Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Από την Αριλένα Δημητρίου

9 γυναίκες, 9 μαρτυρίες μας αποκαλύπτουν πόση δύναμη κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος. Καθισμένες σε ένα κύκλο, που θυμίζει μία παρέα φίλων, ξεκινάνε να λένε ιστορίες από τα περασμένα. Μόνο η παρουσία της νοσοκόμας, πάνω στο θεατρικό σανίδι, προδίδει τι πρόκειται να ακολουθήσει. Χρησιμοποιώντας ως όπλα τους το τραγούδι, το χιούμορ, αλλά και τον αυτοσαρκασμό, αυτές οι γυναίκες δεν μας μιλάνε για τον καρκίνο, αλλά για τον δρόμο που κάνανε για τον κερδίσουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η φράση «Να ζήσει ο Άγιος Σάββας», που αναφωνούν, τραγουδώντας και χορεύοντας.

Κάθε μία μπαίνει στην σκηνή, κρατώντας ένα αντικείμενο- σύμβολο. Το κάθε αντικείμενο είναι και το αφηγηματικό εργαλείο, που κάνει την πλοκή να προχωρήσει, καθώς με αφορμή αυτό ξεκινάει η προσωπική μαρτυρία της κάθε γυναίκας. Μέσα στης ιστορίες παρεμβάλλονται τραγούδια και μία απαγγελία της «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, που δένει τις μαρτυρίες-ντοκουμέντα, δίνοντας στο «έργο» το θεατρικό στοιχείο που χρειαζόταν, για να σταθεί επί σκηνής. Με αποκορύφωμα το αφηγηματικό εύρημα της παρομοίωσης των σταδίων συντήρησης των φύλλων ενός βιβλίου με τα στάδια θεραπείας ενός καρκινοπαθή. Η παρομοίωση γίνεται από μία γυναίκα, που είναι στην πραγματική της ζωή συντηρήτρια έργων τέχνης, αλλά και καρκινοπαθής.

Η παράσταση « Παρ’ όλα αυτά» πέρα από την θεατρική της υπόστασης και την αξία της ως μέσο ευαισθητοποίησης του κοινού απέναντι στην επάρατη νόσο έχει και μία ακόμα αξία: Καταδεικνύει την μεγάλη βιωματική δύναμη της τέχνης. Αν πηγαίνατε σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση για το καρκίνο, όταν τα φώτα σβήνανε , θα ήταν σαν να έφευγε μαζί και το πρόβλημα. Ωστόσο, ένα θεατρικό θέαμα γεννά συναισθήματα, σε αφυπνίζει, σου προκαλεί δυσφορία, σου δίνει ακόμα και θάρρος και το μεγάλο ατού αυτού του εγχειρήματος είναι ακριβώς αυτό: Καταφέρνει με ένα μοναδικό τρόπο να σε κάνει να «βιώσεις» το πρόβλημα, να νιώσεις ότι ένιωσαν εκείνοι οι άνθρωποι που το πέρασαν, και τελικά να συμπάσχεις πραγματικά. Έτσι, όταν θα γυρίσεις σπίτι, μπορεί να μην σου τριβελίζει το μυαλό όλη την ημέρα, αλλά κάποια στιγμή κάποιο τυχαίο γεγονός θα το επαναφέρει στην μνήμη σου, και οι αλληγορίες τις παράστασης, όπως εκείνης με την συντήρηση του χαρτιού ενός βιβλίου, δεν θα έχει πάει χαμένη.

Η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο δράσεων του Κέντρου για την Υποστήριξη, την Εκπαίδευση και την Έρευνα στην Ψυχοκοινωνική Ογκολογία (ΚΕ.Υ.Ε.Ε.Ψ.Ο.) της Ε.Α.Ε. για την υποστήριξη των ασθενών που επιβίωσαν της ασθένειας του καρκίνου, υπό την επιστημονική ευθύνη του Ιωάννη Ντίνου, Κλινικού Ψυχολόγου.

Συμμετέχουν: Καλλιόπη Γανιάρη, Ελένη Γιαννακούρου, Τζένη Δούπη, Θάλεια Νταλούκα, Γιώτα Παπαδάκη, Μάρα Παυλοπούλου, Μαίρη Τσουκαλά, Στέλλα Χατζημιχαήλ, Φωτεινή Χάψα

Σκηνοθετική επιμέλεια: Γεωργία Μαυραγάνη   

Βοηθοί σκηνοθέτη: Ναζίκ Αϊδινιάν, Δανάη Σπηλιώτη

Σκηνογραφική επιμέλεια: Άρτεμις Φλέσσα, Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Φωτογραφίες-Βίντεο: Χριστίνα Ζαχοπούλου, Χάρης Ακριβιάδης

Η δράση είναι καθ’ολοκλήρου παραγωγή της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.

*Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Από Μηχανής όπου και την παρακολουθήσαμε και στις 17 Ιουνίου θα ανέβει στην Πειραιώς 260, στην αίθουσα Η, στα πλαίσια του Φεστιβάλ ΑΘηνών. 

Ολα τα έσοδα θα διατεθούν στην Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία. 

 

Το θέατρο ντοκουμέντο συναντά την ιστορία του καπνεργατικού κινήματος. 

Μπορεί για τις γενιές που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μετά τη Μεταπολίτευση ο όρος «καπνεργάτης» να μοιάζει σχεδόν με άγνωστη λέξη, όμως στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος του 20ου αιώνα οι καπνεργάτες έπαιξαν κάτι παραπάνω από πρωταγωνιστικό ρόλο. Εξαιτίας των εξαιρετικά αντίξοων συνθηκών εργασίας, όπως αυτές διαμορφώνονται από την πρώτη δεκαετία του 1900 όταν συστηματοποιείται η εμπορία καπνών στο Αγρίνιο, οι καπνεργάτες είναι από τις πρώτες επαγγελματικές ομάδες που οργανώνονται συνδικαλιστικά, κατεβαίνουν σε δυναμικές και αιματοβαμμένες απεργίες διαρκείας, μετράνε νεκρούς, κερδίζουν με βαρύ τίμημα εργασιακά δικαιώματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα. Για 60 και πλέον χρόνια αποτελούν την αιχμή του δόρατος για το εργατικό κίνημα, αλλά και χαρακτηριστικό δείγμα της απαξίωσης και κατάρρευσης του στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και του νεοπλουτισμού. 

Η Γεωργία Μαυραγάνη, μία από τις πλέον ικανές και ανήσυχες σκηνοθετικές φωνές της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής σκηνής, ανέλαβε να φτιάξει εκ του μηδενός μία παράσταση που διατρέχει την ιστορία του καπνεργατικού κινήματος με έδρα το Αγρίνιο. Επέλεξε-  ορθώς κατά τη γνώμη μου - να μην δημιουργήσει ένα νέο έργο μυθοπλασίας, αλλά να καταφύγει σε ένα θέατρο – ντοκουμέντο, το οποίο βασίζεται σε συνεντεύξεις ηλικιωμένων και νεότερων καπνεργατών και καλλιεργητών καπνού, σε ιστορικά στοιχεία και στο βιβλίο του Ευάγγελου Παπαστράτου «Η δουλειά και ο κόπος της».

Με όχημα τις ερμηνείες τριών εξαιρετικών ηθοποιών (Κατερίνα Καραδήμα, Μαντώ Κεραμυδά, Δανάη Σπηλιώτη), ηχογραφημένα αποσπάσματα από ανθρώπους που δούλεψαν στα καπνά, αρχειακό φωτογραφικό υλικό και χαρακτηριστικές μουσικές στίξεις, η Μαυραγάνη δημιουργεί μία εμπνευσμένη, απολύτως μινιμαλιστική παράσταση που ζωντανεύει μία ξεχασμένη Ελλάδα του μόχθου, της φτώχειας και της αγροτιάς. 

«Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία από μία χωρίς όφελος και ελπίδα εργασία» αναφέρει κάποια στιγμή μία από τις ηθοποιούς. Σε αυτή τη φράση συνοψίζεται και η δουλειά στις φυτείες καπνού στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά και μετέπειτα. Υγρασία, αρρώστιες, αδιανόητα πολλές ώρες δουλειάς, εξωφρενικά χαμηλά μεροκάματα… Από εκεί επιλέγει να πάρει το νήμα η Μαυραγάνη. Αφήνοντας σοφά το χιούμορ να ξεπηδήσει μέσα από το μαύρο. Τις χρειαζόμαστε αυτές τις ανάσες όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό το σκοτεινό παρελθόν μας, που επιμένουμε να ξεχνάμε. Ίσως γιατί τρέμουμε στην ιδέα μήπως το ξαναζήσουμε, ποιος ξέρει;

Ιστορίες δουλείας, εξαθλίωσης, ανέχειας, αλλά και έρωτα, χαράς και κουτσομπολιού, όπως αυτές λαμβάνουν χώρα στα καπνοχώραφα και τα εργοστάσια καπνού, αποτελούν τον κορμό του πρώτου μέρους της παράστασης, που σε υποβάλλει σε ένα σκωτσέζικο ντους, από το γέλιο στη συγκίνηση. Στο δεύτερο μέρος όμως – που για μένα είναι και το πιο ενδιαφέρον – ζωντανεύει μέσα από ένα χρονολόγιο ολόκληρη η ιστορία του καπνεργατικού κινήματος. Και μέσα από αυτή το πορτρέτο μίας ολόκληρης χώρας με όλες της τις παθογένειες. Από τις αιματηρές απεργίες του 1924, του 1936 και του 1962 στο «Ανδρέα προχώρα, σε θέλει όλη η χώρα!», τις επιδοτήσεις που φαγώθηκαν στα μπουζούκια, τον ρατσισμό απέναντι στους Αλβανούς που διαδέχτηκαν πρώτοι τους Έλληνες στα χωράφια κι αυτό το ανεκδιήγητο διαφημιστικό φυλλάδιο της Αγροτικής Τράπεζας, που προσπαθώντας προφανώς  να πείσει τους αγρότες να πάρουν κάποιο διακοποδάνειο, αναρωτιόταν «Έχεις πιει ποτέ καφέ στο Empire State Building;» Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της παράστασης της Μαυραγάνη. Ότι αν και μιλάει για τους καπνεργάτες, στην πραγματικότητα κάνει ένα ευρύτερο και βαθύτερο σχόλιο για την ελληνική κοινωνία και νοοτροπία. Μην αφήνοντας κανέναν στο απυρόβλητο. Γι’ αυτό πάνω απ’ όλα αξίζει να τη δει κανείς.

 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία