Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Μια ακόμα χρονιά φτάνει στο τέλος της και κάποιοι από εμάς την μετράμε(και) με παραστάσεις. Η θεατρική σεζόν 2018-2019 ήταν κατά γενική ομολογία καλύτερη από την περασμένη. Η ομάδα του texnes-plus είδε πολύ θέατρο -πάρα πολύ!Παραστάσεις, που μας άρεσαν, παραστάσεις που στάθηκαν κατώτερες των προσδοκιών μας, παραστάσεις που μας απογοήτευσαν ακόμη και κάποιες που μας θύμωσαν συμπληρώνουν το παζλ της χρονιάς που ρίχνει αυλαία σε λίγες μέρες. 
 
Βάλαμε ένα δύσκολο στοίχημα μεταξύ μας: "Αν επέλεγες  μόνο μια παράσταση που θα κρατήσεις στο μυαλό και την καρδιά σου, ποια θα ήταν αυτή;"
 
Και όταν λέμε αγαπημένη παράσταση του 2019, εννοούμε παραστάσεις που είδαμε από τον Ιανουάριο του 2019 μέχρι τον Δεκεμβρίου του 2019, συμπεριλαμβανομένου του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. 
 
antropoi kai pontikia 
 
«Άνθρωποι και ποντίκια »στο Cartel 
 
Η παράσταση που έθεσε πολύ ψηλά τον πήχη ανάμεσα στις παραστάσεις μέσα στην χρονιά που αφήνουμε πίσω μας, ήταν το «Άνθρωποι και Ποντίκια», στον τεχνοχώρο Cartel, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μπισμπίκη. Παρακολούθησα ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία να γίνεται παράσταση, παραπάνω αντάξια των προσδοκιών μου και μάλιστα άψογα ταιριασμένη στην ελληνική πραγματικότητα. Μέσα σε μια μάντρα ανακύκλωσης στον Ελαιώνα, οι ήρωες- απόκληροι, δίνουν τη μάχη τους για επιβίωση, χωρίς να σταματήσουν να ονειρεύονται για μια ζωή που δεν έρχεται ποτέ. Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι, κι όμως βαθιά ανθρώπινη και ρεαλιστική, ένα έργο που από κάθε άποψη αξίζει να ιδωθεί. Συγκλονιστική!
 
 Μυρτώ Παπαϊώννου
 
 apopse autosxediazoume texnes plus
 
 
Όταν η ζωτική ανάγκη για θεατρική δημιουργία γίνεται παράσταση προκύπτουν συχνά θεάματα εγκεφαλικά που στην προσπάθεια τους να αναδειχτούν σε ανατόμοι της θεατρικής τέχνης ξεχειλίζουν από ελιτισμό και χάνονται σε λαβυρίνθους ακατανόητης αυτοαναφορικότητας. Ο Μαυρίκιος με συμμάχους τους καθηλωτικούς Ράνια Οικονομίδου, Λυδία Φωτοπούλου, Λευτέρη Βογιατζή, με το «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» επιτυγχάνει το απόλυτο αντι-παράδειγμα της ματαιόδοξης ψυχρής αναφοράς σε κάποιο θεατρικό θεό, χαρίζοντας μας μια παράσταση με αγνή θεατρική ψυχή. Και διαθέτοντας το Μήδα για θεατρικό θεό της, μετατρέπει σε χρυσό την ίδια την ουσία του θεάτρου. Ο Πιραντέλλο δεν είναι συγγραφέας, το θέατρο δεν είναι σκηνή, οι ηθοποιοί δεν είναι ερμηνευτές. Ο Μαυρίκιος δημιουργεί, εδώ, ένα κόσμο με τον Πιραντέλλο, το θέατρο και τον εξαίρετο θίασο κομμάτια ενός ισοσκελούς τριγώνου που λέγεται, τελικά, ζωή και ψηφίδες ενός ψηφιδωτού που ,ναι, λέγεται πραγματικότητα. Θέατρο, μέσα στο θέατρο, μέσα στο θέατρο για μια παράσταση που αρπάζει το φευγαλέο του θεάτρου και το μετατρέπει σε μονιμότητα και σε μοναδικό έρωτα.
 
 Σοφία Γεωργουλιάνη
 
 Robert Lepage Kanata SITE 12
«Kanata, Επεισόδιο 1 – Η διαμάχη», του Robert Lepage στο Φεστιβάλ Αθηνών
 
Kanatà του Robert Lepage με το θέατρο του ηλίου της Arianne Mnouchkin
Αυτό που με μαγεύει στο θέατρο του ηλίου εκτός από την κινηματογραφικότητα που διακρίνει τις παραστάσεις τους είναι η μετριοφροσύνη και η ανάγκη να τους να διηγηθούν μια ιστορία... δεν είναι θέατρο ηθοποιών και ερμηνειών ενός ατόμου είναι το είδος θεάτρου που θα σε συγκλονίσει με τις εικόνες και την ιστορία του συνόλου. Ένας ηθοποιός που μπορεί να πρωταγωνιστεί σε μία σκηνή, στην επόμενη μπορεί απλά να σπρώχνει ένα σκηνικό, ή να κάνει την αρκούδα. Δεν υπάρχουν σταρ και πρωταγωνιστές! Πρωταγωνιστής είναι η ιστορία οι εικόνες και η ενέργεια. 
Αυτό λοιπόν βίωσα όταν είδα το Kanatà του Lepage με το Theatre de Soleil στο Μέγαρο Μουσικής φέτος τον Ιούλιο. Η ιστορία του Καναδά και των ιθαγενών του, μέσα από τα μάτια μιας ζωγράφου της σύγχρονης εποχής, που βρίσκει τη μούσα της στο πρόσωπο μιας από τις περιθωριακές ιθαγενείς γυναίκες του Καναδά. Ένα ταξίδι στο παρελθόν στο παρόν αλλά και στο μέλλον... στην ψυχή της τέχνης και στο τί σημαίνει να είσαι καλλιτέχνης.... 
Εν τέλει ο Λεπάζ μας δείχνει με εικόνες του σε συνεργασία με το θέατρο του ηλίου, την τέχνη του να αγαπάς καθετί γύρω σου... την ιστορία σου δηλαδή το παρελθόν, το παρόν σου που έχει διαμορφωθεί από το παρελθόν και το μέλλον που το φτιάχνεις αγαπώντας και ζώντας το παρόν σου. 
Έφυγα συγκλονισμένη.
 
Χριστίνα Δενδρινού 
 
 Aias 14
 
Η παράσταση που ξεχώρισε περισσότερο για εμένα το 2019 ήταν ο «Αίας» που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νανούρης στο ανακαινισμένο Θέατρο Βεάκη. Ο Νανούρης δοκιμάστηκε για πρώτη φορά στο απαιτητικό αλλά πολλά προσφερόμενο είδος της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας, και μάλιστα πρότεινε την ανάγνωση της σοφόκλειας τραγωδίας από έναν μόνο ηθοποιό. Έχοντας ως εφόδια την μετάφραση του Νίκου Παναγιωτόπουλου (σταθερού συνεργάτη του Λευτέρη Βογιατζή), τον εξαιρετικό Μιχάλη Σαράντη ως ερμηνευτή όλων των δραματικών ρόλων και τον ζωγράφο Απόστολο Χαντζαρά, δημιούργησε μια μοναδικά καλαίσθητη και συγκινητική παράσταση. Ο Μιχάλης Σαράντης, ο «Άγγελος του ελληνικού θεάτρου», σωματικοποίησε με τον δικό του τρόπο το σύνολο των τραγικών προσώπων, με μια αξιοζήλευτη ροή εκφραστικότητας. Ο Αίας του Μιχάλη Σαράντη είναι εύθραυστος, οξύθυμος σαν παιδί ή σαν τρελός, ηρωικός και συνάμα βαθιά ανθρώπινος. Ο ηθοποιός περνάει από τον έναν χαρακτήρα στον άλλο με μια αξιοζήλευτη μαεστρία, που δείχνει τόσο το εύρος του, όσο και την βαθιά συναίσθηση του δράματος που αφηγείται με τη φωνή, την ψυχή και το σώμα του. Αν αντιληφθεί κανείς πως μπορεί να δώσει την συγκινητικότερη ερμηνεία Αίαντα προτού αυτοκτονήσει και λίγα δευτερόλεπτα μετά να έχει βγει από την «κατάσταση» και να είναι ο παρατηρητής Τεύκρος ή η θρηνούσα Τέκμησσα, καταλαβαίνει πως η ερμηνεία του Σαράντη δεν είναι απλός ρεσιτάλ, αλλά υποκριτικός άθλος.» (διαβάστε ολόκληρη την κριτική μας εδώ). Συνοδοιπόρος του επί σκηνής ο ζωγράφος Απόστολος Χαντζαράς που δημιουργεί επί σκηνής πίνακες που θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε μεταξοτυπίες και Θέατρο Σκιών, αναπαριστώντας τα δρώντα πρόσωπα του δράματος. Ο Γιώργος Νανούρης φέτος κατέθεσε μια πολύ σημαντική και ενδιαφέρουσα πρόταση στην πρόσληψη της σοφόκλειας τραγωδίας και το θεατρόφιλο κοινό φαίνεται να την αγκάλιασε με αγάπη.
 
Αναστάσης Πινακουλάκης
 
 asteria photos 9 1024x682
«Οι κάτω από τα αστέρια», στο θέατρο Άλφα-Ιδέα 
 
Αγαπημένη παράσταση για το 2019 είναι «Οι κάτω απ'τα αστέρια», με πρωταγωνιστές την Λίλα Μπακλέση και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή.
 
Πρόκειται για μια συνάντηση με δυνατές δόσεις χιούμορ και συγκίνησης, τρυφερότητας και νοσταλγίας.Μια συνάντηση που χρωστούσαν ο ένας στον άλλον, γεμάτη σύγκρουση και απόρριψη. Μια ιστορία αγάπης και ενηλικίωσης για τις μεγάλες προσδοκίες και τη σκληρή πραγματικότητα, με φόντο τη μικρή κοινωνία της επαρχίας, τις παραλίες του καλοκαιριού και την ξέγνοιαστη εποχή της αθωότητας.Με απόλυτη σκηνική χημεία οι δύο πρωταγωνιστές ταξιδεύουν τον θεατή, του προκαλούν ρίγη συγκίνησης και ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του την πιο συγκινητική ιστορία, τη δική τους ιστορία αγάπης. 
 
Δήμητρα Πέτρου 
 
Ilektra Orestis Ivo Van Hove SITE 08
 
«Ηλέκτρα/Ορέστης», στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου 
Οι μεγάλες προσδοκίες τόσο από την παρακολούθηση μιας παράστασης, όσο και από την ίδια τη ζωή συνήθως, αν δεν πέσουν σε κάποιο παγόβουνο και βουλιάξουν μια και καλή το πλοίο, σου δίνουν φτερά και πετάς. Ο πήχης για τον Ίβο βαν Χόβε ήταν ήδη πολύ ψηλά μετά  την πολύ δυνατή σκηνική μεταφορά των έργων του Μπέργκμαν (Περσόνα / Μετά την πρόβα) που άνοιξε και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2018. 
Η παράσταση όμως, που είχα την τύχη να απολαύσω στις 26 Ιουλίου στην Επίδαυρο, ήταν μια αξέχαστη θεατρική εμπειρία. 
Ο σκηνοθέτης δούλεψε με την Κομεντί Φρανσαίζ πάνω στα δύο αρχαία έργα του Ευριπίδη. τα  οποία αφηγούνται την ιστορία της Ηλέκτρας και του Ορέστη στη συνέχειά της ή το πώς τα δυο αδέρφια ξαναβρέθηκαν και συμμάχησαν για να εκδικηθούν τη μητέρα τους, Κλυταιμνήστρα, και τον εραστή της, Αίγισθο. 
 
Ο πιο παλιός θίασος εν ενεργεία στον κόσμο με τις οδηγίες του Βέλγου σκηνοθέτη κατάφερε να με πείσει για κάτι που δυστυχώς πολύ σπάνια, συναντάμε στο ανέβασμα των έργων αρχαίου δράματος: για την καθολικότητα και την αμεσότητα των θεμάτων που θέτουν. Ο Χόβε τόλμησε με σκληρές εικόνες να μπει στο ζουμί της τραγωδίας. Η Ηλέκτρα ακρωτηριάζει, τρώει και στη συνέχεια πετά το πέος του νεκρού Αίγισθου. Τι πιο τολμηρό κι εμπνευσμένο; Μια σκηνή με τόσο ψυχαναλυτικό βάθος, αλληγορική σημασία, που καταφέρνει να προβληματίσει.
 
Η Ηλέκτρα της Suliane Brahim ήταν η καλύτερη Ηλέκτρα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Τόσοι μήνες πέρασαν και ακόμη την έχω μπροστά στα μάτια μου. 
 
Γιώτα Δημητριάδη 
 
 
Διαβάστε ακόμη: 
 
Από τη Γιώτα Δημητριάδη
Φωτογραφίες:Μάριος Θεολόγης
 
Θα μπορούσε να αγορεύει στα δικαστικά έδρανα ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση. Η Εύα Οικονόμου-Βαμβακά πέρασε στη Νομική Σχολή, πήρε το πτυχίο της αλλά ακολούθησε το δρόμο που πάντα αγαπούσε, αυτόν της υποκριτικής. Παράλληλα με τις σπουδές της στη Νομική έδωσε εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης και όταν τελείωσε και τις δύο σχολές και έπρεπε να αποφασίσει τι θα κάνει η σκέψη, η οποία όπως μας είπε της έδωσε την λύση ήταν η εξής: : «"Ξυπνάς και…..; Πώς θέλεις να είναι η μέρα σου;" Κι επειδή η μέρα μου ήθελα να έχει πρόβα, νομίζω ότι πήρα σε κάθε περίπτωση τη σωστή απόφαση».
 
Σήμερα επιχειρεί τη δεύτερη σκηνοθεσία της στο Θέατρο Τέχνης, σε μια παράσταση για εφήβους και όχι μόνο, μάλιστα η ίδια υπογράφει και το κείμενο του "Μια μέρα χωρίς" και όπως εξομολογείται στο texnes-plus, η σκηνοθεσία ήταν μάλλον κάτι καρμικό για εκείνη. «Όταν ήμουν μικρή και με ρωτούσαν τι θέλω να γίνω ντρεπόμουν να πω "ηθοποιός" κι έλεγα πάντα "σκηνοθέτης", χωρίς να ξέρω τί ακριβώς είναι..», μας λέει χαρακτηριστικά στην κουβέντα που ακολουθεί. 
 
Η Εύα έχει δουλέψει με σπουδαίους σκηνοθέτες, τελευταία την είδαμε στην υπέροχη παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε». με τον οποίο έχει συνεργαστεί και στο παρελθόν.
 
Παράλληλα διδάσκει υποκριτική στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης και γράφει για ο,τι την συγκινέι και την κινητοποιεί ετοιμάζοντας το νέο της θεατρικό έργο. Το οποίο αυτή τη φορά δεν θα είναι ανάθεση, όπως τα δύο προηγούμενα, αλλά κάτι πέρα για πέρα προσωπικό, εξάλλου, όπως και η ίδια μας λέει, : «Το 2019, μου συνέβησαν όλα όσα φοβόμουν πάντα και αυτό ενώ αρχικά με διέλυσε, στο τέλος με έκανε πολύ πιο δυνατή. Και πολύ πιο ουσιαστική απέναντι σε όλα όσα με περιβάλλουν. Τα νέα δεδομένα με έκαναν να δω τη ζωή στις πραγματικές τις διαστάσεις ».
 
 
MAR 3284
 
 
Ουσιαστικά το«Μια μέρα χωρίς» είναι η δεύτερη σκηνοθετική σου δουλειά. Και εδώ όπως και στο «Βάρδα Μπένε -μια ιστορία που μάλλον δε θέλεις να ακούσεις» στο Φεστιβάλ Φιλίππων  υπογράφεις και το κείμενο. Πώς ξεκινάς να δουλεύεις πάνω σ' ένα έργο;
 
Με συζήτηση. Και τα δύο έργα που έχω σκηνοθετήσει ήταν αναθέσεις. Το πρώτο από το διευθυντή του φεστιβάλ Φιλίππων, Θοδωρή Γκόνη και το δεύτερο από τη  καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης Μαριάννα Κάλμπαρη. Στο πρώτο ήμουν εντελώς απροετοίμαστη, υπήρχαν άπειρα «Όχι» στο κεφάλι μου πριν πω το τελικό «Ναι».  Αλλά μετά την αποδοχή  της πρότασης, δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή αμφιβολίας ή δισταγμού. Ήταν σαν να είχα μπει σε πύραυλο εκτόξευσης. Και το αγάπησα πάρα πολύ και το θέμα και την όλη διαδικασία. Και μετά ήρθε το δεύτερο- εκεί τα «όχι» είχαν ήδη κρυφτεί και η απάντηση μου  ήταν από την αρχή δεδομένη. Η αφοσίωση, η εγρήγορση και η υπερένταση η ίδια. Η όλη διαδικασία είναι σαν γέννα. Ξεκινάς από το μηδέν και φτιάχνεις ένα νέο σύμπαν.  
 
Η πλάκα είναι ότι δεν είχα σκεφτεί ποτέ πριν ότι θα μπορούσα να το κάνω. Πριν αυτοπροσδιοριζόμουν μόνο ως ηθοποιός. Πάντως νιώθω πάρα πολύ τυχερή που αυτοί οι δύο άνθρωποι με εμπιστεύτηκαν και μου έδωσαν αυτήν την ευκαιρία. Μάλλον είδαν μέσα μου κάτι που δεν έβλεπα εγώ. Με προσανατόλισαν ή μάλλον με επαναπροσδιόρισαν. Και αυτό είναι κάτι που τους το χρωστάω. 
 
Η παράσταση μιλάει για την εξάρτηση από τα smartphones. Από την έρευνα που έκανες πόσο έχει προχωρήσει το κόλλημα των εφήβων με αυτές τις συσκευές;
 
Πάρα πάρα πάρα πολύ. Εδώ και περίπου ένα χρόνο O Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συμπεριέλαβε στην κατηγορία του εθισμού την εξάρτηση από τα διαδικτυακά παιχνίδια και στο ΚΕΘΕΑ λειτουργεί ήδη γραμμή για την  εξάρτηση από  το διαδίκτυο και αντίστοιχό τμήμα το οποίο αφορά κυρίως εφήβους 12-21 χρονών. Παρακολούθησα κάποιες συναντήσεις τους και μίλησα μαζί τους πριν αρχίσω να γράφω την παράσταση και τα δεδομένα υπήρξαν πράγματι σοκαριστικά. Τα περισσότερα παιδιά είχαν tablet από τα 7 τους!!
 
Πρόσφατα διαβάσαμε ότι ένας 17χρονος στην Ταϊλάνδη πέθανε μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του, έχοντας περάσει όλη τη νύχτα παίζοντας Video games (19 ώρες). Πιστεύεις ότι και στην χώρα μας μπορούμε να ζήσουμε τέτοια ακραία περιστατικά;
 
Ναι! Είναι θέμα χρόνου νομίζω. Όχι ο θάνατός, αλλά η αυτή παραίτηση, το ότι μένω εκεί κολλημένος και δεν ασχολούμαι με τίποτε άλλο. Και τα παιδιά εδώ, αυτά δηλαδή που έχουν διαγνωστεί ότι κάνουν «προβληματική χρήση»  του διαδικτύου  φτάνουν να παίζουν 10-11 ώρες  ημερησίως, και υπάρχουν και μέρες που υπερβαίνουν και τις 15-20. Ένα από τα συμπτώματα της εξάρτησης στο διαδίκτυο άλλωστε είναι η απώλεια της αίσθησης του χρόνου. Τώρα σίγουρα το συγκεκριμένο παιδί δεν πέθανε μόνο επειδή έπαιζε. Σίγουρα θα υπήρχε και κάτι άλλο… 
 MAR 3154 1
 
Ποια ατάκα του έργου ξεχωρίζεις;
 
Χμ δύσκολο αυτό. Ξέρεις τώρα, είμαι συναισθηματικά εμπλεκόμενη.Λοιπόν αν έπρεπε να διαλέξω μία θα ήταν η έναρξη του έργου.
 Το έργο υποτίθεται ξεκινάει ως ένα μεγάλο flash back που έχει ως σημείο τομής ένα κανονικό φιλί και  μετά ο πρωταγωνιστής μας εξηγεί ότι πρέπει να πάρει θέση γιατί :
«… αυτή η περίεργη σιωπή μετά το πρώτο φιλί έχει αδιανόητη σημασία καθώς ολόκληρο το μέλλον της επερχόμενης σχέσης αιωρείται πάνω από αυτήν, σαν υπόσχεση ή σαν απειλή». 
Το πιστεύω πολύ αυτό, το έχω ζήσει…
 
Υπάρχει κάτι που σου είπε ή άκουσες από κάποιον έφηβο για την παράσταση και σου έδωσε δύναμη να συνεχίσεις;
 
Ναι. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, η οποία πέρασε από πολλά κύματα , φέραμε σε δύο διαφορετικές στιγμές, εφήβους για να δουν πρόβα, λέγοντάς τους ότι θέλουμε την ειλικρινή  γνώμη τους για αυτό που βλέπουν. Και ήταν τόσο ενθαρρυντικοί απέναντί στη δουλεία μας, που πραγματικά η στάση τους μας έδωσε φτερά. Μια κοπέλα μάλιστα, πολύ κυνικά έλεγε ότι ήρθε σίγουρη ότι θα βαρεθεί με όλο αυτό το διδακτισμό για την εξάρτηση κτλ και δεν περίμενε με τίποτα να την αφορά τόσο αυτό που θα δει. Και ότι ήταν το πρώτο έργο που σκέφτηκε ότι το έχει γράψει κάποιος σαν αυτή και όχι κάποιος μεγάλος που φαντάζεται «τί-μπορεί- να -απασχολεί- τους- καημένους- τους εφήβους». Και μια άλλη μου έστελνε μετά κάθε δύο μέρες να με ρωτήσει για το φινάλε- γιατί τη στιγμή που είχε έρθει το έργο δεν είχε τελειώσει και αγωνιούσε. 
 
MAR 3108
 
Είναι πιο απαιτητικό το θέατρο για εφήβους;
  Όλα τα είδη θεάτρου είναι απαιτητικά αν  σέβεσαι τη δουλεία σου και θέλεις να την κάνεις με αξιώσεις. Δηλαδή η μικρή μου εμπειρία σαν δημιουργός λέει ότι αν κάποιος δε «ματώσει» για μια παράσταση  αυτό που θα βγει μπορεί να είναι όμορφο αλλά σίγουρά θα κινδυνεύει να γίνει περιττό. Δε γίνεται να κάνεις θέατρο βασιζόμενος στις ευκολίες σου. Πρέπει να μετακινηθείς κι εσύ για να μετακινήσεις.  Είναι λίγο σαν το γεφύρι της Άρτας, τα γερά  θεμέλια πάντα θέλουν μια πολύτιμη θυσία- και δεν είναι τυχαίο που η παραλογή αυτή δεν είναι μόνο ελληνική αλλά παγκόσμια. 
Τώρα, οι επιπλέον  δυσκολίες του εφηβικού  έγκεινται στις δικές του ιδιομορφίες. Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι κάνεις μια παράσταση που θα πρέπει αρχικά να πάρει την έγκρισή των γονιών/καθηγητών που είναι μιας συγκεκριμένης ηλικίας αλλά το τελικό σου κοινό, είναι άτομα 12-18 ετών με εντελώς άλλη αισθητική και φιλοσοφία. Και επίσης  ότι οι έφηβοι δεν θα υποκριθούν ποτέ από ψευτο-ευγένεια. Ό,τι νιώσουν θα στο δείξουν. Οπότε κατεβαίνεις σε ωραία αρένα. 
Εμένα προσωπικά όλες αυτές οι δυσκολίες με ιντριγκάρουν πάρα πολύ. 
 
 
Πριν λίγες εβδομάδες τελείωσαν οι παραστάσεις στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»δεν ήταν η πρώτη φορά που δούλεψες μαζί με τον Δημήτρη Μαυρίκιο. Τι κρατάς από εκείνον;
 
Πολλά. Πάρα πολλά. Είναι μεγάλος δάσκαλος και σπάνιος άνθρωπος  και νιώθω τυχερή που βρέθηκε στο δρόμο μου.. Επειδή πέρα από ηθοποιός έχω δουλέψει στο παρελθόν και σαν βοηθός του, κουβαλάω μέσα μου πολύτιμα εργαλεία που μου έδωσε. Η ευφυία του, η αισθητική του, η εμμονή του στις λεπτομέρειες με έχουν σημαδέψει. Νομίζω δε θα έγραφα έτσι αν δεν τον είχα γνωρίσει. Ο τρόπος σκέψης μου σαν συγγραφέας- σκηνοθέτης  έχει διαμορφωθεί και υπό τη δική του σκιά. 
 
Τελείωσες τη νομική. Η υποκριτική ήταν για σένα κάτι που προέκυψε στην πορεία ή ήξερες από την αρχή τον δρόμο που θα ακολουθούσες;
 
Χα!Κοίτα τώρα το παράδοξο. Όταν ήμουν μικρή και με ρωτούσαν τί θέλω να γίνω ντρεπόμουν να πω «ηθοποιός» κι έλεγα πάντα «σκηνοθέτης» χωρίς να ξέρω τί ακριβώς είναι. Μου φαινόταν κάτι παραπλήσιο αλλά με λιγότερη χρυσόσκονη. Κάτι πιο σοβαρό. Μετά, στο Λύκειο, έλεγα θα περάσω νομική Αθήνας μόνο και μόνο για να μπορέσω να κάνω θέατρο στην πρωτεύουσα. Και όταν πια τελείωσα και με τις δύο σχολές και έπρεπε να αποφασίσω τί θα κάνω  τελικά, η σκέψη που με ξεμπέρδεψε ήταν η εξής: «Ξυπνάς και…..; Πώς θέλεις να είναι η μέρα σου;» 
Κι επειδή η μέρα μου ήθελα να έχει πρόβα, νομίζω ότι πήρα σε κάθε περίπτωση τη σωστή απόφαση.
 
Υπάρχει κάποιο έργο ή κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να παίξεις;
 
Πολλά. Έχω άπειρές ανοιχτές παρτίδες που θα ήθελα να παίξω.  Και  κυρίως πολλούς ανθρώπους που θαυμάζω και που θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ μαζί τους. Πολλούς δασκάλους που δεν έχω συναντήσει ακόμα όπως θα ήθελα. Αλλά νομίζω έχω και πολλούς κόσμους μέσα μου που θέλω να εικονοποιήσω οπότε η ερώτηση που με απασχολεί τώρα είναι «θες να παίξεις ή να φτιάξεις;;». Και όπως στις σημαντικότερες περιστάσεις στη ζωή μου, δυσκολεύομαι αφόρητα να διαλέξω.
 
 
Διδάσκεις υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης ποια συμβουλή δίνεις στους μαθητές σου;
 
Χμμμ..Δεν έχω παγιώσει ακόμα τη «βίβλο» των συμβουλών μου, όλα όσα πρέπει να μάθουν από μένα για να τα ανατρέψουν στην αμέσως επόμενη σελίδα.  
 Συνήθως, τους λέω να αγαπήσουν τον εαυτό τους -γιατί η ανασφάλεια είναι αδυσώπητη, να είναι διαρκώς παρόντες και εκεί για τον συμπαίκτη -γιατί το θέατρο είναι μόνο ομαδικό παιχνίδι- και ίσως το πιο σημαντικό, ότι πρέπει να κάνουν δώρο στον εαυτό τους ένα κώδικά αντιμετώπισης ρόλων και καταστάσεων και ότι εγώ και οι άλλοι καθηγητές είμαστε εκεί για να τους βοηθήσουμε να τον διαμορφώσουν. Αλλά ο τελικός στόχος είναι να λειτουργεί  αυτός ο κώδικάς και εν τη απουσία μας. Ή μάλλον κυρίως τότε. Και τους παροτρύνω να ρωτάνε για τα πάντα- μάλλον  γιατί εγώ σαν μαθήτρια ντρεπόμουν πολύ να ρωτήσω μη φανώ χαζή και έχασα πολύτιμο χρόνο. Και να μη ξεχνάνε να παίζουν. Για μένα η υποκριτική είναι κυρίως παιχνίδι. Απλώς ο ηθοποιός είναι ο παίκτης και ο συγγραφέας/σκηνοθέτης αυτός που βάζει τους κανόνες.  
 
Ποια ήταν η καλύτερη συμβουλή που σου έδωσαν εσένα, ως μαθήτρια;
 
Έχω πολλές πολύτιμές συμβουλές στη συλλογή μου και από πολύ σημαντικούς ανθρώπους, δεν έχω παράπονο. Και όλες με έχουν βοηθήσει σε στιγμές. Αυτή που χρησιμοποιώ κατά κόρον τελευταία, ήταν μια που κουβαλάω από ένα σεμινάριο σκηνοθεσίας που είχα κάνει για άγνωστο λόγο και σε ανύποπτό χρόνο. Ήταν από τον Ακύλλα Καραζήση που μας έλεγε: «οι ηθοποιοί είναι κατ’  εξοχήν νοήμονα όντα, που μάλλον θέλουν όπως και εσείς το καλό της παράστασης. Οπότε, το πρωταρχικό σας καθήκον είναι να συνεννοηθείτε μαζί τους. Είναι δική σας δουλεία να μετατρέψετε το χάος που έχετε στο κεφάλι σας σε μετρήσιμες οδηγίες που να μπορούν καλοπροαίρετα να εκτελεστούν». Και το κρατάω όσο μπορώ  και στη διδασκαλία και στη σκηνοθεσία. 
 
 
Ηθοποιός σε μια από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις της χρονιάς στο Εθνικό, επανάληψη της  πρώτης σου παράστασης σε ένα τόσο σημαντικό Φεστιβάλ και τώρα δεύτερη σκηνοθεσία στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Μάλλον το 2019 ήταν η χρονιά σου ε; Στεναχωριέσαι που σε λίγες μέρες τελειώνει;
 
Όντως το 2019 υπήρξε καθοριστική χρονιά για εμένα. Σε όλα τα επίπεδα. Θα έλεγα ότι πέρασα  τη δική μου «εφηβεία». Μου συνέβησαν πολύ σκληρά και πολύ όμορφα πράγματα.  Κάποτε, σε ανύποπτο χρόνο ένας φίλος μου είχε πει ότι η στιγμή της ενηλικίωσης δεν είναι τα 18, δεν είναι όταν φεύγεις από το σπίτι ούτε όταν βγάλεις τα πρώτα σου λεφτά. Είναι όταν χωρίζεις. Όταν από-σχίζεσαι. Έτσι το 2019, χώρισα και πόνεσα πολύ. Αλλά τελικά απελευθερώθηκα. Μου συνέβησαν όλα όσα φοβόμουν πάντα  και αυτό ενώ αρχικά με διέλυσε, στο τέλος με έκανε πολύ πιο δυνατή. Και πολύ πιο ουσιαστική απέναντι σε όλα όσα με περιβάλλουν. Τα νέα δεδομένα με έκαναν να δω τη ζωή στις πραγματικές τις διαστάσεις. Και να αποδεχτώ πολύ περισσότερο αυτό που είμαι. Και να φτάσω πιο κοντά σε αυτό που θέλω να γίνω. Οπότε  η δημιουργία  σε επαγγελματικό επίπεδο, νομίζω ότι  ήταν ο  δικός μου τρόπος να διαχειριστώ όλα αυτά που μου συνέβαιναν. 
Υπάρχει πολύ ασχήμια αλλά και άπειρη ομορφιά εκεί έξω. Και κάθε στιγμή είναι μοναδική και οφείλεις να τη ζεις ως το κόκκαλο γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά. 
 MAR 3220
 
  
Η παράσταση ανεβαίνει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης για σχολεία και είναι ανοιχτή για το κοινό κάθε Κυριακή στις 17:30. Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας εδώ. 
 
 
 
 

Η παράσταση «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» του Λ. Πιραντέλλο, την οποία σκηνοθετεί ο Δημήτρης Μαυρίκιος και έχει κλέψει τις καρδιές κοινού και κριτικών δεν θα πραγματοποιηθεί απόψε.

Η παράσταση ήταν προγραμματισμένη, όπως και κάθε Πέμπτη στις 20:30 στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, στο κτίριο Τσίλλερ.

Σύμφωνα με πηγές του texnes-plus, η αγαπημένη ηθοποιός Λυδία Φωτοπούλου είχε ένα μικρό ατύχημα και δεν είναι σε θέση να παίξει, έτσι η παράσταση ακυρώνεται. 

Από εμάς γρήγορα περαστικά!

Διαβάστε εδώ την αναλυτική κριτική της Γιώτας Δημητριάδη. 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

Όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε παραστάσεις, οι οποίες παρουσιάζουν επί σκηνής το ίδιο το θέατρο. Έργα που ανοίγουν στο κοινό τα παρασκήνια της προετοιμασίας μιας παράστασης δίνοντας, παράλληλα, πληροφορίες ακόμα και για τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των καλλιτεχνών.

Κάνοντας μια πρώτη καταγραφή της φετινής σεζόν, έχουμε ήδη δει επτά παραστάσεις που βάζουν στο επίκεντρο τη ζωή των ηθοποιών και τον θεατρικό μικρόκοσμο. Ενώ σε λίγες μέρες έρχεται κι ένα ακόμη έργο. 

 

apopse autosxediazoume texnes plus

«Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»

Ο Δημήτρης Μαυρίκιος κατάφερε να δημιουργήσει μια παράσταση ύμνο στο θέατρο και στους ανθρώπους του, εντάσσοντας στο κείμενο του Πιραντέλλο κι αυτοβιογραφικά στοιχεία των ηθοποιών του.

«Ο Χατζιδάκις ήταν η μοίρα μου», εξομολογείται η Ράνια Οικονομίδου επί σκηνής και μοιράζεται με το κοινό την τυχαία συνάντησή τους, η οποία στάθηκε ο λόγος να γίνει από αρχιτέκτονας, ηθοποιός.

Ο Γιάννης Βογιατζής θα μας ανατριχιάσει, ομολογώντας: «Ο μόνος τρόπος για να μην πεθάνω είναι να βρίσκομαι στη σκηνή. Αυτή μου δίνει ζωή

Διαβάστε εδώ την αναλυτική κριτική για την παράσταση. 

 me lene emma

«Με λένε Έμμα»

Στο Σύγχρονο θέατρο η Ελένη Σκότη κι η ομάδα Νάμα παρουσιάζουν το έργο του Ντάνκαν ΜακΜίλαν, «People, places & things», το οποίο στη λειτουργική μετάφραση του Γιώργου Χατζηνικολάου μεταφράζεται ως «Με λένε Έμμα».

Η υπόθεση θέλει τη Λούσυ να νοσηλεύεται σ’ ένα κέντρο απεξάρτησης. Η Μαίρη Μηνά υποδύεται την ηθοποιό και στο έργο. Έτσι, η παράσταση ξεκινάει με μια σκηνή από τον «Γλάρο» του Τσέχωφ με την ίδια να ερμηνεύει τη Νίνα. Ο νεκρός γλάρος, ως σύμβολο της αγνότητας, της ελευθερίας, της αθωότητας, της νεότητας και της ελπίδας, δένει απόλυτα και με το σύγχρονο κείμενο του ΜακΜίλαν κι αξιοποιείται σκηνοθετικά.

Νίνα και  Λούσυ υποφέρουν στη σκηνή και τη ζωή. Η πρώτη, όμως, παραμένει πάντα γοητευτική, γιατί «σου δίνει την ευκαιρία να μιλάς ποιητικά και να λες λέξεις, που δεν θα έλεγες ποτέ», όπως δηλώνει κι η «Έμμα».

 

Διαβάστε εδώ την αναλυτική κριτική για την παράσταση. 

47579981 10215121443322954 627906781107978240 o

«Μια ζωή στο θέατρο»

Ο Τάσος Πυργιέρης σκηνοθετεί το «Μια ζωή στο θέατρο» του βραβευμένου με Πούλιτζερ Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας.

Ο Γρηγόρης Σταμούλης κι ο Χρήστος Καπενής είναι οι Ρόμπερτ και Τζον, δύο ηθοποιοί, οι οποίοι περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στο θέατρο. Μελετούν, δοκιμάζουν ρόλους, δέχονται το χειροκρότημα - ενίοτε και την αδιαφορία - του κοινού και την άλλη μέρα αρχίζουν πάλι από την αρχή.

Η σκηνοθεσία αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της μικρής σκηνής του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας κι οι δύο ερμηνευτές με εξαιρετική σκηνική χημεία, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό επί σκηνής, με τη σύγκρουση των δύο γενεών να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον. Αντιζηλίες, προσωπικές φιλοδοξίες αλλά κι ένας υποδόριος ερωτισμός πρωταγωνιστούν σ’ αυτή τη σχέση. 

παράσταση, αν κι αποφεύγει τα inside Jocks είναι απολαυστική, ιδιαίτερα, για όσους ασχολούνται με την τέχνη του θεάτρου.

«Μια ζωή στο θέατρο, όλα περνάνε τόσο γρήγορα, όλα περνάνε τόσο βαρετά», θα πει ο βετεράνος Ρόμπερτ.

saikpir

«Ερωτευμένος Σαίξπηρ»

Η γνωστή ιστορία από την οσκαρική ταινία του 1998, μεταφέρεται στη σκηνή του Θεάτρου του Ελληνικού Κόσμου. Η παράσταση είναι βασισμένη  στο σενάριο των Marc Norman & Tom Stoppard και τη θεατρική διασκευή του Lee Hall, η οποία υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Κακλέα κατάφερε να γίνει ένα απολαυστικό θεάμα!

Ο «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» παρουσιάζει την ελισαβετιανή εποχή, τους ανθρώπους του θεάτρου και στο επίκεντρο έναν απέλπιδο, αλλά θυελλώδη έρωτα ανάμεσα στον Σαίξπηρ (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος) και τη Βιόλα (Έλλη Τρίγκου).

Στις περισσότερες σκηνές του έργου παρακολουθούμε είτε σκηνές από πρόβες, είτε την παράσταση που έδιναν τα μπουλούκια της εποχής στο παλάτι προς τιμήν της θεατρόφιλης βασίλισσας Ελισάβετ. Η τεράστια σκηνή του θεάτρου γεμίζει με σκηνικά που εναλλάσσονται και μαγεύουν (Μανόλης Παντελιδάκης), αλλά και τα αμέτρητα κοστούμια (Ηλένια Δουλαδήρη) που παρασύρουν τη ματιά του θεατή ντύνοντας εμπνευσμένα τον 25μελή θίασο.

Παρακολουθώντας την παράσταση, συνειδητοποιεί κανείς ότι η θεατρική πραγματικότητα στη ρίζα της παραμένει ίδια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ατάκα του παραγωγού: «Εγώ είμαι τα φράγκα».

Ομολογώ πως πήγα με επιφύλαξη στον Θέατρον του Νέου Ελληνικού Κόσμου, γιατί οι παραστάσεις υπερπαραγωγές, συνήθως, με απογοητεύουν. Στην προκειμένη περίπτωση πέρασα 135 υπέροχα λεπτά με έναν θιάσο, που δίνει τον καλύτερό του εαυτό επί σκηνής.

ambiger

«Αμπιγιέρ»

Για την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, ο Μανώλης Δούνιας επιλέγει τον «Αμπιγιέρ» του Χάργουντ και μια μικρή σκηνή για την προσομοίωση όσων συμβαίνουν πίσω από αυτή. Η παράσταση αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς βάζοντας πλώρη για δεύτερη σεζον από την 1η Μαρτίου.

Ο Ρόναλντ Χάργουντ γράφει το 1981 τον «Αμπιγιέρ», ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, που αφορούν στον κόσμο του θεάτρου. Το έργο είναι αυτοβιογραφικό, με πηγή έμπνευσης την εμπειρία του ως αμπιγιέρ του Άγγλου ηθοποιού Ντόναλντ Γούλφιτ.

Αμπιγιέρ, σ’ ένα ρεσιτάλ ερμηνείας ο Μάνος Βακούσης, που κατά τη γνώμη μου, στη ρωγμή  του ρόλου του, χαρίζει στην παράσταση την καλύτερη στιγμή της.

Εξαιρετικός στον ρόλο του Σερ, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο το αιώνιο ζήτημα της υστεροφημίας. «Οι ηθοποιοί ζουν μονάχα στις αναμνήσεις των άλλων…Μίλα καλά για μένα. Το ομορφότερο πράγμα στη ζωή είναι να σε θυμούνται».

Ο Μάνος Βακούσης κι ο Αλέξανδρος Μυλωνάς έχουν μοναδική σκηνική χημεία. Όμως, κι  ο υπόλοιπος θίασος στέκεται επάξια.

Διαβάστε εδώ την κριτική της παράστασης.

Dancer in the Dark 2

«Χορεύοντας στο Σκοτάδι»

Ο Πολυχώρος VAULT παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το αριστούργημα του Λαρς Φον Τρίερ, «Χορεύοντας στο Σκοτάδι» σε διασκευή Πάτρικ Ελσουέρθ, μετάφραση Αντώνη Γαλέου, σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, μουσική Μάνου Αντωνιάδη και στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου.

Στο συγκινητικό μιούζικαλ του Λαρς Φον Τρίερ, παρακολουθούμε την Σέλμα (Δήμητρα Κολλά), μια Τσέχα μετανάστρια και ανύπαντρη μητέρα στην επαρχία της πολιτείας Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ του 1967 να πάσχει από μια σπάνια κληρονομική ασθένεια και να χάνει σταδιακά την όρασή της. Η ίδια δουλεύει ασταμάτητα και μαζεύει χρήματα, προκειμένου ο γιος της να εγχειριστεί για να μην έχει τη δική της τύχη.

Παράλληλα με τις σκηνές, όπου την παρακολουθούμε στο εργοστάσιο να προσπαθεί να δουλέψει, χωρίς να βλέπει, εναλλάσσονται οι σκηνές με την ηρωίδα και τον εννεαμελή θίασο να κάνουν πρόβες για ένα ερασιτεχνικό μιούζικαλ. Η μουσική και η φαντασία είναι οι μοναδικοί διέξοδοι στην τραγική ζωή της Σέλμα.

Μεγαλεπήβολο σχέδιο, η μεταφορά μιας τέτοιας ταινίας στη μικρή σκηνή του Vault, που δυστυχώς δεν δικαιώνεται από το αποτέλεσμα και φλερτάρει ασύστολα με το μελό.

malamo aleuras texnes plus

«Το…έπος της Μαλάμως»

Ο τρομακτικά ταλαντούχος Θανάσης Αλευράς  πρωταγωνιστεί στην βουκολοτραγωδία του Νίκου Χαρλαύτη «Το έπος... της Μαλάμως», σε σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα, στο θέατρο Λαμπέτη. Προσωπικά, αδυνατώ να καταλάβω, γιατί να επιλεγεί ένα τέτοιο έργο, χωρίς καμία ουσία, μόνο με βωμολοχίες και φθηνό χιούμορ.

Παρ’ όλα αυτά κι εδώ ο θεατής παρακολουθεί σε κάποιες σκηνές θέατρο μέσα στο θέατρο, καθώς σύμφωνα με την ιστορία η Μαλάμω, αφήνοντας πίσω το χωριό της, εξαιτίας μιας ερωτικής απογοήτευσης, μετακομίζει στην Αθήνα, που καταλήγει να κάνει καριέρα σε καμπαρέ.

Η σκηνή στο καμαρίνι, όπου την επισκέπτεται ο Γερμανός κατακτητής, είναι κατά τη γνώμη μου η πιο αστεία της παράστασης.

i zoi mou stin texni

«Η ζωή μου στην τέχνη»

Ο Θοδωρής Βουρνάς γοητεύτηκε από την κωμωδία καταστάσεων «Η ζωή μου στην τέχνη.» του Andrew Cowie κι έτσι κάνει εντατικές πρόβες για να το παρουσιάσει από τις 4 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 στο Θέατρο 104, σε μετάφραση Κατερίνας Βαϊμάκη και σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά.

Ο Γκράχαμ, ένας νεαρός σκηνοθέτης που ανεβάζει τον «Δον Ζουάν», είναι κρυφά ερωτευμένος με τον πρωταγωνιστή του, Στίβεν, ο οποίος φαντασιώνεται τη συμπρωταγωνίστρια του, Ρεβέκκα, αλλά εκείνη έχει την προσοχή της στραμμένη στο λάθος άντρα...

Μυστικά, εξομολογήσεις, αποκαλύψεις μέσα κι έξω από το θέατρο. Τα όρια ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη μπερδεύονται. Ένα έργο μέσα στο έργο. Τι συμβαίνει όταν οι ηθοποιοί αρχίζουν να ταυτίζονται με τον ρόλο τους; Πώς μπορεί κανείς να σκηνοθετήσει την ίδια τη ζωή;

Μία καυστική κωμωδία, που με αφορμή τον μικρόκοσμο του θεάτρου βάζει στο μικροσκόπιο τις ανθρώπινες σχέσεις, το ζωτικό μας ψεύδος και την ανάγκη μας να αλλάζουμε συνεχώς προσωπεία, προκειμένου να κερδίσουμε την αγάπη και την αποδοχή. Τελικά, μήπως, δεν σταματάμε ποτέ να παίζουμε θέατρο;

 

Ο Ίψεν Συνεχίζει Να Γοητεύει Κοινό Και Καλλιτέχνες: Ποια Έργα Του Θα Δούμε

 

Αφιέρωμα Στον Λουίτζι Πιραντέλο: Πόσα Έργα Του Ανεβαίνουν Αυτή Τη Σεζόν;

 

 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη

«Ο Χατζιδάκις ήταν η μοίρα μου», εξομολογείται η Ράνια Οικονομίδου επί σκηνής και μοιράζεται με το κοινό την τυχαία συνάντησή τους, η οποία στάθηκε ο λόγος να γίνει από αρχιτέκτονας, ηθοποιός. Λίγο αργότερα, θα διαμαρτυρηθεί για τη στάση πολλών σκηνοθετών οι οποίοι, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «μας επιλέγουν ως ταλαντούχους, αλλά δεν θέλουν να έχουμε άποψη».

Σε μια άλλη σκηνή οι νεότεροι συνάδελφοί της Εύα Οικονόμου-Βαμβακά και Κωνσταντίνος Αρνάκουρος θα δηλώσουν τη δυσαρέσκειά τους για το κόψιμο μιας σκηνής για να λάβουν την αποστομωτική απάντηση του σκηνοθέτη τους, Δημήτρη Μαυρίκιου, από το ηλεκτρολογείο: «Θέλετε να παίξετε σε περισσότερες σκηνές ή σε καλύτερη παράσταση;» και να δώσουν, με τη σειρά τους, την ειλικρινή απάντηση: «Σε περισσότερες σκηνές».

Στη συνέχεια η φωνή της Λυδίας Φωτοπούλου, στον ρόλο της Ιουλιέτας, πριν 30 χρόνια (σε μια, όπως λένε, σπουδαία παράσταση του Μαυρίκιου το 1989 στο Εθνικό) θα συνοδεύει την εικαστική απόλαυση ενός αγάλματος από την ομώνυμη τραγωδία του Σαίξπηρ.

Η Γιούλικα Σκαφιδά, δεν θα αντέξει την πίεση της πρόβας και ψυχολογικά μπερδεμένη από τα πολλά επίπεδα του έργου θα λιποθυμήσει στη σκηνή.

Ο Γιάννης Βογιατζής θα μας ανατριχιάσει με την εξομολόγησή του: «Ο μόνος τρόπος για να μην πεθάνω είναι να βρίσκομαι στη σκηνή. Αυτή μου δίνει ζωή!»

apopse texnes plus

Ειδική μνεία θα γίνει και για τους συντελεστές εκτός σκηνής :«Εκείνος ο ωραίος ηλεκτρολόγος, ο Γιάννης, που σκοτώθηκε βάζοντας φώτα».

Τα παραπάνω σκηνικά περιστατικά είναι μερικές μόνο από τις προσωπικές πινελιές που καταθέτουν οι ηθοποιοί στην παράσταση «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» σε σκηνοθεσία και διασκευή του Δημήτρη Μαυρίκιου, την οποία απολαμβάνουμε στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Προσθήκες, οι οποίες μπόλισαν το έργο με μια σπάνια αμεσότητα κι έστρεψαν το ενδιαφέρον, όχι τόσο στη συνθήκη της παράστασης μέσα στην παράσταση, όπως συμβαίνει στο κείμενο του Πιραντέλλο, αλλά στο ζωτικό κομμάτι της ίδιας της τέχνης: στον άνθρωπο-καλλιτέχνη-ηθοποιό και την ψυχοσύνθεσή του.

Τα θεατρικά έργα δεν είναι παρά, κείμενα –από το αρχαίο ρήμα κεῖμαι= κοιμάμαι, αναπαύομαι- και το μόνο σίγουρο είναι ότι ο εκάστοτε δραματουργός και σκηνοθέτης θα τα «επαναγράψει» στην εποχή του. Το ζήτημα είναι η αισθητική κι ο τρόπος με τον οποίο θα καταφέρει να το υλοποιήσει.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ένα έργο γραμμένο εννέα δεκαετίες πριν, καταφέρνει μέσα από ένα άλλοτε ρεαλιστικό κι άλλοτε ποιητικό ανέβασμα να αναδείξει τις ποιότητές του και τα βαθύτερα υπαρξιακά του διλήμματα. Ακόμα σημαντικότερο, όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι όταν το ανέβασμα θίγει, εμμέσως, συμπεριφορές της εποχής του, χωρίς να τις υπογραμμίζει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή με τα προσωπεία, η οποία δεν μπορεί παρά να παραπέμψει στη στάση, την οποία υιοθετούμε μέσω των διαδικτυακών μας προφίλ.

Βέβαια, υπήρξαν κάποιες στιγμές, όπου μερικές προσθήκες δεν λειτούργησαν, και δεν κατάφεραν να μας πείσουν για την αλήθεια τους, χαρακτηριστικό παράδειγμα η δήθεν λιποθυμία της Γιούλικας Σκαφιδά, η οποία σαφέστατα, αν και δεν υπάρχει στο έργο, εδώ προοικονομεί το τραγικό φινάλε της ηρωίδας ταυτίζοντας την ηθοποιό με τον ρόλο της.

Στο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» ο Λουίτζι Πιραντέλλο καταπιάνεται με την αγαπημένη του συνθήκη, αυτή της θεατρικής ψευδαίσθησης - τη βλέπουμε και στο «Έξι πρόσωπα αναζητούν συγγραφέα», που είχε σκηνοθετήσει ο Μαυρίκιος το 2003 και στο «Καθένας με τον τρόπο του» -πρόκειται για ένα έργο θεάτρου μέσα στο θέατρο και μέσα στο θέατρο. Όπου επικρατεί η θεωρητική προϋπόθεση, ότι η αλήθεια είναι σχετική κι ότι η προσωπικότητα ενός ατόμου δεν είναι μοναδική κι αμετάβλητη, αλλά πολύμορφη και ρευστή.

Η υπόθεση λίγο –πολύ γνωστή: ένας θίασος καλείται να ζωντανέψει επί σκηνής το διήγημα του Πιραντέλο, «Λεονόρα, αντίο!». Ο σκηνοθέτης καλεί τους ηθοποιούς, με τα πραγματικά τους ονόματα, από τις θέσεις των θεατών, στη σκηνή κι η διαδικασία του στησίματος του έργου ξεκινά με πολλά ευτράπελα και πρόβες.

Θέμα του έργου που καλούνται να παίξουν η ερωτική ζήλια. Πρωταγωνιστές η Μομμίνα (Γιούλικα Σκαφιδά) κι ο σύζυγός της Ρίκο Βέρρι ( Αλέξανδρος Βάθρης). Η Μομμίνα παντρεύεται τον Βέρρι μετά τον θάνατο του πατέρα της Παλμίρο (Γιάννης Βογιατζής).

Αφήνει πίσω τη μητέρα της (Λυδία Φωτοπούλου) και τις αδερφές της, μια οικογένεια που είχε ξεστρατήσει από τις κοινωνικές συμβάσεις και παντρεύεται τον μόνο άνθρωπο που την δέχθηκε κοντά του. Ο Ρίκο την κλειδώνει μέσα στο σπίτι κι εκείνη κρυφά ερμηνεύει ρόλους και τραγούδια στον γιο τους, όπως έκανε και παλιά, όταν εκπαιδευόταν από τη μητέρα της να γίνει ηθοποιός.

Από τα πιο δυνατά χαρτιά της παράστασης αναδεικνύεται η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, την οποία συνέθεσε για το πρώτο ανέβασμα του έργου στην Ελλάδα (το 1961, σε μετάφραση-σκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ) αντικαθιστώντας τον Βέρντι στο πρωτότυπο και χαρίζοντάς μας τραγούδια μοναδικής ευαισθησίας, όπως τον «Ταχυδρόμο», το «Μαντολίνo» και την «Πέτρα» που, τώρα, τα ενορχηστρώνει ο Νίκος Κηπουργός.

Επιπλέον, τα εξαιρετικής αισθητικής βίντεο, τα οποία κι  ο ίδιος ο συγγραφέας πρότεινε στο έργο του εν έτει 1929, την εποχή του βωβού κινηματογράφου, βοηθούν μοναδικά τη δράση, αλλά και τη ροή της παράστασης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα επιτυχημένης σύζευξης σινεμά και θεάτρου η σκηνή, όπου την ερμηνεία του Νίκου Καραθάνου στον «Ταχυδρόμο» ακολουθεί η συγκλονιστική εξομολόγηση του Γιάννη Βογιατζή, ο οποίος στα 92 του χρόνια καταφέρνει να μας συγκινεί ακόμα.

mavrikios texnes plus

Γενικότερα, όλα όσα συνθέτουν το εικαστικό κομμάτι της παράστασης: οι φωτισμοί (Λευτέρης Παυλόπουλος), τα κουστούμια (Νίκη Ψυχογιού) και τα απίστευτα σκηνικά του Δημήτρη Πολυχρονιάδη είναι υπέροχα. Ειδική μνεία για την έμπνευση με τους καθρέφτες και την εξέδρα των θεατών, η οποία για λίγα δευτερόλεπτα σε κάνει να νομίζεις ότι βλέπεις  πάλι μέσα από καθρέφτη.

«Η παράσταση όμως, δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικά, είναι οι άνθρωποι», όπως μας θυμίζουν τα λόγια του Χατζιδάκι, που τα μοιράζεται μαζί μας σαν καλός παραμυθάς ο Δημήτρης Μαυρίκιος στον ρόλο του σκηνοθέτη από την πρώτη σκηνή της παράστασης, η οποία σίγουρα δεν θα είχε αυτή την επιτυχία χωρίς αυτόν τον ξεχωριστό θίασο.

Το εγχείρημα και για τους 16 στη σκηνή είναι πολύ δύσκολο, λόγω της πολυπλοκότητας των ρόλων τους. Παρ’ όλα αυτά ανταποκρίνονται και με το παραπάνω.

Για τον Γιάννη Βογιτατζή αναφέρθηκα και παραπάνω, καθώς χάρισε στην παράσταση μια από τις σπουδαιότερες σκηνές της.

Απολαυστική η Παράβαση της Ράνιας Οικονομίδου, ένας σπαρταριστός μονόλογος για τα 7 δυσκολοχώνευτα επίπεδα που πρέπει να παίξουν στο έργο.

Σπάνια η σκηνή με τη Λυδία Φωτοπούλου, να προσπαθεί να «γεράσει» με το μακιγιάζ την κόρη της, κι άκρως συγκινητική η ίδια όταν απευθύνεται στον εγγονό της (ο μικρος Βαγγέλης Λυκούδης). Παρακολουθώντας τον μικρούλη σκεφτόμουν τη φράση του Γούντι Άλεν: «Δεν παίζω ποτέ με σκυλιά και παιδιά, σου κλέβουν την παράσταση». Πραγματικά και μόνο η παρουσία του μικρού στη σκηνή ενέδιδε μια δυναμική. Το ίδιο κι η φωνούλα του στο φινάλε: «Μαμά, κοίτα το θέατρο!»

Η Γιούλικα Σκαφιδά, στη μελοδραματική σκηνή του φινάλε, αφοπλίζει με την αμεσότητα της. Λίγο περισσότερο υπερβολικός ο, κατά τα άλλα πολύ καλός στην παράσταση, Αλέξανδρος Βάθρης.

Έξυπνη η χιουμοριστική αυτοβιογραφική σκηνή με την ταλαντούχα Εύα Οικονόμου-Βαμβακά να απελπίζεται, όταν ο σκηνοθέτης της δεν καταδέχεται να την ακούσει.

eva oikonomou texnes plus

Απολαυστική η ερμηνεία της Λιλής Νταλανίκα στο «Μαντολίνο».

Σε μια παράσταση απαιτήσεων και συνόλου, όμως, αξίζει να μνημονεύσει κανείς και τους νεότερους: Κωνσταντίνο Αρνόκουρο, Γιάννη και Μιχάλη Αρτεμισιάδη, Στέφανο Παπατρέχα, Νεκτάριο Φαρμάκη και Μαρία Βαρδάκα.

Μια παράσταση ύμνος στο θεάτρο και τους ανθρώπους του. Αν το αγαπάτε μην τη χάσετε!

φωτογραφίες:Πάτροκλος Σκαφιδάς

 

 

 

Από τη Γιώτα Δημητριαδη

Από τη μια το γεγονός ότι κάποια θεατρικά κείμενα είναι κλασικά και γι’ αυτό κι εμπορικά, από την άλλη οι προσωπικές φιλοδοξίες σκηνοθετών, ίσως ακόμα κι η έλλειψη έμπνευσης σε κάποιες περιπτώσεις είχαν ως αποτέλεσμα, μέσα στην ίδια σεζόν, να δούμε τουλάχιστον δέκα ίδια έργα σε δύο ή και τρεις εκδοχές.

Αν συμπεριλάβει κανείς και τις διασκευές γνωστών έργων ή και τις συρραφές κειμένων το μέτρημα χάνεται…

Ποιοι, όμως, έβαλαν το ίδιο έργο στο στόχαστρο αυτήν τη σεζόν;

 gkontooo

«Περιμένοντας τον Γκοντό» επί 3

Όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία διαφορετικά ανεβάσματα για το γνωστό έργο του Σάμουελ Μπέκετ, το οποίο παρακολουθούμε συχνά στην Ελλάδα, παρουσιάζονται παράλληλα αυτήν την περίοδο.

Ο Σάββας Στρούμπος κι η ομάδα Σημείο Μηδέν συνεχίζουν τις παραστάσεις τους για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Άττις- Νέος Χώρος, με κάποιες αλλαγές στη διανομή (Έλλη Ιγγλίζ, Έβελυν Ασουάντ, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Χρήστος Κοντογεώργης)

Διαβατήριο για δεύτερη σεζόν πήρε κι η παράσταση του Γιάννη Αναστασάκη, η οποία ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου στο Κρατικό Θέατρο της Βορείου Ελλάδος με τον Γιώργο Καύκα στον ρόλο του Βλαδίμηρου και τον Κωνσταντίνο Χατζησάββα στο ρόλο του Εστραγκόν.

Παράλληλα με το κλασικό μπεκετικό αριστούργημα κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο η ηθοποιός Έλενα Μαυρίδου στο θέατρο Χώρος με νέους ηθοποιούς ανάμεσά τους οι: Ανδρέας Κανελλόπουλος, Κίμωνας Κουρής, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιάννης Λεάκος κ.α

doules texnis

«Δούλες» με γυναίκες κι άνδρες πρωταγωνιστές

Εγκλωβισμένες στο πολυτελές σπίτι οι δύο αδελφές κι υπηρέτριες, η Σολάνζ και η Κλερ, δοκιμάζουν βελούδινα φορέματα και στήνουν έναν φανταστικό κόσμο με τις δύο τους να ζουν, έστω και για λίγο, όπως η «κυρία» τους. Το παιχνίδι, όμως, θα πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Το έργο του Ζαν Ζενέ φαίνεται ότι γοητεύει ιδιαίτερα τους Έλληνες καλλιτέχνες, γι’ αυτό και έχουμε δει πάρα πολλές εκδοχές του τα τελευταία χρόνια.

Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει το έργο του Ζενέ να ανεβαίνει τόσο συχνά στην παγκόσμια σκηνή από το 1947 που γράφτηκε μέχρι τις μέρες μας; Σίγουρα: «Δεν πρόκειται για ένα έργο που θέλει να υπερασπιστεί τη μοίρα της τάξης των υπηρετών. Υπάρχει συνδικάτο που ασχολείται με τα ζητήματα αυτών των ανθρώπων. Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία…», διευκρινίζει ο ίδιος ο Ζενέ.

doules theatro neou kosmou texnes plus

Φέτος, ο Τσέζαρις Γκραουζίνις επιλέγει, όπως κι ο ίδιος ο συγγραφέας άλλωστε προτείνει, τρεις άνδρες για να ερμηνεύσουν τους ομώνυμους ρόλους.

Ο Δημήτρης Ήμελλος, ο Κώστας Μπερικόπουλος κι ο Αργύρης Ξάφης μπλέκονται σ’ ένα επικίνδυνο «παιχνίδι», μέχρι τελικής πτώσεως, στο θέατρο του Νέου Κόσμου.

Ενώ, από τις αρχές του 2018 αναμένεται να ανέβει, για δεύτερη σεζόν, η εκδοχή της Μαριάννας Κάλμπαρη. Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης, μάλιστα, πρωταγωνιστεί στην παράσταση μαζί με την Κάτια Γέρου και την Κωνσταντίνα Τάκαλου.

xristougieniatiki istoria 1

«Η Χριστουγεννιάτικη ιστορία» ή «Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία»;

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Μόσχος καταπιάνεται για πρώτη φορά με το μιούζικαλ και διασκευάζει τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία», προσκαλώντας μας να αφεθούμε στο όνειρο και τη φαντασία. Στο ρόλο του Εμπενέζερ Σκρουτζ θα απολαύσουμε τον Αλέξανδρο Μυλωνά μαζί μ’ έναν δυνατό θίασο. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 8 Δεκεμβρίου στο Θέατρο REX Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» με πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Οικονόμου.

Χριστούγεννα, όμως, έχουν μυρίσει και στην οδό Ιπποκράτους και το θέατρο Διάνα από την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς το ίδιο έργο του Κάρολου Ντίκενς, με τίτλο «Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία» επέλεξε κι η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη. Τσιγκούνης Σκρουτζ ο ηθοποιός Θανάσης Κουρλαμπάς, μαζί του ένας 15μελής θίασος, ενώ σε ρόλο έκπληξη ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης.

O KHPOS NEW PHOTO 1 by Patroklos Skafidas

«Ο Κήπος» σε ελληνική κι αγγλική version

Ο Κήπος (Tangled Garden) είναι το τελευταίο έργο του Bruce Gooch, σημαντικού ηθοποιού και συγγραφέα με επιτυχίες σε πολυάριθμες παραγωγές σε Η.Π.Α και Καναδά κι ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Θεάτρου NewFangledStages, η οποία εδρεύει στο Τορόντο.

Αυτή την περίοδο το έργο ανεβαίνει σε παγκόσμια πρεμιέρα και σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά με τον Στέλιο Μάινα και την Κάτια Σπερελάκη στο Από Μηχανής Θέατρο.

Προς το τέλος της σεζόν, στο ίδιο θέατρο και σε συνεργασία με την NewFangledStages θα δούμε και την αγγλική παραγωγή του έργου « ο Κήπος» με πρωταγωνιστές τον ίδιο τον Bruce Gooch και την Lynn Voght.

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Μπάρι, βετεράνος του Βιετνάμ κι οικοδόμος, τώρα, στο επάγγελμα, αναρρώνει μετά από εγχείρηση στο γόνατό του, όταν ξαφνικά εμφανίζεται στο σπίτι του η Λουίζ. Καθώς πρέπει, άψογη επαγγελματίας και με ποιητικές ανησυχίες, έχει προσληφθεί από τον ανιψιό της πρώην γυναίκας του Μπάρι για να τον φροντίζει. Ο άξεστος χαρακτήρας του την τρέπει σε άτακτη φυγή, όμως η συνέχεια τούτης της γνωριμίας κάθε άλλο παρά αναμενόμενη αποδεικνύεται. Ο Μπάρι δείχνει αποφασισμένος να γίνει καλύτερος άνθρωπος, ενώ η Λουίζ, στο πρόσωπο του, θα αναζητήσει απεγνωσμένα τη βοήθεια.

«Στη «ξηρή» ζωή των δύο ηρώων, ο Κήπος είναι μία όαση. Στον Κήπο θα συναντηθούν, εκεί θα προσπαθήσουν να αρθρώσουν μια κοινή γλώσσα, εκεί θα αναζητήσουν ρωγμές για να εισχωρήσουν και να τολμήσουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Παρά τις αντιθέσεις τους. Παρά τις αποτυχίες που κουβαλάνε. Παρά τον δισταγμό.

LaRonde texnes plus

«Το γαϊτανάκι του έρωτα» για δύο και για δέκα ηθοποιούς

Το γνωστό έργο του Άρτουρ Σνίτσλερ θα δούμε σε δύο διαφορετικές εκδοχές και με άλλους τίτλους, τη φετινή θεατρική σεζόν. Γραμμένο το 1900 στη Βιέννη, απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία κι έγινε αιτία να κατηγορηθεί ο συγγραφέας από την κοινή γνώμη ως «Εβραίος πορνογράφος», με συνέπεια να το αποσύρει ο ίδιος από τις γερμανόφωνες χώρες.

Μόλις το 1982, 40 χρόνια μετά τον θάνατο του Σνίτσλερ, ο γιος του κυκλοφόρησε το έργο του πατέρα του στη Γερμανία.

Παραλίγο, μάλιστα, να είχαμε και τρίτη εκδοχή στη θεατρική Αθήνα, αλλά η παράσταση της Αλίκης Δανέζη στο «Θησείον-Ένα θέατρο για τις τέχνες με το τίτλο «REIGEN-Δέκα διάλογοι για το Σεξ» ακυρώθηκε.

Έτσι στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα παρακολουθούμε μια διασκευή με δύο ηθοποιούς. Τη μετάφραση, υπογράφει η ψυχή του θεάτρου, Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου και τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Θοδωρής Βουρνάς. Η παράσταση κρατάει τον γαλλικό τίτλο: «La Ronde» που μπορεί να σημαίνει οποιοδήποτε από τα ακόλουθα: περιφέρεται γύρω, κάνει γύρους, γύρο ποτών, κυκλικό χορό.

Η Τζούλι Τσόλκα κι ο Αποστόλης Ψαρρός αλλάζουν επί σκηνής προσωπεία και διαθέσεις συνθέτοντας ένα ρεαλιστικό πορτραίτο ανθρώπων κι ανθρώπινων σχέσεων, όπως τους συναντάμε αναλλοίωτους μέσα στον χρόνο και τις εποχές. Βιώνοντας την αλήθεια της κάθε συγκυρίας, οι χαρακτήρες αποκαλύπτουν εναλλακτικές πτυχές του εαυτού τους μέσα από τον εκάστοτε «ρόλο».

Από το έργο του Άρτουρ Σνίτσλερ, φαίνεται να γοητεύτηκε κι ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ο οποίος θα το σκηνοθετήσει στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά τον Μάιο. Στην παράσταση με τίτλο «Το γαϊτανάκι» θα δούμε έναν εξαιρετικό θίασο με τους Στεφανία Γουλιώτη, Χάρη Φραγκούλη, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, Άννα Μάσχα, Αλέξανδρο Λογοθέτη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Σίσσυ Τουμάση κι Αλέξανδρο Χρυσανθόπουλο να υποδύονται τα πέντε ζευγάρια στις δέκα σπονδυλωτές σκηνές.

Η ιστορία διαδραματίζεται τη δεκαετία του 1890 στη Βιέννη. Η δομή είναι σπονδυλωτή κι αποτελείται από δέκα σκηνές που αλληλοσυνδέονται και που, στην κάθε μία, πρωταγωνιστεί ένα ζευγάρι εραστών. Τα ζευγάρια είναι: Η πόρνη κι ο στρατιώτης, ο στρατιώτης κι η υπηρέτρια, η υπηρέτρια κι ο νεαρός κύριός της, ο νεαρός κύριος κι η παντρεμένη γυναίκα, η παντρεμένη γυναίκα κι ο σύζυγός της, ο σύζυγος κι η νεαρή κοπέλα, η νεαρή κοπέλα κι ο ποιητής, ο ποιητής κι η ηθοποιός, η ηθοποιός κι ο κόμης, ο κόμης κι η πόρνη.

 

Σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

gualinos kosmos mpetu avaniti texnes plus

 

«Γυάλινος Κόσμος» 

Πόσους «Γυάλινους Κόσμους» έχει δει ο μέσος θεατρόφιλος; Συνήθως δεν φτάνουν τα δάκτυλα των δύο χεριών για να μετρήσεις τις παραστάσεις. Όταν, όμως, το αριστούργημα του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά και με ηθοποιούς όπως η Μπέττυ Αρβανίτη, ο Χάρης Φραγκούλης, η Ελίνα Ρίζου κι ο Έκτορας Λιάτσος, τότε μια επίσκεψη στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας είναι επιβεβλημένη.

gualinos kosmos thesaloniki texnes plus

Παράλληλα, οι Θεσσαλονικείς παρακολουθούν για δεύτερη σεζόν, το αυτοβιογραφικό έργο του Ουίλιαμς με τη σκηνοθετική υπογραφή της Γλυκερίας Καλαϊτζή. Στο θέατρο Τ , τον ρόλο της Αμάντας ερμηνεύει η έμπειρη Γιώτα Φέστα. Μαζί της στη σκηνή οι νεότεροι Χρήστος Παπαδόπουλος, Κατερίνα Συναπίδου και Δημήτρης Κρίκος.

poios skotwse to skylo ta mesanyxta3

«Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» και για εφήβους

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια, δεν θα σκηνοθετήσει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου κι αυτό γιατί όπως εξήγησε και στη συνέντευξη Τύπου του θεάτρου το πολυβραβευμένο έργο Μαρκ Χάντον σε διασκευή Σάιμον Στήβενς είχε ανάγκη από μια μεγαλύτερη σκηνή. Έτσι, θα το παρακολουθήσουμε, τελικά, στο Τζένη Καρέζη. Στο θέατρο της οδού Ακαδημίας θα ζωντανέψει μια γλυκόπικρη ιστορία για τον αυτισμό, την εφηβεία, την οικογένεια, τα μαθηματικά και τα χρώματα.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών έχει επιλέξει έναν διαλεχτό θίασο: Γιάννη Νιάρρο, Μαρία Καλλιμάνη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Θέμη Πάνου κ.α

Παράλληλα, στη Θεσσαλονίκη και τη νεανική σκηνή του Κ.Θ.Β.Ε. η Ελεάνα Τσίχλη σκηνοθετεί ίδιο έργο στοχοπροσανατολισμένο για το εφηβικό κοινό.

Τον ρόλο του Κρίστοφερ έχει αναλάβει ο Βασίλης Ντάρμας, ο οποίος υποδύεται έναν «ιδιόρρυθμο» δεκαπεντάχρονο του οποίου το μυαλό του λειτουργεί μ’ έναν δικό του, ιδιαίτερο τρόπο. Ξέρει πάρα πολλά για τα μαθηματικά και πολύ λίγα για τους ανθρώπους. Του αρέσει να φτιάχνει χάρτες και σχεδιαγράμματα, είναι εκπληκτικός αριθμομνήμων, λατρεύει τα αστυνομικά μυθιστορήματα και την αστρονομία. Δεν ανέχεται να τον αγγίζουν και δεν μπορεί να πει ψέματα. Ένα βράδυ βρίσκει νεκρό τον σκύλο της γειτόνισσάς του κι αποφασίζει να ξεδιαλύνει το μυστήριο. Αυτή η αναζήτηση τον παρασέρνει σε μονοπάτια δύσβατα, αλλά τον οδηγεί, κιόλας, στη χαμένη από καιρό μητέρα του. Καλείται τώρα να ξεδιαλύνει παραπανίσια μυστήρια, εκείνα του κόσμου των μεγάλων, πολύ πιο περίπλοκα από το απλό: «Ποιος σκότωσε τον σκύλο».

Τελειώνει η μια εκδοχή… ξεκινάει η επόμενη

enta gabler texnes plus

Πριν λίγες μέρες έριξε αυλαία η «Hedda Gabler» στο Μπάγκειον σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου. Παράλληλα το ίδιο έργο του Ίψεν έχει ήδη ανέβει και παίζεται με τον γνωστό ελληνικό τίτλο στο «Έντα Γκάμπλερ» στο θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα σε σκηνοθεσία Γιάννη Δρίτσα.

H kyra tis thalassas 1 1021x580

Ίδιο έργο από την ανθολογία του Νορβηγού συγγραφέα, επέλεξαν κι η Δανάη Σπηλιώτη με την Βαλεντίνη Λουρμπά. Ο λόγος για την «Κυρά της Θάλασσας». Η πρώτη παρουσίασε το έργο για λίγες παραστάσεις και δεύτερη σεζόν στο Tempus Verum, ενώ η δεύτερη κάνει πρεμιέρα σε λίγες μέρες στο θέατρο Εκάτη.

 TσPatroklos Skafidas 2660

Τέλος, λίγο πριν την εκπνοή της παράστασης «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού στο Studio Κυψέλης, έκανε πρεμιέρα του ίδιο έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου, στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου μ’ έναν εξαιρετικό θίασο και τον ίδιο τον σκηνοθέτη επί σκηνής!

Το Εθνικό Θέατρο για τις ανάγκες της χειμερινής παραγωγής «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε», η οποία παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου, αναζητά 2 αγόρια ηλικίας 7-8 ετών, που να μοιάζουν με ηλικίας 5 ετών και θα παίζουν σε διπλή διανομή. Οι γονείς παρακαλούνται να στείλουν πρόσφατη φωτογραφία (πορτρέτο και ολόσωμη), ονοματεπώνυμο, ημερομηνία γέννησης του παιδιού και στοιχεία επικοινωνίας στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. μέχρι τις 22 Οκτωβρίου 2018 με την ένδειξη στο θέμα του email «Ακρόαση – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2018». Στην ακρόαση θα κληθούν οι υποψήφιοι που θα επιλεγούν από τον σκηνοθέτη και τους καλλιτεχνικούς του συνεργάτες. Όσοι επιλεγούν θα λάβουν απάντηση ηλεκτρονικά έως τις 30 Οκτωβρίου 2018. Να σημειωθεί ότι το παιδί θα πρέπει πάντα να συνοδεύεται από έναν ενήλικο για όλη την διάρκεια της απασχόλησής του.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με την υπεύθυνη του Γραφείου Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου Μαρία Δούρου στο 210 5288112.

Δεν υπάρχει θεατρική σεζόν, στην οποία να μην παρακολουθήσουμε έργα του. Ο Ιταλός δημιουργός, 82 χρόνια από τον θάνατό του συνεχίζει να γοητεύει σκηνοθέτες και ηθοποιούς ανά τον κόσμο.

Οι παραστάσεις των έργων του στην Αθήνα τη σεζόν 2018-2019

Μόνο φέτος, στην Αθήνα, αναμένεται να παρακολουθήσουμε τουλάχιστον πέντε έργα του. Ανάμεσά τους η παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου στο Εθνικό Θέατρο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» με ένα θίασο εκλεκτών ηθοποιών (Γιάννης Βογιατζής, Ράνια Οικονομίδου, Λυδία Φωτοπούλου, Γιούλικα Σκαφιδά, Στέφανος Παπατρέχας, Εύα-Οικονόμου Βαμβακά κ.α).

Το ίδιο έργο ανεβαίνει για δεύτερη σεζόν και στο Studio Κυψέλης, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού και ελεύθερη διασκευή της Ροζίτας Σώκου.

Επιπλέον, αναμένουμε και το «Να ντύσουμε τους γυμνούς» σε σκηνοθεσία του Γιάννου Περλέγκα που θα κάνει πρεμιέρα τον ερχόμενο Δεκέμβριο στη Φλώρινα, σε συμπαραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης και στη συνέχεια θα δούμε και στο Θέατρο Τέχνης.

Παράλληλα και ο Νίκος Καμτσής θα ανεβάσει τον Νοέμβριο στο Θέατρο Τόπος Αλλού, το πολύ γνωστό του έργο «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε» με πρωταγωνιστές την Μάνια Παπαδημητρίου και τον Γιάννη Λασπιά.

Ο Τάσος Ιορδανίδης θα σκηνοθετήσει στη νέα του θεατρική στέγη, στο Altera Pars, τον μονόλογο «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα», στο οποίο θα πρωταγωνιστήσει ο Άρης Λεμπεσόπουλος.

 lempesopoulos antroposmelouloudi texnes plus

 O Άρης Λεμπεσόπουλος σε φωγραφία για την παράσταση "Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα"

 

Στο συγκεκριμένο αφιέρωμα έχουμε να κάνουμε με ένα μοναδικό φαινόμενο, τολμώ να πω του ευρωπαϊκού θεάτρου και όχι μόνο του ιταλικού, για τον 20ο τουλάχιστον αιώνα. Φαινόμενο μυθιστοριογράφου, διηγηματογράφου, δραματουργού, το οποίο κριτικοί και αναγνώστες-θεατές για εικοσιπέντε και πλέον χρόνια υποδέχτηκαν άλλοτε με θέρμη και άλλοτε με αμφισβήτηση. Έπρεπε να αγγίξει τα πενήντα του χρόνια, κοντά στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για να αναγνωριστεί η αξία του. Είναι τότε που αρχίζει να γράφει για το θέατρο, ιστορίες πανομοιότυπες με αυτές των μυθιστορημάτων και των νουβελών του και γίνεται ο παγκοσμίου φήμης δραματουργός που όλοι γνωρίζουμε. Πρόκειται για τον Λουίτζι Πιραντέλο (Luigi Pirandello), του οποίου το έργο και η προσφορά δεν εξαντλείται ασφαλώς σε ένα αφιέρωμα, θα προσπαθήσουμε όμως να αποτυπώσουμε τα κυριότερα σημεία της πολυεπίπεδης πορείας του στοχεύοντας επί το πλείστον στο θέατρο.

      Προσωπική ζωή

Γεννήθηκε στον Ακράγαντα (Agrigento) της Σικελίας το 1867, στην περιοχή Χάος, όπου η οικογένεια του είχε εγκατασταθεί για να αποφύγει την επιδημία χολέρας. Ο ίδιος θα πει: «Είμαι παιδί του Χάους και όχι αλληγορικά, πραγματικά». Η οικογένεια του υπήρξε, ιδιοκτήτρια κτημάτων και εργοστασίου θείου. Ήταν υποστηρικτές του Γκαριμπάλντι την περίοδο του Risorgimento.

 

pirandelloneos texnes plus

Ο συγγραφέας σε νεανική ηλικία.

 

     Οι ελληνικές ρίζες

Σπούδασε και το 1891 λαμβάνει διδακτορικό τίτλο σπουδών στη γλωσσολογία με θέμα την ελληνο-σικελική διάλεκτο του Ακράγαντα (ο ίδιος πάντα ανέφερε ότι το Πιραντέλλο είναι παράφραση του Πυράγγελος, τονίζοντας τις ελληνικές του ρίζες). Το 1894 παντρεύεται, παρόλο που δεν την γνώριζε, την κόρη του συνεταίρου του πατέρα του, Antonietta Portulano, αποκτούν τρία παιδιά, τον Stefano τo 1895 (συγγραφέας), την Lieta το 1897 και τον Fausto το 1899 (ζωγράφος). Με την Antonietta έμεινε μαζί ως το τέλος της ζωής του, τουλάχιστον επισήμως, παρά την παθολογική ζήλια της και τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε. Μετά την απόκτηση του τρίτου παιδιού και την οικονομική καταστροφή της οικογένειας, (το 1904 πλημμύρησε το ορυχείο θείου και έχασαν τα πάντα) κλονίστηκε ο ψυχισμός της, έχρηζε κλινικής υποστήριξης, ο Πιραντέλλο όμως την κράτησε σπίτι να την φροντίζει, αναλαμβάνοντας δυσβάσταχτα πολυέξοδες θεραπείες και κυρίως με συνέπειες στην ψυχή του ίδιου και των παιδιών του. Από το 1897 ως το 1922 διδάσκει στο Ανώτατο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Ρώμης και επιδίδεται μετά την οικονομική τους καταστροφή σε έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης.

 piradelo me oikogenia texnes plus

 Με την οικογένειά του

 

Το λογοτεχνικό του έργο

Η διδασκαλία και η συγγραφή είναι πλέον ένας επιβεβλημένος μονόδρομος. Συνεργάζεται με λογοτεχνικά περιοδικά, όπου δημοσίευε πεζογραφήματα του επί πληρωμή και φυσικά με την Corriere della Sera. Συνεργασία που ξεκίνησε το 1909 και διατηρήθηκε ως το θάνατο του από εγκεφαλικό το 1936. Στα πλαίσια συνεργασίας με το λογοτεχνικό περιοδικό Nuova Antologia δημοσιεύει το αριστούργημα του «Ο μακαρίτης Ματτία Πασκάλ» (1904), το οποίο σημείωσε τεράστια επιτυχία από την αρχή. Η δύσκολη ψυχολογική του κατάσταση τον οδήγησε στη συγγραφή αυτού του έργου που έμελλε να του αλλάξει τη ζωή. Ο Ματτία γίνεται εμβληματική μορφή και το έργο ορόσημο για την παγκόσμια λογοτεχνία, ενώ ο ίδιος είναι πλέον διάσημος. Άλλα πεζογραφήματα του είναι το «Γέροι και νέοι», «Ένας, κανένας και εκατό χιλιάδες» και πολλά άλλα.

Κρίνω απαραίτητο να σταθώ λίγο στο κατεξοχήν πιραντελλικό διήγημα. Ο Ματτία Πασκάλ είναι ο Άλλος που κρύβεται μέσα μας, εγκλωβισμένος στο υποσυνείδητο μας, είναι αυτός που απέκλεισε εαυτόν από την κοινωνική ζωή, επέλεξε να παραμείνει στο περιθώριο της, μακριά από μάσκες και προσωπεία, ωστόσο φυλακισμένος στη μοναξιά του και έχοντας αποδεχτεί την ανυπαρξία του, καταλήγει εκεί που ξεκίνησε.

Τα ταξίδια και η περιπλάνηση του δεν αποτελούν ελευθερία, ούτε φυγή από την πραγματικότητα, αλλά είναι μια μανιώδης και ατέρμονη μετακίνηση που    στο τέλος τον οδηγούν στη βάση του. Τότε όμως δεν είναι κανένας. Έχοντας αλλάξει στοιχεία και μορφή, δεν ανήκει πουθενά, ζει στην ανυπαρξία, στο    παράδοξο της ύπαρξης. Προσπαθώντας να απεγκλωβιστεί από τα στεγανά της κοινωνίας κατάφερε να εξαρτηθεί πιο πολύ από τις συμβάσεις της και όντας ανήμπορος να αντιδράσει και να υπερασπιστεί την ύπαρξη του, υιοθετεί εικονική ταυτότητα που του γίνεται ένα αφόρητο βάρος.

Για όλους είναι νεκρός, η σύζυγος του ξαναπαντρεύτηκε και έτσι «αποδέχεται» το ότι είναι μακαρίτης. Συχνά επισκέπτεται τον τάφο του και η ζωή γίνεται γι’ αυτόν ένα τεράστιο κουκλοθέατρο. Όλα για τον Πιραντέλλο στη ζωή είναι τυχαία και προκαθορισμένα. Κανείς δεν αποφασίζει εξ ολοκλήρου για τον εαυτό του, υποτάσσεται στους όρους της ζωής, στον αόρατο κουκλοπαίχτη που κινεί τα νήματα. Οι εξεγέρσεις αν υπάρξουν καταπνίγονται. Χαρακτηριστικό έργο για το κατακερματισμό του εγώ που προβάλλει τη θεώρηση του συγγραφέα για την απάτη της ζωής, περιλαμβάνει ερωτικές απογοητεύσεις, διάψευση προσδοκιών, ακύρωση της ευτυχίας. Μέσα στο έργο του είναι διάχυτη η σκιά της έλλειψης κατανόησης ανάμεσα στο ζευγάρι, απόρροια και των δικών του βιωμάτων. Όσο κι αν προσπαθήσει κανείς να βγει από τους όρους που έθεσε η κοινωνία τόσο καταλαβαίνει ότι αυτό καθίσταται αδύνατο. Στον Πιραντέλλο υπάρχει πάντα μια διάσταση ανάμεσα στους τύπους και τη ζωή.

Εκτός από προσωπικά στοιχεία στην τέχνη του ενυπάρχει και η πολιτική κατάσταση του Έθνους γενικότερα και της Σικελίας ειδικότερα. Ευκολά διαβλέπει κανείς στον λόγο του την τραγική εμπειρία από την αρρώστια της συζύγου του, τους επαγγελματικούς συμβιβασμούς του ως καθηγητή και δημοσιογράφου, αλλά και την εικόνα μιας κοινωνίας διεφθαρμένης. Ο ρόλος της τέχνης πρωταρχικά για τον Πιραντέλλο είναι η αφαίρεση της μάσκας και η αναζήτηση του αληθινού προσώπου κάτω από αυτή.

Το 1915 η Ιταλία κηρύσσει πόλεμο στην Αυστρία, οι γιοί του επιστρατεύονται, η μητέρα του πεθαίνει και η υγεία της Antonietta συνεχώς χειροτερεύει. Άλλη μια δύσκολη καμπή στη ζωή του.

Μετά τη δολοφονία Ματεόττι συνυπέγραψε το Μανιφέστο των φασιστών διανοουμένων του Μαρινέττι φανερά και με τη βοήθεια του Μουσολίνι το 1925 ιδρύει το Θέατρο Τέχνης της Ρώμης μαζί με τον γιό του. Υπήρξαν επικριτές που θεώρησαν τη σχέση του με τον Μουσολίνι, τέχνασμα στρατηγικής, ο Πιραντέλλο όμως δήλωσε: «Είμαι φασίστας γιατί είμαι Ιταλός». Εντούτοις, ο θαυμασμός του Μουσολίνι για το έργο του, του άνοιξε το δρόμο για μεγάλα πολιτιστικά κέντρα σε όλο τον κόσμο. Ο Πιραντέλλο έφερε επανάσταση στη λογοτεχνία για την ιδιαιτερότητα της θεματικής του, η οποία είναι τόσο ξεχωριστή που μας κάνει αμέσως να μιλούμε για «πιραντελικά» έργα. Το έργο του επεκτείνεται και σε ποιητικές συλλογές εκτός από διηγήματα και μυθιστορήματα.

pirandello texnes plus

 

Τα θεατρικά έργα

Η αναγνώριση όμως θα έρθει με τη συγγραφή θεατρικών έργων, όπου θα ασχοληθεί με την ίδια προβληματική και θεματολογία. Η επιτυχία του είναι τόση ώστε θεωρείται ιδρυτής του σύγχρονου θεάτρου. Το ταξίδι στον κόσμο της συγγραφής θεατρικών έργων ξεκινά το 1915 και χωρίζεται σε τέσσερις φάσεις. Την πρώτη που περιλαμβάνει τα Σικελικά έργα: ««Νεράτζια Σικελίας», «Το δίκιο των άλλων», «Σκέψου το καλά Τζακομίνο», «Λιολά», το οποίο βασίζεται σε ένα επεισόδιο του «Μακαρίτη Ματτία Πασκάλ». Ακολουθεί το 1917 το αριστούργημα του «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» και «Η ηδονή της τιμιότητας», «Μα δεν είναι κάτι σοβαρό» κ.α. Στην πορεία ακολουθεί το γκροτέσκο θέατρο, φάση κατά την οποία προκύπτει το «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» (1916). Ολόκληρο το έργο είναι μια σκευωρία, όπου οι ήρωες αλλάζουν προσωπείο συχνότερα κι από ρούχα, προκαλώντας σύγχυση ανάμεσα στο σημαίνον και στο σημαινόμενο. Στην ίδια περίοδο ανήκουν «Το μπερέττο με τα κουδούνια», «Η ηδονή της τιμιότητας», «Μα δεν είναι κάτι σοβαρό», «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή», η μοναδική του φάρσα στην οποία τα κωμικοτραγικά γεγονότα δημιουργούν φαινομενικά αδιέξοδα. Ακολουθεί η πιο μεστή δραματουργικά περίοδος, το θέατρο μέσα στο θέατρο. Το 1921 μας δίνει το αριστούργημα του «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα». Ριζοσπαστικό έργο που του άνοιξε δρόμους στο ευρωπαϊκό δραματολόγιο. Ένας θίασος ενώ ετοιμάζει παράσταση συναντά έξι μέλη οικογένειας, ποιήματα κάποιου συγγραφέα για κάποιο έργο του που δεν γράφτηκε ποτέ. Τα έξι αυτά πρόσωπα ζητούν από τον θιασάρχη να ανεβάσει έργο με τη ζωή τους ώστε να αποκτήσουν τη θεατρική υπόσταση.

exiprosopa piradelo texnes plus

Άλλο έργο της περιόδου «Ερρίκος Δ’». Εδώ ένας πλούσιος των αρχών του 20ου αιώνα έχει ταυτιστεί με τον Ερρίκο Δ’ αυτοκράτορα της Γερμανίας τον 11ο αιώνα. Ο περίγυρος του συντηρεί την αυταπάτη μέχρι το απροσδόκητο φινάλε. Εμφανής η επιρροή από Σοπενχάουερ σε αυτό που ονομάζει «αληθινό ψέμα». Σε αυτή την περίοδο ανήκουν «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα», αλλά και «Η ζωή που σου έδωσα» και το γνωστό στην ελληνική θεατρική πραγματικότητα «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», όπου το κοινό μεταβαίνει από τη δραματουργία στην πραγματικότητα και οι θεατές ταυτίζονται με τους ήρωες. Το 1925 η σχέση του με την ηθοποιό Marta Abba τον εμπνέει να γράψει πολλά έργα του γι’ αυτήν όπως «Η φίλη των συζύγων», «Ή ένας ή κανένας », «Όπως με θέλεις». Στην τελευταία φάση θεάτρου που ονομάζεται Θέατρο των μύθων, κατατάσσουμε τα έργα του μετά το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1934, χρονιά που σηματοδοτεί και την πλήρη ρήξη του με τον φασισμό, η οποία αποτυπώνεται στο ανολοκλήρωτο έργο του «Γίγαντες του βουνού».

Σημαντική μορφή, κορυφαίος δραματουργός, εμποτισμένος με τις απόψεις του Verga και με μια ανθρωπιστική κουλτούρα στοχευμένη στην λατινική, ιταλική και ελληνική γλώσσα. Με την καινοτόμο σκέψη του έλαμψε στον 20ο αιώνα και μας χάρισε έργα σημαντικά. Στην Ελλάδα κάθε χρόνο υπάρχουν παραστάσεις με έργα του, ενώ χαρακτηριστικός πιραντελικός ηθοποιός θεωρούνταν ο Δημήτρης Μυράτ.

            

           Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη

Πηγές:

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ, Ιωάννης Τσόλκας, εκδόσεις ΠΕΔΙΟ, Αθήνα 2015

VOCI ITALIANE IN GRECIA Ιταλικές φωνές στην Ελλάδα, Ζώζη Ζωγραφίδου, Roma, 2013

Εκδόσεις Ηριδανός : «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», «Πρόσωπα ζητούν συγγραφέα», «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή»

Και https://el.wikipedia.org.wiki/Λουίτζι_Πιραντέλλο

 

Οι Θεατρίνων Θεατές , πιστοί στο χειμερινό τους ραντεβού , πάντα με ιδιαίτερα προσεγμένο ρεπερτόριο, προγραμμάτισαν και ετοιμάζουν για τον φετινό χειμώνα, ένα έργο σταθμό στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, την κωμωδία του Luigi Pirandello «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», σε φρέσκια, ολοκαίνουρια απόδοση της Ροζίτας Σώκου και με εκλεκτούς συνεργάτες.

Την σκηνοθεσία , τους στίχους και τον φωτισμό υπογράφει ο Γιώργος Λιβανός, την μουσική σύνθεση και διδασκαλία ο Σάκης Τσιλίκης, την κινηματογράφηση ο Γιάννης Σολδάτος , τα σκηνικά και τα κοστούμια η Γιοβάννα Πρασίνου, την χορογραφία ο Σίμωνας Πάτροκλος , το μοντάζ ο Αντώνης Μανδρανής , την φωτογραφία ο Ζώης Τριανταφύλλου - Σφακιανάκης καθώς και ο Κώστας Βολιώτης και την επικοινωνία η Νατάσα Παππά. 

Στην διανομή πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης οι: Καίτη Ιμπροχώρη , Νίκος Γιάννακας, Γιάννης Τσιώμου, Μάνος Χατζηγεωργίου, Όλγα Πρωτονοταρίου, η Σοφία Μπεράτη , η Λίλη Τέγου, η Ζωρζέτ Μιρόν, ο Άγγελος Δεληκάρης, ο Ανδρέας Ζαχαριάδης και ο Χρήστος Μαραθιάς.

Την παράσταση συνοδεύει μουσικά στο πιάνο η Νίκη Γκουντούμη.

To training της ομάδας Θεατρίνων Θεατές για την κάθε παράσταση , όπως κάθε χρόνο, είναι πολύμηνο και απαιτεί ιδιαίτερη προετοιμασία τόσο στον λόγο όσο και στο σώμα και την φωνή, σύμφωνα με την μέθοδο του Γραμμικού Συμβολισμού που ο Γιώργος Λιβανός εκπροσωπεί στην Ελλάδα.

 

apopse.jpg

Λίγα λόγια για το έργο

Το έργο του Pirandello, σύγχρονο και αλληγορικό, παρουσιάζει με μαεστρικό τρόπο δύο παράλληλες ιστορίες που συναντιούνται μαγικά, ενός θιάσου που αυτοσχεδιάζει και παρουσιάζει μια παράσταση και μιας φιλελεύθερης Σιτσιλιάνικης οικογένειας με τρεις κόρες που ερωτοτροπούν ανενδοίαστα. Όλα αυτά με φόντο την Ιταλική επαρχία του ΄50.

Το έργο πρωτοπαίχτηκε στο Τορίνο τον Απρίλιο του 1930 και στην Ελλάδα παρουσιάστηκε σε μετάφραση και σκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ τον Οκτώβριο του 1961. Έκτοτε παρουσιάζεται συχνά- περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο του δημιουργού- ανά τον κόσμο, πάντα με μεγάλη επιτυχία.

Ο Pirandello, γνωστός για την θέση του πάνω στην υποκειμενικότητα της ανθρώπινης εικόνας, δοκιμάζει νεωτερισμούς και το συγκεκριμένο έργο είναι μια τέτοια περίπτωση: ο σκηνοθέτης παρεμβαίνει μέσα στην παράσταση και οι ηθοποιοί κάποιες στιγμές γίνονται ο εαυτός τους πριν επιστρέψουν και πάλι στον ρόλο τους. Σύμφωνα με τους μελετητές, το έργο αυτό αποτελεί μια «διαμαρτυρία κατά της παντοδυναμίας και των αυθαιρεσιών των σκηνοθετών της εποχής- κάθε εποχής».

 Studio Κυψέλης 

 Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, Κυψέλη, τηλ. 210 8819571 

   του Luigi Pirandello από τους ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ

   Πρεμιέρα: πρώτο δεκαήμερο Οκτωβρίου 2017 

tp250X300PAGAKI

anixnos250x300

warplanes250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία