Bitcoin Solo Οδηγός εξόρυξης CGMiner among Up BTC Rank Check εγγραφής Πότε θα ξεκινήσει η Butcoin Futures Bitcoin Price Peak Με τις bitcoins που πραγματικά κερδίζετε Όταν η φούσκα bitcoin σκάει Bitcoin γραμμένο σε ποια γλώσσα μακρά bitcoin Καλή bitcoin εμπορικά βιβλία bitcoin Reddit bitcoin Διαχείριση κεφαλαίων που αγοράζει bitcoin σε ποια χώρα bitcoin νόμιμη τι σημαίνει bitcoin για το μέλλον Bitcoins Minen για ανδρείκελα Στοίχημα με Ο Bitcoin θα αντικαταστήσει το δολάριο Μπορείτε Κόστος συναλλαγής Πώς να καταθέσετε Bitcoin στους φόρους Βαθμολογία Bitcoin στο Πακιστάν σήμερα Κορυφαίοι τρόποι να κερδίσετε bitcoin Δεν υπάρχουν κωδικοί μπόνους κατάθεσης bitcoin καζίνο εταιρείες που παράγουν bitcoin Αποστολή Bitcoin Τιμή χρυσού bitcoin μετά από πιρούνι Χρησιμοποιώντας το Amazon στο δικό μου Bitcoins Bitcoin μετρητά σήμερα προβλέψεις Αγοράζοντας μεγάλες ποσότητες bitcoin BTC Lights John Lewis Ενσύρματη κατανάλωση ενέργειας Bitcoin Διαμόρφωση Δεν παίρνω την εξόρυξη bitcoin Bitcoin Trading Master Game πιο Cryptocurrency Bitcoin συζήτηση ομάδας Δίκτυο αστραπής Bitcoin Twitter Πώς επηρέασε ο Bitcoin στον κόσμο Γιατί ο BTC dating club Duncraig Australia to purchase 性交友网站 苗栗縣 спонсор Новосибирск ищет девушку بهترین سایت های دوستیابی رایگان ساكزایران
Τελευταία Νέα
Η Έφη Ρευματά Μας Γράφει Γι' Αυτό Που Την Καίει Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «Ανθισμένες Μανόλιες» «Ο Ιδομενέας, ο βασιλιάς της Κρήτης» για 2 παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο Ορχομενού Αρκαδίας Κλείνει το Θέατρο ΠΚ Ποιος θα είναι ο νέος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών; «Πέλαγος ἀπροσπέλαστο» η ποιητική συλλογή της Ζωής Τόλη που αξίζει να διαβάσετε «Η Φαίδρα καίγεται»: Είδα την παράσταση σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Είδα τις «Φοίνισσες», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «Κάντω Τζαβέλλα» (Βεάκειο) Ξεκινά η προπώληση για τις φθινοπωρινές εκδηλώσεις στην Πειραιώς 260 Είδα «Τη Δημοκρατία του Μπακλαβά», σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά «Η Κοκκινοσκουφίτσα και τα άγρια φύλλα» από την Έλενα Μαυρίδου σε περιοδεία «Το Μό­νον της Ζωής του Ταξείδιον» στις οθόνες μας Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «Κάντω Τζαβέλλα» (Ηλιούπολη) Στις φυλακές της Τρίπολης ο Πέτρος Φιλιππίδης
 
Σοφία Γουργουλιάνη

Σοφία Γουργουλιάνη

Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στη Λάρισα, νιώθει σπίτι της το Πήλιο. Χρωστάει σε ένα φορητό DVD Player, στον Τρίερ, στον Αλμοδοβάρ και στον Φασμπίντερ τις καλύτερες στιγμές της εφηβείας της. Και στο «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» τα πρώτα δάκρυα σε παράσταση. Είναι, πια, ερωτευμένη με το θέατρο και αγαπάει αγιάτρευτα το σινεμά.

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη 

Αν ακόμα αναρωτιόμαστε ποια είναι εκείνη η μία και μοναδική τέχνη που η απουσία της (μας) έγινε αφόρητη όλα εκείνα τα φετινά βράδια με Νετφλιξ, κι αν το καλοκαίρι προσφέρεται για το ξανακέρδισμα όλων εκείνων των χαμένων στιγμών και των παγωμένων χρόνων, το  Μέta-μπουλούκι επιχειρεί να συνδυάσει πνευστά (Κωνσταντής Πιστιόλης) , stand up comedy (Δήμητρα Νικητέα, Ήρα Κατσούδα) και Καραγκιόζη (Θωμάς Αγραφιώτης)  σε ένα καλλιτεχνικό οδοιπορικό με ελεύθερη είσοδο προσφέροντας την παράσταση του στο καλλιτεχνικό πιάτο της Αθήνας αλλά και επαρχιακών πόλεων ανά την Ελλάδα.

Σε μια σύντομη κουβέντα θυμηθήκαμε την ιστορία των μπουλουκιών, του παλιού ελληνικού σινεμά και αναρωτηθήκαμε για την παρουσία ή (και) την απουσία της τέχνης στην επαρχία.

 thumbnail DSC02023 DxO

                                                                                                                 Ήρα Κατσούδα

 

Τι θα δούμε στο meta-μπουλούκι; Είναι ένας συνδυασμός τεχνών; Κάθε παράσταση θα είναι ίδια με την προηγούμενη;

ΚΑΤΣΟΥΔΑ: Είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία γιατί καλλιτέχνες από 3 διαφορετικά είδη μοιράζονται την ίδια σκηνή. Όχι ταυτόχρονα προφανώς! Έχει Θέατρο Σκιών, Μουσική και Stand up comedy. Ναι, ο κάθε καλλιτέχνης από εμάς έχει ένα συγκεκριμένο set που παρουσιάζει και αυτό το κάνουμε σε κάθε πόλη. Η παράσταση δηλαδή είναι Franchise θα μπορούσαμε να πούμε. Βέβαια μιλάμε για live οπότε εξορισμού κάθε παράσταση είναι και διαφορετική μιας και κάθε φορά βρισκόμαστε απέναντι σε άλλο κοινό, πόλη και χώρο.

 

ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ:Το Meta-Μπουλούκι είναι μια αναβίωση του πνεύματος των παλιών μπουλουκιών, προσαρμοσμένων στο πνεύμα του σήμερα και τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, έτσι ώστε να μην πρόκειται για μια απλή αντιγραφή του παρελθόντος, αλλά για μια δυναμική επανεμφάνισή τους στο παρόν και φυσικά στο μέλλον. Μια επανεμφάνιση, η οποία σέβεται και τηρεί το πνεύμα και το ύφος του παραδοσιακού, ανοίγοντας όμως και το δρόμο προς το μοντέρνο. Με την ανωτέρω λογική, αφενός όλες οι τέχνες λόγου και εικόνας είναι παρούσες, συνδυάζοντας τον ήχο και τη μουσική με τον πηγαίο προφορικό λόγο και με την οπτική πανδαισία. Αφετέρου όμως, το προνόμιο αυτού του συνδυασμού είναι ότι κάθε παράσταση θα είναι ίδια και συνάμα διαφορετική, καθώς θα προσαρμόζεται στη δυναμική του κοινού της και μέσα από την αλληλεπίδραση θα γεννιέται και θα πεθαίνει την ίδια στιγμή, για να ξαναγεννηθεί την αμέσως επόμενη φορά, χωρίς να αλλάξει ως προς την ουσία της, αλλά δένοντας το «είναι» της με το «είναι» του εκάστοτε νέου χώρου της.

 thumbnail DSC02304 DxO

                                                                                                   Θώμας Αγραφιώτης 

 

 

Επιλέξατε να ταξιδέψετε και στην επαρχία. Πιστεύετε ότι στην χώρα μας η επαρχία και οι καλλιτεχνικές της ανάγκες παραγκωνίζονται;

ΚΑΤΣΟΥΔΑ: Σαν stand up comedian κάνω πολλές παραστάσεις στην Περιφέρεια και αυτό που παρατηρώ είναι ότι υπάρχει 2 ταχυτήτων αντιμετώπιση όσον αφορά στις καλλιτεχνικές ανάγκες. Οι μεγάλες πόλεις και τα αστικά κέντρα δεν παραγκωνίζονται ιδιαίτερα, μιας και είναι πάντα στην ατζέντα του εκάστοτε καλλιτέχνη. Από την άλλη τα πιο μικρά ή τα πιο απομακρυσμένα μέρη είναι αυτά που πραγματικά δεν τους προφέρεται η πρόσβαση στην καλλιτεχνική δραστηριότητα.

 

Το μπουλούκι έχει συνδεθεί με μια μορφή λαϊκής τέχνης. Πιστεύετε ότι η πραγματική τέχνη πρέπει να μπορεί να βρει απήχηση στα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα;

ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ: Η λαϊκή τέχνη του μπουλουκιού έχει μέσα της το στοιχείο της γνησιότητας. Από την άλλη, ανάμεσα στις τέχνες δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση και διαχωρισμός. Όλες οι τέχνες έχουν μέσα τους το στοιχείο που μπορεί να συγκινήσει τον κάθε άνθρωπο, οποιασδήποτε ηλικίας και οποιασδήποτε κοινωνικής θέσης. Και αυτό το στοιχείο δεν είναι άλλο από την ποιότητα αφενός και από την εντιμότητα αφετέρου του καλλιτέχνη απέναντι στον κάθε θεατή, μια εντιμότητα βγαλμένη μέσα από την ψυχή του λαού. Απόδειξη ίσως για αυτό είναι οι παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, που έχουν αγκαλιαστεί από το σύνολο του ελληνικού λαού και από όλα τα κοινωνικά του στρώματα. Και πρόγονος αυτού του λαϊκού κινηματογράφου δεν είναι άλλος από τις τέχνες των μπουλουκιών, που υπηρετήθηκαν άλλωστε και από τους ίδιους τους συντελεστές της κινηματογραφικής τέχνης, αποδεικνύοντας έτσι πως η γνήσια τέχνη απευθύνεται στους πάντες.

 

Τι έχει να προσφέρει ένα σύγχρονο «μπουλούκι» στο φετινό ιδιαίτερο καλοκαίρι;

ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ:Έχει να προσφέρει ένα μήνυμα ελπίδας, ανανέωσης και επιστροφής σε όλα αυτά που προσωρινά χάσαμε, μέσα από τη μαγεία των τεχνών του χθες, σε μια αρμονική συνύπαρξη στο παρόν και με όραμα το μέλλον. Και το Meta-Μπουλούκι τολμά να ατενίσει αυτό το μέλλον, προσφέροντας ψυχαγωγία και αγάπη στο λαό και μαζί και ένα καλλιτεχνικό μήνυμα αντίστασης και πάλης.

 

Πέμπτη 22 Ιουλίου 2021, 20:30

mέta - μπουλούκι
Lab art yard (Πολυχώρος Τσαλαπάτα) - Βόλος

 

Αν η καθημερινότητα μας συνοδεύεται πλέον αναγκαία από ιούς, κρούσματα, εμβόλια και μολύνσεις, κι αν η τραγικότητα της κατάστασης μοιάζει, συχνά, με μαύρη κωμωδία, ο Γιώργος Γεωργόπουλος έπλασε ένα σενάριο γεμάτο ιούς και λοιπά δαιμόνια πολύ πριν την παρατεινόμενη πανδημία. Και μοιάζοντας να έχει αντικατοπτρίσει την τραγικωμικότητα του σήμερα πριν από μας για εμάς, πλάθει μία μαύρη κωμωδία που «πιάνει» ανά σημεία την ουσία της 7ης τέχνης.

de thelo na gino disarestos2 texnes plus

Εμπνεόμενος από έναν ιό σεξουαλικώς μεταδιδόμενο που οδηγεί, όμως, στον θάνατο μόνο γυναίκες, θέτει στο επίκεντρο του, τον Άρη ένα μεγαλοστέλεχος εταιρείας, έναν σεξουαλικά αχαλίνωτο, συναισθηματικά (σχεδόν) «ανάπηρο» γιάπη κλασικής κοπής, με τον Όμηρο Πουλάκη σε μια υπέροχη ερμηνεία. Έναν, όμως, Άρη που μετά από εντολή των γιατρών θα πρέπει να επιδοθεί στην αναζήτηση των σεξουαλικών του συντρόφων των 4 τελευταίων ετών για να τις ειδοποιήσει για την πιθανότητα νόσησης τους από τον νέο θανατηφόρο ιό. Μέσα, λοιπόν, από το ταξίδι στο παρελθόν και τα πεπραγμένα του Άρη, ο Γεωργόπουλος βρίσκει την ευκαιρία να μιλήσει ανοιχτά και απόλυτα κωμικά για την συναισθηματική αποξένωση και την μοναξιά ως τον ιό με τα περισσότερα κρούσματα παγκοσμίως και ως μία ανυποχώρητη και σφοδρή πανδημία.

Με το σενάριο των Γεωργόπουλου και Φακίνου να λειτουργεί άρτια σε όλα σχεδόν τα επίπεδα πλην ενός βιαστικού και εύκολου φινάλε μιας ιστορίας με μπόλικο -ακόμα- κινηματογραφικό ψωμί για «παπάρα» στα άδυτα των χαρακτήρων της, η σκηνοθεσία επενδύει σε ένα σύμπαν αποστείρωσης (και) από συναίσθημα. Με μία, λοιπόν, σκηνοθετική αισθητική κι επιλογή νεκρή από συναίσθημα κι από εντάσεις κι εξάρσεις που προσεγγίζει τα νερά της (πλέον) παράδοσης του weird, καταφέρνει να μην χαρίσει στις αφηγηματικές του κορυφώσεις την συναισθηματική δόνηση και ταύτιση που επιφύλασσε στον εαυτό του το ίδιο του το σενάριο.

Συμπερασματικά, είναι μια απόλυτα διασκεδαστική ταινία που κλείνει το κινηματογραφικά της μάτι στον Τζάρμους που αγαπάμε, αντιμετωπίζοντας με σεβασμό τις κινηματογραφικές της καταβολές και τολμώντας να ανανεώσει εκφραστικά μέσα και κινηματογραφικές φόρμες.

3/5

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη 

 

Μια κάποια εγχώρια εκδοτική «παράδοση» θέλει την συντριπτική πλειοψηφία των έγκριτων  εκδοτικών οίκων να βρίσκονται στην Αθήνα πέριξ του Κολωνακίου και των Εξαρχείων. Πιστοί, λοιπόν, στις προσφιλείς τους παραδόσεις, (και όχι (;) έρμαια της παντελούς άγνοιας τους ή της συντονισμένης σπίλωσης υπολήψεων και σκληρής δουλειάς) η «Καθημερινή» δια στόματος Τάκη Θεοδωρόπουλου και η ιστοσελίδα  athensreviewofbooks.com/ δια στόματος Μανώλη Βασιλάκη αποδεικνύοντας εμπράκτως την απόλυτη σχετικότητα της προσωπικής τους ηθικής προέβησαν τις τελευταίες ημέρες σε μια χυδαία συκοφάντηση των εκδόσεων και του λογοτεχνικού περιοδικού «Θράκα» με έδρα την Λάρισα. Αγνοώντας, προφανώς, την προσφορά των εκδόσεων στο σύνολο της εγχώριας ποίησης, η οποία πιστοποιείται από πληθώρα λογοτεχνικών βραβείων, από την διοργάνωση του Πανθεσσαλικού Φεστιβάλ Ποίησης και φυσικά από την στήριξη εκ μέρους όλων των τοπικών φορέων, χωρίς ίχνος ένδειας αφήνουν ανοιχτά υπόνοιες περί της χρήσης της επιδότησης που έλαβε ο εν λόγω εκδοτικός οίκος από το Υπουργείο Πολιτισμού. Βασιζόμενοι, λοιπόν, στην ονοματοδοσία του οίκου ο οποίος ,καθώς έχει λεχθεί, ονομάστηκε «Θράκα» λόγω της γέννησης ιδεών και λόγω των πολιτισμικών ανταλλαγών οι οποίες συνάπτονται πάνω από ένα πιάτο μεζέδων ψημένων στην θράκα, επισημαίνει πως το ποσό των 18.000 (και όχι 7.000 όπως ήταν το πραγματικό ποσό της εν λόγω επιχορήγησης) δόθηκε στην εν λόγω ΑΜΚΕ προς πόση τσίπουρου και βρώση μεζέδων. Η όποια, λοιπόν, αδυναμία κατανόησης της συνεισφοράς των διαπροσωπικών επαφών και ανταλλαγών πάνω από ένα πιάτο φαγητό αφήνει ανοιχτό το πεδίο της άποψης (μας) ότι οι εν λόγω δημοσιογράφοι, κατά την διάρκεια τέτοιων συναθροίσεων, αναλώνονται ,μονάχα, σε συζητήσεις περί της ποιότητας του ακριβού κρασιού και των όποιων τηλεοπτικών (υπό)προϊόντων.

 Επιστρέφοντας στις δράσεις του εκδοτικού οίκου Θράκα και στην προσπάθεια σπίλωσης του έργου του, όπως επισημαίνει στην προσωπική του σελίδα στο Facebook, ο εκδότης και ποιητής Θάνος Γώγος: «Η αλήθεια είναι πως η  Θράκα έλαβε 7.000 ευρώ από τη Διεύθυνση Γραμμάτων (και όχι 18.000 όπως ισχυρίζεται το άρθρο) επιχορήγηση για το μοναδικό πρόγραμμα residency στην Ελλάδα (Ulysses Shelter)που εκτός των μεταφορικών και της δωρεάν διαμονής πληρώνει τους νέους λογοτέχνες και τους μεταφραστές που συμμετέχουν (700 ευρώ ανά διαμονή). Είναι ένα Project στο οποίο συνεργαζόμαστε με έγκριτους λογοτεχνικούς φορείς από 4 άλλα Ευρωπαϊκά κράτη. Είναι ένα πρόγραμμα που υποστηρίζεται και από την Ε.Ε. (Creative Europe) αλλά και από τα υπουργεία πολιτισμού και τις πρεσβείες των συγκεκριμένων χωρών. Δεν είναι λοιπόν για τσίπουρο και μεζέδες αλλά για ένα πρόγραμμα που πέρασε με πολύ υψηλή βαθμολογία τα κριτήρια Ε.Ε. (Creative Europe)».

Αντιλαμβανόμενοι πως ο μηχανισμός των fake news και του κιτρινισμού αποτελεί πλέον άριστα διαρθρωμένο και αναπόσπαστο μηχανισμό πολιτικών πρακτικών, οι συνεργάτες και οι συγγραφείς των εκδόσεων «Θράκα» αναμένουν -ακόμη- την απόσυρση των εν λόγω ισχυρισμών και την απόλυτη μεταμέλεια των δύο δημοσιογράφων για την ανήθικη αυτή επίθεση.

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη

Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

Αν ο φετινός χειμώνας ήταν μια χρονιά που το θέατρο έλαμψε δια της απουσίας και των σκανδάλων του, η Επίδαυρος και τα ανοιχτά θέατρα δηλώνουν έτοιμα να υποδεχτούν κοινό και καλλιτέχνες και να ξανά-χαρίσουν στο θέατρο την λάμψη που του αξίζει.

Σε ένα από τα λίγα μη-βροχερά Σαββατοκύριακα του Ιουνίου συναντήθηκα με τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο στο άλσος Παπάγου, εκεί ανάμεσα στο πευκοδάδος και στο άπλετο φως του πρωινού απολαύσαμε μια κουβέντα εφ' όλης της ύλης.

Η συζήτηση δεν θα μπορούσε να μην ξεκινήσει από την «Ιφιγένεια εν Ταύροις» που θα ξεκινήσει την περιοδεία της από την Επίδαυρό (2,3,4 Ιουλίου), μ' ένα σπουδαίο θίασο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη. Στην παράσταση ο Προμηθεάς θα ερμηνεύσει τον Πυλάδη. Ο ίδος δεν διστάζει να μιλήσει για το «βάρος» της κριτικής στους ώμους των νέων ηθοποιών, τον Μάρκο Σεφερλή, τον κανιβαλισμό των φετινών σκανδάλων στον κόσμο του θεάτρου αλλά και πόσο υπέροχα σουρεάλ είναι να συνεργάζεται με την Χαρούλα Αλεξίου. Εξάλλου η σχέση του με τον σουρεαλισμό, καλά κρατεί από τον χειμώνα, όπου όπως θα μου πει: "Έπαιξα στο ΡΕΞ σ' άδειο θέατρο χωρίς κοινό με 5 λαμπάκια να αναβοσβήνουν. Φρίκη. Εντωμεταξύ είχα πρεμιέρα τη μέρα που συνελήφθη ο Λιγνάδης. Έπαιζα σε ένα άδειο θέατρο, τη μέρα που συνελήφθη ο διευθυντής του Εθνικού ντυμένος τσολιάς.."

promitheas aliferopoulos 2 texnes plus

Η Ιφιγένεια εν Ταύροις έχει πολύ έντονα μέσα της το στοιχείο του νόστου και της επιστροφής στην πατρίδα. Η έννοια της πατρίδας συζητήθηκε πολύ φέτος με αφορμή και τη συμπλήρωση των 200 ετών από το 1821. Τι είναι πατρίδα για σένα;

Αρχικά, πατρίδα είναι εκεί που νιώθεις σπίτι. Και σίγουρα μετράει πάρα πολύ το πως έχεις βιώσει τον κόσμο ως παιδί. Ως παιδιά είμαστε πολύ συχνά σε μια διαλογιστική κατάσταση πολύ συντονισμένοι με το τώρα. Και ό,τι ζούμε εντυπώνεται πολύ ισχυρά μέσα μας. Πιο ισχυρά κι απ’ ό,τι μας λένε, απ’ ό,τι μας μαθαίνουν. Γι’ αυτό νομίζω ότι είναι και κάτι που μεταβάλλεται και πολύ δύσκολα. Ακόμα κι αν περάσεις πολλές εμπειρίες σε μια άλλη χώρα μπορεί να παραμείνει η αίσθηση της πατρίδας σου.

Γιατί η Ιφιγένεια εν Ταύροις σήμερα;

Αυτά τα έργα έχουν κάποια θέματα που είναι διαχρονικά, γι’ αυτό και έχει επιζήσει το είδος της αρχαίας τραγωδίας μέχρι σήμερα. Η ανάγκη για να συνυπάρξεις με την ρίζα, ας πούμε, σε ξεπερνάει κάπως. Η Ιφιγένεια με τον Ορέστη στην αλήθεια είναι δύο σχεδόν άγνωστοι. Έχουν συνυπάρξει μόνο πολύ μικροί και ο ένας θυμάται τον άλλο πολύ αχνά. Και ξαφνικά βρίσκονται και νιώθουν ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα της ζωής τους. Αυτό είναι αρχετυπικό. Είναι στο θυμικό. Όπως το υιοθετημένο παιδί που το παράτησαν οι γονείς του ψάχνει με λύσσα να βρει τους γονείς του, τους γονείς που το παράτησαν. Και το κομμάτι της φιλίας στο έργο είναι πάρα πολύ σημαντικό. Επειδή έχω τρέλα με τους αρχαίους πολιτισμούς, μου κάνει εντύπωση ότι αυτά που κάνουμε εμείς, κάτι «bro», κάτι «αδελφός από άλλη μάνα», υπήρχαν και τότε. Ο Ορέστης αυτό λέει «Είμαστε αδέρφια από τη ζωή».

 promitheas7 texnes plus

"Εγώ, ας πούμε, τον Σεφερλή τον θαυμάζω. Ο κόσμος γελάει και πηγαίνει να τον δει και να τον ξαναδεί. Γιατί να μην γελάς με οτιδήποτε; Δεν είναι κακό. Γελοίο είναι. Πιο πολύ με ενοχλεί που σαπουνόπερες ξαφνικά αποκτούν επίπεδο και θεωρούνται υψηλές υποκριτικές αυτές που κατατίθενται εκεί. Και πάλι δεν θυμώνω. Αλλά είναι σημαντικό να ξέρουμε τι λέμε."

Ως καλλιτέχνης πώς βιώνεις το κομμάτι της επαγγελματικής κριτικής στην δουλειά σου;

Η κριτική στην τέχνη, για μένα, είναι λίγο περιττή. Γιατί είναι υποκειμενική. Το ίδιο πράγμα που με αφήνει παγερά αδιάφορο εσένα σε κάνει να θέλεις να σκίσεις τα ρούχα σου. Πώς να κρίνεις οτιδήποτε όταν υπάρχει ανάγκη γι’ αυτό στην κοινωνία; Υπάρχει, ας πούμε, ανάγκη και για ελιτισμό και για λαϊκισμό γιατί έτσι είναι η κοινωνία.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι η σκληρή κριτική. Γιατί κάποιος το πόνημα κάποιου άλλου πρέπει να το κράξει; Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί να εξοργίζεσαι με κάτι καλλιτεχνικό. Δεν σου το επιβάλλει κανείς. Καταλαβαίνω να εξοργιστείς με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της κυβέρνησης γιατί σου το επιβάλλουν.

Εγώ, ας πούμε, τον Σεφερλή τον θαυμάζω. Ο κόσμος γελάει και πηγαίνει να τον δει και να τον ξαναδεί. Γιατί να μην γελάς με οτιδήποτε; Δεν είναι κακό. Γελίο είναι. Πιο πολύ με ενοχλεί που σαπουνόπερες ξαφνικά αποκτούν επίπεδο και θεωρούνται υψηλές υποκριτικές αυτές που κατατίθενται εκεί. Και πάλι δεν θυμώνω. Αλλά είναι σημαντικό να ξέρουμε τι λέμε.

Τώρα, όσον αφορά το θέατρο, αυτό το επιλέγεις. Οπότε γι’ αυτό δεν πρέπει και να θυμώνεις. Αν κάτι θα θέλαμε να είναι καλύτερο, αυτό είναι η τηλεόραση. Στο θέατρο πάλι η κριτική παίζει σημαντικό ρόλο. Επιβάλλει συνειδήσεις. Σου λέει αυτό είναι κουλτούρα. Εκθειάζεται ένας σκηνοθέτης και τον ακολουθούμε σαν να είναι μεσσίας. Ή έναν νέο ηθοποιό τον κάνουνε θεό με δύο παραστάσεις. «Αυτός είναι ο νέος Χορν». Πόσοι ήταν οι νέοι Χορν; Έτσι του βάζεις ένα τεράστιο βάρος στους ώμους. Αν ένα πράγμα πρέπει να έχουμε ελεύθερο οι ηθοποιοί είναι η ελευθερία να τα θαλασσώσουμε. Και σου μιλάει ένας άνθρωπος που φοβάται να κάνει πράγματα στα οποία μπορεί και να μην είναι καλός. Και παλεύω για να μη με νοιάζει αυτό. Αλλά αυτά μας τα επιβάλλει η κοινωνία συνέχεια. Είναι τρομερή πίεση.

promitheas aliferopoulos 3 texnes plus

"Στο θέατρο πάλι η κριτική παίζει σημαντικό ρόλο. Επιβάλλει συνειδήσεις. Σου λέει αυτό είναι κουλτούρα. Εκθειάζεται ένας σκηνοθέτης και τον ακολουθούμε σαν να είναι μεσσίας. Ή έναν νέο ηθοποιό τον κάνουνε θεό με δύο παραστάσεις. «Αυτός είναι ο νέος Χορν». Πόσοι ήταν οι νέοι Χορν; "

 

 

Πώς είναι να παίζεις με τη Χαρούλα Αλεξίου;

Είναι σουρεάλ να παίζεις με τη Χαρούλα. Έχουμε ένα γκρουπ στο viber για την παράσταση. Όταν βλέπω στο γκρουπ «Χαρούλα is typing» σταματάω ό,τι κάνω. Λέω όπα παιδιά… Χαρούλα is typing. Όταν βγήκαμε πρώτη φορά σε ανοιχτό χώρο και κράτησε μικρόφωνο νόμιζες ότι θα ακούσεις … «Θεός αν είναι». Πέρα απ’ όλα αυτά έχει αυτό που έχουν πολλοί μεγάλοι άνθρωποι. Είναι πολύ απλή, καθόλου ελιτίστρια και με αυτοσαρκασμό. Σε μια κουβέντα που λέγαμε θεατρο-ιστορίες εκείνη μας είπε ότι ένα γνωστό τραγούδι δεν το έχει τραγουδήσει ποτέ σωστά. Και ήταν πολύ αστείο γιατί εμείς ξέραμε τι λέει παρακάτω. Και μας λέει τότε «ναι, αλλά αυτό νοηματικά δεν πάει πουθενά». Νιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκα κάπου με τη Χαρούλα που είναι εκτός του περιβάλλοντος μου και αλλιώς δεν θα την γνώριζα ποτέ. Και, έχω να σου πω, ότι όταν κάναμε την πρώτη ανάγνωση, η Χαρούλα ήταν αυτή που με δόνησε περισσότερο.

 

"Είναι σουρεάλ να παίζεις με τη Χαρούλα. Έχουμε ένα γκρουπ στο viber για την παράσταση. Όταν βλέπω στο γκρουπ «Χαρούλα is typing» σταματάω ό,τι κάνω. Λέω όπα παιδιά… Χαρούλα is typing. Χθες που βγήκαμε πρώτη φορά σε ανοιχτό χώρο και κράτησε μικρόφωνο νόμιζες ότι θα ακούσεις … «Θεός αν είναι»."

 

Πώς βίωσες το κομμάτι των σκανδάλων φέτος δουλεύοντας στο Εθνικό Θέατρο το χειμώνα;

Δεν είμαι σίγουρος αν όντως το θέατρο θα το πληρώσει όλο αυτό που έγινε. Ο κόσμος ήδη ξεχνάει. Και δεν θα εκπλαγώ αν δω και κάποιους από αυτούς στη σκηνή. Όταν δούλευα το χειμώνα στο Εθνικό και από την Ομόνοια μέχρι το Χολαργό με σταματούσανε δύο μπλόκα για να ελέγξουν τις άδειες κυκλοφορίας, όταν στο δεύτερο μπλόκο που με σταματήσανε μια μέρα -και μου γύρισε λίγο το μάτι- ένας μπάτσος μου έκανε μια χειρονομία λέγοντας «εσείς εκεί στο εθνικό…», ήταν κάπως ενοχλητικό. Όμως, δεν εξοργίστηκα. Περισσότερο ενοχλήθηκα γιατί έπρεπε να βγάλω το γάντι της μηχανής για να βγάλω το κινητό. Ήταν κάπως πρακτικό όλο το θέμα. Κατά τα άλλα το βρήκα και λίγο κωμικό. Είναι καλό να βλέπεις και τα πράγματα λίγο κωμικά. Εκείνη την ώρα απλώς κούνησα το κεφάλι. Σίγουρα πάντως το να βγάζουν συμπεράσματα και να σε ομαδοποιούν είναι ενοχλητικό. Όμως, έχω την αίσθηση ότι αυτοί που έχουν το μυαλό μπορούν να κάνουν την απλή σκέψη ότι αυτά μόνο στο χώρο μας βγήκαν. Και αυτό μόνο να τιμήσει το χώρο μας μπορεί. Γιατί δεν βλέπω τους δημοσιογράφους να βγάζουν στη φόρα αυτά που γίνονται, τους πολιτικούς, τους νομικούς, τους γιατρούς, τους καθηγητές πανεπιστημίου όπου υπάρχουν ιστορίες γνωστές όσο και οι δικές μας. Και οι δικές μας δεν ήταν όλες γνωστές. Γιατί ξέρεις, αυτά που είναι εγκληματικά κανείς δεν τα μοιράζεται με τους φίλους του. Γιατί την πληρώνουν και οι φίλοι σ’ αυτές τις ιστορίες. Υπάρχουν ιστορίες που είναι για κάποιους το απόλυτο σκοτάδι τους. Και τους ηδονίζει και λίγο που είναι το απόλυτο σκοτάδι τους.

promitheas aliferopoulos 4 texnes plus

Υπάρχει κάτι που να σε σόκαρε πιο πολύ;

Πιο πολύ με σόκαρε η ανθρωποφαγία από τους ίδιους τους ανθρώπους του χώρου μας. Παρόλο που φυσικά και είμαι με τα θύματα, είναι απάνθρωπο και κανιβαλιστικό να στήνεις κρεμάλες στα σόσιαλ μίντια. Και με μία μεγάλη επιπολαιότητα. Και επειδή ξέρω και κάποιους από αυτούς τους «ήρωες» βλέπω και την υποκρισία. Εγώ ξέρω ότι δεν έχω κακοποιήσει κανέναν γιατί δεν παίζει στο σύστημα μου. Οπότε τι να βγω να φωνάξω; Εγώ ντρέπομαι να βάλω τη μούρη μου σε μια φωτογραφία που θα λέει είμαστε όλοι μαζί. Πού είμαστε όλοι μαζί; Τη ματαιοδοξία μου δεν τρέφω πάλι; Μιλήστε εσείς που έχετε κάτι να πείτε. Αυτή η σκληρότητα της ομαδοποίησης με τρομάζει. Λύση είναι να πας να πεις σε αυτόν που θυματοποιείται «αν θες να κάνουμε κάτι μαζί γι’ αυτό, εγώ θα σε στηρίξω.». Αυτό είναι μία πράξη πραγματική. Απ’ την άλλη βλέπεις τόσο πολύ να πηγαίνουν να επωφεληθούν απ’ αυτό για να πάρουν τις ισχυρές θέσεις τα επόμενα χρόνια. Και επειδή πλησιάζει και η δικιά μου γενιά να μπορεί πλέον να πάρει ισχυρές θέσεις το βλέπω ακόμα πιο έντονα.

"Εγώ ντρέπομαι να βάλω τη μούρη μου σε μια φωτογραφία που θα λέει είμαστε όλοι μαζί. Πού είμαστε όλοι μαζί; Τη ματαιοδοξία μου δεν τρέφω πάλι; "

 

Μεγάλος λόγος γίνεται και για την πολιτική ορθότητα…

Τελευταία με έχει πιάσει μια μανία να κάνω standupcomedy. Και επειδή το χιούμορ είναι για μένα κάτι ιερό πιστεύω ότι η πολιτική ορθότητα είναι η νέα μάστιγα. Συμφωνώ, βέβαια, ότι χρειάζεται για να φύγουν κάποια πράγματα, όπως το πως μιλούσαν οι άνθρωποι. Η επανάσταση, όμως, μέσω των σόσιαλ μίντια με κάνει και γελάω πάρα πολύ. Επανάσταση με hashtag είναι κάτι που μου φαίνεται πάρα πολύ αστείο.

 promitheas6 texnes plus

Πώς θα είναι η Επίδαυρος με λιγότερο κοινό;

Το ένιωσα όταν έπαιξα στο Ρεξ πώς είναι να παίζεις σε άδειο θέατρο χωρίς κοινό με 5 λαμπάκια να αναβοσβήνουν. Φρίκη. Εντωμεταξύ είχα πρεμιέρα τη μέρα που συνελήφθη ο Λιγνάδης. Έπαιζα σε ένα άδειο θέατρο, τη μέρα που συνελήφθη ο διευθυντής του Εθνικού ντυμένος τσολιάς. Δεν υπήρχε αυτό. Όταν με πήρε ο Νανούρης η πρώτη αίσθηση που μου ήρθε ήταν η ζεστή πέτρα και ο κόσμος με τα πολύχρωμα ρούχα που είναι σαν μπουγάδα. Το χειροκρότημα που φτάνει με καθυστέρηση. Όχι στο τέλος, στην αρχή. Αυτή η ανατριχίλα, που βγαίνεις και λες «ωχ τι γίνεται». Ο γκιώνης που ακούγεται. Είναι μαγικό. Είμαστε τρομερά τυχεροί που ως Έλληνες ηθοποιοί έχουμε την τύχη να παίζουμε σ’ αυτό το θέατρο. Ο θίασος ήταν επίσης ένα καλός λόγος. Με κάποιους είμαστε κοντά ηλικιακά και έχουμε ξαναδουλέψει μαζί. Και, φυσικά, ο Γιώργος ο Νανούρης που έχει μια τρομερή ευγένεια σαν άνθρωπος.

Αυτή η επιστροφή στο θέατρο μετά την πανδημία πώς ήταν για σένα;

Εγώ μέσα σε 14 μήνες έχω δουλέψει στην ουσία 3 μήνες για να κάνω 2 παραστάσεις σε livestreaming χωρίς κοινό. Μόνο και μόνο ότι θα βγούμε από όλο αυτό είναι φοβερό. Χθες βγήκαμε πρώτη φορά σε ανοιχτό χώρο. Η συγκυρία αυτή έστω και με μειωμένο κόσμο είναι ευτυχής. Όμως, ελπίζω να αυξήσουν το ποσοστό. Γιατί στο σινεμά δώσανε 75% και σε μας 50%;Το σινεμά παρότι είναι η τέχνη που λατρεύω πάνω απ’ όλες και θέλω να έχει 75% πληρότητα είναι αυτό που είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα. Τρώνε, πίνουν, καπνίζουν, δε θα φοράει μάσκα σχεδόν κανείς. Στο θέατρο δεν μιλάς, δεν τρως, δεν πίνεις. Και δη στα αρχαία θέατρα. Δεν υπάρχει λογική πίσω από αυτό. Θα ήθελα αν μπορούν να μας το εξηγήσουν.

promitheas aliferopoulos 5 texnes plus

Ακούστηκαν δηλώσεις από συνάδελφο σου εναντίον, με ένα τρόπο, των μικρών σκηνών…

Αρχικά, νομίζω ότι οι άνθρωποι παρεξηγούνται εύκολα. Οι μικρές σκηνές, σίγουρα, έχουν να προσφέρουν. Η υπερπροσφορά σκηνών, όμως, έχει βλάψει το θέατρο και πάνω απ’ όλα η υπερπροσφορά θέσεων στις δραματικές σχολές. Θα έπρεπε όλες οι δραματικές σχολές να έχουν πιο αυστηρά κριτήρια. Να έχουν, ας πούμε, όλες εξετάσεις. Όπως σε όλα τα επαγγέλματα έτσι και στο δικό μας θεωρώ ότι υπάρχουν κάποια προαπαιτούμενα. Δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω ποια είναι αυτά. Ας τα βρουν αυτοί που τα ξέρουν. Όμως, δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη η παραγωγή νέων ηθοποιών, όπως δεν μπορεί να είναι για καμία επιστήμη. Δε βγάζεις άπειρους γιατρούς, υπάρχουν κάποια κριτήρια. Έτσι το κοινό διασκορπίζεται και είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει κανείς.

Για τις μικρές σκηνές αυτό που πιστεύω είναι ότι όταν κάνεις κάτι χωρίς να σου είναι απαραίτητο να κάνεις επιτυχία μπορείς να παράξεις κάτι πιο ρηξικέλευθο. Θεωρώ ότι το κράτος πρέπει να στηρίζει τέτοιες προσπάθειες. Παλιότερα πολλά μικρά θέατρα ήταν κρατικοδίαιτα. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτό παγιωνόταν και έπαιρνε ο ίδιος σκηνοθέτης επιχορήγηση για 25 χρόνια. Ένα κράτος πρέπει να στηρίξει το νέο μυαλό που δεν θα του αποδώσει χρήματα αύριο αλλά θα του αποδώσει μεθαύριο. Που θα περάσει μια αλλαγή στην κοινή κουλτούρα.

 promitheas aliferopoulos 6 texnes plus

"Για τις μικρές σκηνές αυτό που πιστεύω είναι ότι όταν κάνεις κάτι χωρίς να σου είναι απαραίτητο να κάνεις επιτυχία μπορείς να παράξεις κάτι πιο ρηξικέλευθο."

Τι πιστεύεις ότι θα έχει ανάγκη το κοινό αν ανοίξουν τα θέατρα τον Οκτώβριο;

Είμαι σίγουρος ότι οι ανάγκες του κοινού θα είναι διαφορετικές. Σε πολύ κόσμο βλέπω μία ενδοσκοπική τάση που είναι πολύτιμη. Και, ειδικά, σε καλλιτέχνες του θεάτρου που μείνανε σπίτι. Γι’ αυτό και αυτό το διάστημα βγήκανε όλα αυτά για μας. Είναι πολύ απλό γιατί βγήκανε τώρα. Κάτσανε σπίτι τους οι άνθρωποι, αντιμετωπίσανε τα θηρία τους και είπανε τώρα θα τα βγάλω. Οι γιατροί τι να βγούνε να πούνε αυτή την περίοδο; Δεν έχω, όμως, ιδέα σε τι θα πάμε. Πολλοί συνάδελφοι προσπαθούμε να αναγνώσουμε τι θα είναι το μετά. Αν ακούσουμε την δική μας ανάγκη και όχι πράγματα που απλώς θα πιάσουνε, θα καταφέρουμε να το επικοινωνήσουμε. Το θέατρο είναι ζωντανό. Το κοινό δεν αντιλαμβάνεται μόνο την υποκριτική ή τη σκηνοθεσία ή την σκηνογραφία, αντιλαμβάνεται έναν παλμό που νιώθει την ώρα που παίζεται η παράσταση. Αν εμείς παλλόμαστε σε ωραίες συχνότητες πιστεύω ότι αυτό πάντα περνάει.

 promitheas aliferopoulos 7 texnes plus

"Το θέατρο είναι ζωντανό. Το κοινό δεν αντιλαμβάνεται μόνο την υποκριτική ή τη σκηνοθεσία ή την σκηνογραφία, αντιλαμβάνεται έναν παλμό που νιώθει την ώρα που παίζεται η παράσταση. Αν εμείς παλλόμαστε σε ωραίες συχνότητες πιστεύω ότι αυτό πάντα περνάει."

 

Ιφιγένεια η εν Ταύροις

του Ευριπίδη

 

Μετάφραση Γιώργος Ιωάννου

Σκηνοθεσία Γιώργος Νανούρης
 
Μουσική Άγγελος Τριανταφύλλου
 
Φωτισμοί Αλέκος Γιάνναρος
 
Σκηνικά Μαίρη Τσαγκάρη
 
Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
 
Βοηθός σκηνοθέτη Γιώργος Παπαδάκης
 
Βοηθοί μουσικού Στέλλα Ζιοπούλου, Αρχοντούλα Μαρούση, Μαργαρίτα Χαλακατεβάκη
 
Βοηθός σκηνογράφου Κατερίνα Σιώσιου
 
Τρισδιάστατος σχεδιασμός σκηνικού Γιώργος Κατσούγκρης
 
Κατασκευή γυναικείων κοστουμιών Moutaki
 
Παίζουν Λένα Παπαληγούρα (Ιφιγένεια), Μιχάλης Σαράντης (Ορέστης), Νίκος Ψαρράς (Θόας), Πυγμαλίων Δαδακαρίδης (Αγγελιοφόρος), Προμηθέας Αλειφερόπουλος  (Πυλάδης), Κίττυ Παϊταζόγλου (Κορυφαία Χορού) και η Χάρις Αλεξίου (Αθηνά)
 
Χορός Νικόλ Κουνενιδάκη, Μαρία Κωνσταντά, Άννα Κωνσταντίνου, Δανάη Πολίτη, Βιβή Συκιώτη,  Αρετή Τίλη
 
Παραγωγή Το ΘΕΑΤΡΟ
 
Διεύθυνση παραγωγής Θεοδώρα Καπράλου
 
Επικοινωνία & Δημόσιες σχέσεις Όλγα Παυλάτου
 
Διαφήμιση - Social media Renegade Media/Βασίλης Ζαρκαδούλας

 

 afisa ifigenia

 

 

Διαβάστε επίσης: 

 

Λένα Παπαληγούρα: «Όλοι Οι Ηθοποιοί Γνωρίζουμε Τι Έχουμε Καταφέρει Σε Μια Παράσταση, Δεν Χρειαζόμαστε Τις Κριτικές»

 

Γιώργο Νανούρη, Γιατί Γκρέμισες Το Θέατρο Αποθήκη;

 

Κίττυ Παϊταζόγλου: «Στην Ελλάδα Τα Πράγματα Γίνονται Από Ενθουσιασμό, Λαχτάρα Και Με Πολύ Προσωπικό Κόστος».

 

Αν τα καλοκαίρια έχουν πάντα μια δόση νοσταλγίας για (αδικό)χαμένα νιάτα, για παγωτά που (κάποτε) μετρούσαμε και για κοχύλια που (κάποτε) μαζεύαμε, τότε τα θερινά σινεμά συντονίζονται με τις κεραίες της νοσταλγίας και μας χαρίζουν κάθε χρόνο αφειδώς ταξίδια σε περασμένα κινηματογραφικά μεγαλεία.

 

Ερωτική Επιθυμία

Στην ,ίσως, καλύτερη ταινία μιας φιλμογραφίας γεμάτης αριστουργήματα ο Γουον Καρ Βάι, το 2000, (παρ)ακολουθεί την γέννηση ενός πλατωνικού πάθους. Γείτονας και γειτόνισσα αμφότεροι γοητευτικοί πλην παντρεμένοι συνειδητοποιούν ότι ο σύζυγος της γειτόνισσας διατηρεί δεσμό με την σύζυγο του γείτονα. Κι αν η πρώτη αντίδραση θα ήταν μια κάποια μελοδραματική κορώνα για προδοσίες και «πεταμένα» χρόνια, στο σύμπαν του Γουον Καρ Βάι, η απάντηση είναι ο έρωτας. Ένας έρωτας που ξεκινά αθόρυβα πλην συναισθηματικά ισχυρά. Εδώ, ο Γουον Καρ Βάι κινηματογραφεί κινήσεις, πρόσωπα και σιωπές καταφέρνοντας να προσεγγίσει την ίδια την ουσία του έρωτα και να την φέρει στο κινηματογραφικό θερινό μας πιάτο ολοζώντανη και σπαρταριστή.

Κραυγές και Ψίθυροι

Ο κινηματογραφικός θεός Ίνγκμαρ Μπέργκμαν πιάνει στα χέρια του, εδώ, το 1972, άλλη μία τραγική οικογενειακή ιστορία. Στις αρχές του 20ου αιώνα η πλούσια πλην βαριά ασθενής, Agnes, δέχεται την επίσκεψη των δύο αδερφών της στην εξοχική της έπαυλη. Η ήδη πένθιμη επίσκεψη μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν η κατάσταση της Agnes χειροτερεύει και οι δύο αδερφές βρίσκονται ανίκανες να συνδράμουν στις τελευταίες στιγμές της θνήσκουσας Agnes. Μια ιστορία για τα οικογενειακά μυστικά που πάντα βρίσκουν τον τρόπο να έρθουν στην επιφάνεια.

Ο Τρελός Πιερό

Αν το καλοκαίρι είναι ένα κάποιο state of mind γεμάτο άμμο κι αλκοόλ, χωρίς σκοπό και στόχο, τότε βρίσκει στον "Τρελό Πιερό" την απόλυτη ενσάρκωση του. Άντρας απολύεται από εταιρεία, συναντά γυναίκα-παλιά ερωμένη και αποφασίζουν να φύγουν. Ένα αυτοκίνητο κάμπριο, λίγο τσιγάρο και η θάλασσα. Ένα ταξίδι από την αρχή -του καλοκαιριού ή της πόλης- στην μέση -της φύσης ή της θάλασσας- για το τέλος -του έρωτα ή του καλοκαιριού. Ο Γκοντάρ, το 1965, με συμμάχους τους αφοπλιστικά υπέροχους Μπελμοντό και Καρίνα μπορούν να σας παρασύρουν σε ένα απόλυτα θερινό ερωτικό σύμπαν.

Ο Ροζ Πάνθηρας

O Μπλέικ Έντουαρντς σκηνοθετεί και ο Πίτερ Σέλερς πρωταγωνιστεί στον πρώτο και θρυλικό «Ροζ Πάνθηρα» του 1963. Ένας διαβόητος κλέφτης διαμαντιών ετοιμάζεται να κλέψει το πολύτιμο διαμάντι ονόματι «Ροζ Πάνθηρας» και την υπόθεση της σύλληψης του αναλαμβάνει ο γκαφατζής Επιθεωρητής Κλουζό. Ο Σέλερς ,όντας -ίσως- ο καλύτερος κωμικός όλων των εποχών, δημιουργεί το πρότυπο του γκαφατζή πλην -σίγουρου για τον εαυτό του- αστυνομικού που θα καταφέρει με απόλυτο σύμμαχο του την τύχη να διαχειριστεί τις πάσης φύσεως αναποδιές και να βγει τελικά νικητής.

Μερικοί το προτιμούν καυτό

Δια χειρός Μπίλι Γουνάιλντερ και εν έτει 1959 εμφανίστηκε στις κινηματογραφικές οθόνες το «Μερικοί το προτιμούν καυτό» και έθεσε σοβαρή υποψηφιότητα για την καλύτερη κωμωδία όλων των εποχών. Δύο άντρες μουσικοί γίνονται αυτόπτες μάρτυρες μαφιόζικου χτυπήματος και για να ξεφύγουν αποφασίζουν να ενταχθούν σε μια γυναικεία μπάντα ντυμένοι γυναίκες. Τζακ Λέμον, Τόνι Κέρτις και Μέριλιν Μονρόε έχουν βρει εδώ μία εκρηκτική χημεία η οποία χωρίς φθηνά κωμικά κόλπα για εκβιαστικά γέλια καταφέρνουν να μας χαρίσουν ένα απόλυτα διασκεδαστικό δίωρο γεμάτο έρωτες, μεταμφιέσεις και νοσταλγία.  

ble veloudo texnes plus

 

Μπλε Βελούδο

Ο Ντέιβιντ Λιντς ,όντας ένας από τους ελάχιστους εν ζωή σκηνοθέτες που τολμά να πειραματίζεται με νόρμες και φόρμες, το 1986 ανανέωσε με ορμή το είδος της ταινίας μυστηρίου. Η απαγωγή του παιδιού μίας διάσημης τραγουδίστριας της νύχτας μπλέκεται με ένα κομμένο αυτί σε ένα λιβάδι και όσα ακολουθούν συνδυάζουν την ατμόσφαιρα φιλμ νουάρ με την προσωπική ,μόνο, κατανόηση των τεκταινόμενων και τον απόλυτο ερωτισμό. Μία ταινία που με σύμμαχο την Isabella Rossellini μπορεί να αποτελέσει το καλοκαιρινό μυστήριο που θα συνοδεύσει μερικά κοκτέιλ ή τσίπουρα.

Μαλχολαντ Ντράιβ

Έχει επανειλημμένα ψηφισθεί η καλύτερη ταινία του 21ου αιώνα, παραδόθηκε το 2001 και πάλι δια χειρός Ντέιβιντ Λιντς. Με 15 χρόνια να τον χωρίζουν από το «Μπλε Βελούδο», ο Λιντς επανήλθε στο είδος της ταινίας μυστηρίου για να μιλήσει για την αναπόφευκτη ανισορροπία μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου με πρόσχημα ένα ατύχημα και μια συνακόλουθη αμνησία. Η επίδοξη ηθοποιός, Μπέτι (Naomi Watts), σαλπάρει για το Χόλιγουντ όπου συναντά την επιζήσασα από ατύχημα Ρίτα (Laura Harring). Αν ψάχνετε για εύκολες απαντήσεις σε θερινά ή μη ερωτήματα ο Λιντς θα σας αφήσει να αποφασίσετε -μόνοι- για τις τύχες των ηρωίδων του και -με παρέα- για την τύχη της επόμενης μπύρας σας.

a woman under the influence texnes plus

Μια γυναίκα εξομολογείται

Ο Τζων Κασαβέτης στην σημαντικότερη ταινία της φιλμογραφίας του αφηγείται το 1974 την ιστορία της Mabel, μιας γυναίκας και μάνας που υποφέροντας από ψυχική ασθένεια προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις οικογενειακές και συζυγικές υποχρεώσεις και στον ίδιο της τον απολωλότα εαυτό. Μία σκληρή ταινία που καταφέρνει να βουτήξει στα άδυτα της γυναικείας ψυχοσύνθεσης και καταπίεσης. Μία ταινία που διαθέτει μία από τις καλύτερες ερμηνείες όλων των εποχών δια ερμηνευτικής χειρός Τζίνας Ρόουλαντς. Και ,εν τέλει, μία ταινία που απηχεί αντιλήψεις και φεμινιστικές ιδεολογίες προοδευτικές ακόμα και σχεδόν μισό αιώνα μετά.

Η ωραία της ημέρας

H Σεβερίν αγαπά τον σύζυγο της, αδυνατεί όμως να συνδεθεί σαρκικά μαζί του. Αποφασίζει, λοιπόν, να βυθιστεί στις ερωτικές της φαντασιώσεις και οδηγείται αργά αλλά σταθερά στην οικειοθελή πορνεία. Ο Μπουνιουέλ, το 1967, ως ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς ανατόμους της αστικής τάξης, έρχεται εδώ ως κινηματογραφικό τρολ να της πετάξει στα μούτρα την ίδια της την αδυναμία να διαχειριστεί τους ρόλους που η ίδια έπλασε για τα μέλη της. Μία ταινία που ισορροπεί ανάμεσα στον ερωτισμό, την ευημερία και την θλίψη της συναισθηματικής αναπηρίας.

 

betty blue texnes plus

Μπέτι Μπλου

Ένας εργάτης και επίδοξος συγγραφέας είναι ερωτευμένος με την Μπέτι. Η Μπέτι είναι οξύθυμη, απρόβλεπτη κι απόλυτα ερωτευμένη. Όταν το οξύθυμο του χαρακτήρα θα αρχίσει να κλίνει προς την τρέλα, ο έρωτας θα αρχίσει να μετατρέπεται σ’ εφιάλτη και η προσπάθεια συντήρησης του σε όνειρο θερινής νυκτός. Ο Ζαν Ζακ Μπενέξ, το 1986, μας χάρισε μία από τις πιο ερωτικές ταινίες στην ιστορία της 7ης τέχνης έχοντας ως απόλυτη πρωταγωνίστρια της ενσάρκωση του πάθους, Μπεατρίς Νταλ. Αν τα καλοκαιρινά βράδια είναι μοιραία ερωτικά, εδώ, το σαρκικό πάθος θα ποτίσει μέχρι και το μπουκάλι της μπύρας.

 

 

Διαβάστε επίσης:

Ποιες Είναι Οι Ταινίες Που Δεν Θα Χάσουμε Με Τίποτα Στα Θερινά Σινεμά; (Μέρος Α') 

Αν ακόμα αναρωτιέστε αν ένας κάποιος κούκος φέρνει την άνοιξη, τότε τα θερινά σινεμά είναι εδώ για να αγνοήσουν τα ερωτηματικά περί κούκων και συναφών πουλιών και να σας διαβεβαιώσουν πως εκείνα -και μόνο εκείνα- φέρνουν το καλοκαίρι.

monday texnes plus

Monday

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος θα βρει την ιδανική ελληνική πατρίδα της νέας του ταινίας στις πάσης φύσεως θερινές αίθουσες, αφηγούμενος την ιστορία δύο Αμερικάνων ερωτοχτυπημένων ,τόσο ο ένας με τον άλλο όσο και οι δύο με την θερινή Αθήνα. Αποφασισμένοι να εξακριβώσουν αν ο έρωτας ενός Σαββατοκύριακου θα αντέξει την μοιραία Δευτέρα αποφασίζουν να μετατρέψουν την θερινή Αθήνα σε μόνιμη πραγματικότητα.

Soul

Με δύο Όσκαρ στο τσεπάκι του, καλύτερης πρωτότυπης μουσικής και Κινουμένων Σχεδίων, η Disney ,εδώ, με όχημα το όνειρο ενός Νεοϋορκέζου τζαζίστα να γίνει μέλος μιας κάποιας μπάντας μας ταξιδεύει στον κάτω, στον άλλο, στον κάποιο κόσμο. Στον κόσμο που τα όνειρα ζούνε και που άμα για κάποιο λόγο βρεθείς εκεί, τίποτα δεν πεθαίνει κι όλα γυρνάνε (πάλι) πίσω.

 nomadland

Nomadland

Αν οι απέραντες έρημοι της Αμερικανικής ηπείρου και μοναξιάς σας προκαλούν υπόνοιες για κάθιδρα βράδια και ιδρωμένες μπλούζες, τότε η Οσκαρική ταινία της Κλόε Ζάο υπόσχεται να σας χαρίσει τόσα ακριβώς δάκρυα συγκίνησης όσα αρκούν για τον ιδρώτα να εγκαταλείψει το σώμα και να εγκατασταθεί κάπου ανάμεσα στα μάτια. Γουλιά μπύρα και συγκίνηση. Γουλιά συγκίνηση και μπύρα.  

 

minari texnes plus tainies

Minari

Μια ΚορεατικοΑμερικάνικη οικογένεια μετακομίζει στο Arkansas επενδύοντας τα μέγιστα στο χτίσιμο του δικού τους Αμερικάνικου παραδείσου και ονείρου. Οι ισορροπίες, όμως, θα ανατραπούν με την άφιξης της γιαγιάς. Μια τρυφερή ιστορία για όλα εκείνα τα βράδια στα θερινά σινεμά που ο μπαμπάς σου χάιδευε την πλάτη κι η μαμά σου χαμογελούσε τρυφερά.

Promising young woman

Είτε αγαπάτε, είτε αγαπάτε να μισείτε το κίνημα metoo και τις καταιγιστικές του διαστάσεις και συνέπειες, εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια ταινία ενταγμένη στο hype της εποχής που ακολουθεί μια γυναίκα σε προσωπική εκδίκηση για τα όσα δεινά είχε κάποτε υποστεί από το ανδρικό φύλλο. Μια ιστορία που ,με πρωταγωνίστρια την εξαιρετική Καρέι Μάλιγκαν, δεν χάρισε μόνο κινηματογραφική φωνή σε μια ακόμη ιστορία κακοποίησης, αλλά απέσπασε και το Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου.

tainia aspro pato

Άσπρο Πάτο

Ο Τόμας Βίτενγμπεργκ χάρισε στο κινηματογραφικό του κοινό την ιστορία τεσσάρων μεσήλικων αντρών που αποφασίζουν να πνίξουν στο αλκοόλ την αστική τους πλήξη έχοντας, όμως, πίστη μόνο στις ευεργετικές ιδιότητες των πάσης φύσεως αλκοολούχων ποτών. Aka πίνουν, πίνουν, πίνουν πιστεύοντας πως το αλκοόλ μόνο γα….ει και πως ναι, αυτοί θα την βγάλουν καθαρή. Ιδανική συντροφιά για τα αλκοολικά βράδια που ξεκινούν από μια μπύρα στο θερινό και καταλήγουν σε τσίπουρο σε μια αυλή ή σε ένα πεζοδρόμιο με πολλά ή με καθόλου δέντρα.

The Father 2

The father

Ο Φλοριαν Ζέλλερ σκηνοθετεί και διασκευάζει το θεατρικό του έργο, «Ο Πατέρας», για την μεγάλη οθόνη και χαρίζει στον εαυτό του το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου και στον Άντονι Χόπκινς το Όσκαρ πρώτου Ανδρικού. Ένας πατέρας χάνει μυαλό και αναμνήσεις και μια κόρη παλεύει μέσα στα απομεινάρια όσων ήταν κάποτε «μπαμπάς.» Μια συγκινητική ιστορία για δακρύβρεχτα θερινά κινηματογραφικά βράδια με θέα την Ακρόπολη ή τις γύρω πολυκατοικίες.  

Το Φεστιβάλ του Ρίφκιν

Η πολύπαθη, λόγω των απανωτών αναβολών της κυκλοφορίας της, ταινία του Γούντι Άλεν θα αναλάβει και πάλι τον ρόλο του πανευρωπαϊκού μας ξεναγού, χαρίζοντας αυτή τη φορά αφειδώς ,κι εν μέσω ιών και λοιπών επιδημιών, ένα ταξίδι στο Σαν Σεμπαστιάν και στο κινηματογραφικό του φεστιβάλ. Ένα ζευγάρι υποκύπτει στα κινηματογραφικά και τοπικά θέλγητρα απειλώντας εκουσίως να διαλύσουν τους όσους δεσμούς κάποτε τους έδεναν. Με τον Άλεν να αποτελεί την απόλυτη δροσερή κινηματογραφική πρόταση των τελευταίων ετών, η κινηματογραφική μας εμπιστοσύνη είναι σχεδόν μοιραία.

First Cow

Αν η Αμερική αποτελεί ακόμα χώρα των ευκαιριών και το Αμερικανικό όνειρο κρατά δυνάμεις κι ανάσες, η Κέλι Ράινχαρντ μας ταξιδεύει σε μια εποχή όπου ακόμα ολόκληρη η ήπειρος αποτελούσε άγνωστη γη κι η επαγγελία που ευαγγελιζόταν έμοιαζε βέβαιη. Για να μας αφηγηθεί την ιστορία μιας φιλίας ανάμεσα σ’ έναν αποτυχημένο μάγειρα κι έναν κινέζο εργάτη και την ιστορία της εφεύρεσης ενός εκλεκτού εδέσματος που, όμως, εξαρτά την μακροημέρευση του από παράγοντες απόλυτα αστάθμητους.  

ammonite texnes plus

Ammonite

Ο ταλαντούχος Βρετανός Francis Lee μας χαρίζει μια κρυφή ματιά στον έρωτα δύο γυναικών στην αγγλική επαρχία του 1840. Μια μοναχική κυνηγός απολιθωμάτων ερωτεύεται την γυναίκα ενός συνεργάτη της με φόντο τα αγγλικά παράλια και τις προκαταλήψεις της εποχής. Μια ταινία υψηλών αισθητικών προδιαγραφών με πρωταγωνίστριες τις Κίετ Γουίνσλετ και Σαοίρσε Ρονάν.

Dune

Αν ο Ντενί Βιλνέβ έχει επάξια ανακηρυχθεί σε έναν εκ των αρχόντων του εξαιρετικού -και- mainstream σινεμά, τότε το Dune του είναι επιτέλους εδώ και δεν μπορεί παρά να αποτελέσει τον κινηματογραφικό βασιλιά του θέρους. Το sci-fi μυθιστόρημα του Φρανκ Χέρμπερτ ,που δεν έχει ακόμα ευτυχήσει σε κινηματογραφική μεταφορά, δια χειρός Βιλνέβ πέρασε από σαράντα κύματα κι αναποδιές μέχρι να φτάσει στις καλοκαιρινές μας οθόνες και υπόσχεται να μας χαρίσει την αίγλη της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής, και της άρτιας αισθητικής.

man of good texnes plus

Ο άνθρωπος του θεού

Η Yelena Poppvic σκηνοθετεί και ο Άρης Σερβετάλης συμπρωταγωνιστεί με τον Μίκι Ρουρκ. Μία διεθνής συμπαραγωγή που φέρνει στην οθόνη μας την ζωή του Αγίου Νεκταρίου. Μια ταινία για την αναζήτηση της πνευματικότητας, για την πίστη σε έναν κάποιο προσωπικό θεό και για τα θαύματα που τελικά, μάλλον, κάπου γίνονται.

Πρόστιμο

Η ταινία του Φωκίωνα Μπόγρη μας ταξιδεύει στα «μακρινά» του υποκόσμου και στα πάντα «κοντινά» της αναζήτησης προσωπικής διεξόδου και πατρίδας. Ο Βαγγέλης κι αν βγάζει τα προς το ζην ντιλάροντας κάνναβη είναι αποφασισμένος να χτίσει το σταθερό και βέβαιο μέλλον που του αξίζει.  Οι κριτικές μιλούν για μία από τις καλύτερες φετινές ελληνικές ταινίες.

de thelo na gino disarestos2. texnes plus

Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό

Ο Γιώργος Γεωργόπουλος μας λέει την ιστορία ενός ιού. Σεξουαλικώς μεταδιδόμενου ιού. Που χτυπάει μόνο τις γυναίκες. Ο Άρης (Όμηρος Πουλάκης) μεγάλο και τρανό στέλεχος μιας αντιστοίχου διαστάσεων εταιρείας είναι ο μοναδικός φορέας αρσενικού γένους του ιού κι η μοναδική ελπίδα για παραγωγή εμβολίου και για σωτηρία της γυναίκας. Μια μαύρη κωμωδία χωρίς αναίτιες σοβαροφάνειες που καταφέρνει να μιλήσει για τα μεγάλα με μια ξεχωριστή κινηματογραφική γλώσσα.

LauraStill8

Η αναζήτηση της Λώρα Ντουράντ

Είτε η ζωή σας θυμίζει ταινία είτε κάποια ταινία θυμίζει την ζωή σας είτε τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει, ο Δημήτρης Μπαβέλλας ,εδώ ,χτίζει την ιστορία μιας ζωής σαν σινεμά αποδεικνύοντας εμπράκτως την αναγκαία εξάρτηση ανάμεσα στα δύο. Μία προνοστάρ εξαφανίζεται και δύο φίλοι και αιωνίως πλην πλατωνικά ερωτευμένοι μαζί της την αναζητούν. Ένα ιδιαίτερο κωμικό road movie που προσφέρεται για σινεφιλικά βράδια με μπύρα και χαλαρή χαμηλόφωνη κουβέντα.

Η μαμά το χειμώνα κρατάει ζακέτα και ομπρέλα και το καλοκαίρι αντηλιακό και ψάθα. Σε κερνάει παγωτό, ένα απ’ όλες τις γεύσεις, εκτός από φιστίκι γιατί θυμάται ότι το  φιστίκι το σιχαίνεσαι. Σου παίρνει δώρο ένα βιβλίο, ένα απ’ όλα τα βιβλία, εκτός από Μάρκες γιατί θυμάται ότι τον Μάρκες τον σιχαίνεσαι.

Κι εσύ όταν την θυμάσαι, γιατί δεν την θυμάσαι συχνά, της λες για τώρα που έχει κίνηση και που πεινάς. Και που πάλι σε γαμάει ο πονοκέφαλος. Της λες για την δουλειά που δεν ξεκίνησες γιατί μάλλον -ή και όχι τελικά- φοβήθηκες. Ή και όχι τελικά, ναι, έτσι ακριβώς όπως είσαι (τώρα δηλαδή που της μιλάς στο τηλέφωνο και στην Κηφισίας δεν κουνιέται τίποτα) είσαι μια χαρά, μαμά.

mildred01 texnes plus

Mildred Pierce

O Michael Curtiz μεταφέρει το 1945 στην μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα του James M. Cain σε ένα κλασικό δράμα με στοιχεία από την ανεπανόρθωτη γοητεία του φιλμ νουάρ των ‘40s και ‘50s. Η Τζόαν Κρόφορντ βρίσκεται με το χρυσό αγαλματίδιο των Όσκαρ ανά χείρας για τον ρόλο της δυναμικής Mildred που ευρισκόμενη στα κρύα του λουτρού μετά την εγκατάλειψη εκείνης και των δύο κορών της από τον εύπορο σύζυγο, αποφασίζει να εμπιστευτεί το επιχειρηματικό της δαιμόνιο, ενδίδοντας ταυτόχρονα σε νέους έρωτες. Μια ταινία που δεν διστάζει να μιλήσει ανοιχτά για τον αναπόφευκτο ανταγωνισμό στην σχέση μάνας και κόρης, διατυμπανίζοντας χωρίς περιστροφές πως όποια σχέση λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός.

imitation of life texnes plus

Imitation of Life

Ο πρώτος κι αξεπέραστος διδάξας του μελοδράματος, Douglas Sirk, μεταχειρίζεται, εδώ, το 1959, σεναριακά το μοτίβο δύο μητέρων διαφορετικού χρώματος. Με κάθε μητέρα να διαθέτει από μία κόρη, δημιουργεί μία ιστορία για μια αναπόδραστη διαμάχη με το χρώμα, την καταγωγή και την μητρική εξουσία κι επιρροή. Η λευκή Λόρα θέλει να γίνει ηθοποιός και διαθέτει μία κόρη την οποία παραμελεί συστηματικά. Η μαύρη Άνι δουλεύει για την Λόρα και διαθέτει μία κόρη η οποία προσπαθεί να αποδιώξει κάθε ψηφίδα του χρώματος της, συστηματικά. Ο Sirk μπλέκει εδώ φυλετικά στερεότυπα και μητρική αγάπη σε μια κατ’ εξοχήν γυναικεία ταινία για την διαφορετικότητα χρωμάτων κι ανθρώπων που δεν μπορεί παρά να (μας) καλεί στην απόλυτη αποδοχή της.

 

Madness texnes plus

Grey Gardens

Ένα ντοκιμαντέρ του 1975 που έχει πλέον περιέλθει στην σφαίρα του καλτ μας μιλάει για το αμερικάνικο όνειρο που όταν σηκώνεται γνωρίζει (πάντα) πολύ καλά και πως να πέφτει. Σε μία λοιπόν βίλα γεμάτη γάτες κι ακαταστασία στο αριστοκρατικό East Hamptons της Νέας Υόρκης ζει μία 80χρονη μάνα και μία 50χρονη, μακρινές ξαδέρφες της Τζάκι Ο. και πάλαι ποτέ εκπρόσωποι της αμερικανικής ελίτ. Μία ταινία που κοιτάζει κατάματα πλην με ευγένεια και ρεαλισμό την φτώχεια και την πτώση απ’ τα ψηλά στα χαμηλά. Και που μιλάει εν τέλει ,μέσα από μια μάνα και μια κόρη σε μια σχέση ζωής, για την αγάπη που σε κρατάει και για την αγάπη που (πάντα την) κρατάς.

 

evesbayou

Eve’s Bayou

Στην καλύτερη της ταινία, το 1997 η Kasi Lemmons αφηγείται την ιστορία μίας εύπορης οικογένειας μαύρων κι ενός πάτερ φαμίλια που εξουσιάζει κι επιβάλλει βούληση κι οικογενειακή πολιτική με το γάντι της μάτσο ευγένειας. Όταν η μικρή κόρη της οικογένειας θα συλλάβει τον μπαμπά σε ερωτικές περιπτύξεις με οικογενειακή φίλη, η πατριαρχική εξουσία αρχίζει να αμφισβητείται εκ των έσω κι εκ των φανατικών της οικογενειακών οπαδών. Ένα στιβαρό οικογενειακό δράμα που ,παραδίδοντας ποιοτικό mainstream σινεμά, αποδεικνύει ηχηρά πως, ναι, η κατάρριψη της πατριαρχίας αποτελεί δυνατότητα κι επιλογή.

savagegrace

Savage Grace

Εδώ έχουμε να κάνουμε με την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη της υπόθεσης Barbara Daly Baekeland ,το 2007 από τον Tom Kalin. Η μάνα Barbara δολοφονήθηκε από τον γιο Anthony με ένα κουζινομάχαιρο και ολόκληρη η Αμερική παρακολούθησε σοκαρισμένη έναν φόνο που αποδόθηκε στην ευθύνη της μάνας για υπερβολική αγάπη στον γιο. Ένας, λοιπόν, πλούσιος -πλην δυστυχισμένος- γάμος με απότοκο έναν «αποτυχημένο» γιο οδηγούν την μάνα σε παθολογική προσκόλληση στο τέκνο. Μια παθολογική προσκόλληση που ρέπει σε μια σχέση επικίνδυνα οιδοιπόδεια που θα έχει ένα τέλος αναπόφευκτα αιματοβαμμένο.

Με το πρωτόγνωρο ,πλην πλέον οικείο, δυστοπικό σκηνικό να μην έχεις αφήσει «όρθια» ούτε τα κινηματογραφικά βραβεία, οι απονομές βραβείων μέσω zoom και άλλων δαιμόνιων (εφαρμογών) μετατράπηκαν σε αυτονόητη λύση και ματιά στην κλειδαρότρυπα της περασμένης γκλαμουριάς.

Τα Όσκαρ, λοιπόν, εναρμονιζόμενα ακουσίως με τα αναγκαία μέτρα έρχονται με καθυστέρηση κάποιων και με αξιοσημείωτες αλλαγές αυτή την Κυριακή.

oscar

  • Πού θα γίνουν;

Με την παράδοση να θέλει την απονομή να γίνεται στο γνωστό Dolby Theater, αυτή τη φορά τα βραβεία θα το «παίξουν δίπορτο» έχοντας το ένα τους πόδι στο Dolby Theater και το άλλο στο L.A. Union Station. Για όσους, τώρα, υποψηφίους δεν καταφέρουν να μετακινηθούν θα υπάρχουν live συνδέσεις με διαφορετικές τοποθεσίες ανά τον κόσμο. Ενώ, ειδικός χώρος στο Λονδίνο θα φιλοξενήσει όσους Ευρωπαίους και μη βρεθούν ακουσίως ή εκουσίως μακριά από το Λος Άντζελες.

  • Το zoom τι ρόλο θα παίζει;

Κανέναν! Παίρνοντας μια διαφορετική στροφή και τροπή από τις Χρυσές Σφαίρες και τα Emmy’s, η τελετή των Όσκαρ θα πραγματοποιηθεί live.

  • Ποιοι θα βρίσκονται παρόντες στην τελετή;

Παίρνοντας την γενναία απόφαση της live αναμετάδοσης, η Ακαδημία θυσίασε το τεράστιο κοινό και το άπειρο του χειροκρότημα τη στιγμή της ανακοίνωσης υποψηφίων και νικητών. Φέτος, λοιπόν, παρόντες θα βρίσκονται μόνο οι υποψήφιοι, οι συνοδοί τους και οι παρουσιαστές.

  • Όλες σχεδόν οι ταινίες βγήκαν κατευθείαν στην τηλεόραση. Είναι υποψήφιες;

Με τις online πλατφόρμες να αποτελούν για φέτος μοναδική επιλογή και πιστό σύντροφο μεταμεσονύχτιων κινηματογραφικών εμπειριών, η Ακαδημία μετέβαλε τον κανόνα της τουλάχιστον εβδομαδιαία κυκλοφορίας σε αίθουσα, ως κριτήριο υποψηφιότητας. Και έδωσε την ευκαιρία σε όσες ταινίες επρόκειτο να βγουν στις αίθουσες, αλλά τελικά παίχτηκαν απευθείας στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

cloezoe

  • Ποιες «εκπλήξεις» μπορεί να δούμε στις απονομές;

Κι αν ίσως δεν είναι πλέον έκπληξη αλλά απόλυτο φαβορί, η Κλόε Ζάο, ίσως, γίνει η πρώτη Ασιάτισσα και, μόλις, δεύτερη γυναίκα που θα κατακτήσει το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Ενώ, αν ο Ριζ Αχμεντ πάρει το Όσκαρ πρώτου Ανδρικού Ρόλου, θα είναι ο πρώτος Μουσουλμάνος στην ιστορία του θεσμού. Αν, όμως, το ίδιο χρυσό αγαλματίδιο κρατήσει στα χέρια του ο Άντονι Χόπκινς, αυτός, θα είναι ο γηραιότερος κάτοχος Όσκαρ. Ταυτόχρονα, στις υποψηφιότητες για το αγαλματίδιο Β’ γυναικείου ρόλου βλέπουμε την Yuh-Jung Youn, την πρώτη Κορεάτισα υπόψήφια για Όσκαρ και την τέταρτη υποψηφιότητα της Βαιόλα Ντέιβις που είναι πλέον η Αφροαμερικάνα με τις περισσότερες υποψηφιότητες στην ιστορία των βραβείων.

  • Ποιος παρουσιάζει τα Όσκαρ;

Ενώ, έως το 2019, τα βραβεία επιλέγανε έναν και μοναδικό παρουσιαστή που με το κωμικό του φλέγμα και τις -συχνά- ατάκες κονσέρβα χάριζε στα βραβεία τον χαρακτήρα της απόλυτα ελεγχόμενης αναμετάδοσης, τα δύο τελευταία χρόνια, ο παρουσιαστής πήγε περίπατο. Όπως, λοιπόν, και στις δύο προηγούμενες τελετές την αίσθηση του κινηματογραφικού σόου θα μας χαρίσουν οι διάσημοι παρουσιαστές, όπως οι Μπραντ Πιτ, Χοακίν Φίνιξ, Χάλι Μπέρι, Χάρισον Φορντ, Λόρα Ντερν, Ρις Γουίδερσπουν και πολλοί πολλοί άλλοι.

  • Έχει αλλάξει κάτι στην πολιτική των υποψηφιοτήτων ώστε να περιλαμβάνουν ταινίες δημιουργών διαφορετικών εθνικοτήτων και σεξουαλικού προσανατολισμού;

Η Ακαδημία των Όσκαρ συμπνέοντας με μια πολιτική προοδευτισμού που είναι πλέον διάχυτη στην κινηματογραφική βιομηχανία της απέναντι πλευράς του Ατλαντικού δημοσίευσε κάποια νέα κριτήρια για την δυνατότητα υποβολής και την επιλεξιμότητα των υποψήφιων ταινιών. Σκοπός, λοιπόν, της Ακαδημίας, κατά δήλωση της, είναι η ισότιμη παρουσίαση ταινιών και η απεικόνιση της κοινωνικής ποικιλομορφίας. Τα κριτήρια, όμως, αυτά θα τύχουν πρώτης εφαρμογής το 2024.  

  • Θα δούμε αλλαγές στο dress code;

Η Ακαδημία με τις σαφείς της οδηγίες, «formal is totally cool if you want to go there, but casual is really not.», αποφάσισε να μην θυσιάσει την γκλαμουριά του κόκκινου χαλιού στο βωμό της πανδημίας. Όσοι σινεφίλ πιστοί της χολιγουντιανής fashion λάμψης προσέλθετε. Τα βραβεία σας υπόσχονται εμφανίσεις με πούλιες, τούλια, χρώμα και διάθεση για post Oscar fashion κουτσομπολιό.  

Ένας 80χρονος πατέρας ψάχνει το ρολόι του. Υποπτεύεται ότι του το έκλεψε η νοσοκόμα που ζει μαζί του. Η κόρη του, του λέει πως ερωτεύτηκε έναν Γάλλο και θα ζήσει μαζί του στο Παρίσι. Υποπτεύεται πως θα τον αφήσει μόνο. Και Ο Άντονι Χόπκινς σε ένα ερμηνευτικό ρεσιτάλ αποδεικνύει πως ακόμα στα 80 του είναι ένα υποκριτικό φαινόμενο.

Κι αν όλοι διαθέτουμε υποψίες, βεβαιότητες κι αβεβαιότητες, Ο 80χρονος Άντονι βλέπει τις αβεβαιότητες και τις βεβαιότητες να αποκλίνουν αμοιβαία από την πραγματικότητα. Ο Φλόριαν Ζέλερ, με θεατρικές περγαμηνές αξιώσεων, δοκιμάζει και δοκιμάζεται για πρώτη φορά πίσω από το σενάριο και την κινηματογραφική κάμερα αφηγούμενος την ανθρώπινη ιστορία του πατέρα ,Άντονι, σε μια μοιραία μάχη με την μνήμη και της κόρης Aνν σε μια μοιραία μάχη για την διατήρηση της μνήμης και της σχέσης τους.

The Father 2 texnes plus

Σκηνοθετικά, εδώ, ο Ζέλερ δεν βρίσκεται πίσω από την ανακάλυψη κάποιου κινηματογραφικού τροχού, αποδίδει, όμως, το θεατρικό του έργο στην οθόνη ισορροπώντας ιδανικά ανάμεσα στον ωμό ρεαλισμό και την συγκινητική ανθρωπιά. Ενώ, καταφέρνει να βρει την μαγική συνταγή του εύφορου συνδυασμού ανάμεσα στο εμπορικό και το ποιοτικό σινεμά.

Το θεατρικό έργο του ιδίου του Ζέλερ, μετά την επιτυχημένη μεταφορά του στο σανίδι, μετατρέπεται σε μια ιστορία γλυκόπικρη που εμμένοντας στα μικρά της καθημερινότητας μιλάει για τα μεγάλα των ανθρώπινων σχέσεων. Ενώ, χωρίς να υποβάλλει την γραφή σε καινοτόμες φόρμες καταφέρνει να χαρίσει στην 7η τέχνη μια γλυκόπικρη ιστορία αγάπης και προσπάθειας για διατήρηση των οικογενειακών κεκτημένων. Κεκτημένων που ξέρουν, όμως, με την ορμή του αυτονόητου να μας παρασύρουν σε μια δύνη αυταπόδεικτων συναισθημάτων.

Συμπερασματικά, δεν πρόκειται για μια ταινία που εφευρίσκει νέες κινηματογραφικές γλώσσες που μπορούνε να «πάνε μπροστά» την 7η τέχνη. Με λίγα λόγια τα όσα μας αφηγείται σεναριακά και σκηνοθετικά έχουν ξαναειπωθεί με τρόπους, στον πυρήνα τους, παρόμοιους. Όμως, η ερμηνευτική δύναμη του Άντονι Χόπκινς και της Ολίβια Κόλμαν και η διάχυτη κινηματογραφική ομορφιά μας χαρίζουν, τελικά, μια όμορφη ταινία και μια γλυκόπικρη ιστορία.

3/5

Με τον χρόνο να μένει, εδώ και 12 μήνες, παγωμένος και με τις μάσκες να καλύπτουν μύτες και στόματα, η ελληνική πραγματικότητα μοιάζει, πέρα από ιούς και πανδημίες, να επίφυλαξε στην γυναίκα (της) μια περίοπτη θέση. Με τις γυναίκες, λοιπόν, να βρίσκουν μόνες κι άοπλες το θάρρος να μιλήσουν για τα (πολύ) κακώς κείμενα στο χώρο του αθλητισμού και του θεάματος, τα μυαλά δείχνουν να ξεπαγώνουν και οι μάσκες να πέφτουν για να αποκαλύψουν πρόσωπα και καταστάσεις που δεν θα βρεθούν ποτέ ξανά σε κανενός είδους απυρόβλητο. Ενώ, λαμβάνοντας τα ηνία ενός αναγκαίου ξεμπροστιάσματος, οι γυναίκες, ως άλλες σύγχρονες Καλάμιτι Τζέιν, μοιάζουν να βρίσκουν το θάρρος ,που ποτέ δεν τους έδωσε καμία κοινωνία, και να ανοίγουν διάπλατα τους προστατευτικούς ασκούς του αιόλου για την αποκάλυψη των πάσης φύσεως κακοποιητικών συμπεριφορών ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικής τάξης και επαγγελματικής ενασχόλησης.

Κι αν ίσως, μέσα στον οχετό των αποκαλύψεων βρίσκονται ισχυρές και ηχηρές ικμάδες κιτρινισμού που μας κάνουν να ξεχνάμε την ίδια την καλλιτεχνική αξία και δυνατότητα της γυναίκας, η κινηματογραφική τους παρακαταθήκη βρίσκεται πάντα εδώ για να θυμίζει τι είμαστε ικανές να δημιουργήσουμε.   

wanda texnes plus

Wanda

Πατώντας στην αναπόδραστη αλήθεια του σινεμά βεριτέ, η Μπάρμπαρα Λόντεν πηγαίνοντας κόντρα στο στερεότυπο που την ήθελε -μόνο- μοιραία ενζενί, άφησε το δικό της σινεφίλ ίχνος στην χρυσή κινηματογραφική δεκαετία των ‘70s με την Wanda. Αφηγήθηκε, λοιπόν, το 1970, στην μοναδική σκηνοθετική της δουλειά την πορεία μιας γυναίκας, από την εγκατάλειψη συζυγικής και οικογενειακής εστίας στα χέρια και την αγκαλιά ενός ληστή.  Μένοντας μακριά από φεμινιστικές ρητορείες και κλισέ διδακτισμούς, η Λόντεν μας χαρίζει ένα συγκινητικό πορτρέτο μιας ύπαρξης (κοινωνικά) καταδικασμένης σε αδιέξοδο.

An Angel at My Table

Σε μια αισθητικά υπέροχη ταινία, η Τζέιν Κάμπιον, το 1990, αφηγείται την ιστορία της Νεοζηλανδής συγγραφέως Τζανέτ Φρέιμ, μεταβαίνοντας από το ειδικό της μοναδικής ζωής στο γενικό της γυναικείας ύπαρξης. Η Τζανέτ βρίσκεται σε μια αδιάκοπη -πλην χαμηλόφωνη- πάλη με την πατριαρχία που περνάει μέσα από ψυχιατρεία, αδιέξοδους έρωτες και οικογενειακές συγκρούσεις. Ενώ, βρίσκοντας καταφύγιο στην τέχνη ξεκινά ταξίδια που κάποτε τελειώνουν και εφευρίσκει εαυτούς που κι αυτοί -μοιραία- (της) τελειώνουν. Πρόκειται για μια ταινία που καταφέρνει να προσεγγίσει απόλυτα την έννοια της ομορφιάς, αλλά και να αρθρώσει ουσιαστικό λόγο για την γυναικεία χειραφέτηση.

eves bayou texnes plus

Eves’ Bayou

Στην πρώτη και καλύτερη ταινία της η Κάσι Λέμονς, το 1997, αφηγείται την δραματική ιστορία μιας οικογένειας εύπορων Μαύρων στην Αμερική των ‘60s που θα λήξει τραγικά με την κόρη να δίνει την χαριστική θανατική βολή στον ίδιο της τον πατέρα. Πατώντας αισθητικά και αφηγηματικά στην παράδοση του Τένεσι Ουίλιαμς, η Λέμονς μας ταξιδεύει σε μια οικογένεια πυρηνική, πλην γεμάτη μυστικά και ψέματα, με τον άπιστο σύζυγο να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας οικογενειακής θύελλας έτοιμης να ξεσπάσει. Ενώ καταφέρνει, σχεδόν αβίαστα, να δημιουργήσει όλες εκείνες τις λεπτές αποχρώσεις που κάνουν τους χαρακτήρες της απόλυτα διακριτούς και αδιαπραγμάτευτα γοητευτικούς. Μια ταινία που καταφέρνει να μιλήσει ανοιχτά για το σκληρό πρόσωπο της οικογενειακής ανδροκρατίας και να μας χαρίσει την ιδανική βερσιόν του καλού εμπορικού σινεμά.

The day I became a woman

Μοιάζοντας αφηγηματικά με κάποιο σκληρό παραμύθι ενός σύγχρονου Ιρανού Αισώπου ή με μια μουσουλμανική εκδοχή του μαγικού ρεαλισμού, η Marzieh Makhmalbaf αφηγείται το 2000 την ιστορία τριών γυναικών διαφορετικών ηλικιών στο Ιράν των αρχών του 21ου αιώνα. Πατώντας στον σκηνοθετικό πλουραλισμό και το καυστικό χιούμορ του Κουστουρίτσα, η Makhmalbaf μας χαρίζει μία υπέροχη δραμεντί η οποία, απέχοντας χιλιόμετρα από την δυτική κινηματογραφική αισθητική, αποτελεί μια ουσιαστική ματιά στην (ίσως) απέλπιδα, όμως πάντα αέναη, προσπάθεια της γυναικείας χειραφέτησης στις μουσουλμανικές χώρες.

in the middle of nowhere texnes plus

Middle of nowhere

Η Ava DuVernay, μετέπειτα σκηνοθέτης της μίνι-σειρά του Νέτφλιξ «When they see us», στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, «In the middle of nowhere» αφηγείται, το 2012, την ιστορία μιας γυναίκας στην μέση ενός πουθενά που οριοθετείται ,μοιραία, από την πρόσφατη φυλάκιση του συζύγου της και από την απόφαση της να εγκαταλείψει τις σπουδές της στην ιατρική. Φεύγοντας από το Φεστιβάλ του Σαντάνς με το βραβείο σκηνοθεσίας ανά χείρας, η DuVernay μας χάρισε ένα στιβαρό πορτρέτο μιας χαμηλόφωνης πλην ισχυρής γυναίκας και μια σκληρή ματιά σε ένα αμερικάνικο ποινικό σύστημα δομημένο -μόνο- ταξικά.

Η Ρόζαμουντ Πάικ διαθέτει ,πλέον, μία χρυσή σφαίρα ως πολύτιμο αξεσουάρ πάνω από το αμερικάνικο τζάκι της κι εμείς καταδικασμένοι στις τηλεοπτικές μας οθόνες επικροτούμε απόλυτα την δίκαιη αυτή βράβευση. Μία βράβευση που πραγματοποιήθηκε για την απολαυστική ερμηνεία της στην ταινία «Μα Φυσικά και Νοιάζομαι» του J. Blakeson.

Πρόκειται για μια ταινία tribute στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο ως αυτονόητη πράξη κι επαγγελματική αποκατάσταση. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος αφηγείται, εδώ, την ιστορία μίας κατ’ επίφαση φροντίστριας ηλικιωμένων και κατ’ επάγγελμα ξεζουμίστριας των λογαριασμών τους. Ο J. Blakeson καταφέρνει ένα ιδιότυπο κωμικό δοκίμιο επάνω στην διαχρονική πηγή και τον αναπόδραστο αυτοσκοπό του κακού, το χρήμα, και στην νέμεση που ίσως, τελικά, μοιραία να ακολουθεί. Διαθέτει ,μάλιστα, ένα στιβαρό σενάριο με σαφείς αναφορές στον Τζάρμους και στους Αδερφούς Κοέν που καταφέρνει να μιλήσει ανοιχτά για το περίφημο money makes the world go round χωρίς ηθικοπλαστικές περιστροφές κι αναίτιες κοινωνικοπολιτικές συστολές. Ενώ, φέρνει τον πυρήνα του ζητήματος στο πραγματικό σήμερα της αέναης αναζήτησης μιας «καλής» ζωής.

i care a lot1 texnes plus

Σκηνοθετικά, ο Blakeson, δεν αποχωρίζεται τις Κοεν-ικές του αναφορές, καταφέρνοντας, όμως, να τις ανανεώσει με έναν νέο-ποπ φρέσκο αέρα. Και μας χαρίζει, τελικά, ένα κόσμο φλούο χρωμάτων και κακών ανθρώπων με μία εσάνς από ‘80s και μια ουσία από αισθητικά μοντέρνο σινεμά. Χτίζοντας, λοιπόν, μία διακριτή αισθητική, τα επόμενα βήματα του αναμένονται με ατόφια ανυπομονησία.

Η Πάικ διαθέτει ως άξιο σύμμαχο τον Πίτερ Ντίκλατζ στον ρόλο του μαφιόζου ανταγωνιστή της πρωταγωνίστριας της. Και η ταινία δείχνει να βασίζει μεγάλο μέρος της γοητείας της -και- στην χημεία μεταξύ δύο διαφορετικών πλην απόλυτα ταιριαστών ηρώων.

Συμπερασματικά, η ταινία επενδύοντας στην κωμική της χροιά, μοιάζει ανά στιγμές να αγνοεί την πρόκληση συναισθήματος και να μην καταφέρνει να εισχωρήσει στα ενδότερα των κινηματογραφικών μας ψυχών. Πρόκειται, όμως, για ένα ευθύβολο και αισθητικά καινοτόμο σχόλιο επάνω σε μια κοινωνία που (μας) σαπίζει.

3/5

Αν ο έρωτας ή ο ερωτισμός μας έχει λείψει κατά την διάρκεια της ακούσιας παρατεταμένης καραντίνας, το Νέτφλιξ, μοιάζει να βουτά σε υποσυνείδητα και μυαλά και με την καινούρια του σειρά, Behind her Eyes, έχει βαλθεί να ικανοποιήσει το (ίσως) ανικανοποίητο της σαρκικής (μας) έλξης.

 

behind her eyes texnes plus

Στο Λονδίνο του σήμερα, το τυχαίο φλερτ μιας γυναίκας σε ένα μπαρ, αποδεικνύεται το νέο της αφεντικό. Και ενώ το ειδύλλιο μεταξύ προϊσταμένου και υφισταμένης συνεχίζεται με αμείωτους σεξουαλικούς ρυθμούς, η σύζυγος του αφεντικού αναπτύσσει μια ιδιαίτερη φιλική σχέση με την ερωμένη του άντρα της. Η φιλία των δύο γυναικών εξελίσσεται εν αγνοία του συζύγου και η ερωτική σχέση (μάλλον) εν αγνοία της συζύγου.

Το σενάριο μπλέκει στα τηλεοπτικά του δίχτυα σεξουαλική ένταση, ψυχολογικά προβλήματα, κοινωνικές τάξεις και εφιάλτες για να μας προσφέρει ένα ερεθιστικό ερωτικό τρίγωνο με πινελιές ψυχολογικού θρίλερ.

Το Νέτφλιξ βάζει για άλλη μια φορά τα σεναριακά του δυνατά και καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και τα μάτια ορθάνοιχτα. Ίσως, τα κλισέ να σας κάνουν να αναφωνήσετε «κάπου σ’ έχω δει, κάπου σε ξέρω». Όμως, το Νέτφλιξ έχει πέσει για τα καλά μέσα στον ζωμό της εμπορικής επιτυχίας. Και μας χαρίζει μία εύπεπεπτη πλην απόλυτα αξιοπρεπή σειρά που προσφέρεται για ξέγνοιαστο, απενοχοποιημένο binge watching μετά από μια σειρά διαδικτυακών meeting.

                                                                                                          Ένα χαρούμενο λαμπερό θέαμα, γεμάτο χορό, τραγούδια, μάσκες, σερπαντίνες, κομφετί και πολλή συμμετοχή των παιδιών.

Οι απόκριες έφτασαν και η Λαμπρινή με την Αντωνία ψάχνουν να βρουν  τι στολή θα φορέσουν ώστε να ντυθούν για το καρναβάλι. Στη σοφίτα του σπιτιού τους ανοίγουν τις παλιές βαλίτσες και ανακαλύπτουν έναν ολόκληρο κόσμο από στολές, μάσκες, καπέλα της γιαγιάς τους μαζί με το ημερολόγιο της. Το διαβάζουν και τι ανακαλύπτουν; Ότι η γιαγιά με τις φιλενάδες της, όταν έρχονταν οι Απόκριες, ντύνονταν και ζωντάνευαν τα αγαπημένα τους παραμύθια και όλους τους ήρωες που ζούσαν μέσα σ΄ αυτά. Οι βαλίτσες ανοίγουν, τα παλιά φορέματα, τα καπέλα, οι μάσκες φοριούνται, τα τραγούδια ακούγονται και ο χορός αρχίζει. Και  όχι μόνο για τα δύο κορίτσια αλλά και για όλα τα παιδιά που συμμετέχουν και αυτά στο γλέντι. Γίνονται και αυτά ήρωες των παραμυθιών και μιλάνε με τους άλλους ήρωες καθώς οι ηθοποιοί τα βάζουν για τα καλά στη δράση.

Ανακαλύπτουμε έτσι μέσα από το παιχνίδι, τη μουσική, και τις μεταμφιέσεις:

  • Γιατί ο σκύλος δεν χωνεύει τη γάτα και όπου την συναντήσει την κυνηγάει;
  • Πώς λύθηκαν τα μάγια και ο γαμπρός, με το τεράστιο κεφάλι, έγινε όμορφο παλικάρι και παντρεύτηκε με χορούς και τραγούδια;
  • Τι συνέβη με την άμυαλη κόρη του μυλωνά, που ντύθηκε παρδαλά με δανεικά φορέματα.

Με έναν τρόπο τρυφερό τα παιδιά συμμετέχουν ζωντανά στην παράσταση, γελούν με τα κωμικά παθήματα των ηρώων των παραμυθιών, χορεύουν και τραγουδούν μαζί με τους ηθοποιούς  και διασκεδάζουν με τους ήρωες των παραμυθιών.

Αν θέλουν, μπορούν να ντυθούν κι εκείνα με την αγαπημένη τους στολή, ώστε να παρακολουθήσουν ακόμη πιο κεφάτα το online, αλλά ζωντανό, αποκριάτικο γλέντι! Έτσι, θα μπορέσουν και τα παιδιά να μας πουν γιατί επιλέγουν να ντυθούν τον αγαπημένο τους ήρωα, αλλά και να πάρουν ιδέες τόσο από την παράσταση, όσο και από τα άλλα παιδιά!

Το live streaming θα πραγματοποιηθεί με επαγγελματικό προηγμένο τεχνολογικό εξοπλισμό που εγγυάται εξαιρετική ποιότητα στο θέαμα (εικόνα και ήχος) και στοιχεία προσαρμοσμένης θεατρικής διάδρασης μέσα από την οθόνη των ηθοποιών με τα παιδιά και τους γονείς.

Ημερομηνίες Live Streaming: Κυριακές 21/2,28/2, 7/3, 14/3 στις 16.00

Κράτηση μέσω viva.gr: https://www.viva.gr/tickets/theater/streaming/i-valitsa-me-tis-maskes/

Θα λάβετε στο email σας το link το οποίο θα χρησιμοποιήσετε για να συνδεθείτε στην πλατφόρμα zoom την ημέρα και ώρα της εκδήλωσης για την οποία έχετε αγοράσει εισιτήριο.

 

Ταυτότητα Παράστασης:

Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής

Σκηνικό/κοστούμια:  Μίκα Πανάγου

Πρωτότυπη μουσική:  Χρήστος Ξενάκης

Παίζουν: Λαμπρινή Θάνου,  Άντα Κουγιά

 

Αν το νέο καλλιτεχνικό αίμα έχει ως αποστολή και λειτούργημα να εκπλήσσει με την φρεσκάδα του και να ανανεώνει καλλιτεχνικές φόρμες, τότε ο Χρήστος Νίκου, με την ταινία του καταφέρνει να μας χαρίσει μια ταινία και μια αισθητική ικανή να εκπλήξει απόλυτα.

Βασιζόμενος αφηγηματικά σε μια πανδημία συλλογικής απώλειας της μνήμης και σκηνοθετικά στο περίφημο ελληνικό weird wave, ο Νίκου δημιουργεί μία post apocalyptic ιστορία με δούρειο ίππο τα μήλα, στον πόλεμο κατά της αστικής μοναξιάς. Σε ένα ,λοιπόν, δυστοπικό σύμπαν χωρίς δράκους, εξωγήινους και υστερίες, ο ήρωας του (Άρης Σερβετάλης) είναι ένας εκ των πολλών που θα απωλέσουν την μνήμη τους. Όταν δεν θα τον αναζητήσει κανένα οικείο ή προσφιλές πρόσωπο, θα ενταχθεί σε ένα πρόγραμμα δημιουργίας νέων ταυτοτήτων και εμπειριών. Κι αν οι δυστοπίες σας φέρνουν στο νου εικόνες μυστηριώδεις κι ανεξιχνίαστες από νέους κόσμους, ο Νίκου ποντάρει στο οικείο της αθηναϊκής καθημερινότητας. Γυρίζει, λοιπόν, εδώ την ταινία του σε μια Αθήνα που, μοιάζει να αγνοεί τα θύματα της ακούσιας αμνησίας και να συνεχίζει αλώβητη την ζωή και την αστική της πορεία προς το άγνωστο.

 mila

Μέσα στο αισθητικό και σκηνοθετικό αυτό πεδίο της αλλοτριωτικής μοναξιάς, το σενάριο τοποθετεί έναν πρωταγωνιστή έρμαιο των αναμνήσεων που έρχονται κι αυτών που μένουν πίσω, των πληγών που ανοίγουν κι αυτών που δεν θα κλείσουν ποτέ. Ενώ, πλάθοντας ένα αίνιγμα γύρω από την ταυτότητα και την διανοητική του κατάσταση, επιτρέπει την συμβολική ταύτιση και προσωπική αναπαράσταση του ερωτήματος «κι αν ήμουν εγώ;».

Έχοντας, βέβαια, το ένα πόδι γερά τοποθετημένο στο ελληνικό weird wave, σκηνοθέτης και σεναριογράφοι (Χρήστος Νίκου και Σταύρος Ράπτης), μοιάζουν να επιλέγουν εκούσια την πλήρη απουσία συγκρούσεων και την κίνηση στον αντίποδα του οποιουδήποτε μελοδραματικού συναισθήματος. Κι αν η επιλογή αυτή αφαιρεί ένα κομμάτι ψυχής από την ίδια της την δημιουργία ποντάροντας στην ασφάλεια του συμβολικού weird, το αισθητικό σύμπαν τέρπει απόλυτα τα σινεφιλικά μάτια και προσφέρει στιγμές ασυγκράτητης κινηματογραφικής φρεσκάδας.

3,5/5

Από χθες το πρωί αναρωτιέμαι επίμονα αν στο σκορδόψωμο, το σκόρδο μπαίνει ολόκληρο αλεσμένο στο μπλέντερ ή έτοιμο σε σκόνη. Ομολογώ, δε, πως ενώ αγαπώ την μαγειρική (μαγειρεύω μάλιστα με χαρακτηριστική επιτυχία ακόμα και τα πιο δύσκολα φαγητά όπως είναι ο μουσακάς ή οι παιδικές τούρτες με τα πατώματα τριών διαφορετικών χρωμάτων) δεν έχω ψάξει ούτε μία συνταγή για σκορδόψωμο, προκειμένου να δώσω μια και καλή απάντηση στο ερώτημα που με ταλαιπωρεί. Το πρόβλημα μου, έχει μάλιστα γίνει μεγαλύτερο εδώ και καμιά ώρα, καθώς έχει αρχίσει να χιονίζει. Οι τεράστιες νιφάδες χιονιού με εμποδίζουν φυσικά να επισκεφτώ το γειτονικό φαρμακείο, όπου θα μπορούσα να προμηθευτώ την οδοντόκρεμα που θα εξαφάνιζε την σκορδίλα από την ανάσα μου. Έχοντας μάθει από παιδί πως των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, πράγμα που σημαίνει πως χωρίς σωστή οδοντόκρεμα δεν έχει σκορδόψωμο, κάθομαι μπροστά στο παράθυρο, ανασαίνω πάνω του και φτιάχνω κύματα από θάλασσες. Μάλιστα, τα τελευταία δευτερόλεπτα μου έχει καρφωθεί  η ιδέα πως αν αυτά τα φανταστικά κύματα ήταν αληθινά και μπλε και ήταν και στο Λος Άντζελες κι εγώ έμενα απέναντι τους, ίσως εκεί στην Καλιφόρνια να μην χιόνιζε ποτέ. Και, τότε, σίγουρα θα είχα την αντι-σκόρδο οδοντόκρεμα μου και σίγουρα θα ήξερα αν το σκόρδο μπαίνει στο σκορδόψωμο ολόκληρο αλεσμένο στο μπλέντερ ή έτοιμο σε σκόνη.

Είτε ο έρωτας, σας μοιάζει με το απόλυτο tour de force που θέτει σε κίνηση μηχανισμούς, κόσμους κι εξουσίες, είτε με μία έννοια μπανάλ, ξεπερασμένη και θαμμένη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας μαζί με κάποιον Ρωμαίο και κάποια Ιουλιέτα, η περίφημη ημέρα των ερωτευμένων παραμένει πεισματικά σημειωμένη στο ημερολόγιο. Κι η τέχνη συμμαχώντας με την ίδια την ζωή και την μοιραία πολυφωνία της, προσφέρει αφειδώς την άποψη της, πάνω στο βιολογικό, κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο που λέγεται έρωτας.  

Her

Αν ο εγκλεισμός έχει προκαλέσει αναπόδραστα την εμφάνιση φανταστικών φίλων κι ερωμένων, ο Spike Jonze, μίλησε το 2013 για μια κοινωνία χωρίς καθορισμένα σύνορα κι ακούσιες απαγορεύσεις, αλλά με βαρύ φορτίο την μοναξιά και την αποξένωση. Με ιδανικό του πρωταγωνιστή τον Joaquin Phoenix στον ρόλο του στερεοτυπικά μοναχικού ,πλην ευάλωτου σε έρωτες κι αισθήματα, και με αφανή ήρωα την φωνή της Σκάρλετ Γιόχανσον, ο Jonze αφηγείται την ιστορία του έρωτα ενός άντρα με μια τεχνολογική εφαρμογή προορισμένη για την κάλυψη καθημερινών, πλην μη συναισθηματικών, αναγκών. Μια σύγχρονη ματιά πάνω στην αστική μοναξιά και την αυξανόμενη εξάρτηση από τεχνολογίες κι από τεχνητές νοημοσύνες και υπάρξεις.  

Ο Λαρς και η κούκλα

O Λαρς διαθέτει ιδιορρυθμίες, μεγάλη εσωστρέφεια και απολαμβάνει την αποδοχή και την αγάπη φίλων και συγγενών. Μια αποδοχή που δεν μετουσιώνεται ούτε και προκαλεί ποτέ την έλευση ερωτικών σχέσεων. Ο Λαρς, λοιπόν, παραγγέλνει ένα πλαστικό sex doll και αποφασίζει πως βρήκε στο τεχνητό της σώμα και στην ανύπαρκτη, βιολογικά, καρδιά της τον αληθινό και ουσιαστικό έρωτα που πάντοτε αναζητούσε. Μία κωμική ωδή στο παράδοξο του έρωτα και στην αποξένωση της σύγχρονης ζωής.

Ουράνια Πλάσματα

Ο Πίτερ Τζάκσον ,πριν το φαινόμενο του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», μας είχε αφηγηθεί την ιστορία της Πολίν και της Τζούλιετ, δύο έφηβων κοριτσιών που ανακαλύπτουν την αδερφή ψυχή, η μία στο σώμα και την μορφή της άλλης. Ένα σύγχρονο θυληκό bromance το οποίο ξεκινάει με κωμικές νότες για να καταλήξει σε μια gore κατάδυση στην εφηβική ψυχοσύνθεση.

heavenlycreatures texnes plus

High Fidelity

Στην, ίσως καλύτερη, ταινία της φιλμογραφίας του, ο  Στίβερν Φρίαρς, με πρωταγωνιστή του τον Τζον Κιουζακ, στον ρόλο του αιωνίως αδικημένου από τον έρωτα, ιδιοκτήτη συνοικιακού δισκοπωλείου, Ρομπ Γκόρντον, μας μιλάει για χωρισμούς, μουσική και τον έρωτα που πάντα φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνεις. Ο Ρομπ χωρίζει κι αποφασίζει να θρηνήσει την αδικοχαμένη του αγάπη, βυθιζόμενος στην ιστορία των 5 χειρότερων χωρισμών του. Μια κωμική αφήγηση χωρισμών που καταλήγει σε μια δεύτερη ευκαιρία για έναν έρωτα και μια «καλή» ζωή.

Breaking the Waves texnes plus

Δαμάζοντας τα κύματα

Ο Λαρς Φον Τρίερ, με το σαρωτικό του αριστούργημα, αφηγείται την ιστορία της Μπες, μιας γυναίκας με χαμηλή νοημοσύνη, η οποία θα θυσιαστεί στον βωμό του έρωτα και της πίστης στον φτερωτό και στον χριστιανικό (της) θεό. Με πρωταγωνίστρια του την καθηλωτική Έμιλι Γουάτσον, ο Τρίερ μας μιλάει για ένα σύζυγο καθηλωμένο στο κρεβάτι και για μια σύζυγο σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ικανοποιήσει τις συναισθηματικές και σεξουαλικές του ανάγκες. Μία ταινία για την πίστη και τον έρωτα ως τραινάκι του καθημερινού κι αβίωτου τρόμου.

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη 

Με τις λέξεις web και streaming να έχουν εισβάλλει ξαφνικά, και ενδεχομένως οριστικά, στα στόματα και στις ζωές των πάσης φύσεως θεατρόφιλων και εργαζόμενων στο θέατρο, ο Ανδρέας Φλουράκης με το έργο του "Πυραμίδες" (σε σκηνοθεσία Διαμαντή Καραναστάση), την πρώτη ελληνική, αμιγώς ψηφιακή παράσταση διαθέσιμη στην ιστοσελίδα του Θεάτρου Τέχνης, αποδεικνύει πως το θέατρο ζει, βασιλεύει, αναπνέει κι αποπνέει μόνο "θεατρίλα" ακόμη και στις νέες του αυτές εκδοχές.

Με αφορμή, λοιπόν, τις "Πυραμίδες" του, κάναμε μια κουβέντα για τις θεατρικές και προσωπικές "πυραμίδες" που κλήθηκαμε βίαια να ανέβουμε, για την νεα (;) θεατρική σκηνή και πραγματικότητα και για την πόλη που αφήνουμε άδεια και μας αφήνει μόνους.

 

flourakis2 texnes plus

Η αναβίωση του radio-play, η δυνατότητα για live streaming, τα web-plays βοηθούν το θέατρο να φτάσει πιο κοντά στο ευρύ κοινό; Κάνουν με κάποιο τρόπο το θέατρο μια πιο «ανοιχτή» μορφή τέχνης;

Κάθε εποχή δημιουργεί επιπρόσθετους τρόπους ανάγνωσης των παραδοσιακών ειδών. Οι παραπάνω είναι τέτοιοι σημερινοί τρόποι ανάγνωσης του θεατρικού είδους χωρίς να είναι θέατρο καθαυτό, με την ίδια λογική που μια θεατρική διασκευή ενός κλασσικού μυθιστορήματος δεν είναι μυθιστόρημα, ούτε καν μια ραδιοφωνική ανάγνωσή του. Η εποχή των κλειστών θεάτρων έχει ανάγκη τούτα τα θεατρόφιλα, μεικτά, υβριδικά είδη που διαμεσολαβούνται μιντιακά, είδη που δεν παύουν να δημιουργούν τις δικές τους περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέρουσες εκδοχές θεατρικότητας.

Οι νέες αυτές μορφές θεατρικής παραγωγής αποτελούν σημάδια των καιρών ή δυναμικές τάσεις που θα συνεχίσουν να συνυπάρχουν με το «παραδοσιακό» θέατρο;

Μόνο ο χρόνος θα δείξει αν τέτοιες μορφές δημιουργήθηκαν περιστασιακά και θα αρθεί η δυναμική τους όταν επιστρέψουμε στην όποια κανονικότητα. Είναι πολλοί παράγοντες που καθορίζουν αν μια νέα μορφή ή τάση επιφέρει ουσιαστικές διαφορές στο βασικό της είδος.

Πότε συμβαίνει αυτό;

Όταν σημαντικοί δημιουργοί του είδους εμπλακούν χρησιμοποιώντας αυτές τις νέες μορφές ή τάσεις για ουσιαστικά καλλιτεχνικούς λόγους.

Αυτό που λέμε «παραδοσιακό» θέατρο θα γνωρίσει αλλαγές ως προς την μορφή και τα εκφραστικά του μέσα μετά την πανδημία;

Θα δείξει. Σίγουρα τέτοιες αλλαγές δεν γίνονται ούτε από επιχειρηματίες ούτε από διαφημιστές, ούτε από αυτούς που κάνουν δημόσιες σχέσεις ή καταπιάνονται με ζητήματα πολιτιστικής πολιτικής. Πραγματικές αλλαγές γίνονται όταν ο καλλιτέχνης συναισθανόμενος την εποχή του αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τις εξελίξεις και τις τάσεις της για να πει, για να δημιουργήσει, για να κατασκευάσει κάτι άλλο, πιο ταιριαστό με την συνθήκη που βιώνει, κάτι κόντρα στο σίγουρο, κάτι που κι ο δημιουργός ο ίδιος δεν γνωρίζει πώς θα εισπραχθεί, αλλά και δεν τον ενδιαφέρει. Ένας καλλιτέχνης αξίζει να τοποθετείται στις αλλαγές που φέρνει η εποχή πάνω στη ζωή, στην κοινωνία και στην τέχνη ως πρόκληση και όχι ως εμπόδιο, ως πεδίο έμπνευσης κι όχι με γκρίνια και με μεμψιμοιρία.

Οι μικρές θεατρικές σκηνές μοιάζουν να απειλούνται. Πόσο τις έχει ανάγκη το θέατρο ως ζωντανές κοιτίδες πολιτισμού;

Η ιστορία δείχνει πως οι καινούργιες τάσεις του θεάτρου, οι δοκιμές, οι ρήξεις και οι πειραματισμοί ως προς τη φόρμα και το περιεχόμενο έρχονται συνήθως από μικρά φυτώρια. Χωρίς μικρά φυτώρια τα πράγματα θα αρχίσουν να γίνονται λιγότερο επικίνδυνα και η τέχνη τρέφεται από το αχαρτογράφητο και, φυσικά, το επικίνδυνο.

Είναι η πανδημία, τελικά, τρόπος να ανακαλύψουμε νέες ταυτότητες συλλογικά ή μεταβάλλεται σε μέσο για διάρρηξη του κοινωνικού ιστού και αναπόφευκτη πόλωση;

Η πανδημία καθαυτή είναι μια συνθήκη που στα πλαίσια της πραγματικότητάς μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί αναλόγως. Αν αφήσουμε την πανδημία να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για το κέρδος έτσι και θα γίνει. Το ζητούμενο, τουλάχιστον για εμάς τους καλλιτέχνες, είναι να παρέμβουμε χρησιμοποιώντας την συνθήκη που έχουμε για λόγους κρίσιμους, για να κάνουμε νέες προτάσεις σε θέματα και μορφές, για να ανιχνεύσουμε νέες δημιουργικές δυνατότητες ώστε η τέχνη να εξακολουθεί να συνδέεται αισθητικά και ουσιαστικά με τα ζητούμενα της ζωής. Δεν πρέπει να αφήσουμε την τέχνη να γίνει προϊόν περισσότερο από το σημείο που θα χάσει τους λόγους της ύπαρξής της, έναν προς έναν. Πρέπει να την κατευθύνουμε με σκοπό την εμβάθυνση, την κριτική, την βελτίωση του κόσμου μας και να την αφήσουμε με την σειρά της να μας κατευθύνει, να την εμπιστευτούμε.

«Οι πυραμίδες» είναι ιστορίες αστικής μοναξιάς με πρωταγωνιστές αποτυχημένους με βάση τα κοινωνικά στερεότυπα. Είναι αυτή η μοναξιά μια προσωρινή κατάσταση ή κάτι που προκαλεί αναπόδραστα η ζωή στην πόλη.

Από τότε που οι καλλιτέχνες του τέλους του δέκατου ένατου αιώνα ανακάλυψαν τη μοναξιά της μεγαλούπολης έχουν αλλάξει και συζητηθεί πολλά. Σίγουρα αυτή η μοναξιά του εγκλεισμού που βιώνουμε έχει επιπρόσθετες ιδιότητες. Καλύπτεται από προσχήματα “φιλίας” και επικοινωνίας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που επιπλέον παρέχουν δυνατότητες επαγγελματικής κανονικότητας, online συναντήσεων, πολύωρων διαδικτυακών συνομιλιών, ακόμα και συναθροίσεων από πλατφόρμες που γίνονται όλο και περισσότερες. Οι διαφυγές του ανθρώπου σήμερα που απομονώνεται στον κατ’ οίκον εγκλεισμό του είναι πολλές ως προς την ιντερνετική επαφή του με τους άλλους, ως προς την αγορά προϊόντων, διασκέδασης και τέχνης μέσω του διαδικτύου. Όμως πολλές είναι και οι πιθανότητες να φανούν με τρόπους απρόβλεπτους και τα όλο και μεγαλύτερα κενά που έρχονται στο προσκήνιο από τις νέες συνθήκες αλλοτρίωσης. Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να υποψιαζόμαστε όλες τις συλλογικότητες και έτσι η μοναξιά μας γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Στις «Πυραμίδες» μπορεί να εντοπίσει κανείς μια απομόνωση υπαρξιακή πλάι στον θάνατο ως φυσική συνέχεια της ζωής και στη ζωή ως φυσική συνέχεια του θανάτου.

Στον μονόλογο “η δεύτερη ταινία” ακούμε την ατάκα «Κάποιος πρέπει να φωνάξει πως θα τις φτιάξουμε τις πυραμίδες. Δεν έχει σημασία αν δεν το κάνουμε.» Είναι η προσωπική «πυραμίδα» του καθενός η λύση στην αστική αυτή «αποτυχία» ή οι «πυραμίδες» που πρέπει να χτίσουμε είναι συλλογικές;

Γενιές ανθρώπων πέθαναν χτίζοντας τα συγκεκριμένα μνημεία της ιστορίας τους. Μπορεί ο απλός άνθρωπος να μην είναι φαραώ και η πυραμίδα του να είναι διαφορετική και μικρότερη, σε κάθε περίπτωση όμως η πυραμίδα του καθενός διαμορφώνεται αναπόφευκτα από συλλογικότητες. pyramides texnes plusΠοια ήταν η έμπνευση πίσω από τις «Πυραμίδες»;

Έναν αιώνα πριν, όταν επικρατούσε παγκοσμίως μια αντίστοιχη κρίση με την τωρινή, ενδυναμώθηκε η φιλοσοφία του πεσιμισμού και η απαισιοδοξία. Η αίσθηση ότι η ανθρώπινη ζωή είναι μια μακρά πορεία προς τον θάνατο και πως στην ουσία ένα πράγμα που μπορεί να κάνει το άτομο σε αυτή την αμετάκλητη φθορά είναι να μνημειοποιήσει της ζωή του, αισθητικοποιώντας την. Έναν αιώνα μετά, από την αρχή της πανδημίας και του πρώτου lockdown, παρατήρησα πάρα πολλούς να ανεβάζουν στο ίντερνετ όλο και περισσότερες φωτογραφίες τους. Φωτογραφίες από προηγούμενα καλοκαίρια, από προηγούμενες παραστάσεις, από αγαπημένες ταινίες και βιβλία, από προηγούμενες σχέσεις, φωτογραφίες από ταξίδια, σε θάλασσες και βουνά, φωτογραφίες δίπλα σε διάσημους, φωτογραφίες από την παιδική ηλικία, αγκαλιά με ηλικιωμένους γονείς, με παππούδες και γιαγιάδες, με ανήλικα παιδιά, τόσες πολλές φωτογραφίες με κόρες και γιους, με γάτες και σκύλους, μαζί με φωτογραφίες δεξιώσεων, γάμων, από βαφτίσια, πάρτι… Και όχι μόνο φωτογραφίες, αλλά και κείμενα από το χθες και για το χθες. Μικρά και μεγάλα. Τόσα κείμενα με αναμνήσεις από το σχολείο, από τον στρατό, από το πανεπιστήμιο, επικήδειους για γονείς, φίλους, συνάδελφους και αγαπημένους καλλιτέχνες, πολλούς επικήδειους, ή στον αντίποδα, αναρτήσεις «λευκώματος» σχολικής τάξης δεκαετίας του ογδόντα, αυτά είναι και τα αγαπημένα μου. Εν πολλοίς, πολλές οι αναμνήσεις, πολύ προσωπικό υλικό από το παρελθόν. Σαν, αφού σταμάτησε η πραγματική μας ζωή, να αρχίσαμε να ζούμε την παλιά μας πραγματική ζωή. Σαν να είμαστε ένα βήμα πριν το τέλος και, ακόμα κι άνθρωποι νεαρότεροι, να αναπολούν με μανία τον βίο τους. Αν μπορούσε ο καθένας να γράψει την αυτοβιογραφία του, οι περισσότεροι πιστεύω πως θα το έκαναν, πως θα πίστευαν πως θα άξιζε να το κάνουν. Η πυραμίδα δεν δηλώνει απλώς τον θάνατο είναι και πάνω από όλα ένα μνημείο, σχεδόν μυθικό. Ο άνθρωπος είναι το γνωστό φθαρτό πλάσμα με την επίγνωση του τέλους του, κάτι το οποίο τον κάνει δραματικό ως ον. Στις μέρες μας θα έλεγα και λίγο κωμικό. Βιώνοντας σήμερα αυτή την παρωδία του επικείμενου τέλους σε διάφορα επίπεδα, σαν να προσπαθούμε λίγο περισσότερο από παλιά να φτιάξουμε τον μύθο μας, να στήσουμε μια μνημειώδη υπόμνηση της παρουσίας και του περάσματός μας από τον κόσμο αυτό. Κάτι που βρίσκω ανθρώπινο και τρυφερό.

Το έργο είναι γραμμένο για να γίνει αποκλειστικά web παράσταση;

Οι Πυραμίδες ολοκληρώθηκαν την Άνοιξη του 2020. Αμέσως μετά την ολοκλήρωσή τους ήρθε η πρόταση από τη διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης να γίνουν διαδικτυακή παράσταση. Κρυφή ελπίδα του συγγραφέα είναι να τις δει φυσικά και επί σκηνής.   

Η παράσταση προβάλλεται μέσω της ιστοσελίδας του Θεάτρου Τέχνης εδώ

Διαβάστε επίσης:

Είδα Τις «Πυραμίδες», Σε Σκηνοθεσία Διαμαντή Καραναστάση

Με τις τηλεοράσεις να μοιάζουν πλέον ικανές να "ανάβουν" μόνες τους γύρω στις 9 ή 10 το βράδυ ξέροντας πως αυτές είναι ,πλέον, ο πιο πιστός μας νυχτερινός σύντροφος, τα τηλεοπτικά κανάλια προνοούν ώστε η σχέση αυτή να λαμβάνει διαστάσεις (και) κινηματογραφικής ηδονής.

 

01/02

Τα παιδιά των ανθρώπων

STAR-01:00

O Αλφόνσο Κουαρόν, εδώ, σε μία από τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές του μας αφηγείται την ιστορία ενός κόσμου όπου οι γυναίκες παύουν ξαφνικά να μπορούν να κυοφορήσουν. Και μας ταξιδεύει στην απόλυτη δυστοπία, αυτή ενός κόσμου χωρίς νέες γεννήσεις και αρχές. Μια δυστοπία που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην συγκίνηση και στην δράση και θα σας χαρίσει μερικά -ίσως πολυπόθητα- δάκρυα.

 tonya harding.w710.h473.2x

02/02

Εγώ, η Τόνια

ΕΡΤ2-22:00

O Craig Gillespie, το 2017, μας χάρισε μία από τις πλέον φρέσκιες ματιές στο είδος της κινηματογραφικής βιογραφίας, αφηγούμενος την ζωή της πρωταθλήτριας του σκέιτ, Tonya Harding. Και έχοντας ως σύμμαχο μία εκπληκτική ερμηνεία από την Μαργκό Ρόμπι μας μιλάει για τα εμπόδια που μας χορηγούν -δυστυχώς- απλόχερα τα προσωπικά πάθη και οι κοινωνικοί δαίμονες.

 

03/02

Το αυγό του φιδιού

ΕΡΤ2-22:00

Ένας Σαμάνος του Αμαζονίου και δύο λευκοί επιστήμονες περνούν 40 χρόνια αναζητώντας ένα θαυματουργό ιαματικό φυτό στα βάθη δασών, ποταμών και άγνωστων πολιτισμών. Ο Ciro Guerra, εδώ, μας χάρισε ένα αγνό έργο τέχνης  που αναβλύζει πνευματικότητα. Και μας θυμίζει πως όλα τα ανέφικτα κι όλες οι πιθανότητες (μας) περιμένουν ανυπόμονα την στιγμή που θα γίνουν δυνατότητες κι αλήθεια.

 truman 1280x720

04/02

Τρούμαν

ΕΡΤ2-23:00

Η ταινία που σάρωσε τα βραβεία Γκόγια του 2015 είναι η ιστορία μιας φιλίας και μιας μοιραίας συμφιλίωσης με το τέλος. Στη ταινία του Ρικάρντο Νταρίν, ο Χούλιαν ανίατα ασθενής δέχεται την επίσκεψη ενός παιδικού φίλου, του Τομάς. Και αποφασίζοντας να κλείσει εκκρεμότητες με το παρελθόν αναχωρεί με τον Τομάς για ένα ταξίδι εμφατικού «carpe diem» και αυτογνωσίας. Μία από τις καλύτερες δραμεντί των τελευταίων ετών, με μία απόλυτα ενήλικη πλην τρυφερή ματιά.

 neayorki sagapo

05/02

 Νέα Υόρκη, Σ’ αγαπώ

ALPHA- 02:30

Αν τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από την Νέα Υόρκη, μοιάζουν ,μέρα με τη μέρα, να αυξάνονται, η τηλεόραση φέρνει το γνωστό «Μεγάλο Μήλο» στα σαλόνια μας, με μια σπονδυλωτή ταινία, 8 διαφορετικών δημιουργών και ιστοριών. Με ένα γοητευτικό και μοιραία άνισο κινηματογραφικά αποτέλεσμα, ο μεταμεσονύχτιος εγκλεισμός μοιάζει για ένα βράδυ, σχεδόν, υποφερτός.  

Με τον εγκλεισμό να έχει πλέον -οριστικά- πάψει να αποτελεί ,ένα κάποιο, εστέτ state of mind και να έχει μετατραπεί σε απόλυτη καθημερινότητα, η τηλεόραση και οι πάσης φύσεως πλατφόρμες streming μοιάζουν να έχουν ,πια, λάβει εκουσίως και πρόθυμα τον ρόλο κολλητού φίλου και νυχτερινού συμπαραστάτη.

 

Δευτέρα 25/01

The Party

ΕΡΤ2-22:00

Η Σάλι Πότερ, το 2017 πιάνει στα σκηνοθετικά και σεναριακά της χέρια το κλασικό αφηγηματικό μοτίβο του μεγαλοαστικού πάρτι που ξεκινάει με ούριους ανέμους αστικής ευγένειας για να μετατραπεί σε Βατερλό της πολιτικής ορθότητας. Με πρωταγωνιστές της, εκπρόσωπους του πολιτκο-κοινωνικού σήμερα, ασπρόμαυρη φωτογραφία, ένα αιχμηρό σενάριο και μια σειρά εξαιρετικών ηθοποιών (Kristin Scott-Thomas, Bruno Ganz, Timothy Spall κ.α.) καταφέρνει να ανανεώσει ουσιαστικά ένα κινηματογραφικά λησμονημένο είδος.

avengers texnes plus

The Avengers

ALPHA-23:00

Είτε ξέρετε να φτιάχνετε πίτσα με λεπτή ζύμη είτε την παραγγέλνετε με χοντρή ζύμη και έξτρα σκορδόψωμο, οι «Εκδικητές» είναι εδώ και αποφασισμένοι να σας οδηγήσουν μοιραία σε μια απόλυτα διασκεδαστική sci-fi κινηματογραφική βραδιά με πίτσα και αλκοόλ. Οι μεγαλύτεροι υπερήρωες του κόσμου βγαίνουν στους δρόμους  για να σώσουν την ανθρωπότητα κι εμείς «μπαίνουμε» στους καναπέδες για να σώσουμε άλλη μία πίτσα από την μοναξιά του ταψιού.

  

Τρίτη 26/01

Φιλομένα

ΕΡΤ2-22:00

O Στίβεν Φρίαρς με συμμάχους τους εξαιρετικούς Στίβ Κούγκαν και Τζούντι Ντεντς, μας αφηγείται -εν έτει 2013- την ιστορία ενός sui generis δημοσιογράφου σε αναζήτηση του χαμένου γιου μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Μια ταινία για όλα όσα βρίσκουμε ακριβώς εκεί που ποτέ δεν ψάξαμε. Και μια πολύ τρυφερή ιστορία, ιδανική για χειμωνιάτικα βράδια με (ζεστό) κρασί.

 

 Τετάρτη 27/01

Ο Λαβύρινθος της Σιωπής

ΕΡΤ2-22:00

Η ΕΡΤ2 τιμώντας την Ημέρα του Ολοκαυτώματος προβάλλει τον «Λαβύρινθο της Σιωπής», μία ,αδίκως, παραγνωρισμένη ταινία για τα γεγονότα που οδήγησαν στην δίκη του Άουσβιτς. Με σκηνοθέτη τον Giulio Ricciarelli, η ιστορία ξεκινά, το 1958, με την αποκάλυψη της εργασίας ενός πρώην δεσμοφύλακα του Άουσβιτς ως δασκάλου σε σχολείο. Και μας μιλά ανοιχτά για μια άρτια ενορχηστρωμένη πολιτική συγκάλυψης των εγκλημάτων των Ναζί εκ μέρους της ίδιας της Γερμανίας.

 enas uperoxos anthropos

Πέμπτη 28/01

 Ένας υπέροχος άνθρωπος

OPEN-21:00

Σε μία πλέον σχεδόν κλασική χολιγουντιανή ταινία του 21ου αιώνα, ο Ρον Χάουαρντ, σε μία από τις καλύτερες στιγμές του, έχοντας ως άσο στο σκηνοθετικό του μανίκι την καλύτερη ερμηνεία του Ράσελ Κρόου, μας αφηγείται την ιστορία της ψυχικής ασθένειας του Τζον Νας. Και εκκινώντας από την μοίρα του ενός, πλάθει μια ιστορία για όλες εκείνες τις μοίρες που δένονται με υλικά την αγάπη και την αποδοχή.

Tο τετράγωνο

O Χρυσός Φοίνικας του 2017, «Το Τετράγωνο», είναι μια, εκουσίως παγερή, σάτιρα που αποτέλεσε και την μεγάλη έκπληξη ολόκληρης της κινηματογραφικής χρονιάς με την τόλμη της αισθητικής και των εκφραστικών της μέσων. Πρωταγωνιστής της, ένας αυτάρεσκος, εύπορος αστός διευθυντής γκαλερί με έργα σύγχρονης τέχνης στην Στοκχόλμη. Η διοργάνωση μιας νέας έκθεσης σε συνδυασμό με την κλοπή του κινητού του, δίνει στον Ρούμπεν Όστλουντ την ευκαιρία να ξεδιπλώσει μια κωμωδία που προσπαθεί σκληρά να μιλήσει για την τέχνη, τον ρόλο της και την αστική ανθρωπιά. Αφήνοντας, όμως, μετέωρη την προσπάθεια του να μιλήσει για "πολλά κεράσια", καταλήγει αναπόδραστα σε ένα μικρό κινηματογραφικό καλάθι.

Διαθέσιμη έως 15/04/2021

 

mantarinia texnes plus

Μανταρίνια

Το 2013, ο Γεωργιανός Zaza Urushadze, μας αφηγείται την ιστορία του Ίνο, ενός Εσθονού κατοίκου της Αμπχαζίας που κατά την διάρκεια των πολεμικών συρράξεων του 1992, φιλοξενεί κάτω από την στέγη του δύο ορκισμένους εχθρούς, τον Τσετσένο Αχμέτ και τον Γεωργιανό Νίκο. Και χαρίζοντας στην ταινία του την αύρα ενός σκληρού αντιπολεμικού παραμυθιού φτάνει μέχρι τα Όσκαρ ,ως υποψήφιο για το Χρυσό Αγαλματίδιο καλύτερης ξένης ταινίας. Και με την απλότητα και την πλήρη αποφυγή ξύλινου αντιπολεμικού διδακτισμού κερδίζει τα αστεράκια των κριτικών και τις καρδιές του κοινού.

Διαθέσιμη έως 22/03/2021

After Lucia

Με τα ποιοτικά οικογενειακά δράματα να μοιάζουν τα τελευταία χρόνια ντεμοντέ και δυσεύρετα, ο Μισέλ Φράνκο, το 2012, μας χάρισε μία τέτοια πολυπόθητη εξαίρεση, αφηγούμενος την ιστορία ενός πατέρα και μίας κόρης σε ένα νέο ξεκίνημα. Μετά, λοιπόν, το θάνατο της μαμάς, ο μπαμπάς και η κόρη αποφασίζουν να επενδύσουν στον θησαυρό μιας μετακόμισης στο Μέξικο Σίτι. Ενός θησαυρού που, παρά τους ούριους ανέμους της έναρξης του, αποδεικνύεται γρήγορα άνθρακες. Μια ταινία για την οικογένεια ως ανεξάντλητη αγάπη, το πένθος ως ανοιχτή πληγή  και τα νέα ξεκινήματα που το συνοδεύουν ως αναπόδραστη καταδίκη.

Διαθέσιμο έως 24/02/2021

 

only lovers left alive texnes plus

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί

O αταξινόμητος, υπέροχος και αειθαλής Τζιμ Τζάρμους, το 2013 μας χάρισε μια ταινία-ενσάρκωση της ομορφιάς που ξέρει να χαρίζει σε μάτια και καρδιές μόνο ο αγνός έρωτας. Για να μεταφέρει, λοιπόν, την ουσία του έρωτα στην μεγάλη οθόνη χρησιμοποιεί ως μέσο δύο αιωνίως ερωτευμένα ζόμπι, την μουσική και το Μαρόκο. Και καταλήγει στην sui generis αφήγηση ενός έρωτα που δεν σκαμπάζει από αιωνιότητες και δυσκολίες. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα από τα αδιαμφισβήτητα αριστουργήματα του Τζάρμους και για μια ταινία που ζει και αναπνέει μέσα στο ίδιο της το πάθος για ομορφιά.

Διαθέσιμη έως 27/01/2021

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο

Ένα ζευγάρι άνεργων πλην ερωτευμένων 50άρηδων Μασσαλών βλέπει τα προοδευτικά πολιτικά του πιστεύω να κλονίζονται και την ζωή του να ανατρέπεται, όταν θα πέσουν θύμα ληστείας, με δράστη έναν -επίσης- λίαν απολυμένο πρώην συνάδελφο του άντρα του ζεύγους. Ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν κάνει, εδώ, ένα αγνό κοινωνικό σινεμά με ψυχή, αποφεύγοντας τον σκόπελο του διδακτισμού και συγκινώντας, τελικά, με την «απλότητα» της ανθρωπιάς του.

Διαθέσιμη έως 03/03/2021

popolaros banner

popolaros banner

Video

Μπορείτε να τις αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία