Τελευταία Νέα
Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου είναι η νικήτρια του βραβείου «Μελίνα Μερκούρη» ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Κερδίστε Το Βιβλίο Της Επιλογής Σας Από Αυτή την υπέροχη συλλογή Στο Θέατρο Τζένη Καρέζη θα παρακολουθήσουμε έναν «Αγώνα Νέγρου και Σκύλων» To Θέατρο Σταθμός «μεταμορφώνεται» στη «Χώρα που ποτέ δεν πεθαίνεις» «Ο Θεός της Σφαγής» σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη στο Αθηνά «Άνθρωποι και Ποντίκια»: Για 3η σεζόν στον Τεχνοχώρο Cartel Είδα το «Τρίτο Στεφάνι», σε σκηνοθεσία Κων/νου Μαρκουλάκη Είδα την «Ποντικοπαγίδα», σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή To Θέατρο Όροφος αποκαλύπτεται: To νέο θέατρο που γεννιέται στο κέντρο της Πάτρας « Περιμένοντας τον Γκοντό»: Η παράσταση της Έλενας Μαυρίδου στο Σύγχρονο Θέατρο «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν πιστό»: Ένα έργο - φόρος τιμής στον αδικοχαμένο στη μάχη με τον κορωνοϊό αγωνιστή Κερδίστε ένα ρολόι της επιλογής σας από τη συλλογή MONELEGANCE Κερδίστε τους 2 πρώτους τόμους από τη νέα σειρά Ζωάκια-Παρεάκια «Μια γιορτή στου Νουριάν»: Η παράσταση επιστρέφει στο Σύγχρονο Θέατρο «Τρεις Εκδοχές της Ζωής»: Το έργο της Yasmina Reza στο Θέατρο 104
 
Από τον Αναστάση Πινακουλάκη
 
«Το δικαίωμα στη ζωή δεν έχει ημερομηνία λήξης» ή «Η ανθρωπότητα έχει ανάγκη την αιωνιότητα», είναι λίγες μόνο από τις φράσεις που τρυπάνε το μυαλό σου παρακολουθώντας την παράσταση «Hotel Éternité». 
 
Το έργο «Hotel Éternité» του Γιάννη Καλαμβριανού παρουσιάζεται για πρώτη φόρα στη Σκηνή Νίκος Κούρκουλος του Εθνικού Θεάτρου, έπειτα από ανάθεση που έγινε στον αγαπημένο θεατρικό δημιουργό. Ο Καλαμβριανός ανήκει σ’ εκείνη την επίλεκτη μερίδα δημιουργών που συμπυκνώνουν στο πρόσωπό τους τρεις ιδιότητες, του συγγραφέα, του δραματουργού και του σκηνοθέτη. Το Hotel Éternité, δεν είναι ένα συνηθισμένο ξενοδοχείο. Ίσως δεν θα έπρεπε καν να κατατάσσεται στα ξενοδοχεία. Είναι ένας τόπος, όπου καταλύουν άνθρωποι που κάτι τους συνέβη. Και που απέκτησαν μια…ξεχωριστή, αντίληψη του χρόνου.
 Οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου εργάζονται 24 ώρες το 24ωρο για να διασφαλίσουν στους ενοίκους μια ζωή απελευθερωμένη από το άγχος του χρόνου που περνάει ή ακόμα περισσότερο το άγχος του θανάτου. Οι πελάτες είναι χωρισμένοι σε τέσσερις ζώνες ανάλογα με την φύση του «προβλήματος» από το οποίο προσπαθούν να ξεφύγουν. 
Πρώτη ζώνη: Άνθρωποι παγωμένοι σε μια προηγούμενη στιγμή του χρόνου από όπου δεν μπορούν να ξεκολλήσουν. Οι περισσότεροι, σε έναν έρωτα που τελείωσε, ή σε ένα πένθος.
Δεύτερη ζώνη: Άνθρωποι που δεν αντέχουν τη σωματική φθορά και που δεν θέλουν με τίποτε να μεγαλώσουν. 
Τρίτη ζώνη: Άνθρωποι με συγκεκριμένο και συνήθως με εξαιρετικά μικρό προσδόκιμο ζωής. Γνωρίζουν πως το τέλος επίκειται και ήρθαν στο ξενοδοχείο για να περάσουν το διάστημα μέχρι το αναπόφευκτο. 
Τέταρτη ζώνη: Νέοι και ανοϊκοί.
Ανάλογα με τη ζώνη στην οποία ανήκουν οι πελάτες, οι υπάλληλοι ακολουθούν διαφορετική πρακτική για να επιβραδύνουν ή να επιταχύνουν τον χρόνο. Μπορούν να κάνουν τη μέρα να νυχτώσει δύο φορές μέσα σε μία ημέρα ή να αλλάξουν τις εποχές όποτε το θέλουν. Όλες οι συμπεριφορές προδιαγράφονται σ’ ένα πολύ αυστηρό σύστημα κανόνων. Δεν επιτρέπονται οι εκφράσεις που υποδηλώνουν τον χρόνο, ούτε οποιαδήποτε αρνητική φράση. Με αυτό τον τρόπο οι πελάτες αλλά και οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου ζούνε «ελεύθεροι» από ό,τι τους αγχώνει ή τους προκαλεί μελαγχολία. 
hotel 2 texnes plus
Ο Γιάννης Καλαμβριανός έχει συνθέσει ένα έργο που συνομιλεί με τα μεγάλα θέματα της παγκόσμιας δραματουργίας, την υπαρξιακή αγωνία, τον φόβο τους γήρατος, τον φόβο του θανάτου, την αγάπη για νεότητα και ζωή, τον φόβο της μοναξιάς. Οι χαρακτήρες του αν και «δεν επιτρέπεται» να έχουν ρωγμές, τις αφήνουν να φανούν κάτω από το make up και την τυποποίηση του εαυτού τους. Σύντομα ο «επίγειος παράδεισος της Αιωνιότητας» γίνεται μία ζωντανή κόλαση που φέρνει τους χαρακτήρες αντιμέτωπους με ό,τι φοβούνται. Το σύμπαν του έργου μου θύμισε κάτι από το Κεκλεισμένων των Θυρών του Σαρτρ και το κινηματογραφικό Lobster των Λάνθιμου-Φιλίππου. Στο «Hotel Éternité» βλέπουμε όμως το πώς ο ανθρώπινος πόνος δεν μπορεί να κρυφτεί για πολύ κάτω από το χαλάκι. Όσο προστατευμένη να είναι και η ετεροτοπία που προσπάθησε να χτίσει η Μαίρη –η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου- δεν είναι αδιάβλητη στο καταστροφικό πέρασμα του χρόνου και της ανθρώπινης παρουσίας. 
Στο σκηνικό περιβάλλον δεσπόζουν οι «βαλσαμωμένες» φιγούρες εξωτικών πτηνών, όπως βαλσαμωμένοι είναι και οι χαρακτήρες του έργου. Βρίσκονται μετέωροι ανάμεσα στην αιωνιότητα και τη φυσική φθορά από την οποία κανένας ζωντανός άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει, όσο κι αν έχει προχωρήσει η Επιστήμη. Μια άσπρη τρίχα στο πρόσωπο της Αμινά μπορεί να της κοστίζει όχι μόνο την δουλειά της στο Hotel Éternité αλλά και την ίδια της τη ζωή. Βλέποντας αυτή τη πολύ δυνατή εικόνα, σκεφτόμουν έναν υπότιτλο για την παράσταση, «Stand Still», αφού φαίνεται η αγωνία των χαρακτήρων να παραμείνουν νέοι και «παραγωγικοί» σ’ ένα περιβάλλον που δεν είμαι πολύ σίγουρος πως θέλουν να βρίσκονται. Ο ίδιος ο δημιουργός στο σκηνοθετικό του σημείωμα γράφει «Η μεγάλη απορία, η συνισταμένη των φιλοσοφικών, οντολογικών ή τελείως πρακτικών ζητημάτων που γεννά η πάροδος του χρόνου, συνοψίζεται στη δυσκολία να συγχρονιστεί ο προσωπικός χρόνος με τον επιστημονικών παραδεκτό και μετρήσιμο κοινό χρόνο. […] Γιατί ο υποκειμενικός χρόνος δεν ρέει πάντα με την ίδια ταχύτητα, αλλά επηρεάζεται απολύτως από τη συναισθηματική και διανοητική μας κατάσταση.». 
Πόσες φορές δεν πεθάναμε από πλήξη και όταν είδαμε το ρολόι δεν είχαν περάσει παρά μόνο λίγα λεπτά ή αντίθετα δεν περάσαμε πολύ όμορφα και ο χρόνος κύλησε νεράκι; Ο χρόνος όσο και αν μπορεί να διασπαστεί σε ποσοτικές μονάδες, έχει διαφορετική υποκειμενική υπόσταση στον καθένα μας. Ένα απόγευμα δεν κυλά με τον ίδιο τρόπο για ένα παιδί και για έναν υπερήλικα που ζει μόνος του στην επαρχία. 
Το Δραματολόγιο του Εθνικού Θεάτρου φαίνεται ιδιαίτερα ευαίσθητο με το θέμα της διαχείρισης του θανάτου, αν κοιτάξουμε πίσω στην τελευταία πενταετία του. Από το όχι και τόσο καλογραμμένο «Συγχώρεσέ με» των αδερφών Κούφαλη, ως το Θερισμό του Δημήτρη Δημητριάδη κι από εκεί στο πιο πρόσφατο Νερό της Κολωνίας, ο «μέγας θεριστής» είναι εκεί. Στο «Συγχώρεσέ με» και στο «Νερό της Κολωνίας», η θεματική κινήθηκε γύρω από την επικοινωνία ζωντανών με τους νεκρούς με τους οποίους σχετίζονταν, ενώ στο Θερισμό, μια ομάδα Νεοελλήνων, πήγε υπερατλαντικές διακοπές για να ξεχάσει τα προβλήματά της. Στο γραμμένο μετά από ανάθεση «Hotel Éternité», έχουμε ένα ολοκληρωμένο σύμπαν, όπου υπάρχει παράλληλα με τη ζωή, σαν ένα πέρασμα από τη φθορά στην αφθαρσία, από τη γήρας στην αιώνια νεότητα, από την απώλεια στη νέα «ζωή». 
 
b 27582 or 19 nt hotel eternite 0600
 
Η παράσταση

Ο Γιάννης Καλαμβριανός καταθέτει μια ολοκληρωμένη πρόταση δραματουργίας-παράστασης με το «Hotel Éternité». Η παράσταση ξεκινά με την αινιγματική φιγούρα ενός γέρου (τον υποδύεται ο Γλάστρας που πέρσι τον είδαμε και στον Κουμ Κουάτ του ίδιου σκηνοθέτη), που προλογίζει το έργο κι έπειτα με ένα μιούζικαλ νούμερο περιγράφονται αυτά που πρεσβεύει το «ξενοδοχείο». Το ευφάνταστο σκηνικό της Εύας Μανιδάκη με τα βαλσαμωμένα πτηνά, τα αρτ ντεκό έπιπλα, το «χειροποίητο» καλοκαίρι και τη neon επιγραφή «Hotel Éternité» υπηρετεί άριστα το έργο. Δίνεται γλαφυρά η εικόνα της στασιμότητας και της αδιαλλαξίας του περιβάλλοντος του ξενοδοχείου αλλά και της ζωής των ενοίκων του. Τα κοστούμια από την άλλη, της Βάνας Γιαννούλα, δίνουν μια πιο εξωτική και τυποποιημένη δομή στους χαρακτήρες. Στον αντίποδα, ο άντρας που μεταμφιέζεται (Γιώργος Γλάστρας) που περνάει από διαφορετικές εμφανίσεις, δίνοντας μια πιο εύθυμη αλλά και σκοτεινή νότα στην παράσταση. Προσωπικά, νομίζω πως η παρουσία του άντρα που μεταμφιέζεται θόλωνε υπερβολικά τη δραματουργία, και το σχήμα κύκλου που χρησιμοποιήθηκε είναι λίγο ξεπερασμένο στη σύγχρονη δραματουργία. Να εξαιρέσουμε βέβαια τη σύνδεση του γέρου με το νεκρό αδερφό της Μαίρη. 
Η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου θυμίζει μια ανεβαστική μουσική ξενοδοχείου, αλλά ο ψευδομιούζικαλ χαρακτήρας του έργου κρίνεται ως ένα περιττό στολίδι που θέλει να επιτείνει την αντίθεση ανάμεσα στην τεχνητή πραγματικότητα και την επίπονη πραγματική πραγματικότητα. Ίσως να μην φταίνε ξεχωριστά τα καλλωπιστικά χαρακτηριστικά της παράστασης –κοστούμια, μουσική, τραγούδι, ο άντρας που μεταμφιέζεται- αλλά ο συνδυασμός τους που επιφορτίζουν το βλέμμα του θεατή. Τα ηχογραφημένα μηνύματα στο τέλος του έργου σπάνε όλα αυτά τα στολίδια, και φαίνεται πως επαναφέρουν τους υπαλλήλους του έργου στην στυγνή πραγματικότητα, την άσχημη πραγματικότητα των γηρατειών, της απώλειας, των ασθενειών, του καταστροφικού περάσματος του χρόνου. 
Οι ηθοποιοί της παράστασης συνδημιουργούν μια επίπλαστη πραγματικότητα που παλεύει να κυριαρχήσει της πραγματικής. Οι θεατές «συναινούν» για μια θεατρική ψευδαίσθηση που για λίγο παγώνει το χρόνο. Ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου είναι η Μαίρη που την ερμηνεύεται η Μαρία Κατσιαδάκη, μια αδυσώπητη γυναίκα που δεν έχει σκοπό ν’ αφήσει τίποτα να διαλύσει το «Hotel Éternité». Η ηθοποιός παρουσιάζεται ιδιαίτερα δυναμική, αλλά στις κατιδίαν της στιγμές με τον γιατρό (Αργύρης Ξάφης) αφήνει την εύθραυστη ψυχοσύνθεσή της να φανεί. Ξεχωρίσαμε τις δύο γυναίκες υπαλλήλους του έργου, την Μάγια (Αλεξία Μπεζίκη) και την Αμινά (Χριστίνα Μαξούρη) που νομίζω περιέγραψαν καλύτερα από όλους την λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο επιβεβλημένο καθήκον και την υπαρξιακή αγωνία που κάθε άνθρωπος φέρει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. 
Ο Χρήστος Καργιόπουλος υποδύεται τον Πέντρο, ένα νεαρό υπάλληλο που φροντίζει ιδιαίτερα μια μεγάλη γυναίκα επειδή του θυμίζει τη μητέρα που την έχασε πριν χρόνια. Ο τρόπος που τη συμπεριφέρεται δείχνει μια ιδιαίτερη ευαισθησία που ίσως είναι οι τύψεις για τη δική του μητέρα. Ο Νίκος Λεκάκης («Απλή Μετάβαση») υποδύεται τον Λούκας, έναν άντρα που χήρεψε πριν 7 χρόνια και δεν έχει ξεπεράσει ακόμα το τραγικό γεγονός. Βλέπουμε λοιπόν πως παράλληλα με τους πελάτες του ξενοδοχείου, οι υπάλληλοι έχουν επίσης τους δικούς τους λόγους για να βρίσκονται στο «Hotel Éternité», μα οι προσωπικοί τους δαίμονες δε λένε να τους αφήσουν σε ησυχία. Περισσότερο αινιγματική είναι η παρουσία της νέας υπαλλήλου, της Γιούλια (Δέσποινα Γιαννοπούλου), αφού δεν αποκαλύπτει τους λόγους που επέλεξε να εργαστεί εκεί. 
Εν κατακλείδι, το Εθνικό Θέατρο καταθέτει για άλλη μια φορά μια πρόταση δραματουργίας με το «Hotel Éternité»  του Γιάννη Καλαμβριανού, που μαζί με το «Νερό της Κολωνίας» νομίζω ξεφεύγει από την πεπατημένη των προηγούμενων χρονιών. Κι αν κατά τον Μπόρχες «ζωή σημαίνει να χάνεις χρόνο», η παράσταση «Hotel Éternité» κάθε άλλο παρά χάσιμο χρόνου είναι.  
 

Διαβάστε επίσης:

Ο Αργύρης Ξάφης Περνά Μια Περίοδο Αλλαγής Και Του Πάει Πολύ! (Συνέντευξη) 

Μια εβδομάδα πριν την πρεμιέρα του «Hotel Éternité», ο Αργύρης Ξάφης μιλά και φωτογραφίζεται για το texnes-plus.

Συνέντευξη: Γιώτα Δημητριάδη

Φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιωτάκης 

 Το ραντεβού μας είναι στο φουαγιέ του Εθνικού Θεάτρου, λίγο μετά την πρόβα για τη νέα παράσταση του Γιάννη Καλαβρινού, στην οποία και πρωταγωνιστεί, το «Hotel Éternité».

Ο Αργύρης Ξάφης έχει απαχθεί και στη θέση του εμφανίζεται ένας πολύ νεότερος κι εντυπωσιακά, πιο αδύνατος άνδρας, το ίδιο χαρισματικός με εκείνον και πολύ πιο ήρεμος, όπως μου αποκαλύπτει.

Εντυπωσιασμένη, ακόμα, από την ερμηνεία του στην παράσταση «Ρίττερ, Ντένε, Φος» σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα στο Θεάτρο Τέχνης, του λέω πως για μένα ήταν, ίσως, η καλύτερη ερμηνεία του μέχρι σήμερα.

Χαμογελάει και μου απαντάει: «Οφείλεται στο έδαφος που προετοιμάζουν τα κορίτσια (Στεφανία Γουλιώτη και Λουκία Μιχαλοπούλου). Όταν τις παρακολουθείς μέσα από την κουίντα, δεν έχεις επιλογή. Λες ή θα βγω ή δεν θα βγω! Προετοιμάζουν το γήπεδο για έναν ωραίο αγώνα».

Σε λίγες μέρες, μετά το ψυχιατρείο, όπου πέρασε μεγάλο μέρος της ζωή του, ως Φος, στον ρόλο του Τόμας Μπέρνχαρντ, θα γίνει υπάλληλος σ’ ένα φανταστικό ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά και θα παλεύει με τους δαίμονες που προκαλεί ο ανελέητος χρόνος στους ανθρώπους.

ksafis 2 texnes plus

 

Μείον 30 κιλά!

Αδυνάτισα με τη νηστειοθεραπεία. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος διατροφής, που σε μαθαίνει πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι με το φαγητό. Για παράδειγμα σε μαθαίνει ότι πρέπει να μασάς πολλές φορές την τροφή σου. Για να φάω κρέας θα πρέπει να μασήσω την κάθε μπουκιά 50 φορές, γι’αυτό και πλέον τρώω μια φορά την εβδομάδα. Φτάνεις στο σημείο να τρως όπως έτρωγαν παλιά οι άνθρωποι.

«Ρίττερ, Ντένε, Φος» ...για τόσο λίγο;

Όταν βρεθήκαμε με τα κορίτσια (Στεφανία Γουλιώτη, Λουκία Μιχαλοπούλου και Μαρία Πρωτόπαππα) θέλαμε να πάμε το «Ρίττερ, Ντένε, Φος» όλη τη χρονιά, αλλά η παραγωγή θεωρούσε ότι ήταν δύσκολο να πάει για ολόκληρη τη σεζόν.

Τώρα, βέβαια με την επιτυχία που σημείωσε έχουν αλλάξει γνώμη, αλλά δυστυχώς όλοι μας έχουμε κλείσει για την άλλη μισή χρονιά δουλειές.

 

ksafis 3 texnes plus

 

 

Πρώτη συνεργασία με τον Γιάννη Καλαβριανό

Με τον Γιάννη (Καλαβριανό) προσπαθούμε 4-5 χρόνια να συνεργαστούμε. Όταν του έγινε η πρόταση από το Εθνικό Θέατρο να γράψει και να σκηνοθετήσει ένα έργο, πριν καν το γράψει είπαμε ότι θα δουλέψουμε μαζί! Το μόνο που μου είχε πει είναι ότι σκέφτεται κάτι σχετικά με τον χρόνο και τη φθορά που επιφέρει.

«Hotel Éternité»

Είναι ένα πάρα πολύ ωραίο κείμενο, με τη γνωστή ευαισθησία της γραφής του Γιάννη, αλλά διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα, καθώς μοιάζει με θρίλερ.

Είναι ένα ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά, στόχος του είναι να βοηθάει όσους ανθρώπους έχουν θέμα με τον χρόνο. Είτε για παράδειγμα αυτούς που θέλουν να παγώσουν τον χρόνο, γιατί είναι μια καλή περίοδος της ζωής τους, είτε εκείνους που για κάποιο λόγο έχουν περιορισμένο χρόνο ζωής (π.χ λόγω μιας αρρώστιας) θέλουν στον χρόνο που τους απομένει να ζήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα. Όλοι οι ρόλοι αφορούν τους ανθρώπους, οι οποίοι δουλεύουν σ’ αυτό το ξενοδοχείο και που προσπαθούν με διάφορους τρόπους να τιθασεύουν τον χρόνο, που άλλοτε τρέχει κι άλλοτε δεν κυλάει καθόλου.

 

ksafis 4 texnes plus

 

 

Ο ρόλος μου

Εγώ είμαι ο εραστής και το δεξί χέρι της διευθύντριας κι ιδιοκτήτριας, η οποία έχει κληρονομήσει την επιχείρηση από τους γονείς της και τη συνεχίζει η ίδια. Ο δικός μου ρόλος είναι αυτός που φέρνει ένα κομμάτι τεχνογνωσίας στην επιχείρηση. Προσπαθεί να στηθεί όλο αυτό πιο πειστικά.

Σκέψου ότι αλλάζουμε την ημέρα με τη νύχτα, αλλάζουμε το εικοσιτετράωρο σε δωδεκάωρο, τους δημιουργούμε εμπειρίες συμπυκνωμένης ζωής κ.λ.π ανάλογα με την περίπτωσή τους. Στην παράσταση δεν βλέπουμε κανέναν από τους επισκέπτες του ξενοδοχείου. Παρακολουθούμε μόνο τους ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται εκεί κι όλα όσα κάνουν για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες. Κανείς τους δεν έχει πάει να εργαστεί εκεί μόνο για βιοποριστικούς λόγους, όλοι έχουν κάτι πιο σημαντικό που τους ενώνει μ’ αυτή τη δουλειά.

Η σχέση μου με τον χρόνο

Νομίζω, ότι όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, θέλω να είναι πολύς και πολύτιμος! Τον σπαταλάω, όμως, γιατί συνεχώς όλο κάτι προκύπτει και παίρνει τη θέση κάποιου σημαντικού πράγματος. Όσο μεγαλώνεις και πατάς περισσότερο στα πόδια σου, στο κομμάτι των απαιτήσεων που μπορείς να έχεις, τόσο περισσότερο κερδίζεις χρόνο, έχοντας παράλληλα όμως έντονα την αίσθηση ότι είναι λιγότερος.

 ksafis 5 texnes plus

 

Θα ήθελα περισσότερο χρόνο για...

Διακοπές! Αυτό νιώθω ότι έχω στερηθεί κι όσο περνά ο χρόνος είναι σαν να μου το στερούν περισσότερο ή εγώ να το στερώ από τον εαυτό μου.

Δεν έχω το περιθώριο να πω ότι «Δεν θα δουλέψω μια σεζόν!»

Δεν προέρχομαι από πλούσια οικογένεια, ούτε έχω κάποια έξτρα εισοδήματα. Ζω από τη δουλειά μου. Μπορώ να μην δουλέψω κάποιους μήνες, αν μου τύχει ένα θέμα υγείας αλλά δεν μπορώ μην δουλέψω κι έτσι απλά να κάτσω να κάνω διακοπές.

Αν μπορούσα να παγώσω τον χρόνο σε μια περίοδο...

Αν ήξερα ότι έχω παγώσει σε μια εποχή και δεν θα μπορούσα να φύγω από αυτή δεν θα ήθελα να το κάνω! Πιστεύω ότι αν γνώριζα κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσα ποτέ να το χαρώ!

 

ksafis 7 texnes plus

 

Αυτή την περίοδο...

Χαίρομαι που έχω μια τάση μεγάλης αλλαγής στη ζωή μου. Έχω ανάγκη από πράγματα που δεν τα έχω δοκιμάσει και με προκαλούν πολύ να τα κάνω. Από καινούργια κείμενα και συνεργασίες ή στις υπάρχουσες πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει, όπως τώρα με τους ΠΥΡ, που ετοιμάζουμε ένα καινούργιο εκπληκτικό έργο, το «Μάκιναλ» της Σόφι Τρέντγουελ. Τελείωσα τη μετάφραση, η οποία ήταν ιδιαίτερα απαιτητική. Σκέψου, ότι πέρσι με τις επιχορηγήσεις είχα μεταφράσει ένα-δύο κομμάτια και μου πήρε τόσους μήνες να την ολοκληρώσω! Είναι ένα έργο με εννέα σκηνές στο σύνολό του. Μπορεί να υπάρχει μια σκηνή δικαστηρίου, η οποία να είναι 15 σελίδες, να παίζουν είκοσι άτομα κι ο καθένας να πετάει μια λέξη και εσύ να πρέπει να το μεταφράσεις μ’ έναν τρόπο, ώστε να μην είναι τεχνική μετάφραση, αλλά θεατρική!

ΠΥΡ, η ομάδα μου

Πέρσι κάναμε την «Ορέστεια», που δεν ήταν στα πλάνα μας, αλλά επιλέχθηκε η Ιώ Βουλγαράκη να σκηνοθετήσει και δουλέψαμε όλοι σαν ομάδα. Η τελευταία παράσταση «Μόλλυ Σουήνη» έγινε πριν δύο χρόνια, απλά πήγε για 2η χρονιά επανάληψη. Η προηγούμενη ήταν η «Άφιξις» πριν ενάμιση χρόνο κι η «Μισσαλοδοξία» πριν δύο χρόνια. Ουσιαστικά έχουμε κάνει πέντε δουλειές από το 2012 μέχρι σήμερα.

Είχαμε πει από την αρχή ότι είναι ζητούμενο αυτής της ομάδας να μην υπάρχει η αίσθηση της εξάρτησης μεταξύ μας, ώστε όσο είμαστε να είμαστε, επειδή θέλουμε να είμαστε ομάδα και όχι επειδή δεν έχουμε άλλη πρόταση, που και αυτό είναι πολύ ανθρώπινο και το καταλαβαίνω, αλλά πρέπει να το ξεπεράσεις για να είσαι ενεργός καλλιτεχνικά. Δεν μπορείς να βασίσεις μια μακροχρόνια συνεργασία στην εξάρτηση, γιατί δημιουργεί προβλήματα.

Το κριτήριό μου για να πω «ναι» σε μια συνεργασία είναι...

Το ένστικτό μου! Σκέψου ότι και τώρα με το «Hotel Éternité» δεν υπήρχε έργο όταν μου έκανε την πρόταση ο Γιάννης (Καλαβριανός).

 ksafis 6 texnes plus

 

 

Μας κυνηγούν οι «Άγριες Μέλισσες»...

Είναι απλοικό να πούμε ότι ο κόσμος δεν πάει θέατρο, γιατί παρακολουθεί τη σειρά. Ο κόσμος βλέπει τις «Άγριες Μέλισσες» αλλά το κάνει για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, γιατί δεν έχει χρήματα για να βγει κι η σειρά είναι δωρεάν, τις βλέπει γιατί είναι σίγουρα καλύτερες από το μηδέν που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια κι επειδή, επιτέλους, βλέπει πολύ καλούς ηθοποιούς! Όλοι λένε «Πού ήταν αυτοί οι ηθοποιοί τόσα χρόνια!» κι εμείς λέμε ότι «Εδώ, είμαστε και δουλεύουμε τόσα χρόνια!». Δεν είναι μόνο ότι είναι πλούσια παραγωγή, είναι ότι και το κοινό δεν είναι πλούσιο και πολλές φορές δεν έχει και διάθεση να βγει έξω. Το είδαμε αυτό και στην αγορά την άσχετη με το θέατρο που έπεσε 20-30%...Οι άνθρωποι δεν βγήκαν να ψωνίσουν! Θέατρο θα πάνε; Αν και θέατρο θα έπρεπε να πάνε...Παρ’ όλα αυτά, καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό που συμβαίνει. Το βλέπω και με την οικογένειά μου και τους γύρω μου, ζορίζονται οι άνθρωποι και χρειάζονται εμψύχωση!

Υπερπληθώρα ηθοποιών

Το πρόβλημα ξεκινάει από το ίδιο το σύστημα, που έχει δημιουργήσει μια παραγωγή 600-700 ηθοποιών κάθε χρόνο κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να εργαστούν. Οι αντίστοιχες πληθυσμιακά χώρες του πλανήτη βγάζουν, το πολύ, 60 ηθοποιούς κάθε χρόνο. Όσο καλλιτεχνικός λαός και να είμαστε, που είμαστε, υπάρχει ένας μηχανισμός εκμετάλλευσης των ανθρώπων που λέει: «Εφόσον μπορείς να κάνεις τον άλλον να γελάει μ’ ένα ανέκδοτο μπορείς να γίνεις ηθοποιός και δεν χρειάζεται να σπουδάσεις κάτι ιδιαίτερο. Θα βγεις και θα έχεις δουλειά».

Έτσι έχουμε φτάσει τις 1.800 με 2.000 παραστάσεις τον χρόνο και το κοινό έχει σαστίσει και δεν ξέρει που να κατευθυνθεί. Αυτό είναι ένα ντόμινο πολλών πραγμάτων κι η ευθύνη των καλλιτεχνών αφορά στη διεκδίκηση της αξίας της δουλειάς τους. Οι ηθοποιοί, σήμερα, πληρώνουν για να παίξουν, αυτό δεν εκτιμάται από το κοινό. Αντίθετα θα πρέπει να διεκδικήσουν αμειβόμενοι να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους.

ΣΕΗ

Ήμουν τέσσερα χρόνια στο ΣΕΗ και μάλιστα πολύ ενεργό μέλος. Επειδή, όμως, δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου κλάδος, απογοητεύτηκα και τα παράτησα. Ασχολήθηκα με τις διεθνείς σχέσεις και προσπάθησα να καταλάβω, γιατί σ’ αντίθεση με το εξωτερικό, δεν έχουμε μηχανισμούς που να δουλεύουν έτσι, ώστε κι όλοι να πληρώνονται και το κοινό να απολαμβάνει γεμάτες παραγωγές. Δυστυχώς, το πρόβλημα ξεκινάει από τις δραματικές σχολές κι από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα φίλτρο για το ποιος μπορεί να ανοίξει μια σχολή και ποιος μπορεί να διδάξει σ’ αυτήν.

 

ksafis 8 texnes plus

 

Οι μαθητές μου

Αυτό που ξεκίνησα εγώ στην σχολή, γεγονός που συμβαίνει χρόνια στις σχολές του εξωτερικού, είναι ότι αναλαμβάνω ένα έτος από την αρχή, από τις εισαγωγικές εξετάσεις. Διαλέγω, δηλαδή, την ομάδα που θα περάσει στη σχολή και δουλεύω με τα παιδιά, μέχρι να αποφοιτήσουν στο τέταρτο έτος.

Επιπλέον, είμαι υπεύθυνος για όλο το πρόγραμμα σπουδών τους: από τη δραματουργία μέχρι την ξιφασκία. Μ’ αυτόν τον τρόπο έχουν κάπου να «λογοδοτήσουν» για την πρόοδό τους, αλλά και τον φόβο ότι θα κοπούν. Γιατί κόβονται οι μαθητές στο Ωδείο, δεν τελειώνουν όλοι όσοι ξεκινάνε. Σ’ αντίθεση με πολλές άλλες δραματικές σχολές, όπου οι καθηγητές αλλάζουν κάθε εξάμηνο και τα παιδιά ακούνε άλλα από τον έναν και άλλα από τον άλλον κι αποπροσανατολίζονται.

Μέχρι σήμερα έχω βγάλει δύο φουρνιές ηθοποιών κι είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτά τα παιδιά! Όλοι τους δουλεύουν.

Το Ωδείο είναι η μοναδική ελληνική δραματική σχολή που έχει μπει στον παγκόσμιο οργανισμό δραματικών σχολών. Είμαστε στις 15 καλύτερες σχολές στον κόσμο και, σήμερα, διαθέτουμε και την καλύτερα εξοπλισμένη αίθουσα black box στην Ελλάδα.

Μόνο μια οπτική του ρόλου μπορείς να κατακτήσεις....

Ούτε καν μια μεριά! Μόνο την οπτική του κάθε ηθοποιού κι αυτό είναι και το ωραίο στο θέατρο, γιατί η κάθε οπτική είναι ιδιωτική κι αποκαλύπτει στους άλλους κάτι που δεν γνώριζαν. Αν δεν υπάρχει η προσωπική οπτική του καλλιτέχνη, όλες οι ερμηνείες θα ήταν ίδιες.

Σκηνοθετώ...

Μόνο όταν ξέρω ότι αυτό το έργο δεν θα ενδιέφερε κανέναν άλλο, γι’ αυτό κι έχω σκηνοθετήσει μόνο 4 φορές στη ζωή μου. Γεγονός που θα ξανακάνω μ’ ένα εκπληκτικό κείμενο του Κρίστοφερ Μπρετ Μπέιλι, την Άνοιξη στο Skrow. Σε μια παράσταση που θα παίζουν αγαπημένοι μαθητές μου, οι οποίοι σήμερα, ήδη, ξεχωρίζουν στον χώρο κι είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτούς.

Διαφορετικά, πιστεύω ότι υπάρχουν σκηνοθέτες, οι οποίοι είναι καταπληκτικοί επαγγελματίες και ξέρουν να οργανώσουν τα πράγματα πολύ καλύτερα. Προτιμώ να δουλεύω ως ηθοποιός και να δίνω στον εαυτό μου την ελευθερία να κάνει ακόμη και λάθη.

Στην Ελλάδα έχουμε εξαιρετικούς σκηνοθέτες και σπουδαίους ηθοποιούς, όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι μάλλον νοσταλγός του Rock and Roll....των παλιών εποχών!

ksafis 9 texnes plus

Νοσταλγώ...

Δεν γίνεται να μην νοσταλγώ το «Αμόρε», ήταν μια μοναδική συγκυρία. Ξέρω ότι είναι ανεπιστρεπτί κι αυτό έχει γραφτεί βαθιά μέσα μου. Παρ’ όλα αυτά, θα ήμουν αχάριστος να μην πω ότι ήταν μια πολύ λαμπερή εποχή για όλους μας. Υπήρξε υπόδειγμα συνεργασίας πολλών ανθρώπων: ο τρόπος που στήριζε η μια παράσταση την άλλη ήταν μοναδικός. Ήταν όλοι για όλους, έπαιζαν δεν έπαιζαν, υπήρχε η λογική ότι όλοι έκαναν τα πάντα για να βοηθοήσουν. Υπήρχε μια μεγάλη αίσθηση ισοτιμίας, ανεξαρτήτως από τα πόσα χρόνια είχες ξεκινήσει κι αυτό οφειλόταν στον Γιάννη (Χουβαρδά), που είχε καταφέρει να δημιουργήσει μια τρομερή ισορροπία μεταξύ μας.

Η νέα χρονιά σε προσωπικό επίπεδο....

Θα ήθελα επειδή είμαι σε φάση που μετακομίζω, να έχω καταφέρει να μπω στο σπίτι, που έχω σημαδέψει κι έχω βρει και μέχρι να τελειώσει η χρονιά να έχω καταφέρει να είμαι χαρούμενος μέσα σ’ αυτό το σπίτι, έχοντας καταφέρει να το στήσω όπως το φαντάζομαι.

Ακούω πάρα πολύ...

Μουσική, ατελείωτη μουσική....Ένα κλάσμα του δευτερολέπτου να έχω ελεύθερο αυτό κάνω.

Μέλος μια διαφορετικής αναρχίας....με κώδικες και bitcoins

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια ασχολούμαι με το bitcoin και με την έννοια της αποκέντρωσης της εξουσίας και πώς αυτό επιτυγχάνεται μέσω της τεχνολογίας. Βλέπεις τι γράφει εδώ; (μου δείχνει την μπλούζα του) Paralelni Polis, αυτό είναι μια κολλεκτίβα, που ξεκίνησε από την Πράγα και υπάρχει πίσω της μια ιδεολογία κρυπτοαναρχίας, καμία σχέση με την αναρχία που έχουμε στην Ελλάδα, γιατί το «κρύπτο» αναφέρεται στην κρυπτογραφία και πως αυτή μέσω της ιδιωτηκότητας και του κώδικα μπορούν να συμβαίνουν πράγματα, χωρίς να χρειάζονται την παρέμβαση της κεντρικής εξουσίας ή κάποιου άλλου μεσάζοντα. Υπάρχει, πλέον, κώδικας που δεν χρειάζεται την τράπεζα για τις συναλλαγές μας ή όποιον άλλον μεσάζοντα, όπως για παράδειγμα έναν δικηγόρο.

*Ακολουθεί αναλυτικό παράδειγμα συναλλαγής με bitcoins για να κατανοήσει η ανίδεη δημοσιογράφος. Τελικά ο Αργύρης είναι καλός δάσκαλος.

ksafis 10 texnes plus

 

 

«Hotel Éternité» του Γιάννη Καλαβριανού από 18/1/2020 στη σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου.

Σκηνθεσία: Γιάννης Καλαβριάνος

Παίζουν οι: Δέσποινα Γιαννοπούλου , Γιώργος Γλάστρας, Μαρία Κατσιαδάκη, Χρήστος Κραγιόπουλος, Νίκος Λεκάκης, Χριστίνα Μαξούρη, Αλεξία Μπεζίκη, Αργύρης Ξάφης.

 

«Έτσι πεθαίνουμε» του Κρίστοφερ Μπρετ Μπέιλι από 24/4/2020 στο Skrow

Σκηνοθεσία: Αργύρης Ξάφης

Παίζουν: Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Μαρία Δαμασιώτη, Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης, Γιώργος Δικαίος, Μαίρη Μηνά,Βασίλης Ντάρμας, Ανδρέας Παπανικόλας

«Μάκιναλ» της Σόφι Τρέντγουελ από την Ομάδα ΠΥΡ από 27/4/2020 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Παίζουν: Δέσποινα Κούρτη, Αργύρης Ξάφης, Κώστας Κορωναίος, Δημήτρης Γεωργιάδης, Αμαλία Καβάλη, Μάνος Κοντός

 

Διαβάστε επίσης:

 

Στεφανία Γουλιώτη: «Στις Πρόβες Διαλύομαι Γνωρίζοντας Τον Εαυτό Μου»

 

Η Μαρία Πρωτόπαππα Δεν Έγινε Γιατρός Και Υπήρξαν Φορές Που Το Μετάνιωσε (Συνέντευξη)

 

Η Λουκία Μιχαλοπούλου Έγινε Ηθοποιός, Γιατί Ονειρευόταν Να Παίξει Στην Επίδαυρο (Συνέντευξη) 

Από τη Νατάσα Κωνσταντινίδη

Ο Γιάννης Καλαβριανός μετά το «Γιοί και κόρες», το «Αδελάρδος και Ελοïζα» ( μεταφρασμένα ήδη σε άλλες γλώσσες), και την πρόσφατη «Γρανάδα» που σημείωσε επιτυχία και έλαβε διθυραμβικές κριτικές, επιστρέφει αλλάζοντας τελείως δραματικό είδος, με μια κωμωδία. Σκηνοθετεί και συνυπογράφει με την Μαρία Κοσκινά, το «Κουμ Κουάτ».

Η Κοσκινά με τη σειρά της πρωταγωνιστεί σε ένα έργο για έξι με τον Γιώργο Γλάστρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ο τίτλος του έργου δεν είναι τυχαίος. Το κουμ κουάτ θεωρείται ελληνικό προϊόν , που καλλιεργείται κυρίως στην Κέρκυρα, τόπος καταγωγής της ηρωίδας του έργου, παρόλ’ αυτά πρόκειται για προϊόν που καταγωγή του έχει την Κίνα. Οι δύο Θεσσαλονικείς συγγραφείς έγραψαν ένα έργο που εκτυλίσσεται το 1972, συγκεκριμένα, το Πάσχα του ’72 στην Αθήνα της Δικτατορίας που εκτός των άλλων θεωρούσε μόδα το να πίνει κουμ κουάτ. Το έργο είναι κωμωδία και όποιος πάει να το δει θα πρέπει να έχει αυτό στο μυαλό του, είτε έχει ζήσει την Αθήνα της δεκαετίας του ’70, είτε όχι. Δεν πρόκειται για ιστορικό ντοκουμέντο που υπερασπίζεται ή καταδικάζει τους Χουντικούς ή τους Αριστερούς. Έχει θεωρώ κρατήσει τις ισορροπίες προκειμένου να μη γελοιοποιήσει ούτε τον ερωτευμένο και προδομένο ερωτικά Αριστερό Θοδωρή, ούτε τον Αξιωματικό της Χούντας και ερωτικό ανταγωνιστή αυτού, Στράτο.

Συγκεκριμένα, ο Ντίνος και η Μαίρη, ένα ερωτευμένο ζευγάρι, βρίσκει πρόφαση ένα ατύχημα με Kadett (άλλο σουξέ της δεκαετίας), για να αποφύγει το καθιερωμένο οικογενειακό Πάσχα στην Κέρκυρα και την κριτική της μαμάς: «Το κοκορέτσι δε σ’ αρέσει, το κουμ κουάτ δε σ’ αρέσει, παιδιά δε θέλεις να κάνεις» κλπ. Εν τω μεταξύ,καταφτάνουν απρόσκλητοι στο σπίτι τους διάφοροι. Στο άκουσμα του κουδουνιού ο Ντίνος αναφωνεί: «Έξω έξω το κακό, μέσα μέσα το καλό». Πρώτος φτάνει ο Θόδωρος, ένας παραδοσιακός Αριστερός, σύζυγος της ξαδέρφης της Μαίρης, Φιλίππας. Πρόκειται για καρικατούρα Αριστερού της εποχής που ακούει Φαραντούρη και τρέχει από εισβολή σε εισβολή, αλλά πληγώνεται από την εγκατάλειψη της συζύγου και αναζητά παρηγοριά σε πρόσωπα γνωστών. Στη συνέχεια ξαναχτυπάει το κουδούνι και ενώ η αυλή τους γεμίζει στρατιωτικούς και ψησταριές μπαίνει η ξαδέρφη Φιλίππα. «Βρήκα γκόμενο δεξιό, βαρέθηκα ν’ ακούω Φαραντούρη». Το σπίτι γεμίζει τσολιαδάκια και τη φωτογραφία του Παπαδόπουλου, γιατί όπως λέει η Μαίρη : «Η Ελλάδα ανέκαθεν έβγαζε τσεβρέδες και χαφιέδες». Ο Θόδωρος απομονωμένος στην κουζίνα, η Φιλίππα στην αυλή και το ζευγάρι κάνει τη γνωριμία του Στράτου, αξιωματικού της Χούντας. Παρά την αγωνία και την προσπάθεια τους να αποφευχθούν οι δυσάρεστες συναντήσεις, αυτό καθίσταται αναπόφευκτο. Τέλος, κάνει την απρόσμενη είσοδο της η Λίντα, αρχαιοπρεπώς ντυμένη (καρικατούρα των γιορτών του καθεστώτος στο Καλλιμάρμαρο) και με τη συζήτηση αποκαλύπτεται πως είναι η παλιά αγάπη του Θόδωρου από το ίδρυμα και δεν λέγεται Λίντα αλλά Βούλα.

Koum kouat kritiki

Όλα αυτά συμβαίνουν με γρήγορους ρυθμούς και πάνω στη σκηνή με ευρηματικό τρόπο παρακολουθούμε δύο ηθοποιούς την Μαρία Κοσκινά και τον Γιώργο Γλάστρα να αλλάζουν όχι μόνο ρούχα, αλλά διάθεση, φωνή ακόμα και ύφος σε χρόνους ασύλληπτους, πραγματοποιώντας έναν υποκριτικό άθλο, αφού ο θεατής έχει την αίσθηση ότι δεν βλέπει δύο ηθοποιούς, αλλά έξι. Έντονη κωμικότητα, αξέχαστες ατάκες, ντύσιμο ανάλογο της δεκαετίας (Βάνα Γιαννούλα), εξαιρετικές περούκες σχεδιασμένες από τον Χρόνη Τζήμο και σκηνικό (Τίνα Τζόκα) που το συνθέτουν μεταξύ άλλων, ένα συλλεκτικό ψυγείο, μια συλλεκτική ηλεκτρική σκούπα και έντονα χρώματα.Το γενικά καλό σύνολο συμπληρώνει η μουσική επιλογή τραγουδιών όπως «Chirpy Chirpy Cheep Cheep» 1971, «Mamy Blue» της ίδιας χρονιάς, «Il mio amor non è zucchero» της Rita Pavone, «Ζω για να σ’ αγαπώ» της Βίκυς Λέανδρος, ακόμα και το «Siffler sur la colline» του 1969, Joe Dassin. Προσεγμένοι οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη.

«Παρ’ το απόφαση, η Ελλάδα δύο πράγματα έβγαζε, βγάζει και θα βγάζει: τσεβρέδες και χαφιέδες.»

Ο Γιάννης Καλαβριανός σκηνοθετεί για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, μία κωμωδία, το κείμενο της οποίας υπογράφει με τη Μαρία Κοσκινά.

Βρισκόμαστε εν μέσω της δικτατορίας στην Ελλάδα, την Κυριακή του Πάσχα, 9 Απριλίου 1972. Ένα ζευγάρι λέει ψέματα, για να μην αναγκαστεί να ξαναπάει στο χωριό. Και ενώ πιστεύουν πως τα έχουν καταφέρει να μείνουν έστω και για μία ημέρα μόνοι, αρχίζουν να καταφθάνουν πρώην εραστές, χουντικοί, ένα τάγμα φαντάρων με σούβλες και αρνιά και μία αγάπη από το παρελθόν. Δύο ηθοποιοί, ο Γιώργος Γλάστρας και η Μαρία Κοσκινά υποδύονται όλους τους χαρακτήρες, πραγματοποιώντας επί σκηνής αστραπιαίες ολικές μεταμορφώσεις σε μία φάρσα απολύτως χορογραφημένου ρυθμού και ιδιάζουσας κατασκευής, για μία εποχή που υπήρξε εξίσου αστεία όσο και επικίνδυνη.

koumkouat texnesplus2

Κείμενο: Γιάννης Καλαβριανός-Μαρία Κοσκινά

Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

Σκηνικά: Τίνα Τζόκα

Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Επιμέλεια κίνησης-Βοηθός σκηνοθέτη: Αλεξία Μπεζίκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Μποζοπούλου

Σχεδιασμός κομμώσεων: Χρόνης Τζήμος

Σχεδιασμός μακιγιάζ: Όλγα Φαλέι 

Φωτογραφίες παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή

Παίζουν: Γιώργος Γλάστρας, Μαρία Κοσκινά

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

ΧΩΡΟΣ

Κεντρική Σκηνή

Από 25.1.2019 έως 21.4.2019

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 90 λεπτά

ΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ

Τετάρτη 18:30

Παρασκευή 21:15

Σάββατο 18:30

Κυριακή 21:30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Τετάρτη-Παρασκευή

Κανονικό 15€

Μειωμένο 12€

Σάββατο-Κυριακή

Κανονικό 18€

Μειωμένο 15€

Εισιτήρια για την παράσταση προπωλούνται

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-neou-kosmou/koum-kouat/

koumkouat texnesplus3

«Ήμουν σίγουρος πως κάποια στιγμή θα σε συναντούσα.

Και πως θα μας κοβόταν και των δύο η ανάσα….»

 

Η Eταιρεία Θεάτρου Sforaris παρουσιάζει από 31 Ιανουαρίου στο Από Μηχανής Θέατρο, την ΓΡΑΝΑΔΑ, το νέο θεατρικό έργο του Γιάννη Καλαβριανού. Τέσσερα χρόνια μετά το Αβελάρδος και Ελοΐζα, ο νικητής του Βραβείου «Κάρολος Κουν δραματουργίας ελληνικού έργου» για το Γιοι και Κόρες, επανέρχεται με τη συγγραφή ενός νέου  έργου.  

 

Η Γρανάδα, «η πόλη του καλού θανάτου», είναι ο τόπος όπου άρχισε να μπλέκεται η ιστορία μιας σύγχρονης οικογένειας, πριν από 35 χρόνια. Το πρώτο και τελευταίο ταξίδι ενός ερωτευμένου ζευγαριού, ένα ατύχημα που ακολούθησε και μία συμφωνία σιωπής, έδεσαν τις ζωές όλων, με φόντο την ιστορία της Ιωάννας της Τρελής. Η Ιωάννα, μια Ισπανίδα βασίλισσα χωρίς βασίλειο που πέρασε από την ίδια πόλη και έμεινε κλεισμένη σε ένα κάστρο για 46 χρόνια πενθώντας για την απώλεια του συζύγου της, έγινε η έμμονη ιδέα του πατέρα της οικογένειας και εν αγνοία της, τους σημάδεψε, 500 χρόνια μετά. Ένα τηλεφώνημα ήταν αρκετό για να ανατραπούν όλα, υπενθυμίζοντάς μας το απλούστερο: πως από τότε που ξεκίνησε το αέναο ταξίδι της ζωής, είμαστε εκτεθειμένοι στη μεγάλη χαρά και τη μεγάλη λύπη.  

 

Η ΓΡΑΝΑΔΑ είναι μια παράσταση για την απώλεια, τις συμπτώσεις που δένουν τις ζωές μας για πάντα, τις τροχιές των άστρων, τα γεγονότα που κανονικά δεν θα έπρεπε να συμβούν, και τους ανθρώπους που θέλουν να προχωρήσουν.

 

To βιβλίο «ΓΡΑΝΑΔΑ» του Γιάννη Καλαβριανού θα κυκλοφορήσει από την ΚΑΠΑ Εκδοτική σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

 

 

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

Βίντεο: Κωστής Παυλόπουλος

Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Μποζοπούλου

Βοηθός ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Ιστορικός σύμβουλος: Ελένη Δρίβα

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

 

Παίζουν:

Διαμαντής Αδαμαντίδης, Γιώργος Γλάστρας, Φιλαρέτη Κομνηνού, Αλεξία Μπεζίκη, Στέφη Πουλοπούλου, Έφη Σταμούλη

Σε video, στο ρόλο της Ιωάννας της Τρελής: Λυδία Φωτοπούλου

 

Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Sforaris

Εκτέλεση παραγωγής: Ζωή Μουσχή

Πληροφορίες:

 

Από Μηχανής Θέατρο

Aκαδήμου 13, Αθήνα

www.amtheater.gr

 

 

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΑΜΕΙΟΥ/ΚΡΑΤΗΣΕΩΝ

21 0523 2097

 

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: 31 Ιανουαρίου 2018

 

 

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

 

Τετάρτη-Πέμπτη-Σάββατο στις 21.00

Κυριακή στις 17.00

 

ΤIMEΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

15 (κανονικό), 10 (φοιτητικό), 8 (ανέργων), 5 (ατέλειες)

 

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 90 λεπτά

 

 

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:  Viva.gr

popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

«Ίκαρος» του Δημήτρη Παγώνη στο Θέατρο Ροές 24 και 25 Οκτωβρίου κλείστε έγκαιρα τις θέσεις σας εδώ.

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία