια παράσταση και φεύγει» . Αν μπορούσατε να κρατήσετε κάποιες παραστάσεις, ποιες θα ήταν αυτές;

Πολύ ωραία ερώτηση, μού αρέσει γιατί είναι ακριβώς αυτό που έλεγα πριν. Όταν ήμουν νέα, κάθε παράσταση που έκανα, είχα κάνει τέσσερις-πέντε, ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός. Τώρα πλέον θα σου πω για λίγες που ξεχωρίζουν μέσα μου. Αυτές είναι: «Το Στρίψιμο της Βίδας» (Αμόρε, 1996), που ξέχωρα από δική μου αγαπημένη δουλειά είχε και την αποδοχή του κοινού, το «Τόσο πολύ νερό, τόσο κοντά στο σπίτι» (Αμόρε, 2006), που μπορεί να μην το θυμάται και κανείς , το «Μίστερο Μπούφο» (Θησείον, 2012) και, τελευταία το «Φαρενάιτ 451»(Φεστιβάλ Αθηνών και Θεάτρο Πόρτα 2017-2018). Τώρα, είπα τέσσερις παραστάσεις που είναι όλες του Θωμά Μοσχόπουλου! (γελάει)

Δεν είναι τυχαίο...

Ε, ναι!

Αν πάμε λοιπόν, λίγο πιο πίσω, τι κρατάτε από το «Αμόρε»;

Και τι δεν θυμάμαι...Πολλά πράγματα από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Θα σου πω μόνο τι έχω κρατήσει στην κυριολεξία!

Έχω λοιπόν, από τότε στο σπίτι μου, ένα μεγάλο πόστερ που είχαν στην τεράστια σκάλα και είναι μια μαυρόασπρη εικόνα και είναι η αφίσα της πρώτης μου δουλειάς με τον Γιάννη Χουβαρδά και το Θέατρο του Νότου, όχι στο Αμόρε, αλλά συμπαραγωγή του Αμόρε με το Θέατρο La Mama της Νέα Υόρκης. Ήμασταν όλοι νέοι ηθοποιοί και Έλληνες και Αμερικάνοι.

Ποιο έργο είχατε ανεβάσει;

«Ιφιγένεια εν Τάυροις» παίξαμε στην αρχή για ένα μήνα στη Νέα Υόρκη, μετά πήγαμε σ’ ένα φεστιβάλ στη Βιέννη, κάναμε μια μικρή περιοδεία στην Ελλάδα και τελειώσαμε με μια παράσταση στον Λυκαβηττό. Μια μαγική συνεργασία και δουλειά! Ήμασταν όλες πιτσιρίκες η Χριστίνα Αλεξανιάν, η Ναταλία Καποδίστρια και μερικές κάποιες Αμερικάνες. Εκεί πρωτογνώρισα και τον Ακύλλα Καραζήση. Αυτό το πόστερ, το πήρα σπίτι μου.

masxa3

Ο γιος σας, τι σχέση έχει με τις δουλειές σας στο θέατρο. Τις παρακολουθεί; Σας κάνει κριτική;

Δεν του αρέσει το θέατρο. Τελευταία είδε το «Σώσε», επειδή ήταν κωμωδία σκέφτηκα να τον φέρω και ήρθε με μια φίλη του. Τους άρεσε αλλά προς το τέλος είχαν μαραζώσει, δεν αντέχουν τόση ώρα, είναι μικρούλια ακόμη. Όταν ήταν πιο μικρός και έφευγα να πάω στην πρόβα, έλεγε «Μαμά, όχι θέατρο». Τώρα το έχει συνηθίσει. Το δύσκολο με τη δουλειά μας είναι η νυχτερινή εργασία, φεύγεις από το σπίτι το βράδυ.

Τι όνειρα κάνετε για το μέλλον; Πώς θέλετε να είστε σε δέκα, είκοσι χρόνια;

Να έχω υγεία και εγώ και οι άνθρωποί μου.

 

gk 56

Φωτογραφία από την παράσταση της Μαριλένας Βαϊνανίδη.

O Γυάλινος Κόσμος του Τενεσί Ουίλιαμς

Live streaming ζωντανά από τη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου

23 Ιανουαρίου, στις 20:30

Tαυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Στέλιος Βαφέας

Σκηνοθεσία-Φωτισμοί: Γιώργος Νανούρης

Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη

Κοστούμια: Deux Hommes

Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Βοηθός ενδυματολόγων: Δέσποινα Ιγνάτογλου

gk 101

Ο θίασος της  παράστασης, φωτογραφία  της Μαριλένας Βαϊνανίδη.

Διανομή (αλφαβητικά)

Άννα Μάσχα: η μητέρα Αμάντα Ουίνγκφιλντ

Κωνσταντίνος Μπιμπής: ο γιος Τομ Ουίνγκφιλντ

Λένα Παπαληγούρα: η κόρη, Λώρα Ουίνγκφιλντ

Αναστάσης Ροϊλός: ο επισκέπτης, Τζιμ Οκόνορ

Η απευθείας μετάδοση θα είναι διαθέσιμη στη σελίδα livestream.n-t.gr με αγορά ηλεκτρονικού εισιτηρίου (κωδικού πρόσβασης).

Τιμή εισιτηρίου: 8€ Ώρα έναρξης: 20:30

Φωτογράφος παράστασης: Μαριλένα Βαϊνανίδη

 

Διαβάστε επίσης: 

 

Γιώργο Νανούρη, Γιατί Γκρέμισες Το Θέατρο Αποθήκη;

Λένα Παπαληγούρα: «Όλοι Οι Ηθοποιοί Γνωρίζουμε Τι Έχουμε Καταφέρει Σε Μια Παράσταση, Δεν Χρειαζόμαστε Τις Κριτικές»

 

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας:  6 Θεατρικοί Ήρωες Στα Όρια

 

 

Ένα μικρό βιβλιαράκι (12 Χ 17) μ΄ ένα τρυφερό εξώφυλλο που απεικονίζει έναν παππού μ' ένα παιδί σ' έναν παγκάκι να ατενίζουν τη θάλασσα τραβά την προσοχή μου. Ο τίτλος του δυσανάλογα μεγάλος με το μέγεθός του και με κεφαλαία γράμματα «ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΜΑΚΡΥΣ». 

Δεν τρέπομαι να το πω: πολλές φορές κριτήριο επιλογής για την αγορά ενός βιβλίου είναι η εξωτερική του εικόνα, είναι η πρώτη εντύπωση και μπορεί να είναι καθοριστική. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η εξωτερική ομορφιά συνάδει μ΄αυτή του περιεχομένου.

Έτσι ανακάλυψα τον Φρέντρικ Μπάκμαν που είναι ο πιο δημοφιλής σύγχρονος Σουηδός συγγραφέας, τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 46 γλώσσες και έχουν πουλήσει συνολικά πάνω από 13 εκατομμύρια αντίτυπα.

BACKMAN FOTO.jpg.thumb 200x288 4815f6ba89fb6f39b1530a814c426f5d

Τα βιβλία του συγγραφέα κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Κέδρος

Η μικρή του νουβέλα 112 σελίδων, μοιάζει μ' ένα σύγχρονο παραμύθι με κεντρικούς ήρωες τον μικρό Νούα και τον παππού του. Ο συγγραφέας το έγραψε αρχικά ως ένα κείμενο για το μπλοκ τουεκφράζοντας την επιθυμία οι αναγνώστες που θα το έβρισκαν ωραίο να έκαναν μια δωρεά εν είδει φιλανθρωπίας, όπου ήθελαν.

Όταν τελικά αποφασίστηκε αυτή η ιστορία να κυκλοφορήσει σε βιβλίο ο Μπάκμαν δώρισε μερίδιο από τα δικαιώματά του στοhttps://www.hjarnfonden.se/που συγκεντρώνει χρήματα τα οποία αξιοποιούνται στην έρευνα για τις ασθένειες του εγκεφάλου. Όπως χαρακτηριστικά γράφει στην εισαγωγή του βιβλίου:«Αν σου αρέσει κάτι σ' αυτό το βιβλίο,τότε είναι διπλό το καλό, και αν δεν σου αρέσει, τότε θα έχεις τουλάχιστον δώσει κάποια χρήματα για έναν ευγενή σκοπό».

Είμαι σίγουρη, κύριε Μπάκμαν, ότι το καλό τελικά είναι διπλό. Αυτή τη αίσθηση της χαρμολύπης που διακατέχει τις σελίδες του βιβλίου μοιάζει με τα άχρηστα δώρα που ανταλλάσσουν παππούς και εγγονός, άχρηστα αλλά τόσο πολύτιμα, όπως το μπλε μπαλόνι που δεν χρησιμεύει τίποτα στο ταξίδι προς το διάστημα. Δίνει όμως μια πολύτιμη νότα αισιοδοξίας και γέλιου.

Το βιβλίο εστιάζει στις δραματικές συνέπειες της άνοιας και στο πόσο επώδυνο είναι όταν αποχαιρετάμε έναν άνθρωπο ενώ είναι ακόμα ανάμεσά μας. Η αφήγηση αποφεύγει τον σκόπελο του μελό και δικαιώνει τη βαθιά συγκίνηση μέσα από την αλήθεια της, υμνώντας παράλληλα τη δύναμη της αγάπης, της συντροφικότητας και της ενσυναίσθησης.


Αξίζει να το διαβάσετε και το χαρίσετε σ' όσους αγαπάτε.

 

Μπορείτε να το αποκτήσετε τώρα στο https://www.kedros.gr/product/9027/kathe-prwi-dromos-spiti-ginetai.html

Το 2020 φεύγει και μας αφήνει σε παγκόσμιο επίπεδο με πολλούς φόβους, πληγές και απώλειες. Τη νέα χρονιά όλοι μας ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. Τι πιο θετικό λοιπόν από ένα ημερολόγιο- ατζέντα με τίτλο: "Καλύτερα γίνεται" που  προκαλεί τον αναγνώστη να το αποκτήσει με την ελπίδα ότι διαβάζοντας το  κάθε μέρα του νέου έτους αυτή τη φράση θα λειτουργήσει σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. 

Το ημερολόγιο της Νάνσυ Μαλλέρου δεν δίνει μια υπόσχεση αισιοδοξίας μόνο στο τίτλο του αλλά προκαλεί τον αναγνώστη σ' ένα διαφορετικό challenge κάθε μήνα, δίνοντάς του παράλληλα και κάποια πρακτικά εφόδια. Για παράδειγμα ο Ιανουάριος, ως ο πρώτος μήνας του χρόνου στοχεύει σε μια νέα προοπτική!Η Νάνσυ Μαλλέρου μάλιστα δίνει στον αναγνώστη την ευκαιρία για μια μίνι ανασκόπηση με κάποιες ερωτήσεις για περεταίρω εσωτερική αναζήτηση. 
 
Παράλληλα σε κάθε σελίδα υπάρχει και ένα μότο αισιοδοξίας. "Μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι κάτι δεν γίνεται. Απλώς δεν έχετε βρει ακόμη τον τρόπο". 
 
Κρατώντας το λοιπόν στα χέρια σας είναι σαν να δίνετε μια υπόσχεση στον εαυτό σας ότι το 2021 θα είναι πράγματι καλύτερο. 
 
Έξτρα tip: Το ημερολόγιο δίνει τον αναγκαίο χώρο για σημειώσεις σ' όλους εμάς που επιμένουμε παραδοσιακά και σημειώνουμε ακόμα εκεί τα ραντεβού και τις υποχρεώσεις μας και όχι στην ατζέντα του κινητού μας τηλεφώνου. 
 
Από την εισαγωγή του βιβλίου: 
 
“Αν ένα πράγμα μάς έμαθε η προηγούμενη χρονιά είναι να μη θεωρούμε τίποτε δεδομένο. Η μόνη σταθερά που έχουμε είναι η φλόγα μέσα μας και το μόνο μας χρέος είναι να την προφυλάξουμε, να τη γιγαντώσουμε και να τη μοιραστούμε απλόχερα με τους άλλους.
 
Αυτό είναι εσωκεντρισμός!
 
Φέτος θέλω η επιτυχία σας να ακουμπήσει την ψυχή σας, η ευτυχία σας να είναι σε όλα τα επίπεδα, η αίσθηση ικανοποίησης να σχετίζεται με το ποιοι πραγματικά είστε και οι πράξεις σας να τιμούν την ψυχή σας και να συνεισφέρουν σε ένα καλύτερο σήμερα και αύριο για εσάς και τους άλλους.
 
Νομίζω ότι η λέξη του 2020 ήταν «αβεβαιότητα». Και το αντίδοτο στην αβεβαιότητα είναι η πνευματική δύναμη.
 
Γι’ αυτό σχεδίασα το φετινό ημερολόγιο σαν ένα μικρό θησαυροφυλάκιο πνευματικής ανύψωσης και αφύπνισης. Κάθε μήνας είναι ένα έναυσμα για να διευρύνετε το πνεύμα σας, να ενισχύσετε τη δύναμη της θέλησής σας, να ακονίσετε την ενεργητικότητά σας και να ενεργοποιήσετε την εσωτερική σας δύναμη για να δημιουργήσετε μια ζωή που αξίζει να τη ζείτε!
 
Δεν είστε μόνοι σας και σίγουρα…
 
Καλύτερα Γίνεται
 
Δρ Νάνσυ Μαλλέρου”

Από τη Γιώτα Δημητριάδη και τον Αναστάση Πινακουλάκη 

30 άνθρωποι του θεάτρου μας μιλάνε για τα πιο δύσκολα Χριστούγεννα 

 Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι χωρίς...Χωρίς αγκαλιές, χωρίς φιλιά, χωρίς αγαπημένα πρόσωπα, χωρίς βόλτες στα μπαρ, χωρίς εκδρομές και χωρίς θέατρο. Για κάποιους από αυτά "τα χωρίς" το τελευταίο πονάει περισσότερο απ' όλα.

 Ίσως γιατί το θέατρο για εκείνους είναι όλα τα παραπάνω και κυρίως η δουλειά τους με όποιες επιπτώσεις αυτό συνεπάγεται σε μια χώρα που θεωρεί τον πολιτισμό πολυτέλεια.

Ζητήσαμε από αγαπημένους του θεάτρου να μοιραστούν μαζί μας σκέψεις γι' αυτά τα δύσκολα Χριστούγεννα με πρωταγωνιστές τον φόβο, την ανασφάλεια, την αγωνία και τη μιζέρια. Αυτά τα Χριστούγεννα που στη σκηνή και στην κουΐντα η απουσία θα αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της και η πλατεία θα είναι πιο άδεια από ποτέ. 

Χωρίς Θέατρο λοιπόν, με την ελπίδα αυτή η παύση να μας κάνει όλους πιο συνειδητοποιημένους και δημιουργικούς. 

Καλά Χριστούγεννα, υπομονή και καλή αντάμωση!

 

saltambasis texnes plus

 Εδώ και αρκετά χρόνια τα Χριστούγεννα για μένα ήταν λίγο περίεργα. Από νωρίς στο θέατρο μιας και τέτοια μέρα πάντα είχα δύο παραστάσεις, που σημαίνει ότι πριν έπρεπε να είμαι ξεκούραστος και φυσικά ελαφρώς φαγωμένος, οπότε και το χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήταν λίγο υποχρέωση παρά ευχαρίστηση. Φυσικά και έφευγα πρώτος από αυτό για να πάω να ετοιμαστώ στο θέατρο.

Και μετά τις δύο παραστάσεις, εξουθενωμένος, έφτανα στη βραδινή χριστουγεννιάτικη μάζωξη, τελευταίος φυσικά, τσιμπούσα κάτι και ευγενικά χαιρετούσα γιατί το κορμί διαμαρτυρόταν για ξεκούραση και ύπνο.
Ευχόμουν λοιπόν να έρθουν κάποια Χριστούγεννα που δε θα είχα παράσταση για να ξαναευχαριστηθώ κι εγώ όλα αυτά τα μικρά ωραία που συμβαίνουν όταν εγώ δεν είμαι παρών.
Και να, η ευχή πέτυχε, φέτος δεν έχω να πάω στο θέατρο, έχω όλο το χρόνο και τη διάθεση για τα υπόλοιπα!
Τα υπόλοιπα όμως δεν υπάρχουν.

Μπορώ να ξαναευχηθώ για το αντίθετο άραγε;...

Θανάσης Τσαλταμπάσης, ηθοποιός

 mainas texnes plus 9

Το να κυκλοφορείς τις περισσότερες ώρες τις μέρας με τις πυτζαμες κάνοντας βόλτες σαλόνι γραφείο, και τις υπόλοιπες να μπαινοβγαζεις τις φόρμες γυμναστικής προσπαθώντας να καταγράψεις στο έξυπνο ρολόι σου τις επαναλήψεις μεταξύ κοιλιακών, και εκτάσεων, ε δεν νομίζω πως είναι και ο καλύτερος τρόπος να διατηρήσεις την ψυχική σου υγεία. γιατί βεβαια οι ηθοποιοί είχαν την πολυτέλεια να κάνουν την ομαδική τους ψυχαναληση παρουσία κοινού και επιπλέον να βγαζουν το ψωμι τους με αυτό.Τωρα;

 
Τωρα, μπαινεις στους λογαρισμους σου σε απολύτως τακτικά διαστήματα να διαπιστώσεις σε πιο ύψος ασφαλείας έχουν κατέβει ή αν μπήκαν εκείνα τα λεφτά που σου χρωστάνε και έχεις γίνει ρόμπα να παίρνεις τηλέφωνα, μήπως φιλοτιμηθούν και πληρώσουν Και το κερασάκι στη τούρτα, να φοβάσαι πως από κάπου θα την αρπάξεις και σε περιμένει η εντατική και η διασωληνωση…. Ε, να μην καταστρεφόμαστε κιόλας, γιορτές έχουμε, θα το περάσουμε κι αυτό που θα πάει, και θα ανοίξουν και τα θέατρα ,θα χαρεί ο κόσμος, θα χαρούμε και μεις. Υπομονη, κοντά ειμαστε…

 

Στέλιος Μάινας, ηθοποιός 

 

karmen roygeri

 

25 χρόνια τώρα κάθε τέτοιες μέρες ,κάθε Χριστούγεννα ,κάθε Πρωτοχρονιά, φρόντιζα να είμαι  στην ώρα μου στο θέατρο:

Για να συναντήσω τους μικρούς μου φίλους !

Για να κάνω καινούργιους!

Για να δώσω και να πάρω ευχές!

Για να δώσω και να πάρω αγκαλιές!

Για να δω χαρούμενα μουτράκια να φεύγουν από  τις παραστάσεις μας!  
 
ΦΕΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ
Τα φετινά Χριστούγεννα  λοιπόν θα μοιάζουν σαν
 Η ΓΗ ΝΑ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΗΣ

 

Κάρμεν Ρουγγέρη, συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης 

karakasi xristougenna

Έφτασαν τα Χριστούγεννα! Ωχ Θεέ μου τι με περιμένει! Διπλές απανωτές παραστάσεις!!!!Όταν οι άλλοι θα τρώνε εγώ θα ετοιμάζομαι για το θέατρο! Θα θέλω να βγω και θα σκέφτομαι τη φωνή μου! Θα θέλω να φάω και θα σκέφτομαι ότι δε θα κλείνει το κουστούμι! Πού θα πάμε ρεβεγιόν που να μη γίνεται χαμός; Πού θα αλλάξουμε χρόνια και μετά πόσες ώρες στην κίνηση για να γυρίσουμε σπίτι! Αυτά όλα φυσικά μέχρι πέρσι! Φέτος λοιπόν το μόνο που εύχομαι για μένα και για όλο τον κόσμο ,πέρα από υγειά ,είναι να γυρίσουμε απλά σ’ αυτή την μέχρι περσινή δεδομένη καθημερινότητα που τώρα καταλαβαίνουμε την αξία της!

Ελένη Καρακάση, ηθοποιός 

 

 

alexandra palaiologou

 

Μετά από τριάντα χρόνια, φέτος είναι η πρώτη φορά που θα κάνω Χριστούγεννα στο σπίτι κι αυτά με περιορισμένο αριθμό ατόμων. Όλα αυτά τα χρονιά «σπίτι» μου ήταν το θέατρο κι εσείς κόσμος, οι καλεσμένοι μας στη μυσταγωγία της θεατρικής τέχνης. Ποτέ στις γιορτές δε μου έλειψε αυτό που άλλοι φίλοι έκαναν, πήγαιναν ταξίδια, πήγαιναν στα χιόνια. Ήμουν ευτυχισμένη και απόλυτα πλήρης που θα μπορούσα να κάνω αυτό που πραγματικά αγαπώ, να ταξιδεύω μέσα από το θέατρο. Εύχομαι να είναι τα μοναδικά Χριστούγεννα που θα ζήσω μακριά από αυτό που αγαπώ, αλλά επειδή πάνω απ' όλα είναι η υγεία η αποχή από τη δουλειά μας είναι επιβεβλημένη. Εύχομαι καλές γιορτές σε όλους, να παραμείνουμε υγιείς και να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε.

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, ηθοποιός 

 

papapavlou texnes plus

 Χριστούγεννα 2020 και το θέατρο  δοκιμάζεται,  όσο δοκιμάζεται και η ανθρώπινη επαφή. Γιατί αυτό είναι το θέατρο. Χριστούγεννα και δεν έχω παράσταση φέτος. Έχω όμως την υγεία μου,τους ανθρώπους που αγαπώ και το μυαλό μου καθαρό να θυμάμαι και να θυμίζω ,σε όσους πολύ εύκολα το ξεχνούν, πως το να είσαι ηθοποιός είναι δουλειά,δεν είναι χόμπι. Άρα απαιτώ την εργασιακή μου αξιοπρέπεια! Είθε το 2020 να πήραμε όλοι τα μαθήματα μας!

Γιώργος Παπαπαύλου, ηθοποιός 

 

 

papageorgiou

 

Νομίζω είναι τα πρώτα μου Χριστούγεννα χωρίς θέατρο εδώ και χρόνια. Αν υπάρχει κάτι από το θέατρο που μου λείπει, αυτό είναι το καμαρίνι. Τέτοια εποχή πέρσι ζούσα σε δυο διαφορετικά καμαρίνια. Στο καμαρίνι του Εθνικού Θεάτρου για το «Ξύπνα Βασίλη» και στο καμαρίνι του Σταυρού του Νότου για τις συναυλιες τωνPolkar.Στο θεατρικό μου καμαρίνι έχω να θυμάμαι τις πεταμένες μου κάλτσες, το σιδερωμένο κοστούμι του Φανφάρα, τα ξυριστικά σετ, τα πράγματα του Ηλία Μουλά, ποτήρια με νερό, τα γλυκά στο καμαρίνι της Τοπαλίδου και της Ελισάβετ. Στο καμαρίνι τωνPolkarέχω να θυμάμαι, το ζέσταμα των πνευστών, το ουίσκι, τα μεταλιζέ χαρτάκια, την Αθηνά και το «παιδιά σε λίγο βγαίνετε». Και κάτι που τα συνδέει όλα. Και στα δυο καμαρίνια πριν βγούμε στη σκηνή, ηθοποιοί και μουσικοί, μαζευόμασταν για μια αγκαλιά. Και αυτή η αγκαλιά για 1’ ήταν δική μας.
 
Γιώργος Παπαγεωργίου, ηθοποιός, σκηνοθέτης, τραγουδιστής 

 

 

agoritsa oikonomou

 Φέτος θα'ναι πολύ ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα, θα'ναι χωρίς.. Άνευ,άνευ προηγουμένου που λέμε..

Θα'ναι λοιπόν χωρίς χουχουλιάρικους καφέδες, βόλτες στο στολισμένο κέντρο της πόλης, ατελείωτα τραπέζια "γάμου", τουρνουά επιτραπέζιων παιχνιδιών κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα όμορφα πράγματα που κάνουμε μ'όλους τους αγαπημένους ανθρώπους μας.
Θα'ναι χωρίς θέατρο και παραστάσεις, χωρίς τους θεατές ντυμένους με τα "καλά" τους να'ρθουν να μας τιμήσουν, να περάσουμε μ'έναν τρόπο μαζί τις γιορτές και να αλληλοευχηθούμε "χρόνια πολλά"..
Δεν θα'ναι εύκολο αλλά  δεν θα'ναι κι ακατόρθωτο..
Θα οπλιστώ λοιπόν με περίσσεια υπομονή, θα' χω μεγαλύτερη λαχτάρα να δω τους αγαπημένους μου, θα'χω μεγαλύτερη προσμονή ως την επόμενη παράσταση.. 
και μέχρι να'ρθει εκείνη η στιγμή σας εύχομαι χρόνια πολλά, καλές γιορτές με υγεία χαρά κι αγάπη.. σ'όλους μας.
☃️☃️☃️❤❤❤
 

Αγορίτσα Οικονόμου, ηθοποιός 

 nanouris xristougenna

 Αυτά τα Χριστούγεννα τα θέατρα είναι κλειστά, παρ' όλα αυτά εμείς είμαστε από τους λίγους τυχερούς που κάνουμε πρόβες στο Εθνικό θέατρο ετοιμάζοντας τον Γυάλινο Κόσμο και έτσι δεν νιώθουμε εντελώς αποκομμένοι. Κάνουμε βέβαια πρόβες φορώντας μάσκες, για μια παράσταση που δεν ξέρουμε πότε και αν τελικά θα ανέβει. Δεν μπορώ να παραπονεθώ όμως εγώ, όταν  τόσοι φίλοι και συνάδελφοι βρίσκονται χωρίς δουλειά και δεν μπορώ ούτε εγώ, ούτε κανείς μας να κάνει κάτι γι' αυτό. 

Περιμένουμε μόνο να βγούμε απ' αυτή τη δίνη όσο πιο σύντομα γίνεται. 

Είναι τα πιο διαφορετικά Χριστούγεννα που έχουμε ζήσει όλοι και μακάρι του χρόνου τέτοια εποχή να τα θυμόμαστε όλα αυτά σαν κάτι μακρινό. 

Όσο μακρινό μας φαίνεται ότι έως τώρα ήταν η κανονικότητα μας: να μπορούμε να κάνουμε Χριστούγεννα στα καμαρίνια, στη σκηνή, με τα καθίσματα γεμάτα θεατές. Να μπορούμε να αγκαλιάσουμε και να φιλήσουμε τους αγαπημένους μας. Υπομονή, θα περάσει κι αυτό. 

Καλές γιορτές.

Γιώργος Νανούρης, σκηνοθέτης, ηθοποιός 

 takalou texnes plus

 

Θέατρο είναι αυτό που δεν μπορεί να «ζει» ή να μην «ζει» κανείς αν δεν είναι ηθοποιός ή θεατής… που γίνεται σε κάτι σκοτεινά παράξενα κτίρια που μοιάζουν πάντα με υπόγεια .ΤΑ ΘΕΑΤΡΑ . Φωτίζονται σαν Χριστούγεννιατικα δέντρα κάθε μέρα όλη την χρονιά . Τα Θέατρα Δεν γίνεται μόνο από λέξεις. είναι κάτι παραπάνω από γραμμές κι από γράμματα. είναι ποίηση. Δεν είναι ωραία η μοναξιά χωρίς επιλογή. Δεν είναι ωραία να φοβάσαι Δεν είναι ωραίο το πένθος σε μία φωτισμένη πόλη. Δεν είναι ωραία να βλέπω αριθμούς θανάτων οι αριθμοί έχουν όνομα και επίθετο. ΔΕΝ είναι ωραία η αναμονή. η σιωπή. ΔΕΝ είναι ωραία να ξυπνάς και να μη νιώθεις. ΔΕΝ θα έρθει ο Άη Βασίλης. ΔΕΝ είναι ωραία χωρίς συναναστροφή. ΔΕΝ είναι ωραία όλες οι μέρες σαν Κυριακές… ΔΕΝ είναι ωραία όταν οι άνθρωποι κοιμούνται. ΔΕΝ είναι ωραία όταν κάποιοι είναι ξύπνιοι και παίρνουν αποφάσεις για κοιμισμένους. ΔΕΝ είναι ωραία χωρίς χάδια και αγκαλιές ΔΕΝ είναι ωραίες οι μάσκες.

Είναι ωραία η φιλία ο έρωτας τα βιβλία, το σινεμά, να είσαι ιδρωμένος σε ταβέρνες που ακούς ρεμπέτικα. ΕΙΝΑΙ ωραία να Δόξα ζεις. ΝΑ χειροκροτάς. ΕΙΝΑΙ ωραία να φορτώνεσαι σε κάποιους μέχρι το πρωί. ΕΙΝΑΙ ωραία η έξοδος χωρίς λόγο, η βόλτα χωρίς σκοπό. ΕΊΝΑΙ ωραία η βότκα να βουτάς να γαληνεύεις να κινείσαι να χορεύεις.

θΑ έρθει μία μέρα που δεν θα έχω βάρος, μια μέρα που θα φωτίζουμε «οι ανθρωποι λαμπάκια» από μέσα προς τα έξω θα είναι «στολισμένοι άνθρωποι» από λαμπιόνια τα μάτια τους, τα αυτιά τους, το στόμα τους. ΘΑ έρθει μία μέρα που θα χαρίζουν όλοι δώρα και δεν θα φοράνε κόκκινη στολή του Άη Βασίλη θα είναι ένας τυχαίος άνθρωπος με καφέ κασκόλ και ριγέ πουλόβερ .ΘΑ έρθει μία μέρα που θα κουραστώ να περπατάω αδιάκοπα για να μη φτάσω πουθενά. Θα έρθει μία μέρα χωρίς πλοκή και περιπέτεια. αλλά θα είναι ωραία όμορφη μέρα. ΘΑ έρθει μια μέρα που θα έχω πιο τρελή γλώσσα από ότι τώρα. ΘΑ έρθει μία μέρα που θα έχω Την ειδικότητα να πιάσω όλα τα φώτα της νύχτας των Χριστουγέννων από όλα τα μπαλκόνια από όλα τα δέντρα από όλα τα αυτοκίνητα από τους φίλους με τα φωτεινα μυαλά , από τους στύλους της ΔΕΗ από τα περίπτερα από τις πλατείες θα έρθει μία μέρα που θα τα κάνω λόγια και θα τα κάνω θέατρο μέχρι να καούμε από φως και από χαρά και θα γίνω «ηθοφωτιστής» ΘΑ έρθει μία μέρα που θα φτιάξω κουραμπιέδες και θα τους τινάξω πάνω στην πόλη και όλοι θα χαρούν που χιονίζει… μέχρι να παίξω, θα γράφω χαζά ποιήματα…

 

Κωνσταντίνα Τάκαλου, ηθοποιός 

 

 tasos iordanidis

Χριστούγεννα χωρίς θέατρο.Πρωτόγνωρο το συναίσθημα.Η εορταστική περίοδος είναι αυτή που περνάμε τον περισσότερο χρόνο στο θέατρο με διπλές και επιπλέον παραστάσεις.Τα φετινά Χριστούγεννα είναι διαφορετικά.Για όλους.Για το θεατρικό χώρο υπογραμμίζουν την επιβεβλημένη χειμερία νάρκη στην οποία βρίσκεται.Εύχομαι οι προσωπικές οικογενειακές στιγμές να μας κάνουν πλουσιότερους και να μας τροφοδοτήσουν με εμπειρίες και συναισθήματα που θα μας τροφοδοτήσουν για να επιστρέψουμε πιο "πεινασμένοι" στις συνθήκες που αγαπάμε.Όταν χάνεις κάτι,το εκτιμάς ακόμα πιο πολύ.Καλές γιορτές,με υγεία.Σωματικά και ψυχικά.

Τάσος Ιορδανίδης,ηθοποιός, καλλιτεχνικός διευθυντής Θεάτρου Άλφα 

 

loukia xristougenna

 

Οι γιορτές φέτος αποτελούν μια πρόκληση για όλους μας.. Μια που η πανδημία μας αλλάζει τις συνήθειες και τη καθημερινότητα μας.. Συνήθως τις μέρες αυτές οι δίπλες παραστάσεις, η αγωνιά και η κούραση πρωταγωνιστούσαν.. Παρόλο που οικονομικά αυτή η παύση στα θέατρα μου έχει στοιχήσει. Όπως σε όλους φαντάζομαι.. Και δεν είναι μόνο το Θέατρο στην Ελλάδα που έχει τραυματιστεί αλλά σε όλο τον κόσμο. Παρόλο που η ανάγκη να "παίξω" ειδικά τις βραδινές ώρες μετατρέπεται σε μια περίεργη υπερδιέγερση.. Πιστεύω πολύ σε οτιδήποτε μας ξεβολεύει και μας ανατρέπει τις συνήθειες μας. Είναι μια ευκαιρία να οραματιστούμε, να σχεδιάσουμε, να συγκεντρωθούμε με την προϋπόθεση βέβαια να είμαστε υγιής. Δεν πιστεύω στην ποσότητα αλλά στην ποιότητα.. Η ποσότητα εξυπηρετεί μόνο το ταμείο  απαραίτητα φυσικά αλλά δεν είναι αυτά που θα προχωρήσουν το Θέατρο. Ας στείλουμε θετική ενέργεια σε όσους νοσούν από covid ή από οτιδήποτε άλλο.. Και ας ονειρευτούμε.. Τι κ πως θα θέλαμε να κάνουμε  στο θέατρο όταν μας ξαναδοθεί η ευκαιρία ν ανέβουμε στη σκηνή. Καλές γιορτές! Καλά όνειρα! Με υγεία!

 

 

daisylempesi

Αγαπητό μου ημερολόγιο πώς περνάμε  Χριστούγεννα  χωρίς θέατρο; Μπορούμε αναρωτιέμαι οι του Θεάτρου (πάντα κεφαλαίο Θ ) να ζήσουμε χωρίς αυτό; Δεν μπορούμε,  είναι σα να θες να μας πάρεις το οξυγόνο. Η επαφή με τον θεατή,  τα χρόνια πολλά από καρδιάς που λέει ο κόσμος στην είσοδο του κάθε θεάτρου, η βασιλόπιτα φτιαγμένη με αγάπη για όλους τους συντελεστές, που μαζευόμαστε όλοι μαζί πριν την παράσταση για να την κόψουμε και να ευχηθούμε. Πάντα οι καλύτερες θεατρικές μέρες ήταν ανήμερα που Ναι τα Θέατρα είναι ανοιχτά  και γιορτάζουμε εκεί. Ίσως το 2020 ήρθε για να μας δείξει την αξία όλων όσων είχαμε για δεδομένα. Εύχομαι να έχουμε υγεία,  υπομονή και να μην ξεχάσουμε ποτέ τα όμορφα δεδομένα μας ούτως ώστε το 2022 να γιορτάσουμε θεατρικά  και για το 2021 μέσα στις θεατρικές αίθουσες με αγκαλιές,  φιλιά , όνειρα και χαμόγελα όμορφα. Μέχρι τότε ευτυχώς υπάρχει το ίντερνετ και μπορούμε να βλέπουμε θεατρικές παραστάσεις γιατί δεν μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς να παίρνουμε μυρωδιά  έστω κι έτσι από το Θέατρο 

Νταίζη Λεμπέση,υπεύθυνη επικοινωνίας  
 
Manos
 
Ήταν το δώρο μου.
Κάθε Χριστούγεννα.
Για τα γενέθλια μου.
Όταν ήμουν παιδί ο πατέρας μου με πήγαινε κάθε χρόνο.
Ύστερα ο πατέρας χάθηκε και το δώρο έγινε δουλειά.
Σκληρή. 
Διπλές και τρεις και τέσσερις παραστάσεις. 
Καμιά φορά και έξι ακόμα, μέσα σε τρεις μέρες…
Μετά η δουλειά έγινε τρόπος ζωής. Συνήθεια. 
Στάση.
Φέτος είναι η πρώτη φορά που δε θα γιορτάσω στο Θέατρο: ούτε στη σκηνή ούτε στην πλατεία.
Πιο πολύ νομίζω θα μου λείψουν οι άνθρωποι.
Πιο πολύ απ’ όλα οι άνθρωποι.
Οι άνθρωποι γενικά…
και τα Θέατρα!
Η αγκαλιά τους.
 
Μάνος Καρατζογιάννης, ηθοποιός, σκηνοθέτης, καλλιτεχνικός διευθυντής Θεάτρου Σταθμός
 
 amalia arseni texnes plus4
 
 
Το θέατρο είναι τα Χριστούγεννα σαν υποκατάστατο του Αη Βασίλη για μας.
Έχει κάτι από μαγεία, παραμύθι, αναμονή, επιβράβευση. Έχει την επαφή με το δώρο που θες περισσότερο, που δεν είναι άλλο από την ανθρώπινη σύμπραξη. Είναι αβάσταχτη η απουσία και ο εγκλεισμός. Η καταπίεση της δημιουργικότητας και της έκφρασης.
Να έχεις ζητήσει το πιο πολύτιμο αγαθό, να θες να κάνεις αυτό που αγαπάς. Και να μη μπορείς. Να μη σε αφήνουν. Δεν είναι ίδια αυτά τα Χριστούγεννα για κανέναν. Οι δημιουργοί όμως πονάμε λίγο περισσότερο και μπορούμε μόνο να ελπίζουμε πως το 2021 θα είναι καλύτερη χρονιά για όλους. Το θέατρο πάντα επιβιώνει. Θα νικήσουμε!
 
Αμαλία Αρσένη , ηθοποιός 

 

 

vathris

 

Χριστούγεννα. Μια γιορτή οικογενειακή. Σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε χώρες που ο Χριστιανισμός είναι μια ξένη ίσως κι εξωτική θρησκεία,  οι οικογένειες μαζεύονται και ανταλλάσσουν δώρα, δηλώνοντας κάπως έτσι την αγάπη και το νοιάξιμο του ενός για τον άλλο. Δέκα χρόνια πριν, στο πρώτο έτος της δραματικής σχολής, πέρασα τα Χριστούγεννα με μια νέα παρέα. Αυτή που έμελλε, εν άγνοια μου φυσικά, να μετατραπεί από συντροφιά σε οικογένεια. Από τότε, μέχρι και σήμερα, στο θέατρο πια ως επαγγελματίας ηθοποιός, η οικογένεια αυτή μεγαλώνει και κάθε χρόνο προσθέτει συνεχώς νέα μέλη. Μέχρι σήμερα. Φέτος δεν προστέθηκε κανένα νέο μέλος στην φαμίλια μας. Δυστυχώς. Για όλους μας. Και για εμένα. 

Τα Χριστούγεννα φέτος θα είναι χωρίς. Χωρίς βόλτες, χωρίς πολλούς φίλους, χωρίς υγεία, χωρίς θέατρο. Χωρίς οικογένεια. Ή τουλάχιστον χωρίς δεύτερη οικογένεια.Γιατί παρόλο που γκρίνιαζα τα τελευταία δέκα χρόνια επειδή δεν μπορούσα να φάω πολύ το μεσημέρι των Χριστουγέννων, ώστε να καταφέρω να παίξω στην παραδοσιακή πια παράσταση της 25ης Δεκεμβρίου, το βράδυ, όταν όλος ο θίασος μαζευόμασταν στα καμαρίνια και στα παρασκήνια, ένιωθα πάντα αυτή την θαλπωρή. Την ουσία της γιορτινής διάθεσης, που σχεδόν γίνεται μυσταγωγική. Και μεταφέρεται νοερά στο κοινό μέσω της παράστασης. Όποια και αν είναι αυτή. Είναι μια παράσταση μέσα στην γιορτή. Μια γιορτή μέσα στην γιορτή. Οικογενειακή.

Αλέξανδρος Βάθρης, ηθοποιός

giasemi

@ η φωτογραφία είναι του Ανδρέα Σιμόπουλου 

Όταν μου ζητήθηκε να γράψω ένα σύντομο κομμάτι με θέμα :«Τα Χριστούγεννά μου χωρίς θέατρο», το πρώτο πράγμα που ήρθε συνειρμικά στο μυαλό ήταν οι στίχοι του τραγουδιού ''Yellow Thlipsis'' ΄Το τραγούδι αυτό ακουγόταν στην επιθεώρηση του Ελεύθερου Θεάτρου με τίτλο ''Αναντάμ Παπαντάμ'' που παίχτηκε το καλοκαίρι του 1980, στο ΄Αλσος Παγκρατίου. Στην παράσταση το τραγουδούσε ο ένας και μοναδικός Λευτέρης Βογιατζής.

 
YELLOW THLIPSIS
 
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
 
Στίχοι: ο θίασος
 
 
Τραγούδια της πατρίδας μου θα πω
 
και 'γω έχω πατρίδα την καρδιά μου
 
θλιμμένη είν' η καρδιά μου λοιπόν και γι' αυτό
 
είναι θλιμμένα τα τραγούδια τα δικά μου.
 
Ο μπούσουλας θα δείχνει το κενό
 
σε λάθος μήκος, πλάτος και πορεία
 
και 'γω με μια κιθάρα κόντρα στο ρυθμό
 
θα σας πω τη δική μου ιστορία.
 
 
 
Σε γνώρισα στα παιδικά μου χρόνια
 
και στου Βαλεντίνο τη ροζ εποχή
 
γιατί όσο παράξενο και αν μοιάζει
 
είμαι και 'γω ένα πρώην παιδί.
 
Λοιπόν δεν το φαντάστηκα ποτέ μου
 
ποτέ δεν μου πέρασε απ' το νου
 
εσύ μου πρωτομίλησες γι' αγάπη
 
τώρα τη χαρίζεις αλλού.
 
 
 
Και χρόνια μοναχός μου
 
στο έλεος του κόσμου
 
φωνάζω δώσ' μου όσα
 
μού 'χες υποσχεθεί.
 
Αλλιώς δεν με χωράει
 
ετούτη 'δω η γη
 
αλλιώς δεν με χωράει
 
ολόκληρη ζωή
 
Θα πάρω το τρενάκι
 
που βγαίνει στη σκηνή.
 
 
 
Και πήρα το τρενάκι
 
το μαύρο τούνελ πήρα
 
το κούφιο καραβάκι
 
με το λαμέ πανί.
 
Για πολικό αστέρα
 
είχα τον προβολέα
 
και πέρασα λαθραία
 
στη ράμπα στη σκηνή.
 
 
 
Και νά 'μαι μπρός στου Άλσους το κοινό
 
τη μόνη μου σκλαβιά και σωτηρία
 
ετούτη η πασαρέλα που τώρα πατώ
 
είναι του γέλιου και της θλίψης εξορία.
 
Εξόριστος απάνω στη σκηνή
 
ξεχνιέμαι με τραγούδια δανεισμένα
 
κι αν έχεις απ' τα πάντα αποκλειστεί
 
έλα να σμίξεις τώρα με μένα. ''
 
 
 
ΥΓ: ακούστε το...
 
 
 
 
 

 

 

 

angelos mpouras

Τώρα που το θέατρο είναι σε παύση είναι ευκαιρία να σκεφτούμε τη μοναδικότητα του. Πόσο δεδομένο ήταν αυτό το καθημερινό συμβάν, το παράλληλο με την καθημερινότητα μας σύμπαν, το  ραντεβού με το κοινό στις 9:15,η συναναστροφή...Ξαφνικά τα δεδομένα αλλάζουν και προσωπικά δεν περνάω καλά, όχι μόνο γιατί είμαι μακριά από το θέατρο αλλά γιατί είμαι μακριά από τους ανθρώπους. Σκέφτομαι ότι την παρούσα στιγμή δεν έχει σημασία η εξαργύρωση της παρουσίας μου στη σκηνή αλλά τι μπορώ να κάνω για να εξαργυρώσω με όρους δημιουργικότητας την απουσία μου από αυτή...Εύχομαι να ξαναβρεθούμε στις κουΐντες, να αγκαλιαστούμε ξανά, να μπορέσω να αγγίξω και να φιλήσω τους αγαπημένους μου και να υποδεχτούμε το κοινό στις αίθουσες χωρίς μάσκα... Μόνο με την αλήθεια μας.

 

Άγγελος Μπούρας,  ηθοποιός, καλλιτεχνικός διευθυντής θεάτρου Άλμα

 

 

Mairi ksanthopoulidou

Τα Χριστούγεννα όπως και κάθε γιορτή ειναι μια αφορμή. Για τον καθένα κάτι ξεχωριστό που σχεδόν πάντα ταυτίζεται με συναντήσεις και συναναστροφή. Κάτι σαν γιορτή είναι και οι συναντήσεις στους χώρους των θεάτρων. Υπάρχει μια ψυχική αφετηρία πολύ χαρακτηριστική που συνδέει αυτές τις συναντήσεις- τόσο για το κοινο όσο και για τους δημιουργούς νομίζω- με κάτι ελπιδοφόρο. Τα θέατρά, όπως και άλλοι χώροι συναναστροφής μένουν κλειστά για φέτος τα Χριστούγεννα. Προτείνω λοιπόν να τα επιθυμήσουμε. Ας ευχηθούμε του χρόνου τέτοια εποχή να μπορούμε να συναντηθούμε ανεμπόδιστα με ανθρώπους, έργα, ιδέες και με ορίζοντες ανοιχτούς.

Μαρία Ξανθοπουλίδου, σκηνοθέτης 

 

 

 dimopoulos

 

Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι ζωή άνευ θεάτρου είναι μια ζωή ελλιπής, πόσο μάλλον για έναν ηθοποιό, φέτος τα Χριστούγεννα προσπάθησα να γεμίσω τη ζωή μου με πράγματα που θα καλύψουν το υπαρξιακό μου κενό.Ως εκ τούτου βλέπω τους φίλους μου,βουτάω στην αγκαλιά της κοπέλας μου,μυρίζω τα κεφαλια των σκυλιών μου,τρώω μιλφειγ όταν βλέπω σειρές,παίζω μανατζερ στον υπολογιστή,ακούω γαμάτες μουσικές όταν πάω για γυρίσματα,και σφάζω δαίμονες νυχθημερόν στο playstation 5 όταν προσπαθώ να σώσω την ανθρωπότητα.Καλη χρόνια σε όλους.Να είμαστε υγιείς,δυνατοί και μαζί.Θα τα καταφέρουμε.

Στέλιος Δημόπουλους, ηθοποιός και frontman των disco bimbos

 

 

xristofi

Τα Χριστούγεννά μου χωρίς θέατρο. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς αγκαλιές. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς βόλτες. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς σχέδια για το μέλλον. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς τα ανίψια μου και τη βαφτιστήρα μου. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς τους γονείς, τον αδερφό μου και τους φίλους μου. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς το ΜΠΙΠ. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς έμπνευση. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς το Μίνου, το Πρου και το Πίτσι. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς ζεστό καφέ και pan cake στο Village. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς εκδρομή. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς σινεμά. Τα Χριστούγεννα μου χωρίς όρεξη για μελομακάρονα. Τα Χριστούγεννα μου χωρίς όρεξη για τίποτα. Τα Χριστούγεννα της αναμονής και της ανθεκτικότητας. Τα Χριστούγεννά μου χωρίς.

Χριστίνα Χριστοφή, ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατρική συγγραφέας 

 

 

 karatzias

Αυτά είναι τα πρώτα χριστούγεννα χωρίς θέατρο. Ή καλύτερα τα πρώτα χριστούγεννα με κλειστά θέατρα. Γιατί το θέατρο δεν έφυγε στιγμή από τη σκέψη μας. Βρίσκεται στους συναδέλφους μας που περνάνε τόσο δύσκολα αυτές τις μέρες, στους θεατές μας που περιμένουν να ξαναταξιδέψουν με τις παραστάσεις μας, στους συνεργάτες μας που μπορεί να μην βρισκόμαστε πια αλλά συχνά μιλάμε, στους φίλους μας που αγωνιούν μαζί μας, στους μαθητές μας που βρίσκονται σε αναμονή για να ξεκινήσουνε μαθήματα, στα βιβλία που τόσους μήνες μας κρατάνε συντροφιά, στα σχέδια που αν και πάγωσαν περιμένουν πως και πως να πραγματοποιηθούν, στα όνειρα που στιγμή δεν σταμάτησαν για νέα έργα, νέα ανεβάσματα, νέες συνεργασίες. Τα τελευταία μάλιστα κανείς Κορονοιός, καμία καραντίνα, καμία απαγόρευση δεν μπορεί να τα σταματήσει. Αντίθετα γεννιούνται και μεγαλώνουν με την προσμονή. Θεριεύουν μέρα με τη μέρα. Και περιμένουν να βρουν το δρόμο τους για τη σκηνή. Είτε σε τρεις, είτε σε έξι, είτε σε εννιά μήνες... για όσο χρειαστεί... και μετά το θέατρο θα ανθίσει ξανά. Και μεις μαζί του!!

Δημήτρης Καρατζιάς, Σκηνοθέτης, ηθοποιός, καλλιτεχνικός διευθυντής του Πολυχώρου Vault

 

 fragioglou

@ η φωτογραφία είναι του Στέφανου Ταμβάκη

Φέτος το Θέατρο και οι Ηθοποιοί δεν θα γιορτάσουν τα Χριστούγεννα με τους «δικούς τους ανθρώπους». Δυστυχώς η «παράσταση» αναβάλλεται λόγω ασθένειας του πλανήτη… Η απειλητική σκιά του κορονοίου δεν μας επιτρέπει να ανταμώσουμε. Σας υποσχόμαστε ότι του χρόνου τέτοιες μέρες θα είμαστε και πάλι μαζί σας στο καθιερωμένο μας ραντεβού. Γιατί είστε πολλοί «εσείς» που παραδοσιακά μας προτιμάτε τέτοιες μέρες για την ψυχαγωγία σας. Σας εύχομαι… - δεν θα κλείσω με τις γνωστές ευχές. Σας χαιρετώ με την ατάκα της Σόνιας: «Θα ζήσουμε, θείε Βάνια». 

Δημήτρης Φραγκιόγλου,ηθοποιός - σκηνοθέτης 

 

 

passas texnes plus

Δε με νοιάζει και πολύ που τα θέατρα είναι κλειστά. Αν άνοιγαν τα θέατρα και όλα τα άλλα έμεναν όσο απαράδεκτα είναι, τι νόημα θα είχε; Να ξεχαστούμε για λίγο; Τα θέατρα θα ανοίξουν, το θέμα δεν είναι αν θα ανοίξουν, αλλά πώς θα ανοίξουν, τι θα βγει από αυτό. Αυτή τη στιγμή θέατρο δεν υπάρχει, υπάρχει η μνήμη του, η μνήμη της συνύπαρξης. Τα live-streaming κλπ δεν είναι θέατρο, χωρίς να το δαιμονοποιούμε, το αντίθετο, αλλά είναι κάτι άλλο. Χριστούγεννα χωρίς θέατρο; Χριστούγεννα χωρίς Χριστούγεννα να λέμε. Όσο ο κόσμος μας χάνει καθημερινά τις μικρές μάχες με την κακία, την ευκολία, την κακογουστιά, την αδικία, την αναισθησία, την απληστία, το ψέμα, την εκμετάλλευση, το μίσος, να μας λείπουν τα φωτάκια. Ειδικά αυτά που αγοράζονται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ επειδή τα περσινά "χάλασαν". Κι όταν ανοίξουν τα θέατρα, ας μην ξεχαστεί αυτή η ψευδεπίγραφη, επικίνδυνη, ανθυγιεινή μανία "υγείας", "κανονικότητας" και "ασφάλειας". Καλή χρονιά, υγεία, χαρά, κοντά, μαζί.

 
Δημήτρης Πασσάς, ηθοποιός

 

 marouska xristougenna

Χριστούγεννα χωρίς…χωρίς; Ούτε εγώ θυμάμαι από πότε…Ειδικά αυτές τις μέρες…

Ωρες  ώρες θυμώνω με τον εαυτό μου...μην γκρινιάζεις! Δεν συμβαίνει μόνο σε σένα! όλος ο κόσμος υποφέρει από αυτό το «κακό»! Θυμάσαι που παραπονιόσουν ,όταν σηκωνόσουν από το γιορτινό τραπέζι για να πας;

Ράτσα περίεργη οι καλλιτέχνες …ποτισμένη η ζωή τους από την τέχνη τους…

Ίσως είναι μια ευκαιρία αυτή η βίαιη παύση…Να  αναγεννηθούμε από τις στάχτες μας  να μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος…

Σήμερα πάντως κενό…σαν να μην υπάρχουμε ένα πράγμα…Απαξίωση…Ματαίωση…
 
Θέλω να φωνάξω με όλη μου την δύναμη:
Έλεος!!!!
Αφύσικη σχεδόν η απουσία
Τρέμω το μετά…όταν τελειώσει όλο αυτό…Πως θα μας βρει;
Ρημαγμένους ή πιο δυνατούς;
Ουφ!!!! Θέατρο/Ζωή! Μου λείπεις γαμώτο!!!!

 

Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, ηθοποιός

 

 vartanis fota

Τα φετινά Χριστούγεννα - όπως κι ολόκληρη η χρονιά - είναι για όλους μας κάτι πρωτόγνωρο. Μάσκες, αντισηπτικά, 13033, αποστάσεις, απαξίωση από το Υπουργείο Πολιτισμού. Για εμένα είναι η πρώτη φορά που δεν έχω παράσταση από το 2007. Σκληρό πράγμα. Το αγαπώ υπερβολικά πολύ το θέατρο για να μην ασχολούμαι μαζί του. Η τύχη βέβαια τα έφερε έτσι που αυτά τα Χριστούγεννα με βρίσκουν σε πρόβες για κάτι που ονειρεύομαι και περιμένω με μεγάλη αγωνία οπότε ξέρω πως είμαι από τους τυχερούς μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα. Εύχομαι να έρθουν καλύτερες μέρες και τα εμβόλια να αποδειχτούν αποτελεσματικά.
 
Λάζαρος Βαρτάνης, ηθοποιός, σκηνοθέτης
 
dora pardari xristougenna
 

 

Δεν έχω καταλάβει πολύ πως πλησιάζουν γιορτές γιατί λόγω της καραντίνας ο χρόνος κυλάει διαφορετικά. Τα θέατρα τέτοιες μέρες είναι συνήθως γεμάτα κόσμο. Τέτοιες μέρες ο κόσμος συναντιέται στα θέατρα, μοιράζεται την εμπειρία της παράστασης και έτσι θεατές και ηθοποιοί φτιάχνουν ο ένας για τον άλλον την ατμόσφαιρα των γιορτών. Πώς λοιπόν τα φετινά Χριστούγεννα να μη μας φέρνουν αντιμέτωπους με ένα αίσθημα ματαίωσης; Παράλληλα ξέρω πως πάρα πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, καλλιτέχνες και μη, όλοι δηλαδή βιώνουμε μία τρομερή περίοδο ανησυχίας και άγχους για το μέλλον. Έτσι συνειδητοποιώ πως οι φετινές γιορτές θα είναι μάλλον περισσότερο μοναχικές για όλους και εύχομαι τα επόμενα Χριστούγεννα να μας βρουν μαζί σε ανοιχτά θέατρα έτοιμους να συστηθούμε απ’ την αρχή, γιατί είμαι βέβαιη πως το θέατρο θα βρει το δρόμο του και θα τα καταφέρει και θα επιβιώσει όπως έχει επιβιώσει πάμπολες φορές στο πέρασμα του χρόνου.

Δώρα Παρδάλη, ηθοποιός

 

 

Papatrexas

 
Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, Φέτος τα Χριστούγεννα μπορώ να ζητήσω ό,τι θέλω, γιατί ήμουν πολύ καλό παιδί: φόραγα πάντα μάσκα από τον Μάρτιο ως τώρα, κρατούσα αποστάσεις, δεν πήγα σε εγκαίνια σιντριβανιών, ούτε σε πάρτι, ούτε σε βουνά για μοτοκρός, δεν είχα καμία στιγμή ανεμελιάς και φυσικά δεν πήγα σε κανένα χώρο υπερμετάδοσης, όπως θέατρα και σινεμά. Αυτά τα Χριστούγεννα τα περνάω χωρίς να (μπορώ να) παίζω θέατρο, αν και είμαι από τους λίγους τυχερούς που κάνουν πρόβες (πάντα τηρώντας όλες τις προϋποθέσεις). Κάνε, καλέ μου Άγιε Βασίλη, να μην γίνονται μάταια αυτές οι πρόβες και να καταλήξουν κάποια στιγμή σε παράσταση με θεατές, μέσα σε ένα θέατρο! Κάνε όσοι με κόπο, αγωνία και χιλιάδες προβλήματα εργάζονται στο χώρο της τέχνης (και όχι μόνο, φυσικά) να μην περάσουν άλλα τέτοια Χριστούγεννα. Πιστεύω σε εσένα και σου στέλνω αυτό το γράμμα με πολλές ελπίδες και όνειρα. Υ.Γ. Αν μπορείς δώσε και μια στάλα ενσυναίσθησης, ευαισθησίας και λογικής στους κυβερνώντες (ξέρω, Άγιος είσαι και δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα, αλλά είπα να το ζητήσω κι αυτό).
 
Στέφανος Παπατρέχας, ηθοποιός, σκηνοθέτης,θεατρικός συγγραφέας 
 
 
anzelika brussels
 

Θυμάμαι πάντα στις γιορτές να πηγαίνω με τους γονείς μου σε μια παράσταση. Ακόμα κι όταν μεγάλωσα το περίμενα πως και πως. Δεν θα ξεχάσω τη χαρά μου όταν ο μπαμπάς μάς έβγαλε εισιτήρια να πάμε στο «Βίρα τις άγκυρες» στο Εθνικό, τη δεύτερη μέρα του νέου χρόνου. Και μετά φαγητό στον Ιντεάλ. Αισθανόμουν βασίλισσα! Ύστερα άρχισα να δουλεύω στο θέατρο, λίγο ξεθώριασε η μαγεία – ε, ναι όταν σου τυχαίνει πρεμιέρα μεγάλης παραγωγής ανήμερα Χριστούγεννα και σηκώνεσαι από το τραπέζι να φύγεις και όλοι σε κοιτάνε με συμπόνια, αν μη τι άλλο είναι μια δύσκολη κατάσταση. Αλλά και πάλι, η εικόνα του κόσμου που γεμίζει με τα γιορτινά του την αίθουσα, είναι μεγάλη ανταμοιβή.

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δεν θα πάω ούτε θα δουλέψω για παράσταση. Περίεργο συναίσθημα. Σαν να έχουν μπει όλα σε μια παύση. Σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που έχουν μείνει χωρίς δουλειά, πώς θα περάσουν…Κι όλους εκείνους τους θεατές που φέτος δεν μπορούν να κάνουν δώρο στον εαυτό τους και στους αγαπημένους τους μια παράσταση. Δεν ξέρω τι να πω. Ελπίζω του χρόνου να έχουμε βγει από αυτή τη δύσκολη κατάσταση και να είναι όλα όπως πριν. Γιατί γιορτές (και όχι μόνο) χωρίς θέατρο δεν νοούνται.

Ανζελίκα Καψαμπέλη, υπεύθυνη επικοινωνίας 

 
  
Xristopoulos
 
Τα Χριστούγεννά μου χωρίς θέατρο Ναι, συχνά νιώθουμε ότι το θέατρο είναι το σπίτι μας. Ειδικά τις γιορτές. «Ε λοιπόν φέτος κάτσε σπίτι σου». Στο κανονικό σπίτι εννοούμε. Δηλαδή εννοούμε Χριστούγεννα χωρίς καθόλου θέατρο. Γιατί ακόμα και τις χρονιές που δεν έπαιζα σε κάποια παράσταση, πήγαινα και έβλεπα κάποιες παραστάσεις το διάστημα των εορτών. Φέτος σπίτι. Ούτε live streaming δεν θέλω, χόρτασα από πίξελ. Πόσο διαφορετικά από κάθε άλλη χρονιά! Σκέφτομαι ότι πέρσι «έζησα» τρία διαφορετικά χριστουγεννιάτικα στολισμένα καμαρίνια: Στο Άνεσις, στο Τρένο στο Ρουφ και στο Rabbithole. Φέτος σπίτι. Σκέψεις, θυμός και φόβος. Και πιο πολύ απ΄ όλα φοβάμαι μην συνηθίσουμε έτσι, στο σπίτι με άδειες αγκαλιές. Καλές γιορτές. 

 Χρήστος Χριστόπουλος, ηθοποιός 

 
 

 

Η Λουκία Μιχαλοπούλου Έγινε Ηθοποιός, Γιατί Ονειρευόταν Να Παίξει Στην Επίδαυρο (Συνέντευξη)

Γιασεμί Κηλαηδόνη, Τι Σου Λείπει Περισσότερο Από Τον Λουκιανό;

Αμαλία Αρσένη: «Η Παράσταση Ήταν Μια Ανάγκη Μου Να Μιλήσω Για Τον Θάνατο Του Πατέρα Μου»

 

Άγγελος Μπούρας: «Οφείλουμε Να Διατρέξουμε Τον Κίνδυνο Του Κιτς, Τον Κίνδυνο Του Να Μην Αρέσω»

 

Δημήτρης Φραγκιόγλου: «Η Αναβίωση Σειρών Είναι Δίκοπο Μαχαίρι»

Θάλεια Ματίκα Και Τάσος Ιορδανίδης:11 Χρόνια Μαζί Στη Ζωή Και Στη Σκηνή! (Συνέντευξη) 

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου Και Μπάμπης Χατζηδάκης Μιλούν Και Φωτογραφίζονται Για Το Texnes-Plus

Γιώργος Παπαπαύλου :«Στόχος Μου Είναι Να Παίζω Από Τον Εαυτό Μου Και Όχι Τον Εαυτό Μου» 

 

 

Ο Στέλιος Μάινας Βρίσκεται Σε Συνεχές Reloading (Συνέντευξη)

Γιώργο Νανούρη, Γιατί Γκρέμισες Το Θέατρο Αποθήκη;

Αγορίτσα Οικονόμου: «Έγινα Ηθοποιός Για Να Παρηγορήσω Και Να Παρηγορηθώ»

Η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου Ονειρεύεται Τη «Βιρτζίνια Γουλφ» Και Βγάζει Το Καπέλο Στην Πάολα (Συνέντευξη

 

 

 
Λίγο η καραντίνα και οι ατελείωτες ώρες χωρίς θέατρο, λίγο το συγγραφικό ταλέντο που πάντα σιγόκαιγε μέσα τους, ονόματα αγαπημένων ηθοποιών θα μας συντροφεύουν αυτά τα Χριστούγεννα όχι από τη μαρκίζα κάποιου θεάτρου αλλά από τα εξώφυλλα των βιβλίων τους.
 
 Ο Δημήτρης Καταλειφός και ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος παίρνουν το βάπτισμα του πυρός ως συγγραφείς κυκλοφορώντας τα πρώτα τους βιβλία.
 
rodomagoulos 
 
 Ο αγαπημένος κωμικός ηθοποιός, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έγραψε το πρώτο του παραμύθι. Ο «Ρογομάγουλος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος και έρχεται να ταξιδέψει μικρούς και μεγάλους αναγνώστες σε… άλλη τροχιά!
 
 Ο Ροδομάγουλος είναι ένας μικρός καλοκάγαθος πλανήτης που λαχταρά να εξερευνήσει το σύμπαν. Φεύγει, λοιπόν, από την τροχιά του και ξεκινάει μια πρωτόγνωρη περιπέτεια, που του επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Μία από αυτές θα είναι και η συνάντησή του με τη Γη, η οποία πείθεται να το σκάσει για λίγο απ’ την τροχιά της. «Αν σου χαρίσω μια στιγμή, πού προλαβαίνεις να με πας;» τον ρωτά η Γη.Τότε ο Ροδομάγουλος της απαντά γεμάτος λαχτάρα: «Θα σε ταξιδέψω σε όλους τους γαλαξίες, και τη στιγμή θα την κάνω να φανεί αιώνας!» Ένα διδακτικό παραμύθι που μιλάει με απόλυτη τρυφερότητα για τη δύναμη της αγάπης και της καλοσύνης.
 

sumpligades

 
 
 Ο Δημήτρης Καταλειφός έχει δηλώσει πολλές φορές ότι μικρός ήθελε να γίνει συγγραφέας. Εδώ και λίγες μέρες λοιπόν πραγματοποιήθηκε και αυτό το όνειρό του με το βιβλίο «Συμπληγάδες Γενεθλίων» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
 
Στις σελίδες του βιβλίου ο αναγνώστης θα συναντήσει εξήντα πέντε σύντομα κείμενα ποιητικής πρόζας, που έγραψε ο Δημήτρης Καταλειφός -τα περισσότερα μέσα στον εγκλεισμό λόγω της πανδημίας- από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τις 21 Μαΐου 2020, παραμονή των γενεθλίων του.
 
 
«Έτρεχα να αγοράσω το τετράδιο. Πίσω στο σπίτι η μαμά καβούρδιζε τον χαλβά. Το γλυκό που ακόμα αγαπώ. Όταν θα γύριζα, θα ήταν όλοι εκεί. Ο μπαμπάς, η μαμά, τ' αδέλφια, η Μαριώ. Τα είχα όλα. Τους είχα όλους. Έτρεχα να αγοράσω το τετράδιο ξέροντας τι θα πει ευτυχία».
 


Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφιδάς 

Η Σοφία Βγενοπούλου δεν πιστεύει ότι μπορεί η ζωντανή αναμετάδοση να αντικαταστήσει τη θεατρική εμπειρία, την βλέπει μάλλον σαν μια διέξοδο ανάγκης στην παρούσα στιγμή.

Παρ' όλα αυτά, μαζί με τους συνεργάτες της και τους ηθοποιούς της παράστασης «Πιστεύω στους μονόκερους», που θα παρακολουθήσουμε σε Live streaming από την Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου την Κυριακή (13/12), δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό ώστε ακόμη και έτσι να πάρουν τα παιδιά μια δόση από τη μαγεία του θεάτρου.

Παιδοψυχίατρος, σκηνοθέτης και μητέρα τριών αγοριών, η Σοφία Βγενοπούλου θεωρεί ότι το γνῶθι σαὐτόν είναι το σημαντικότερο εφόδιο στην ανατροφή των παιδιών από οποιαδήποτε άλλη ψυχιατρική γνώση: «γιατί το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι ένα τρομερό ταξίδι και όπως όλα τα ταξίδια έχει τις εκπλήξεις του και τις καταιγίδες του, και βέβαια κυρίως την απίστευτη ομορφιά ενός καινούριου κόσμου»

Πιστεύει ακράδαντα ότι ένας νέος θεατής για να έρθει στο θέατρο, χρειάζεται να τον συγκινήσει αυτό που θα δει και ότι οι ιστορίες που επιλέγονται καθορίζουν: « το ποιοι είμαστε και κυρίως το ποιοι θα γίνουμε»

Η κουβέντα μαζί της ακόμα και μέσα από μια οθόνη είναι απολαυστική και κάτι μου λέει ότι έτσι θα είναι και η παράσταση που θα δούμε την Κυριακή, γιατί η Σοφία Βγενοπούλου σ' ό,τι κάνει, δεν ξεχνάει να επαναλαμβάνει τις λέξεις: αγάπη και συναίσθημα.

monokeroi foto texnes plus

Πώς έφτασε στα χέρια σας η ιστορία του Μάικλ Μορπούγκο, «Πιστεύω στους μονόκερους»;

Το πρωτότυπο του Michael Morpurgo μού το σύστησε η Τζούλια Διαμαντοπούλου, με την οποία ήμασταν συνεργάτες για 2 χρόνια και έγραψε μέρος των στίχων για την παράσταση αυτή, και είχαμε και οι δύο εξ αρχής γοητευτεί, κυρίως γιατί και οι δύο μας λατρεύουμε τα βιβλία και την αφηγηματική παράδοση.

Τι σας γοήτευσε στο κείμενο αυτό και επιλέξατε να το ανεβάσετε;

Σαν παιδί τα βιβλία ήταν για μένα ο κόσμος μου. Πρωτοδιαβάζοντας το διήγημα, ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω για αυτό το καταφύγιο που είναι οι ιστορίες, η φαντασία, η τέχνη της αφήγησης, το θέατρο. Οι ιστορίες που θα πούμε, καθορίζουν το ποιοί είμαστε και κυρίως το ποιοί θα γίνουμε, προς τα πού πάμε, γιατί μην έχετε καμιά αμφιβολία, θα γίνουμε αυτό που λέμε στον εαυτό μας κάθε στιγμή. Κι αν επιλέξουμε να πούμε μια ιστορία αγάπης, ανθεκτικότητας και επιβίωσης, αυτό θα γίνει, σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που ζούμε.

Η ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή ζει μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Τα παιδιά απέχουν συνολικά σχεδόν έξι μήνες από τη σχολική αίθουσα, οι περισσότερες δραστηριότητες ακόμα και η εκπαίδευση μεταφέρονται στην οθόνη του υπολογιστή. Υπήρχε συγκεκριμένος λόγος που επιλέξατε το έργο αυτό σε αυτή τη χρονική συγκυρία;

Η μαγεία της δημιουργικής διαδικασίας μια παράστασης είναι να ξαναπείς μια πιθανά χιλιοειπωμένη ιστορία για το πώς η ανθρωπότητα επιβιώνει και ξεπερνάει τα διάφορα δεινά, αποδομώντας την και ξαναδομώντας την, ρίχνοντας το φως εκεί που χρειαζόμαστε εμείς και ντύνοντας τις σκληρές αλήθειες και λύπες με τα ρούχα που θέλουμε εμείς, έτσι ώστε να κάνουμε νέες σκέψεις, να πλουτίσουμε την εμπειρία και τη νοημοσύνη μας, να αυξήσουμε δηλαδή τα ψυχικά μας αποθέματα. Μέσα από μια πραγματικά ιδιαίτερη δημιουργική διαδικασία, όλους αυτούς τους μήνες που επεξεργαστήκαμε σαν ομάδα κείμενα και την διαδικασία της αφήγησης, βρήκαμε αφάνταστη παρηγοριά στο ότι ανήκουμε σε ένα πολύ μεγαλύτερο σύμπαν και χρόνο, όπου ο άνθρωπος πάντα χτυπιέται με απρόσμενο τρόπο, και πάντα επιβιώνει κυρίως, νομίζω εγώ, με τη δύναμη της αγάπης. Γιατί ακόμα κι όταν κάτι ή κάποιος χάνεται ή αλλάζει, αυτά που έχεις νιώσει, δεν μπορεί κανένας να στα πάρει. Νομίζω τα παιδιά αλλά κι εμείς χρειαζόμαστε αυτό να το θυμηθούμε.

monokeroi foto 2 texnes plus

Σε ποια στοιχεία του κειμένου έχει εστιάσει η διασκευή του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη;

Ο Βαγγέλης έχει πιάσει νήματα από το έργο τα οποία τα έχει ξετυλίξει πολύ, στην πραγματικότητα είναι ένα νέο θεατρικό έργο βασισμένο στη ιστορία του Μορπούργκο. Πέρα από τα στοιχεία που υπήρχαν λοιπόν, νομίζω ότι το βασικότερο στο οποίο εστίασε, είναι οι υπόλοιποι άνθρωποι στην ζωή του Θωμά και οι σχέσεις των χαρακτήρων μεταξύ τους, δίνοντας έτσι πολύ πιο ανάγλυφα την εικόνα μιας μικρής κοινωνίας που θα ενώσει τις δυνάμεις της, για να υπερβεί τον ζόφο του πολέμου. Ζωντάνεψαν όλοι οι χαρακτήρες που αναφέρονται σε μια γραμμή στο πρωτότυπο, σαν συνοδοιπόροι σε ένα διαχρονικό ταξίδι στην παράδοση των ιστοριών.

Πώς είναι να ετοιμάζετε μια παράσταση που το κοινό θα την παρακολουθήσει από το σπίτι (Τι αλλάζει πρακτικά στη διαδικασία αλλά και στη ψυχολογία της ομάδας) ;

Δεν άλλαξε τίποτα….. ποτέ δεν είχαμε στόχο το live streaming, δεν πιστεύω ότι μπορεί η ζωντανή αναμετάδοση να αντικαταστήσει τη θεατρική εμπειρία, είναι μια διέξοδος ανάγκης στην παρούσα στιγμή. Αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε μεγάλη δυσκολία στην εκτέλεση ενός μιούζικαλ με μάσκα, αλλά και αυτό είναι μια άσκηση υπέρβασης κυρίως για τους ηθοποιούς, αλλά μάλλον η γενικότερη δυσκολία μας έχει κάνει να λυσσάμε να φτάσει η φωνή μας στο κοινό. Νομίζω ότι μαζί με έναν ενίοτε εκνευρισμό για την πρωτόγνωρη πρόκληση, υπάρχει και μια πρωτόγνωρη συγκίνηση και ένας παραπάνω συμβολισμός σε αυτή τη διαδικασία.

Οι περισσότεροι έφηβοι είναι εθισμένοι στο διαδίκτυο είτε παρακολουθώντας βίντεο είτε παίζοντας παιχνίδια. Πώς μπορεί το θέατρο να τους τραβήξει την προσοχή;

Με το συναίσθημα. Είναι ξεκάθαρο για μένα ότι ο μόνος δρόμος για να έρθει ο νεαρός θεατής στο θέατρο, είναι μέσα από την συγκίνηση που μπορεί αυτό να του προκαλέσει. Αυτό χρειάζεται από εμάς, τόλμη και ειλικρίνεια να ψάξεις τον κόσμο των παιδιών και να τον καθρεφτίσεις στην σκηνή, χωρίς γλυκανάλατες και ανώδυνες συνταγές, γιατί η ζωή τους δεν είναι ούτε γλυκανάλατη ούτε ανώδυνη. Όσο αναλωνόμαστε σε φιλολογία, διδακτισμό και ανώδυνη ρηχή απεικόνιση της καθημερινότητας, δεν πρόκειται να κερδίσουμε το παιχνίδι. Το θέατρο είναι μια τέχνη που φέρνει στο φως όσα κρύβονται κάτω από τα λόγια, και αυτό οφείλει να κάνει κάθε παράσταση για οποιονδήποτε.

Εξακολουθείτε ακόμη και σήμερα να εξασκείτε την ψυχιατρική. Με τις σπουδές σας αλλά και τη δράση σας στο θέατρο αναδεικνύετε τον θεραπευτικό ρόλο του θεάτρου. Πιστεύετε ότι η ελληνική κοινωνία και η πολιτεία έχουν καταλάβει τη σημασία των τεχνών ως κάτι σημαντικότερο από την ψυχαγωγία; Είδαμε για παράδειγμα στην αρχή της καραντίνας ότι πρώτα από όλα έκλεισαν τα θέατρα και οι κινηματογράφοι.

Εγώ πάντα καταλαβαίνω τον ρόλο μας ως άνθρωποι του θεάτρου και καλλιτέχνες, ως ενορχηστρωτές των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, ως οργανωτές ή έστω συμμετέχοντες σε έναν συνεχή κοινωνικό διάλογο για το μέλλον μας. Το θέατρο, ο κινηματογράφος, όλη η τέχνη με έναν τρόπο γράφει πάνω σε μια παράδοση που κληρονομούμε νέες ιστορίες καθώς παραμένει ανοιχτή και αντιδραστική στο εδώ και τώρα. Αντί να προχωράμε με αυτόματο πιλότο με αντίγραφα εγκατεστημένων απόψεων και συμπεριφορών, προσπαθούμε να γράψουμε τη δική μας νέα ιστορία, και είναι επιλογή, είναι ευθύνη να αντιμετωπίσουμε με πάθος, εγρήγορση και αντίγραφα τη ζωή μας. Αυτή είναι η δουλειά μας. Δεν ξέρω πώς μια κοινωνία θα επιβιώσει χωρίς αυτό. Ακόμα κι όταν οι τσέπες μας ξαναγεμίσουν, θεωρώ ότι χωρίς την τέχνη θα έχει αδειάσει η ψυχή μας.

Σε ποια ηλικία καταλάβατε την αγάπη σας για το θέατρο και πώς τη συνδυάσατε με την επιστήμη της ιατρικής;

Δεν τα ξεχώρισα ποτέ….από παιδί χόρευα και έφτιαχνα δικά μου θεατρικά στο σαλόνι του σπιτιού μας, διάβαζα απίστευτα πολλά βιβλία και στα 13 μου δήλωσα ότι θέλω να γίνω παιδοψυχίατρος στους κάπως ξαφνιασμένους γονείς μου… Ακόμα και τώρα δεν τα ξεχωρίζω τόσο… το θέατρο και η ψυχοθεραπεία έχουν κάτι πολύ κοινό: σε ασκούν στο πώς τα εμπόδια μπορούν αντί να σε διαλύσουν να γίνουν καύσιμο για δράση , για να πάρεις φόρα και να προχωρήσεις.

Το γεγονός ότι συνεχίζετε να είστε υπεύθυνη του Εθνικού Νέων και με τη νέα διοίκηση, ήταν για εσάς μια δικαίωση;

Βεβαίως, δικαίωση, χαρά γιατί αγάπησα το Εθνικό και τους ανθρώπους του στα χρόνια αυτά, και πρόκληση βέβαια ταυτόχρονα για νέες προοπτικές.

Πόσους από τους στόχους που είχατε γι' αυτή τη σκηνή νιώθετε ότι έχετε υλοποιήσει;

Έχω υλοποιήσει αρκετούς, αλλά δεν θα με ακούσετε εύκολα να λέω ότι έκανα όλα όσα μπορούσα….δυστυχώς δεν είμαι ποτέ ικανοποιημένη…

Είστε μητέρα τριών αγοριών. Πρακτικά όλες αυτές οι γνώσεις που έχετε, πόσο μπορούν να εφαρμοστούν στην καθημερινότητά σας;

Άλλες φορές περισσότερο κι άλλες λιγότερο, πότε με επιτυχία και πότε με παταγώδη, ταπεινωτική θα έλεγα, αποτυχία, γιατί το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι ένα τρομερό ταξίδι και όπως όλα τα ταξίδια έχει τις εκπλήξεις του και τις καταιγίδες του και βέβαια κυρίως την απίστευτη ομορφιά ενός καινούργιου κόσμου που ανακαλύπτεις μέσα από αυτό το πλάσμα που φέρνεις τον κόσμο και είναι πάντα κάτι καινούργιο και φρέσκο! Θεωρώ ότι οι γνώσεις μου όπως μάλλον τις εννοείτε, δεν είναι αυτό που κατά βάση με έχει βοηθήσει ή χρειάζεται μια μητέρα, αυτό που με έχει βοηθήσει είναι η όσο το δυνατόν καλύτερη γνώση του εαυτού μου….γιατί συνήθως ως γονείς σκοντάφτουμε στις φαντασιώσεις μας για τον ρόλο αυτό και για τα παιδιά που θα θέλαμε να έχουμε, και αυτό είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να δούμε και να φροντίσουμε σωστά τα παιδιά που όντως έχουμε, το λέω συχνά αυτό και το πιστεύω ακράδαντα. Αυτή η δουλειά λοιπόν με τον εαυτό μου, είναι κάτι που έχω κερδίσει από τη δουλειά μου ως παιδοψυχίατρος και την άσκησή μου σε αυτό.

monokeroi foto 3 texnes plus

Η απευθείας μετάδοση θα είναι διαθέσιμη στη σελίδα livestream.n-t.gr με αγορά ηλεκτρονικού εισιτηρίου (κωδικού πρόσβασης).

Τιμή εισιτηρίου: 8€

Ώρα έναρξης: 17:00

Ταυτότητα παράστασης

Διασκευή από το πρωτότυπο, στίχοι: Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης

Σκηνοθεσία: Σοφία Βγενοπούλου

Σκηνικά: Τίνα Τζόκα

Κοστούμια, μαριονέτες, ειδικές κατασκευές: Δέσποινα Μακαρούνη

Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

Στίχοι τραγουδιών: Τζούλια Διαμαντοπούλου, Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης

Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου

Φωτισμοί: Βασίλης Παπακωσταντίνου

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Αμαλία Τσεκούρα

Βοηθός σκηνογράφου: Άννα Ζούλια

Δραματολόγος παράστασης: Μαρία Καρανάνου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Ασημίνα Αναστασόπουλου - Μητέρα, Μαίρη

Γιάννης Εγγλέζος - Σκυλος Τζακ, δέντρο, Φάνης

Βασίλης Καλφάκης - Θωμάς

Αλέξης Κωτσόπουλος - Ταχυδρόμος

Νικόλας Παπαδομιχελάκης - Πατέρας, συμμαθητής

Τζένη Παρασκευαΐδου - Σκυλίτσα Λούσι, δέντρο, Στέλλα

Κατερίνα Πατσιάνη - κα Τζούλια, Γιαγιά, Μάνος

Καλλιόπη Σίμου - κα Καίτη, δέντρο, Δασκάλα, Λούνα

Γιώργος Σκαρλάτος - Δήμαρχος, δέντρο, Βίκτωρας

Στρατής Χατζησταματίου - Σκύλος, δέντρο, Στρατής, πυροσβέστης

Χριστίνα Χριστοδούλου - κα Ελένη, Δέντρο, συμμαθήτρια, Αργυράννα

Μουσικοί επί σκηνής (αλφαβητικά):

Μενέλαος Μωραΐτης - τούμπα

Σπύρος Νίκας - σαξόφωνο

Βασίλης Παναγιωτόπουλος - πιάνο, πλήκτρα, τρομπόνι

Φωτογράφος παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας



 

Από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί το βιβλίο Το πικρό ποτήρι: Ο Καποδίστριας, η Ρωξάνδρα και η Ελλάδα, της Λένας Διβάνη.
 
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστοριοδίφης για να γνωρίζει το όνομά του Καποδίστρια. Οι περισσότεροι θα έχουν κάτι να σου πουν για τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας. Λίγοι όμως γνωρίζουν την μεγάλη καριέρα που είχε διανύσει ως διπλωμάτης στο εξωτερικό και ακόμη λιγότεροι τον πλατωνικό του έρωτα με την Ρωξάνδρα Στούρτζα.
 
Διαβάζοντας το βιβλίο της Λένας Λιβάνη «Το πικρό ποτήρι: Ο Καποδίστριας, η Ρωξάνδρα και η Ελλάδα», ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία όχι μόνο να έρθει σ' επαφή με τη διαδρομή του Ιωάννη Καποδίστρια προς τη δόξα και την τραγική δολοφονία του αλλά ίσως και την ψευδαίσθηση που δημιουργεί ένας καλός συγγραφέας στον αναγνώστη του ότι κατανοεί την ψυχοσύνθεση και τις ενδόμυχες σκέψεις του ήρωά του.
 
Η ιστορία αγάπης που ποτέ δεν ευοδώθηκε με την Ρωξάνδρα είναι σημαντική όχι μόνο για τη δύναμη που μπορεί να έχει το συναίσθημα δύο ανθρώπων ακόμη και αν έχει εκδηλωθεί μόνο μέσα από γράμματα αγάπης αλλά κυρίως γιατί η συγγραφέας δίνει την ευκαιρία στο κοινό να γνωρίσει και μια δυναμική γυναίκα που βοήθησε μ' όλη της τη δύναμη τον αγώνα των Ελλήνων.
 
Δύο άνθρωποι ταγμένοι στον αγώνα και σ' έναν κώδικα αξιών μιας κοινωνίας που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί. Ίσως γι' αυτό όπως αποκαλύπτει και η ίδια η συγγραφέας στον πρόλογο ξεχώρισε αυτό το ζευγάρι από «Τα Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας» το προηγούμενο βιβλίο της και ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει ακόμη πιο αναλυτικά γι' αυτή την ιστορία.
 
Οι 217 σελίδες του βιβλίου κυλάνε σαν νερό ταξιδεύοντας τον αναγνώστη σε μια άλλη εποχή ενώ παράλληλα τον μπολιάζουν με ιστορικές πληροφορίες που πιθανόν να αγνοούσε ή να είχε λησμονήσει.
 
Ένα βιβλίο που σ' αντίθεση με τον τίτλο του ρουφιέται σαν ηδύποτο. 
 
 

Από τον πρόλογο του βιβλίου:

«Όταν το 2019 παρέδωσα στην εκδότριά μου το προηγούμενο βιβλίο μου, τα Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας, ήταν και ο Καποδίστριας μέσα φυσικά. Πώς να τον αφήσω απέξω; Ήταν και είναι ο αγαπημένος μου ήρωας, ο σταυροφόρος της μόρφωσης, ο γιατρός των φτωχών, ο διεθνής κοσμοκαλόγερος, ο ταμένος της πατρίδας. Το ανεκπλήρωτο ειδύλλιό του με τη Ρωξάνδρα μάλιστα είναι εμβληματικό, επιβεβαιώνοντας, νομίζω, τη θεωρία ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου χαράζει, ίδιος κι απαράλλαχτος, τα δημόσια όπως και τα ιδιωτικά μονοπάτια της ζωής.
 
Ο Ιωάννης ήταν ένας μοναχικός ήρωας που βάδιζε οδηγημένος (για να μην πω φυλακισμένος) αποκλειστικά και μόνον από τις Αρχές του, και γι’ αυτό έπραττε πάντα τα “δέοντα” από τη στιγμή που γεννήθηκε μέχρι τη στιγμή που ξεψύχησε δολοφονημένος από χέρι ελληνικό: τον εαυτό του τον χάρισε χωρίς δεύτερη σκέψη στην Ελλάδα, γιατί αυτό υπαγόρευσαν οι Αρχές του· τη Ρωξάνδρα δεν ήθελε να την πάρει στον λαιμό του όμως κι αυτό οι Αρχές του το διέταξαν· οι φίλοι του τον προειδοποίησαν ότι θα τον σκοτώσουν — δεν τους άκουσε, γιατί οι Αρχές του τον έκαναν κουφό· η Ρωξάνδρα τον παρακάλεσε να την πάρει μαζί του, να τον συντροφέψει καθώς ανέβαινε τον Γολγοθά του — αλλά οι Αρχές του τον ανάγκασαν να αρνηθεί.
 
Ίσως γι’ αυτό τη λέξη “Αρχές” την έγραφε πάντα με Α κεφαλαίο. Είναι τόσο σύνθετος άνθρωπος ο Καποδίστριας, τόσο “δυσανάγνωστος” από τον σημερινό αναγνώστη, που χρειάζεται “χώρο” για να αναπτυχθεί αυτός και η εποχή του ώστε να γίνει κατανοητός. Γι’ αυτό τον ξεχώρισα κι εγώ από τα υπόλοιπα Ζευγάρια και του αφιέρωσα ένα ολοδικό του βιβλίο. Μόνος του ήταν πάντα ο Καποδίστριας άλλωστε…» Λ. Δ.
 
Λένα Διβάνη
Η Λένα Διβάνη είναι καθηγήτρια της ιστορίας εξωτερικής πολιτικής στη Νομική Σχολή Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει πέντε ιστορικές μελέτες και πολλά άρθρα για τη σύγχρονη Ελλάδα και τη σχέση της με τις Μεγάλες Δυνάμεις αλλά και τους βαλκανικούς της γείτονες, για τις μειονότητες και τον εθνικισμό στη ΝΑ Ευρώπη. Παράλληλα έχει δημοσιεύσει ως λογοτέχνης δέκα μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, που έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν διασκευαστεί για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, έναν συγκεντρωτικό τόμο με τα θεατρικά της έργα και τέσσερα παιδικά βιβλία. Πρόσφατα έγραψε το σενάριο και παρουσίασε τη σειρά ντοκιμαντέρ «Τα σύνορα της Ελλάδας» στο Cosmote History. Το βιβλίο αυτό διασκευάστηκε επίσης σε σειρά εννέα επεισοδίων και θα προβληθεί από το ίδιο συνδρομητικό κανάλι το 2020.Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων Λόγου.
 
Πληροφορίες έκδοσης: Εκδόσεις Πατάκη, Σελίδες: 224, ISBN: 978-960-16-9134-3, Τιμή: 12.20 ευρώ

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

 Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ερχόταν η στιγμή να γράψω για μια θεατρική παράσταση που παρακολούθησα από... την οθόνη μου! Η τέχνη του θεάτρου είναι για μένα η πιο μαγική, η πιο γοητευτική.  

Η μοναδικότητά της οφείλεται στο ότι είναι θνησιγενής, καθώς ούτε μία παράσταση δεν είναι ίδια με την επόμενη ή την προηγούμενη. Τα μάτια των θεατών ζουμάρουν όπου θέλουν και κανένα πλάνο δεν προσφέρεται έτοιμο από τον σκηνοθέτη, όπως στον κινηματογράφο.   Στο θέατρο κυριολεκτικά οσφραίνεσαι τον ηθοποιό, καταγράφεις κάθε αυθόρμητη αντίδρασή του. Επιπλέον, όσα διαδραματίζονται στη σκηνή έχουν άμεση σχέση με την πλατεία, ηθοποιοί και θεατές μετατρέπονται σε συγκοινωνούντα δοχεία.  Πώς λοιπόν να ονομάσουμε «παράσταση» μια λήψη που καταφτάνει στην οθόνη μας ακόμα σε ζωντανή μετάδοση; 

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα κι έτσι οι θεατρόφιλοι παίρνουμε μια γεύση, ενώ όσοι τύχει να παρακολουθήσουν μαζί μας μυούνται σ’ έναν θεατρικό κόσμο που ίσως να μη γνώριζαν διαφορετικά.  
Το Εθνικό Θέατρο συνεχίζει να δίνει το παρόν με ζωντανές μεταδόσεις, που πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι δωρεάν.  
Αυτή τη φορά παρακολούθησα την «Κυρία του Μαξίμ» του Φεντό σε μια εξαιρετική μετάφραση και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου.  
Το έργο έκανε την πρώτη πρεμιέρα του στις 17 Ιανουαρίου 1899 στο Théâtre des Nouveautés, και σημείωσε θρίαμβο. Επισκέπτες της Διεθνούς Έκθεσης του 1900 κατέφτασαν στο Παρίσι όχι μόνο για την έκθεση όσο και για την παράσταση.  
Η ιστορία, πιστή στο συγγραφικό σύμπαν του Φεντό έχει θέμα τη συζυγική απιστία. Ο γιατρός κύριος Πετιπόν (Θανάσης Αλευράς) ξυπνά στο σπίτι του έπειτα από ένα ξενύχτι στο καμπαρέ «Μαξίμ».  
Ο ίδιος δεν θυμάται τίποτα από την προηγούμενη νύχτα, στο κρεβάτι του ωστόσο βρίσκεται μια νεαρή χορεύτρια από τα μπαλέτα του «Μαξίμ»( Γαλήνη Χατζηπασχάλη). Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα οι δυο τους μπλέκονται σε μπελάδες και αν σε πρώτη φάση έγνοια του Πετιπόν είναι να μην τον πάρει χαμπάρι η θεούσα σύζυγός του (Έμιλι Κολιανδρή). Στην πορεία τα πράγματα μπλέκονται ακόμα περισσότερο. Οι πάμπολλοι χαρακτήρες του έργου κουβαριάζονται σε συγχύσεις, παρεξηγήσεις και αναποδιές! Λίγο πριν από την… έκρηξη, ο δαιμόνιος συγγραφέας ξεμπλέκει τις μαριονέτες του, αλλά όχι προτού ο Πετιπόν να βιώσει ένα πραγματικό μαρτύριο, δυσανάλογα βαρύ σε σχέση με το αθώο λάθος του.  

kuria tou maksim texnes plus

 

  Το έργο εκτυλίσσεται στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, με τα σκηνικά (Ευαγγελία Θεριανού) και τα κουστούμια (Κλερ Μπρέισγουελ) να μεταφέρουν άμα τη εμφανίσει τους την ατμόσφαιρα της εποχής στον θεατή, υιοθετώντας παράλληλα και ένα σύγχρονο στοιχείο: τις ακτινογραφίες και τα ιατρικά στοιχεία που υπάρχουν αντί για ταπετσαρία εποχής.  

Το εικαστικό κομμάτι της παράστασης συμπληρώνουν οι λειτουργικοί φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου.  
Ο σκηνοθέτης κατάφερε να συντονίσει με μοναδική μαεστρία τους είκοσι δύο ηθοποιούς που σε 180 λεπτά υποδύονται συνολικά είκοσι οκτώ ρόλους. Ο ρυθμός, οι γρήγορες εναλλαγές και το μέτρο μοιάζουν να είναι τα πιο δυνατά όπλα στη φαρέτρα του σκηνοθέτη, ο οποίος φαίνεται να έχει εντρυφήσει στο σύμπαν του συγγραφέα στήνοντας μηχανισμούς που διασφαλίζουν γρήγορη πλοκή και μεγάλη ένταση. Ταυτόχρονα αποφεύγει έναν από τους μεγαλύτερους σκοπέλους που παρατηρούμε στο ανέβασμα της φάρσας: τις άσκοπες τσιρίδες. Εδώ οι ηθοποιοί δεν καταναλώνουν την ενέργειά τους σε ένα εξωτερικό-επιφανειακό παίξιμο στοχεύοντας στο εφήμερο γέλιο της πλατείας. Αντίθετα μοιάζουν να έχουν κατανοήσει βαθιά τους ήρωές τους.  
Η συνάντηση του σκηνοθέτη με τον υπερταλαντούχο Θανάση Αλευρά απέδωσε καρπούς, αφού ο ηθοποιός καταφέρνει να ηγηθεί ενός θιάσου και να κλέψει την παράσταση. Είναι σπουδαίος ηθοποιός ο Θανάσης Αλευράς σε ό,τι κάνει επί σκηνής και όταν ένα τέτοιο ταλέντο –ο μόνος Έλληνας ηθοποιός που έχει τιμηθεί με βραβείο Χορν(2008) για την ερμηνεία του σε ελληνική σπονδυλωτή κωμωδία–  συναντήσει έναν έμπειρο σκηνοθέτη, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να δικαιώσει τον θεατή.  
Από την πρώτη του ατάκα, όταν παρατηρεί το άδειο θέατρο και λέει με διάθεση αυτοσαρκασμού «Sold-out και σήμερα!» μέχρι το λυτρωτικό φινάλε για τον ήρωά του χαρίζει μια μεστή και καλοκουρδισμένη στο τέμπο της κωμωδίας ερμηνεία.  
Σε εξαιρετική φόρμα και η Γαλάνη Χατζηπασχάλη, η Έμιλυ Κολιανδρή και ο Κώστας Φιλίππογλου με τα αισθησιοκινητικά μέσα τους σε εγρήγορση και εντυπωσιακή σκηνική χημεία να αναδεικνύουν μια παράσταση συνόλου.  
Αξίζει να αναφερθούν όλοι οι ηθοποιοί (Στέλλα Αντύπα, Αφροδίτη Αντωνάκη, Κωνσταντίνος Αρνόκουρος, Μελίνα Βαμπούλα, Ηλιάνα Γαϊτάνη, Θανάσης Δήμου, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Κώστας Κορωναίος, Αυγουστίνος Κουμουλος, Πέλλα Μακροδημήτρη, Αθηνά Μουστάκα, Ελπίδα Νικολάου, Άννα Πατητή, Πέτρος Σκαρμέας, Γιώργος Τζαβάρας, Γιάννης Φιλίππου, Δημήτρης Φουρλής, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος) γιατί σε κάθε μικρό ή μεγαλύτερο ρόλο που ερμηνεύουν δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό.  
Όλοι μαζί τραγουδούν και χορεύουν με άρτιο συγχρονισμό – την κίνηση έχει επιμεληθεί η σταθερή συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Σοφία Πάσχου. Ο Κορνήλιος Σελαμσής έχει συνθέσει νοσταλγικές μελωδίες με ευαισθησία και τόλμη. 

kuria tou maksim 2 texnes plus

 Η παράσταση λοιπόν, αν την κρίνουμε με καλλιτεχνικά κριτήρια, μπορούμε να πούμε ότι δικαιώνει τη δουλειά των συντελεστών. Το ερώτημα ωστόσο είναι: Τι καταφέρνει να περάσει στην πλατεία ή, για την ακρίβεια, στην οθόνη μας;

Μπορούν οι τόσο χιλιοειπωμένες ιστορίες συζυγικής απιστίας να συναρπάσουν το σύγχρονο θεατή; Ο Φεντό βάζει στο επίκεντρο της σάτιράς του τα μικροαστικά και αστικά ήθη, την υποκρισία της αστικής τάξης. Η πλοκή στα περισσότερα έργα του είναι εντυπωσιακή αλλά κατά πόσο αφορά στο σήμερα;

Πόσο μπορεί να ταυτιστεί ο θεατής με τη φαρσοκωμωδία (βοντβίλ), αυτό το εμβληματικό και δημοφιλές θεατρικό είδος από το Παρίσι του 19ου αιώνα;
Η μετάφραση και η διασκευή του Θωμά Μοσχόπουλου πρόσθεσαν στο έργο κάποιες ενέσεις επικαιρότητας με ατάκες όπως «δωμάτιο καραντίνας» ή «οι άνθρωποι του Θεού δεν κολλάνε». Αρκούν όμως αυτά για να μας αγγίξει η περιπέτεια του Πετιπόν;
Μήπως το Εθνικό Θέατρο με τις υποδομές και τις δυνατότητες σε υλικό και έμψυχο υλικό που διαθέτει οφείλει να στοχεύσει σε έργα πιο σύγχρονα, που να αφορούν στον θεατή του δυστοπικού 2020;
 
Φωτογράφος παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

φωτογραφίες: Πέτρος Λυρώνης 

 

Η πρώτη μας γνωριμία έγινε με αφορμή το  Salem, το πρώτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Μάνου Βαβαδάκη πριν 4 χρόνια στο Θησείον. Το πρώτο που σ' εντυπωσιάζει στην Ελεάνα Καυκαλά είναι η εξωτερική της εμφάνιση, όταν όμως την παρακολουθήσεις στη σκηνή, υποκλίνεσαι στο ταλέντο της και στη σπάνια σκηνική αλήθεια που φέρει σε κάθε της ρόλο. Απόφοιτη της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, κατάλαβε πολύ γρήγορα ότι η ζωή της θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν αντί για κτίρια, σχεδίαζε ρόλους και, αντί για κολώνες, θεμελίωνε χαρακτήρες. Έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών… και όπως φαίνεται αυτή η επιλογή τη δικαίωσε.

Τώρα που τα θέατρα είναι κλειστά, την απολαμβάνουμε μέσα από τη συχνότητα του Ant1 και τη σειρά «Παρουσιάστε», στην οποία υποδύεται την ανθυπολοχαγό του πεζικού και κόρη του συνταγματάρχη του στρατοπέδου, που δεν είναι άλλος από τον  Γιάννη Μπέζο.

Η Ελεάνα μάς μίλησε για την τηλεοπτική της εμπειρία, τον ανδροκρατούμενο χώρο του στρατοπέδου, τη δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας με τον κορονωιό, τους φόβους και τα όνειρά της.

 

eleana kafkala 21 texnes plus

 

Μετά το «Μην ψαρώνεις», φέτος σε βλέπουμε στο «Παρουσιάστε». Πώς είναι για σένα αυτή η τηλεοπτική εμπειρία;

Είχα την τύχη να μεταβώ από ένα όμορφο περιβάλλον σε ακόμη ένα. Ακούγεται κλισέ να λένε οι ηθοποιοί «πόσο όμορφα περνάμε εμείς εδώ στο γύρισμα», αλλά για την περίπτωση του «Παρουσιάστε» είναι η αλήθεια. Προτού ξεκινήσουμε, είχα περιέργεια γιατί δεν είχα την εμπειρία της συνθήκης της σειράς, δηλαδή του στρατού - δεν έχω περάσει φανταρικό. Ήδη από τα πρώτα γυρίσματα, κάποια εκ των οποίων έγιναν σε στρατόπεδο στο Χαϊδάρι, ένιωθα ότι ζούσα, έστω στο πλαίσιο της σειράς, κάτι που - αν δεν ήμουν ηθοποιός να υποδύομαι την ανθυπολοχαγό πεζικού – δεν θα είχα την ευκαιρία να «δω» πώς είναι. Και μόνο η σκέψη με ενθουσίασε.

Πώς νιώθεις όταν σ' αναγνωρίζουν στο δρόμο;

Έκπληκτη, γιατί εδώ και καιρό κυκλοφορούμε όλοι με μάσκα…

Μπορείς να μας περιγράψεις ένα αστείο περιστατικό από τα γυρίσματα;

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στο στρατόπεδο, ένας φαντάρος που υπηρετούσε, με συνόδευε στο κυλικείο, εγώ ντυμένη στρατιωτικά. Στο δρόμο συναντάμε έναν αξιωματικό, ο φαντάρος χαιρετάει και βαράει προσοχή -όπως προβλέπεται – εγώ ψάχνω χαλαρή στο σακίδιό μου να βρω ψιλά για τον καφέ. Ο αξιωματικός με κοιτάει, έτοιμος να δώσει καμπάνα, «εσύ ποια είσαι;», τον κοιτάω με περιέργεια μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι είμαι ντυμένη φαντάρος, οπότε του απαντάω: «είμαι με τους ηθοποιούς».

Στη σειρά βλέπουμε έντονη τη γυναικεία παρουσία σ' έναν ανδροκρατούμενο χώρο. Θα μπορούσες να φανταστείς ποτέ τον εαυτό σου σε έναν καθαρά ανδροκρατούμενο χώρο, όπως ένα στρατόπεδο;

Νομίζω οι περισσότεροι χώροι που υπάρχουν οι γυναίκες, είναι ανδροκρατούμενοι. Σε έναν τέτοιο κόσμο ζούμε, η ισότητα των φύλων είναι ακόμα μια ευχή ή ένα αίτημα προς διεκδίκηση. Η συνθήκη του στρατού συγκεκριμένα, θα με δυσκόλευε, όχι λόγω του ανδροκρατούμενου περιβάλλοντος, αλλά γιατί ως δομή έχει διαδικασίες και τρόπο λειτουργίας που νομίζω ότι προσωπικά θα με περιόριζαν, δεν θα μπορούσα να υπαχθώ σ’ αυτές.

Στη σειρά σε βλέπουμε ερωτευμένη με κάποιον από το στρατόπεδο. Είναι εύκολο να ευοδωθεί μια σχέση όταν και οι δύο βρίσκονται στον ίδιο επαγγελματικό χώρο;

Νομίζω ότι έχει να κάνει κυρίως με τον χαρακτήρα των ανθρώπων που σχετίζονται, παρά με το επαγγελματικό περιβάλλον. Αν η πρώτη ύλη μιας σχέσης είναι καλή, μπορούν να συμβούν όλα.

Νιώθεις τυχερή που ήρθε η τηλεόραση στη ζωή σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία για το θέατρο;

Εννοείται. Μόνο οι τηλεοπτικές παραγωγές έχουν μείνει προς το παρόν «όρθιες» και δίνεται έτσι μια μικρή – σε σχέση με το σύνολο των ηθοποιών που είναι αναγκαστικά σε αδράνεια- δυνατότητα να βιοποριστούμε από τη δουλειά μας.

Προσωπικά τι σ' έχει κουράσει περισσότερο όλους αυτούς τους μήνες με την καραντίνα και τα μέτρα;

Ο γενικευμένος φόβος για την υγεία, την απώλεια της δουλειάς, για το πόσο θα κρατήσει όλο αυτό. Μετά την κρίση που ήρθε και τα σάρωσε όλα, το μόνο που είχε μείνει να μας κρατάει όρθιους ήταν η αλληλεγγύη και η ανθρώπινη επαφή. Τώρα είμαστε σε αναγκαστική μοναξιά. Και δυστυχώς η μοναξιά εντείνει μια αίσθηση ματαιότητας, στον αντίποδα του συλλογικού που καλλιεργεί την αισιοδοξία. Μ’ έχει κουράσει το ότι στη θέση των μέτρων που δεν παίρνονται για την ουσιαστική προστασία της δημόσιας υγείας, παίρνονται άλλα που καταστέλλουν ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα. Μετά τον κορωνοϊό φοβάμαι ότι θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε άλλου τύπου «ιούς».

Είδαμε για πρώτη φορά μεγάλη συμμετοχή των ηθοποιών στις εκλογές του σωματείου αλλά και τόσα νέα παιδιά να βάζουν υποψηφιότητα. Πιστεύεις ότι η συγκυρία του κορωνοϊού θα φέρει κάτι θετικό στον κλάδο;

Πιστεύω ότι θα φέρει πρώτα πολλά αρνητικά. Έφερε ήδη στην επιφάνεια όλα τα κακώς κείμενα χρόνων στον κλάδο. Μαύρη, ανασφάλιστη εργασία, μισθοί χαρτζιλίκι. Η ιστορία με τον κορωνοϊό δεν θα τελειώσει άμεσα, υπάρχουν άνθρωποι που είναι στα όρια της επιβίωσης και φυσικά δεν είναι μόνο οι καλλιτέχνες αυτοί. Κάθε εποχή που φέρνει τα δύσκολα, φέρνει μαζί της και μια ανάγκη να γίνουμε περισσότεροι απέναντι σε αυτό (ή αυτούς) που πασχίζει να μας κάνει «λιγότερο» ανθρώπους, να διεκδικήσουμε μαζί κάτι, να μην δεχτούμε ότι θα ζήσουμε χειρότερα από τους προηγούμενούς μας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς: να γίνουμε λιγότερο πρόθυμοι να δεχτούμε αυτά που βρήκαμε όπως τα βρήκαμε και αυτά που θα έρθουν σε βάρος μας σαν ήταν εκεί από πάντα.

Δεν ήσουν από τα παιδάκια που δήλωναν από μικρά ότι θέλουν να γίνουν ηθοποιοί. Σπούδασες πρώτα αρχιτεκτονική. Πώς ήρθε το θέατρο στη ζωή σου;

Στη θεωρία, μ’ ένα ταξίδι. Και στην πράξη, με τη θεατρική ομάδα του ΕΜΠ.

Πρωταγωνίστησες σ' ένα από τα βίντεο της Σελήνης Παπαγεωργίου, «ημερολόγια της καραντίνας». Αυτή η πρωτοβουλία αποδεικνύει ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να παραμένει δημιουργικός κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη;

Η Σελήνη συγκεκριμένα είναι δημιουργική ακόμα και στον τρόπο που διαλέγει τα σημειωματάρια και τα στυλό της, δεν θα μπορούσε, λοιπόν, παρά να εμπνέεται και ακολούθως να εμπνέει σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Αν με ρωτάς γενικά, πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες με κάποιον τρόπο «αρνούνται» μια πραγματικότητα για να φτιάξουν μια άλλη δική τους και αυτό συμβαίνει ακόμα πιο έντονα όταν η πραγματικότητα δεν τους χωράει.

Το δικό σου βίντεο μέσα στο άδειο καφέ είχε θέμα τον «φόβο»  στην πραγματική ζωή. Τι σε φοβίζει περισσότερο;

Ο θάνατος και ο φόβος ο ίδιος.

Τα μέσα που έχει η τέχνη αυτήν την περίοδο βρίσκονται μόνο στο διαδίκτυο. Μπορεί να βγει κάτι θετικό μέσα από αυτό;

Αν το έργο τέχνης είναι προορισμένο και «κατασκευασμένο» για την οθόνη, ναι, γιατί δίνεται πρόσβαση σε κόσμο που δεν θα την είχε αλλιώς. Αν το έργο τέχνης έχει σαν προϋπόθεση τη ζωντανή εμπειρία, όπως είναι για παράδειγμα η εμπειρία μιας θεατρικής παράστασης, η διαμεσολάβηση της οθόνης ενός υπολογιστή, είναι εξ ορισμού αντιπαραθετική στο συμβάν. Ειδικά αν ύστερα από την περίοδο που διανύουμε, δημιουργηθεί μια «συνήθεια» διαδικτυακών υποκατάστατων που μας κάνει να χάσουμε το σώμα μας, την αναπνοή μας, το βλέμμα μας από συμμέτοχους μιας ζωντανής διαδικασίας.

eleana kafkala 22 texnes plus

 

 Στην οθόνη μας έρχονται και πολλές παραστάσεις. Την παγκόσμια ημέρα θεάτρου είδαμε και την οικογένεια Τσέντσι. Πώς είναι να βλέπεις μια δουλειά που δημιουργήθηκε για το θέατρο και καταλήγει στην οθόνη μας;

Ήταν ωραία γιατί ήταν μια αγαπημένη δουλειά από το παρελθόν που ήρθε σαν μαγνητοσκοπημένη ανάμνηση εκείνες τις μέρες της πρώτης καραντίνας. Η παράστασή μας όμως αποκτούσε τη δική της ζωή στο δικό της παρόν, καθεμία από τις 40 – αν θυμάμαι καλά- φορές που παίχτηκε εκεί στο υπόγειο του Ιδρύματος Κακογιάννη. Και αυτές οι 40 φορές ήταν αναντικατάστατες.

Μέσα σ' αυτή τη συγκυρία υπάρχουν προτάσεις και σχέδια για επόμενες θεατρικές παραστάσεις;

Υπάρχουν – μάλλον- αλλά επειδή τον τελευταίο χρόνο μάθαμε να μην μιλάμε για τα σχέδιά μας στο θέατρο γιατί ανατράπηκαν όλα, λέω να τα αφήσουμε για αργότερα..

Το επόμενο επαγγελματικό σου βήμα θα ήθελες να είναι πάλι στην τηλεόραση, στο θέατρο ή στον κινηματογράφο;

Μου έχει λείψει πολύ το θέατρο. Έχω όμως και μια μεγάλη επιθυμία να κάνω σινεμά.

Ονειρεύεσαι ρόλους ή συνεργασίες;

Είμαι σε κατάσταση περισσότερο αναζήτησης και λιγότερο ονείρου: κυρίως με απασχολεί τι θα λέμε και βασικά τι θα κάνουμε σαν καλλιτέχνες που ζούμε σε αυτές τις περίεργες εποχές, παρά το να υποδυθώ κάποιον συγκεκριμένο ρόλο.

 

Το «Παρουσιάστε!» κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21:00 στον Ant1 

 

Το θεατρικό έργο του Γιάννη Σκαραγκά «Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα» (Τρία θεατρικάΑυτοί που περπατούν στα σύννεφα - Η εποχή του κυνηγιού - Στα πόδια εκδόσεις Κριτική) 

 Θα ανέβει στο θέατρο Olvio σε σκηνοθεσία Νατάσας Παπαμιχαήλ. Στη σκηνή θα απολαύσουμε τους: Έλενα Αρβανίτη, Δημήτρη Μαύρο, Χριστίνα Δενδρινού, Χριστόδουλο Στυλιανού και Καλλιόπη Καραμάνη. 
 
Στην παράσταση θα χορεύουν η Γιούλη Μπανούση και ο Ηλίας Βαγεώργος ενώ θα παίζει ζωντανά τσέλο ο Αναστάσης Μισυρλής. 
 
 Το Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα είναι ένα έργο που αναφέρεται στο πρόσωπο του Άγγλου ποιητή Ρούπερτ Μπρουκ. Είναι μια ιστορία για τις αναμνήσεις των ανθρώπων που μας αγάπησαν αφόρητα. 
 
 
Ο τρόπος που χρησιμοποιούν οι εραστές είναι ετούτος.
Υποκλίνονται, πιάνουν τα χέρια, χωρίς να λένε κάτι,
Και σμίγουν τα χείλη τους, και φιλιούνται,
- Έτσι κατά πως άκουσα.
Παραδόξως βρίσκουν κάποια γιατρειά, έτσι,
Κι’ ένα παράξενο κατόρθωμα στην αφή.
Είναι ένα μυστικό οι εραστές το ξέρουν,
- Έχω διαβάσει τόσα πολλά.
Γι’ αυτούς δεν υπάρχει ούτε χαρά μήτε πόνος
Αλλαγή ή τέρμα, νύχτα ή ημέρα.
Αλλά στόμα με στόμα, και καρδιά στην καρδιά,
- Καθώς οι εραστές λένε.
Rupert Brooke(1886-1915)
Σήμερα, βρίσκεται θαμμένος στο νησί της Σκύρου
 
 
Η πρεμιέρα ανμένεται τον Νοέμβριο. 
 
 
 
Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Χριστίνα Δενδρινού 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

 «Δεν υπάρχει ευτυχία, υπάρχει ζωή και η ζωή είναι ένας στρόβιλος. Ευτυχία είναι ν' αγαπάς τον στρόβιλο».

 

Η πολυαναμενόμενη παραγωγή του Θεάτρου Παλλάς,και μόνοπουκατάφερε μέσα από αυτές τις τόσο δύσκολες συνθήκες να φτάσει τελικά στο κοινό, αποτελεί γεγονός αξιοσημείωτο που μας γεμίζει αισιοδοξία. Με 20 ηθοποιούς επί σκηνής,και πρόβεςεν μέσω ανασφάλειας και πολύ δύσκολων συνθηκών,ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης κατάφερε να παραδώσει στο κοινό μια παράσταση μεμοναδικό ρυθμό καικαλοδουλεμένη σε κάθε τηςλεπτομέρεια, που παρακολουθείς ευχάριστα για 2 ώρες και 40 λεπτά χωρίς διάλειμμα.

 Και όπως λέει και η Νίνα στο έργο: «Μπορεί να μην ζήσουμε πολύ… ας το γλεντήσουμε όσο ζούμε».

 O Kώστας Ταχτσής (1927-1988),εξέδωσε«Το τρίτο στεφάνι» το 1962,με έξοδα δικά του. Ωστόσο,ελάχιστα αντίτυπα πουλήθηκαν. Η επιτυχία ήρθε μετά από οκτώ χρόνια και την επανέκδοσή του από τις εκδόσεις Ερμής.

 Το 1979 διασκευάστηκε για το Τρίτο Πρόγραμμα του ραδιοφώνου,με αφηγήτριες τη Ρένα Βλαχοπούλου και τη Σμαρώ Στεφανίδου.

 Το μυθιστόρημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία ως τηλεοπτική σειρά το 1995, σε σκηνοθεσία ΓιάννηΔαλιανίδη,με τις υπέροχες Λήδα Πρωτοψάλτη και Νένα Μεντή στους ομώνυμους ρόλους της Εκάβης και τηςΝίνας.

 Το 2009 το μυθιστόρημα ανέβηκε στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή,με τη Νένα Μεντή στο ρόλο της Εκάβης και την Φιλαρέτη Κομνηνού στον ρόλο της Νίνας. Η παράσταση γνώρισε τεράστια επιτυχία και συνεχίστηκε στο Θέατρο Παλλάς.

 Έντεκα χρόνια μετά, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης που πρωταγωνιστούσε και στην τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη, διασκευάζει εκ νέου το έργο μαζί με τον Νίκο Μανουσάκη και προτείνει μια νέα ανάγνωση σε μια εντυπωσιακή παραγωγή στο Θέατρο Παλλάς.

 

 

kavogianni tritostfani texnes plus

 

Το μυθιστόρημα αφορά δύο παράλληλους μονολόγους που εξιστορούν τις ζωές δύο γυναικών,της Νίνας και της Εκάβης. Η γνωριμία τους ξεκινάτο καλοκαίρι του 1936 και παράλληλα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη βιώνουν τα σημαντικότερα γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής που σημάδεψε βαθιά τον τόπο μας.

Η Ελλάδα του μεσοπολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου περνάει μπροστά από τα μάτια μας μέσα από τις ζωές των δύο γυναικών και,ο αγώνας τους για επιβίωση και για ένα καλύτερο αύριο, δοσμένος με τρυφερότητα, χιούμορ αλλά και σκληρότητα, αντικατοπτρίζει την ελληνική πραγματικότητα της εποχής -με τις αντιφάσεις, τη δύσκολη μοίρα της, τη γοητεία και την ομορφιά της.

Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη κατάφερε να ζωντανέψει με μοναδικό τρόπο τις 328 σελίδες του βιβλίου, σε μια παράσταση όπου η μια σκηνή διαδέχεται αρμονικά την άλλη, υπάρχει εντυπωσιακή συνοχή, το σύνολο των 20 ηθοποιών λειτουργεί σαν ένα σώμα και η εμπειρία θέασης είναι απολαυστική.

Με τον μοναδικό του τρόπο και την εντυπωσιακή σκηνική του ευφυΐα,ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης καθοδηγεί τους ηθοποιούς του σε μια παράσταση συνόλου.

Αδυναμία του όλου εγχειρήματος που οφείλεται τόσο στη διασκευή όσο και στη σκηνοθετική προσέγγιση,είναι η επιφανειακή παρουσίαση κάποιων σχέσεων. Για παράδειγμα,στη συγκεκριμένη θεατρική μεταφορά,ο θεατής αδυνατεί να συλλάβει,γιατί η σχέση της Νίνας με την κόρη της Μαρία είναι τόσο εχθρική. Επιπλέον,ακόμη και ο βασικός κορμός όλου του έργου,το δέσιμο των δύο γυναικών δεν είναι ξεκάθαρος. Σε ελάχιστες στιγμές φαίνεται ουσιαστικά  η σχέση μεταξύ τους.

Η Μαρία Καβογιάννη αποδεικνύει για μια ακόμη φορά πόσο σπουδαία ηθοποιός. Η συναισθηματική της φόρτιση και οι μεταβάσεις της από το κωμικό στο τραγικό συμβαίνουν με μια απίστευτη φυσικότητα που καθηλώνει. Η σκηνή της συνειδητοποίησης της απάτης,με την ίδια να ψάχνει κάποιον μέσα στο άδειο σπίτι, η σκηνή της ανακοίνωσης του θανάτου του Γιάννη Λόγγου και φυσικά το τραγικό φινάλε τουγιουτης,με την ίδια σαν άλλη«μάνα κουράγιο»να κουβαλάει το σταυρό,είναι οι πιο δυνατές σκηνές της παράστασης και οι μόνες με τόσο έντονο συναίσθημα.Επιπλέον, ως Εκάβη διαθέτει ένα λαϊκό κομμάτι, ένα σεβντά που σιγοκαίει.

kitsou trito stefani

Αντίθετα η Μαρία Κίτσου, είναι τόσο φρέσκια και λαμπερή μέσα στο κίτρινο φουστάνι της, που καθόλου δεν πείθει για ταλαιπωρημένη από τη ζωή Νίνα και,δηλώσεις όπως: «Έφαγα όλη τη ζωή μου χωρίς να καταλάβω τι σημαίνει ευτυχία».

Η ηθοποιός δίνει μια μεστή ερμηνεία, χωρίς υπερβολές και με καθαρό λόγο,χωρίς όμως να καταφέρει να απογειώσει την ηρωίδα της.

Μεγάλη επιτυχία της παράστασης είναι το καστ των ηθοποιών,καθώς ακόμη και σε μικρά περάσματα,ο θεατής έχει την τύχη να παρακολουθήσει σπουδαίες ερμηνείες.

Ξεχωρίζει η Ελένη της Ελίζας Σκολίδη, ο Γιάννη Λόγγος του Κώστα Ανταλόπουλου, η νεότερη Νίνα της Ντάνης Γιαννακοπούλου, η Μαριέτα της Σύρμως Κεκέ και η μητέρα της,Αλεξάνδρας Παντελάκη.

Ο Μίνως Μάτσας έχει συνθέσει μοναδικές μελωδίες που αξιοποιούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από τη σκηνοθεσία και δημιουργούν υπέροχη ατμόσφαιρα.

Το λειτουργικό, ίσως για τη δράση σκηνικό (Πάρις Μέξης),έχω την αίσθηση ότι αποπροσανατολίζειτον θεατή τόσο με τη φλυαρία των σκηνικών αντικειμένων, όσο και με τις συνεχείς περιστροφές του.

Ειδικά για τις πιο πίσω θέσεις που η οπτική επαφή με τους ηθοποιούς χάνεται λόγω απόστασης,η λειτουργία του σκηνικού δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τη θέαση.

Τα κοστούμια της Βασιλής Σύρμα είναι πολύ καλόγουστακαιδουλεμένα στη λεπτομέρεια. Μοναδική ένστασητο κίτρινο φόρεμα της Μαρίας Κίτσου.

Το «Τρίτο Στεφάνι» είναι μια πλούσια παραγωγή που σέβεται τον θεατή και τα 160 λεπτά της θέασης κυλούν ευχάριστα.

Τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό είναι η ασφάλεια που νιώθει ο θεατής σ' όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο θέατρο Παλλάς. Το προσωπικό το θεάτρου, άρτια οργανωμένο, τηρεί το πρωτόκολλοευλαβικά. Προσωπική εκτίμηση είναι ότι,τα θέατρα με τέτοια σοβαρή στάση που δείχνουν απέναντι στην τήρηση των κανόνων είναι κρίμα να μην λειτουργούν με 50% πληρότητα.

 

Κλείστε τις θέσεις μας μέσω Viva.gr 

 

Διαβάστε επίσης: 

Λήδα Πρωτοψάλτη: 61 Χρόνια Θέατρο Και Μια Ζωή Σαν Μυθιστόρημα (Συνέντευξη)

 

Μαρία Κίτσου,Μάνος Καρατζογιάννης Και Σπύρος Κυριαζόπουλος Μιλούν Και Φωτογραφίζονται "Για Την Ελένη"

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

«Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας», έλεγε ο Κάρολος Κουν. Το θέατρο δεν είναι για τον άνθρωπο μόνο ένα είδος ψυχαγωγίας.

Είναι μια μορφή έκφρασης, αλλά και μια μορφή ψυχοθεραπείας. Ένα ταξίδι που μας οδηγεί στα βάθη του εαυτού μας, των ανθρώπων γύρω μας, στην κατανόηση του κόσμου, της ζωής.

Το θέατρο είναι λύτρωση και παυσίπονο. Σήμερα η ανάγκη μας για όλα τα παραπάνω είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Γι' αυτό και τα θέατρα πρέπει να ανοίξουν.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας (10 Οκτωβρίου) δημιουργήθηκε το 1994, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα ψυχικά νοσήματα. Την πρωτοβουλία πήραν η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψυχικής Υγείας και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, κάθε 40 δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος στον κόσμο χάνει τη ζωή του, διαπράττοντας αυτοκτονία. Αυτό αντιστοιχεί σε 800 χιλιάδες ανθρώπους τον χρόνο. Αν συνυπολογίσουμε και τις απόπειρες αυτοκτονίας που δεν έχουν μοιραία κατάληξη, τότε καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλο είναι το ψυχικό τραύμα, ή άλλες ψυχικές και νοητικές διαταραχές που οδηγούν σε σκέψεις αυτοκτονίας.

Μ' αφορμή αυτή την ημέρα, θυμόμαστε μερικούς από του πιο ακραίους θεατρικούς ήρωες, που ελπίζουμε να «συναντήσουμε» σύντομα στις θεατρικές σκηνές.

katerina

Η «Κατερίνα» και η διπολική διαταραχή

Η παράσταση του Γιώργου Νανούρη με τη Λένα Παπαληγούρα επιστρέφει τον Οκτώβριο στην Αθήνα για λίγες παραστάσεις στο θέατρο Βεάκη. Η παράσταση κατάφερε να δημιουργήσει τον δικό της θρύλο και, από ένα αναλόγιο για το έργο του Αύγουστου Κορτώ «Το βιβλίο της Κατερίνας», η αυτοβιογραφική αυτή ιστορία ανέβηκε σε πολλές σκηνές τόσο στην Αθήνα όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα, και αγαπήθηκε πολύ από το κοινό.

Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της διπολικής μητέρας του συγγραφέα. Η Κατερίνα έχει μόλις αυτοκτονήσει και αρχίζει να αφηγείται την καταραμένη ζωή της. Φάρμακα, χάπια, σύζυγος και γιος, αγάπη και μίσος, ομοφυλοφιλία, αυτοσαρκασμός, χιούμορ ανακατεμένο με πόνο, στοργή μέσα από στριγκλιές, και απόπειρες αυτοκτονίας αποτελούν την χαοτική πραγματικότητα της ηρωίδας που παλεύει με τη διπολική διαταραχή και γραπώνεται από όποιον μπορεί, με αποτέλεσμα να παρασύρει μια ολόκληρη οικογένεια στη δίνη της αρρώστιας της.

«Γυάλινος κόσμος»: Μητέρα καταστροφή

Παραμένουμε στο δίδυμο Νανούρης- Παπαληγούρα, καθώς οι δύο τους αναμένεται να παρουσιάσουν στο Εθνικό Θέατρο το αριστούργημα του Τεννεσί Ουίλιαμς «Γυάλινος κόσμος». Στη σκηνή θα δούμε και τους:  Όλια Λαζαρίδου, Κωνσταντίνο Μπιμπή, και Αναστάσιο Ροϊλό.

Οι ήρωες του Ουίλιαμς δεν φλερτάρουν απλώς με τα άκρα αλλά είναι ένα βήμα πριν τον γκρεμό. Σε πολλά έργα του, τη λύση δίνει ο ψυχιατρικός εγκλεισμός. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι ήρωες παραμένουν εγκλωβισμένοι στα προσωπικά τους αδιέξοδα. Το έργο γράφτηκε το 1944 και παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά στο θέατρο Civic στο Σικάγο.  Αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη θεατρική επιτυχία του Ουίλιαμς.

Ο Αμερικανός συγγραφέας σε πολλά από τα έργα του ενσωματώνει στοιχεία της δικής του προσωπικής ζωής κι εκείνης των παιδικών του χρόνων με την οικογένειά του. Ο «Γυάλινος κόσμος» θεωρείται το πιο αυτοβιογραφικό του.

Η Αμάντα Γουίνγκφιλντ, η μητέρα του Τομ Γουίνγκφιλντ γίνεται ο απόλυτος τύραννος του γιου της, καθώς τον καταπιέζει εκβιάζοντάς τον συναισθηματικά για την αναπηρία της αδερφής του Λώρα Γουίνγκφιλντ.

Πρόκειται για μια  ελεγκτική μητέρα που επιβάλλει πολύ συγκεκριμένες προσδοκίες για το τι  άνθρωπος πρέπει να είναι το παιδί και για το τι πρέπει (ή δεν πρέπει) να καταφέρει, να σκέφτεται ή να αισθάνεται. Συχνά, η ελεγκτική μητέρα υπερασπίζεται την έλλειψη ευελιξίας της, προβάλλοντάς την ως σημάδι βεβαιότητας και καθοδήγησης. Ο έλεγχος οδηγεί σε μεγάλη συναισθηματική ή και κοινωνική καταπίεση. Σε περίπτωση αντίδρασης απειλείται η σχέση με τη μητέρα

Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς απέξω τον Φρόιντ για να καταλάβει τις συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς.

gida

«Γίδα ή ποια είναι η Σύλβια»: Κτηνοβασία που σοκάρει

Το έργο του Άλμπι ευτύχησε σε ένα εξαιρετικό ανέβασμα από τον Νικορέστη Χανιωτάκη και με ένα δυνατό καρέ ηθοποιών (Νίκος Κουρής, Λουκία Μιχαλοπούλου,  Γιάννης Δρακόπουλος και Μιχαήλ Ταμπακάκης), με τον πρώτο να μας χαρίζει μια από τις καλύτερες ερμηνείες του τα τελευταία χρόνια.

Από την αρχαία ελληνική μυθολογία μέχρι και την περίφημη κινηματογραφική πραγματεία του Γούντι Άλεν πάνω στη σεξουαλική πράξη, με τίτλο Everything you always wanted to know about sex* (but were afraid to ask*), η σύζευξη ανθρώπου και ζώου διαδραματίζει κάτι παραπάνω από απλό ψυχαγωγικό ρόλο.

Επί δεκαετίες, η επιστημονική μελέτη των σεξουαλικών σχέσεων του ανθρώπου με (άλλα) ζώα υπήρξε επικεντρωμένη κατά κύριο λόγο στη θεώρηση της κτηνοβασίας ως αποκλίνοντος υποκατάστατου της διανθρώπινης σεξουαλικής σχέσης.

H τρέχουσα εκδοχή του επαγγελματικού εγχειριδίου της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ένωσης (DSM-IV), καταγράφει την κτηνοβασία ως διαταραχή.

Φαντάζεστε, λοιπόν, τι συμβαίνει όταν ο Νίκος Κουρής ομολογεί στη σύζυγό του, Λουκία Μιχαλοπούλου, τον έρωτά του για μια....κατσίκα!

tzordan

«Τζόρνταν»: Σκοτώνεις για την αγάπη;

Η συγκλονιστική αληθινή ιστορία της Σίρλεϋ Τζόουνς, που κατηγορείται για τη δολοφονία του παιδιού της, πρωτοπαίχτηκε στο θέατρο Lilian Baylis του Λονδίνου τον Απρίλιο του 1992.

Ο «Τζόρνταν» είναι μια μαρτυρία, βασισμένη στην αληθινή ιστορία της κρατούμενης στη φυλακή, παιδοκτόνου και αποτυχημένης αυτόχειρα, Σίρλεϋ Τζόουνς. Η Τζόουνς αποκάλυψε την ιστορία της στη συγγραφέα Άννα Ρέϋνολντς, όταν οι δυο τους ήταν συγκρατούμενες (σημ.: η Ρέϋνολντς είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη, για φόνο με σφυρί, της κοιμισμένης μητέρας της). Το γεγονός της δολοφονίας ενός βρέφους από τη μητέρα του, που συντάραξε -ως αστυνομικό, δικαστικό και κοινωνιολογικό ρεπορτάζ- την κοινή γνώμη της Μ. Βρετανίας, κατά τη δεκαετία του ’80, μετουσιώθηκε σ’ έναν σπαρακτικό θεατρικό μονόλογο, που γρήγορα εντάχθηκε στα «έργα -στοιχήματα» για τις γυναίκες ηθοποιούς όλου του κόσμου.

Η παράσταση θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία, με τη Μαρία Κορινθίου να υποδύεται την τραγική ηρωίδα Σίρλεϋ Τζόουνς, υπό τη σκηνοθετική «μπαγκέτα» του Γιάννη Αϊβάζη. ( 15-16-17-18 Οκτωβρίου) και στη συνέχεια από 21 Οκτωβρίου  θα παρουσιάζεται στο ALHAMBRA ART THEATRE.

deipno

«Δείπνο Ηλιθίων»: Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή

Μια από τις καλύτερες κωμωδίες των τελευταίων ετών συνεχίζεται για 5η χρονιά στο Θέατρο Κάππα. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί μαζί με τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη σε μια κωμωδία που άνετα ξαναβλέπαμε.

Ο  Πιερ Μπροσάν (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης), πλούσιος μεγαλοεκδότης στο Παρίσι, που οργανώνει κάθε εβδομάδα με τους πλούσιους φίλους του ένα… ιδιότυπο δείπνο: Καθένας βρίσκει έναν «ηλίθιο», τον καλεί στο δείπνο, τρώνε, πίνουν, διασκεδάζουν, γελούν εις βάρος των ανυποψίαστων καλεσμένων τους και στο τέλος, αυτός που έχει φέρει τον πιο τέλειο «ηλίθιο», στέφεται νικητής

Ο Φρανσουά Πινιόν (Σπύρος Παπαδόπουλος), ένας αθώος, αφελής, καλοπροαίρετος άνθρωπος είναι το θύμα του γι' αυτή την εβδομάδα.

Ο ήρωας πάσχει από μια μορφή ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής (OCD), μία ψυχική πάθηση που χαρακτηρίζεται από παράλογες σκέψεις, ιδέες, εικόνες (εμμονές – ιδεοληψίες ή ψυχαναγκασμούς), και οδηγεί τους πάσχοντες σε επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές (καταναγκασμούς). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ήρωας έχει εμμονή με τις μινιατούρες που φτιάχνει από οδοντογλυφίδες!

amlet papaspiliopoulos 250262

«Άμλετ»: To be or not to be 

Είναι ίσως, ο πιο γνωστός θεατρικός ήρωας. Ο Άμλετ για πολλούς αποτελεί τη σκιά του Οιδίποδα, της λογοτεχνικής μορφής που συνδέθηκε όσο καμία άλλη με τη  φροϋδική ψυχανάλυση.

Ο Άμλετ, σίγουρα δεν είναι καλά, βλέπει φαντάσματα, για κάποιους θα μπορούσε να έχει και ένα είδος σχιζοφρένειας.

Από τους 4.000 στίχους του έργου του Σαίξπηρ, ο Άμλετ μόνος του εκφωνεί τους 1.500! Βρίσκεται επί σκηνής, στα 2/3 της παράστασης και για 30 λεπτά μονολογεί!

 Ο Άμλετ, σύμφωνα με τον κ. Γιωσαφάτ, είναι αμφισεξουαλικός και θηλυκός, γιατί έχει ανεπαρκές πατρικό πρότυπο. Μισεί τον πατέρα του, γιατί του κλέβει τη μητέρα. Διχάζεται ανάμεσα στον καλό πατέρα (φάντασμα) και τον κακό πατέρα (Κλαύδιο), και την καλή μητέρα (την οποία αποζητά στην Οφιλία) και την κακή μητέρα (Γερτρούδη).

«Έχω δει πολλούς Άμλετ στο ιατρείο. Τα προβλήματα είναι τα ίδια. Απλά δεν τα περιγράφουν οι ασθενείς με τον μεγαλοφυή τρόπο που το κάνει ο Σαίξπηρ», έχει δηλώσει ο ψυχοθεραπευτής.

Η παράσταση που ανέβασε πέρσι η Κατερίνα Ευαγγελάτου στο ιστορικό Αμφιθέατρο και αναμένεται να συνεχιστεί ευτύχισε να έχει στον ρόλο του Άμλετ τον σπουδαίο Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, αλλά και έναν στο σύνολό του εξαιρετικό θίασο.

 

Διαβάστε επίσης:

Λένα Παπαληγούρα: «Όλοι Οι Ηθοποιοί Γνωρίζουμε Τι Έχουμε Καταφέρει Σε Μια Παράσταση, Δεν Χρειαζόμαστε Τις Κριτικές»

 

Γιώργο Νανούρη, Γιατί Γκρέμισες Το Θέατρο Αποθήκη;

 

Ο Γεράσιμος Και Ο Νικορέστης Δεν Πήραν Ούτε Ένα Ευρώ Επιχορήγηση (Συνέντευξη) 

 

Η Λουκία Μιχαλοπούλου Έγινε Ηθοποιός, Γιατί Ονειρευόταν Να Παίξει Στην Επίδαυρο (Συνέντευξη) 

Είδα Το «Γίδα Ή Ποια Είναι Η Σύλβια;», Σε Σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη 

 

Μπορεί σήμερα οι τηλεθεατές να περιμένουν με αγωνία την επιστροφή της σειράς «Άγριες Μέλισσες» στον ΑΝΤ1 στην οποία πρωταγωνιστεί μεταξύ άλλων και ο Γιάννης Στάνκογλου όμως ο ταλαντούχος ηθοποιός έχει ήδη κάνει γυρίσματα για την νέα τηλεοπτική σειρά στην οποία θα τον απολαύσουμε. 

Ο ηθοποιός θα παίξει έναν βοσκό σε μια τηλεοπτική σειρά (σε δύο κύκλους), ελληνοκυπριακής παραγωγής, με θέμα τη ζωή του Αγίου Παϊσίου ετοιμάζεται από τις αρχές καλοκαιριού. 

Γυρίσματα εκτός από την Αθήνα, θα γίνουν και στις περιοχές της Κόνιτσας και των Ιωαννίνων και όπως έχει προγραμματιστεί θα διαρκέσουν όλο τον Σεπτέμβριο.

Στη σειρά που όπως όλα δείχνουν θα παιχτεί από το Cosmote Tv, σκηνοθετεί ο Στάμος Τσάμης (Βασιλιάδες, Μπρούσκο, Τατουάζ) και θα πρωταγωνιστούν Έλληνες και Κύπριοι ηθοποιοί. Μέχρι στιγμής έχουν κλείσει ο Νικήτας Τσακίρογλου, η Σμαράγδα Σμυρναίου, η Χριστίνα Παυλίδου και ο Δημήτρης Σμυρναίου. 

 

Παράλληλα τον Γιάννη Στάνκογλου  θα δούμε για 3η χρονιά στο Θέατρο Πορεία και την παράσταση Γιούκερμαν. 

 στ

Από τη Γιώτα Δημητριάδη και την Τόνια Τσαμούρη 

Αυτό που ζουν οι άνθρωποι του θεάματος τη φετινή σεζόν, δεν έχει προηγούμενο. Ετοιμάζονται για τις παραστάσεις, κάνουν πρόβες αλλά δεν ξέρουν πώς, πότε και αν θα λειτουργήσουν τελικά τα θέατρα. Προσπαθώντας να μείνουμε ψύχραιμες και αισιόδοξες, επιλέγουμε 5+5 παραστάσεις που θέλουμε πολύ να δούμε τη σεζόν 2020-2021. Με την ευχή να πάνε όλα καλά.... 

Γιώτα Δημητριάδη: 

  1. Ο Δημήτρης Καταλειφός, στο Σύγχρονο Θέατρο,  υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιώργου Σκεύα, θα παρουσιάσει το αριστούργημα του Μπέκετ, «Τέλος του παιχνιδιού». Μαζί του στη σκηνή θα βρεθούν οι Άρης Μπαλής, Όλγα Δαμάνη και Γιώργος Ζιόβας. 

  2. Στο Θέατρο Εμπορικόν, ο Νικορέστης Χανιωτάκης θα ανεβάσει τις «Μάγισσες του Σάλεμ» του Άρθουρ Μίλλερ, με τους Νικήτα Τσακίρογλου, Άκη Σακελλαρίου, Ρένια Λουϊζίδου, Ιωάννα Παππά, Γεράσιμο Σκαφιδά, Ισιδώρα Δωροπούλου, Θωμά Γκαγκά και Γιάννη Καλατζόπουλο. Το 1953, ο Άρθουρ Μίλερ παρουσίασε το έργο στο Μπρόντγουεϊ, με τον τίτλο «The Crucible», και βραβεύτηκε με το Βραβείο Τόνι. Το 1957, οι «Μάγισσες του Σάλεμ» μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Η ομώνυμη ταινία «The Crucible», βασίστηκε στο διασκευασμένο σενάριο του ίδιου του Άρθουρ Μίλερ και το μεγάλου Ζαν-Πωλ Σαρτρ, και είχε ως πρωταγωνιστές τα δύο ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου, τον Υβ Μοντάν και τη Σιμόν Σινιορέ. 

  3. Ο Νίκος Μαστοράκης συνεργάζεται ξανά με την Μπέτυ Αρβανίτη στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, για το ανέβασμα του «Φθινόπωρο- Χειμώνας» του Λαρς Λορέν. Δίπλα στην Αρβανίτη θα δούμε τους Αλέξανδρο Μυλωνά, Μαρία Καλλιμάνη και Άννα Καλαϊτζίδου. 

  4. Την «Ποντικοπαγίδα» της Αγκάθα Κρίστι στο Θέατρο Ακάδημος, σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή, και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους  (με αλφαβητική σειρά) οι: Κωνσταντάκη Μαρία, Λίτσης Ερρίκος, Λουκάκη Δανάη, Οικονομίδου Ράνια, Πολυζωίδης Σήφης, Πουρσανίδης Νίκος, Συριόπουλος Μιχάλης, Τότσικας Αποστόλης. 

  5. Το «Κουκλόσπιτο» του Ibsen τελειώνει με τη Νόρα αποφασισμένη να εγκαταλείψει τον άντρα και τα παιδιά της. Η καινούρια κωμωδία του LucasHnath «Το Κουκλόσπιτο-Μέρος Δεύτερο», ξεκινάει με την επιστροφή της Νόρας δύο δεκαετίες μετά. Tι έχει όμως αλλάξει για να την ίδια αλλά και για τους άλλους χαρακτήρες του έργου μετά από τόσα χρόνια;   Ο Μανώλης Δούνιας σκηνοθετεί την κωμωδία στο Θέατρο Πόρτα, ενώ στη σκηνή μαζί με τη Ναταλία Τσαλίκη και τον Αλέξανδρο Μυλωνά, θα δούμε τη Ντίνα Μιχαηλίδου και τη Δήμητρα Βήττα. 

 ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΣΑΛΕΜ

 Τόνια Τσαμούρη: 

  1. Τις μπεκετικές «Ευτυχισμένες μέρες» σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, με την Ανέζα Παπαδοπούλου στο Άττις-Νέος Χώρος. Ένα αγαπημένο μου κείμενο, σε μια σκηνοθετική εκδοχή που περιμένω με ενδιαφέρον.

  2. Μια ανάσα πριν από τον τερματισμό δεν βρήκε το δρόμο προς την σκηνική πραγμάτωση «Η Κυρία του Μαξίμ» του Ζωρζ Φεντώ, από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Μια πολυπρόσωπη παραγωγή, σε μια σκηνοθετική προσέγγιση που πιστεύω ότι θα δικαιώσει την αναμονή μου.

maxim

3.Ο Αργύρης Πανταζάρας σκηνοθετεί και συμπρωταγωνιστεί με την Έλλη Τρίγγου στο «This is not Romeo & Juliet», σε μια διαφορετική εκδοχή του γνωστού σαιξπηρικού ζευγαριού. Στο Θέατρο Πορεία, μια κλασικά ρομαντική ιστορία, ιδωμένη αλλιώς

this is not romeo and julliet

4.Τη Ρένη Πιττακή σκηνοθετημένη από τον Γιάννη Μόσχο στο «Μια Γερμανίδα γραμματέας», που πρόκειται να ανέβει στο Ιλίσια-Βολανάκης.

5.Την πιντερική «Τέφρα και Σκιά», σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκευά στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λ. Βογιατζής, που θα ξαναλειτουργήσει. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Δημήτρης Ήμελλος και η Μαρία Σκουλά

+1.  Τέλος, περιμένουμε να ξαναδούμε παραστάσεις που πρόκειται να επαναληφθούν και αξίζει να μην τις χάσετε. Συγκεκριμένα, την επανάληψη της «Γίδας ή ποια είναι η Σύλβια» του Έντουαρντ Άλμπι, που μεταφέρεται στο Θέατρο Αθηνών σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, καθώς επίσης και την αναβίωση της «Ευριδίκης» της Σάρα Ρουλ με τηνΚόρα Καρβούνη.  Το «Terror» του Φέρντιναντ φον Σίραχ που θα συνεχιστεί στο Θέατρο Αθηνών. Τον υπέροχο μονόλογο «Girls and Boys» του Dennis Kelly που θα συνεχιστεί στο Θέατρο 104 με την Δώρα ΠαρδάληΤα «Αξύριστα Πηγούνια» του Γιάννη Τσίρου στο Μικρό Χορν. Σίγουρα πρέπει να δείτε, αν δεν προλάβατε, την «Βασίλισσα της Ομορφιάς» του Μάρτιν Μακντόνα στο Επί Κολωνώ

 

Διαβάστε επίσης: 

Είδα Τη «Βασίλισσα Της Ομορφιάς», Σε Σκηνοθεσία Ελένης Σκότη

Είδα Το «Γίδα Ή Ποια Είναι Η Σύλβια;», Σε Σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη

Είδα Τα «Αξύριστα Πηγούνια», Σε Σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη

Το «Κουκλόσπιτο» του Ibsen τελειώνει με τη Νόρα αποφασισμένη να εγκαταλείψει τον άντρα και τα παιδιά της. Η καινούρια κωμωδία του LucasHnath «Το Κουκλόσπιτο-Μέρος Δεύτερο» ξεκινάει με την επιστροφή της Νόρας δύο δεκαετίες μετά. Tι έχει όμως αλλάξει για να την ίδια αλλά και για τους άλλους χαρακτήρες του έργου μετά από τόσα χρόνια;  

 Ο Μανώλης Δούνιας σκηνοθετεί την κωμωδία του LucasHnath «Το Κουκλόσπιτο-Μέρος Δεύτερο» στο Θέατρο Πόρτα, στη σκηνή μαζί με την Ναταλία Τσαλίκη και τον Αλέξανδρο Μυλωνά, που έχουν ήδη ανακοινωθεί από το Τέταρτο Κουδούνι και τον ΓιώργοΣαρηγιάννη θα δούμε και δύο ακόμη ηθοποιούς. 
mixailidi
 
Την έμπειρη Ντίνα Μιχαηλίδου με πολλά θεατρικά χιλιόμετρα στην πλάτη της και την νεότερη Δήμητρα Βήττα που ξεχώρισε και στη σειρά του Open «Το Κόκκινο Ποτάμι».
Η πρεμιέρα αναμένεται τον Φεβρουάριο του 2021 στο Θέατρο Πόρτα. 

 vitta

φωτό Σπύρος Χατζηαγγελάκης 

 

ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ Μέρος Δεύτερο

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Μανώλης Δούνιας

Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης

Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος

Μουσική: Λόλεκ

Παραγωγή: KartProductions-Μαρία Ξανθοπουλίδου

 

Από τον Φεβρουάριο του 2021 στο θέατρο Πόρτα κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Σάββατο.

Παίζουν: Ναταλία Τσαλίκη, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Ντίνα Μιχαηλίδου, Δήμητρα Βήττα

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

Video

Μπορείτε να τα αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία