Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Από τον Αναστάση Πινακουλάκη

Ο Δημήτρης Τάρλοου καταπιάνεται ξανά με το λογοτεχνικό θησαυρό του Καραγάτση, ανεβάζοντας για πρώτη φορά στο θέατρο τον «Γιούγκερμαν».

Το βιβλίο Γιούγκερμαν πρωτοκυκλοφόρησε το 1938 κι εντάσσεται στην τριλογία «Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο». Πραγματεύεται την ιστορία του Βασίλη Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν από την άφιξη του στον Πειραιά και την κοινωνική και οικονομική του άνοδο. Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Καραγάτση, ενώ έχει μεταφερθεί και δύο φορές ως τώρα στη μικρή οθόνη: από την Έρτ το 1976 και από τον ANT1 το 2007, τον ομώνυμο ρόλο ερμήνευσαν ο Αλέκος Αλεξανδράκης και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης αντίστοιχα.

Στο Πορεία, τη θεατρική διασκευή του έργου υπογράφει ο ποιητής Στρατής Πασχάλης, ιδιαίτερα γνωστός, τόσο για τις διασκευές του, όσο και για τις μεταφράσεις του. Στον «Γιούγκερμαν» δουλεύει διαφορετικά από ό,τι είχε δουλέψει στη «Μεγάλη Χίμαιρα». Δηλαδή, αν στη Χίμαιρα είχε ως πρότυπο του μελοδράματα, εδώ θυμίζει περισσότερο ψυχολογικά ονειροδράματα του Στρίντμπεργκ. Η κατασκευή του θεατρικού έργου είναι πιο σύνθετη κι απαιτητική, καθώς όχι μόνο έχει δομήσει περισσότερους θεατρικούς χαρακτήρες, αλλά πειραματίζεται στη φόρμα του, φέρνοντας στο φως τα χασίματα των ηρώων, κυρίως από το β’ τόμο του έργου.

Είναι εμφανής μια προτίμηση στις γυναικείες φυσιογνωμίες του έργου, με κεντρικά πρόσωπα την Βούλα, την Ντάινα και τη μητέρα του Γιούγκερμαν. Αρκετοί κριτικοί λογοτεχνίας, έχουν αποτιμήσει το έργο ως μισογυνιστικό, αλλά η δική μου ματιά ως θεατή της παράστασης είναι ότι παρόλο που φαίνεται την ισχύ να την έχουν οι αντρικοί χαρακτήρες, η θεματική του έργου δεν αναλώνεται εκεί. Ο Γιούγκερμαν είναι ένας γυναικάς που παρασύρεται από τα πάθη του, αλλά αν και σημαδεμένος από μια γυναίκα –τη μητέρα του- αφοσιώνει τις σκέψεις και την υπόστασή του στο «ένα και μοναδικό κορίτσι σ’ όλο τον κόσμο», τη Βούλα. Η καταρράκωσή του μετά τον θάνατό της είναι νομίζω μια τρανή απόδειξη πως το έργο δεν είναι μισογυνιστικό ακόμα κι αν εμπεριέχει ορισμένες τέτοιες τάσεις.

Αυτό που έλειψε ωστόσο από την θεατρική μεταφορά του έργου είναι το ξετύλιγμα της πολυμήχανης προσωπικότητας του Γιούγκερμαν. Αυτό που συναρπάζει στο μυθιστόρημα είναι τα σπάνια χαρίσματα του Φιλανδού που ανεβαίνει κοινωνικά και οικονομικά κυριαρχώντας στις καταστάσεις σαν αρπαχτικό. Στο θεατρικό είχαμε δύο τέτοιες σκηνές, αλλά το ενδιαφέρον του έργου τοποθετείται περισσότερο στο ψυχολογικό πεδίο.

Επιπλέον, μεγάλη αρετή του θεατρικού έργου, που μοιράζεται στη διασκευή και στην σκηνοθεσία αυτού, είναι η λαογραφική του σκοπιά. Ο Σ. Πασχάλης κι ο Δ. Τάρλοου κατόρθωσαν ν’ αναδείξουν μιαν ολόκληρη εποχή, να περιγράψουν τα ήθη και τα κακώς κείμενα και ν’ ανοίξουν ένα διάλογο με αυτό που λέγεται μεταπολεμική νεοελληνική –μάλλον ξενομανή- νοοτροπία.

 

yougerman 2 kritiki texnes plus

Η παράσταση

Ο Δημήτρης Τάρλοου καταπιάνεται ξανά με το γενεαλογικό δέντρο Καραγάτση, μετά τη «Μεγάλη Χίμαιρα» και το «Ευχαριστημένο». Αυτή την φορά διαφοροποιείται αρκετά στις σκηνικές του επιλογές. Δημιουργεί μαζί με τους συνεργάτες του ένα εξπρεσιονιστικό καμβά όπου οι χαρακτήρες του δράματος περιδιαβαίνουν ελεύθερα και σταδιακά στοιχειώνουν τον κεντρικό ήρωα. Στη εν λόγω δουλειά, είναι διακριτό περισσότερο από κάθε άλλη φορά και το ιδιαίτερο χιούμορ του δημιουργού. Με ιδιαίτερη μαεστρία χειρίζεται τον θάνατο της Βούλας αλλά και τον εγκλεισμό του Καραμάνου σε σωφρονιστικό ίδρυμα. Ιδιαίτερη μνεία θα ήθελα να κάνω στην χορογράφο της παράστασης, Κορίνα Κόκκαλη για την καλοκουρδισμένη και φευγάτη χορογραφία στην τελευταία σκηνή του έργου, που ακολουθεί το «χάσιμο» του Γιούγκερμαν στο παρελθόν του. Είναι σαφής η επίδραση του δεύτερου βιβλίου του έργου, «Τα στερνά του Γιούγκερμαν» στη σύνθεση της διασκευής και συνεπώς της παράστασης.

Την σκηνογραφία της παράστασης υπογράφει η Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, γνωστή για τις δουλειές της στο Εθνικό (Γκόλφω, Οπερέττα), ενώ τα κοστούμια ο Άγγελος Μέντης. Εντυπωσιάζουν τα τεχνικά εφέ, όπως οι καταπακτές που ανοίγουν, ο κυλιόμενος διάδρομος, το μπουντουάρ στο κεντρικό σημείο του φόντου. Στα δεξιά, υπάρχει η ζωντανή ορχήστρα, που καλύπτει μουσικές από τον Πειραιά ως την Αυστρία, συντροφεύοντας τους χαρακτήρες του έργου.

Όσον αφορά τον θίασο, έχουμε τον Γιάννη Στάνκογλου να δίνει μια από τις πιο γοητευτικές του ερμηνείες ως Γιούγκερμαν. Μετριάζοντας το ιλαροτραγικό του προφίλ που είχαμε δει στον Καλιγούλα και τον Αγαμέμνονα, δίνει μια γειωμένη ερμηνεία που ενώ εκπέμπει σκηνική σιγουριά, αφήνει να φανούν τα τρωτά σημεία του ήρωα. Φαίνεται πως ο Τάρλοου βρήκε τον ιδανικό του πρωταγωνιστή.

Πλάι του, ξεχωρίζει η Θάλεια Σταματέλου ως Βούλα, για την εύθραυστη γοητεία που δεν παραπέμπει σ’ ενζενί, αλλά σε αυτό ακριβώς που αγάπησε ο Γιούγκερμαν στη Βούλα.

Εξαιρετικός ο Χρήστος Μαλάκης ως Μιχάλης Καραμάνος. Η Ζέτα Μακρυπούλια ερμηνεύει δύο ρόλους στην παράσταση, της Λίλη –μητέρα του Γιούγκερμαν- και της Ντάινα, κοπέλας με την οποία σχετίζεται. Αυτός ο διπλός ρόλος δεν είναι καθόλου τυχαίος, και αναδεικνύει πολλά για το ψυχαναλυτικό προφίλ του ήρωα. Η ηθοποιός ερμηνεύει κάπως βαριά τους δύο χαρακτήρες, φτάνοντας σε μια γκροτέσκα απόδοση της Λίλη, ώστε να μην είναι ξεκάθαρο, αν αποδίδεται σ’ ένα καυστικό χιούμορ του σκηνοθέτη ή σε μια δική της επιλογή.

Δεν μπορούμε ν’ αναφερθούμε σε κάθε ηθοποιό της παράστασης ξεχωριστά, αλλά να πούμε πως η σύνθεση ενός πολυμελούς θιάσου και μάλιστα αρκετά κοντά στην ιδιαίτερη φυσιογνωμία του χαρακτήρα, επιτρέπουν στη δραματουργία να εκφράσει το σύμπαν του έργου. Ξεχωρίζω την Καίτη Μανωλιδάκη για την αυθεντικότητα της, τον Δημήτρη Μπίτο για την στεντόρεια φωνή, τη Λήδα Μανιατάκου που εκτός από την «σουπρέτα» Αντιόπη ερμηνεύει τη μουσική επί σκηνής και τη Δανάη Σαριδάκη που δίνει μια συγκινητική ερμηνεία ως Αλκμήνη.

Χαρακτηριστικό συστατικό της παράστασης είναι η μουσική της Κατερίνας Πολέμη, την οποία και σε αυτή τη δουλειά (όπως και στην Ευρυδίκη του 2012) απολαμβάνουμε ζωντανά επί σκηνής. Η Πολέμη είναι μια ξεχωριστή περίπτωση μουσικοποιού που γυρίζει, μυρίζει και μαζεύει μουσικά είδη και βιώματα, και είναι σε θέση να πατάει πίσω από τους ήρωες και να φωτίζει το background τους.

Με δύο λόγια, ο Δημήτρης Τάρλοου, ταγμένος εδώ και χρόνια στο θέατρο που υποστηρίζει, καταφέρνει να παραδώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση πάνω σ’ ένα κλασικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα να πειραματιστεί προς νέες κατευθύνσεις.

 

Διαβάστε επίσης: 

Είδα Την «Τζασμίν», Σε Σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή

 

Γιάννης Στάνκογλου:«Έχουμε Δεχτεί Πράγματα Χωρίς Να Τα Σκεφτόμαστε»

Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις, μετά την επιτυχία του Επτά επί Θήβας, επιστρέφει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου με τον Αγαμέμνονα. Στο πρώτο έργο της τριλογίας της Ορέστειας του Αισχύλου, παρακολουθούμε την επιστροφή του στρατηγού Αγαμέμνονα στο Άργος, μετά το τέλος του Τρωικού πολέμου. Η υποδοχή της Κλυταιμήστρας μοιάζει θερμή, όμως κρύβει ένα οργανωμένο σχέδιο εκδίκησης, που έχει καταστρώσει μαζί με τον Αίγισθο, προκειμένου να εκδικηθεί τη θυσία της Ιφιγένειας, που σφαγιάστηκε για να ξεκινήσουν τα πλοία προς την Τροία. Καθώς η Κλυταιμήστρα δολοφονεί τον Αγαμέμνονα και την αιχμάλωτη πριγκίπισσα Κασσάνδρα, ακολουθεί τον κύκλο του αίματος του οίκου των Ατρειδών που ξεκίνησε με την Ιφιγένεια και συνεχίζεται στις επόμενες τραγωδίες της τριλογίας.

Στο διπλό ρόλο του Αγαμέμνονα και του Αίγισθου ο Γιάννης Στάνκογλου. Κλυταιμήστρα η Μαρία Πρωτόπαππα. Μαζί τους ο Θοδωρής Κατσαφάδος, ο Αργύρης Πανταζάρας, η Ιώβη Φραγκάτου και 12μελής χορός. Το έργο ανεβαίνει σε νέα μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα και πρωτότυπη μουσική του Χάρη Πεγιάζη.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

Αυτή η ιστορία του Αισχύλου εκφράζει με εκπληκτική δύναμη το παράλογο της ανθρώπινης μοίρας.

Πράγματι, χάνουμε αέναα στον αγώνα με το φόβο μας.

Πράγματι, φτιάχνουμε πολιτείες ασταμάτητα και είμαστε αιχμάλωτοι στις φυλακές που χτίζουμε εκούσια με τα ίδια μας τα χέρια.

Πράγματι, περιμένουμε σωτήρες και όταν τελικά εμφανιστούν συνειδητοποιούμε ότι δεν αξίζουν παρά τον οίκτο μας.

Πράγματι, αυτό που ονομάσαμε "δικαιοσύνη", μας οδηγεί αργά ή γρήγορα στο έγκλημα.

Όλοι είμαστε ένοχοι.

Η τιμωρία είναι αναπόφευκτη.

Ευτυχισμένος είναι εκείνος που κατάφερε ν' απαλλαγεί απ' τις ελπίδες και τις προσδοκίες του και έμαθε την υπομονή.

Ο κόσμος του "Αγαμέμνονα" είναι ζοφερός. Αλλά επιτρέψτε το ταξίδι μας στον κόσμο του να είναι ουσιαστικό και συναρπαστικό, γιατί πιστεύω ότι η οδηγός μας - η Ποίηση - γνωρίζει το δρόμο προς τη χαρά.      

Με αγγλικούς υπέρτιτλους.

            Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

            6 & 7 Ιουλίου, 21:00

Συντελεστές:

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις
Σκηνικά – Κουστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν
Μουσική-Μουσική Διδασκαλία: Χάρης Πεγιάζης

Κίνηση: Έντι Λάμε
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Συγκλητική Βλαχάκη

Παίζουν:
Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννης Στάνκογλου, Αργύρης Πανταζάρας, Ιώβη Φραγκάτου και ο Θοδωρής Κατσαφάδος

Χορός: Μάρκος Γέττος, Δημήτρης Γεωργιάδης, Τάσος Θεοφιλάτος, Πανάγος Ιωακείμ, Δημήτρης Καραβιώτης, Ηλίας Μενάγιερ, Δημήτρης Μηλιώτης, Αλέξανδρος Μούκανος, Αλέξανδρος Μπαλαμώτης, Βασίλης Παπαγεωργίου, Κλέαρχος Παπαγεωργίου, Γιώργος Παπανδρέου

Παραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου - Stefi & Lynx Productions/Arcadia Media - ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας - ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης

Για τη Stefi & Lynx Productions:

Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Καβαλλάρη

Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη

Σε ένα κατάμεστο θέατρο Δάσους, το Σάββατο 24 Ιουνίου έγινε πρεμιέρα  για δεύτερη συνεχή χρονιά της παράστασης του Κ.Θ.Β.Ε. «Επτά επί Θήβας». Στον δεύτερο αυτό κύκλο παραστάσεων για το 2017 την Αντιγόνη υποδύεται η Κλειώ – Δανάη Οθωναίου (2016 Νάντια Κοντογεωργή), τον Ετεοκλή ο Γιάννης Στάνκογλου (2016 διπλή διανομή σε Γιάννη Στάνκογλου και Χρήστο Στυλιανού), τον Πολυνείκη ο Γιώργος Παπανδρέου (2016 Γιάννης Στάνκογλου και Χρήστος Στυλιανού).

Οι επτά επί Θήβας είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου για τον Θηβαϊκό κύκλο και το μοναδικό που σώζεται – αν και όχι ακέραιο. Μόνο τα 2/3 του κειμένου γνωρίζουμε πως ανήκουν στον ποιητή. Το υπόλοιπο 1/3 αποτελείται από στίχους απλοποιημένους της Ελληνιστικής εποχής. Η Αντιγόνη μιμείται την Αντιγόνη του Σοφοκλή και όλο αυτό το χάος δημιουργεί προβλήματα στη δραματική εξέλιξη (από σημείωμα του μεταφραστή Γ. Μπλάνα). Ο Πολυνείκης και ο δίδυμος αδερφός του Ετεοκλής εκλέχθηκαν συμβασιλείς στη Θήβα μετά την εκδίωξη του πατέρα τους Οιδίποδα. Συμφώνησαν να βασιλεύουν εναλλάξ, ένα χρόνο ο καθένας. Όταν τελείωσε το πρώτο έτος, ο Ετεοκλής δεν ήθελε να παραδώσει τον θρόνο. Επικαλέστηκε πως ο αδερφός του ρέπει προς το κακό και τον εξόρισε από την πόλη. Ο Πολυνείκης έτσι οργανώνει με 6 ακόμη βασιλείς (Άδραστο, Αμφιάρα, Καπανέα, Ιππομέδοντα, Τυδέα και Παρθενοπαίο) εκστρατεία εναντίον του Ετεοκλή και της πόλης της Θήβας. Σύγκρουση που καταλήγει στη νίκη των Θηβαίων αλλά και τον θάνατο των δύο διεκδικητών του θρόνου.

Τα φώτα σβήνουν και οι προβολείς πέφτουν στην μορφή του Ετεοκλή. Οι φωτισμοί του Αλέκου Γιάνναρου και τα κοστούμια του Κέννυ ΜακΛέλλαν πλαισιώνουν  αρμονικά τον άρχοντα της Θήβας. Με λόγο καθαρό , δυνατό, τονίζοντας μοναδικά τις αποχρώσεις του Ασιχύλειου χαρακτήρα, ο Γιάννης Στάνκογλου αμέσως κερδίζει τον θεατή. Από τις πιο χαρακτηριστικές  στιγμές  της παράστασης: ο Ετεοκλής καθισμένος στο σκαμνί του πεπρωμένου του με σκιά (μαεστρία φωτιστή) μεγαλύτερη από το ανθρώπινο μπόι του, ετοιμάζεται να δεχθεί τη μοίρα του που δεν αλλάζει. 

Ο κήρυξ Αλέξανδρος Τσακίρης από τα πρώτα λεπτά της παράστασης εκπροσωπεί με όλη του την παρουσία τον ρόλο της Πόλις - Πόλις πιστής στον βασιλέα αλλά και Πόλις τιμωρού του Πολυνείκη που προδίδει το αίμα του, την καταγωγή του και για αυτό είναι ανάξιος κάθε τιμής. 

Ο χορός - σώμα ένα! Γυναίκες ντυμένες στο χρώμα της στάχτης, και άνδρες με κοστούμι χυτό. Όλοι με μία δύναμη και ένα παλμό. Με αρμονικά δουλεμένη κίνηση και συντονισμό  – Έντι Λάμε – δεν σε άφηναν λεπτό να λοξοκοιτάξεις. Ο χορός έκοβε την ανάσα και μαζί με την εύστοχη μουσική του Δημήτρη Θεοχάρη, μας καθήλωσαν. Το κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι σαφώς ο Ετεοκλής, όμως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της παράστασης αντανακλούνται στα πρόσωπα του χορού. Λειτούργησαν κατ’ εξακολούθηση ως κεντρικά πρόσωπα και στάθηκαν αντάξιοι της ισχύς του Αισχύλειου αρχαίου δράματος. Ο χορός – λαός της Θήβας – είναι αυτός που στην αρχή διψά τα λόγια θάρρους και δύναμης από  τον βασιλιά του. Ο χορός – λαός της Θήβας – είναι αυτός που εμψυχώνεται και εμψυχώνει, που κερδίζει, τιμωρεί, και κάνει πεπρωμένο του το πένθος μέχρι τέλους. 

Ο άγγελος, Γιώργος Κάφκας, με φωνή μεστή, άψογη τεχνική και ύφος καυστικό, προκαλούσε αριστοτεχνικά τις αντοχές του λαού της Θήβας. 

Οι τραγικές φιγούρες της Αντιγόνης και της Ισμήνης φανερώνουν εξαρχής το χάσμα που τις χωρίζει. Η Αντιγόνη: πάθος, ανυπακοή, χρέος, αγάπη. Η Ισμήνη: λογική, υπακοή, δειλία. (Κλειώ - Δανάη Οθωναίου και Ιώβη Φραγκάτου)

Κορυφαία στιγμή της παράστασης οι όρθιες μορφές των νεκρών αδελφών. Σώματα όρθια, βασανισμένα στον ατέρμονο κύκλο του πεπρωμένου τους που είναι αδύνατον να αποφευχθεί. Δείχνουν χαμένες ψυχές δίχως εξιλέωση – τραγικές φιγούρες δίχως συγχώρεση.

Ο μοναδικός Τζέζαρις Κραουζίνις κατάφερε να παραθέσει τον καθρέφτη στον θεατή τονίζοντας τον αποπροσανατολισμό, τον σπαραγμό και την εξαθλίωση κάθε εμφύλιας διαμάχης όπου γης.

Ναι! Αυτή την παράσταση αξίζει να την δεις ξανά και ξανά. Ο επόμενός της σταθμός είναι το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου (30 Ιουνίου – 1 Ιουλίου) και ακολουθεί περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο.

Τέλος, θα ήθελα να πω πολλά μπράβο για το άρτιο και αναλυτικό πρόγραμμα της παράστασης αλλά να θέσω και μία παράκληση. Το θέατρο ψυχαγωγεί και παράλληλα εκπαιδεύει το κοινό. Θα έπρεπε λοιπόν εκτός από τα κλειστά κινητά, να μένουν και οι αναπτήρες στις τσέπες μας καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης – να απαγορεύεται το κάπνισμα. Είναι θέμα αρχής και παιδείας. 

 

Σκηνοθεσία
Αλίκη Δανέζη-
Knutsen

Με τον Γιάννη Στάνκογλου στο ρόλο του Καλιγούλα

πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής από τον Blaine Reininger των Tuxedomoon

πρεμιέρα 3 Φεβρουαρίου

Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ……..

Caligula6b.jpg

Ο Καλιγούλας, το κορυφαίο έργου του βραβευμένου με Νόμπελ Αλμπέρ Καμύ, ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη Knutsen, με το Γιάννη Στάνκογλου στον ομώνυμο ρόλο, έναν πολυμελή θίασο εξαιρετικών ηθοποιών και πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής από τον Blaine Reininger των Tuxedomoon

 Ο «Καλιγούλας» δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Μάιο 1944. Ο ίδιος Καμύ το εντάσσει στον  «Κύκλο του Παραλόγου», στον οποίο ανήκουν «Ο Ξένος» (1942) και το δοκίμιο «Ο μύθος του Σισύφου» (1942).

Η Αλίκη Δανέζη Knutsen, μετά τις θεατρικές επιτυχίες «Festen» και «Οι ζωές των άλλων», σκηνοθετεί έναν πολυμελή θίασο 13 ηθοποιών σε ένα από τα πιο σημαντικά θεατρικά έργα του 20ου αιώνα, αποτυπώνοντας επί σκηνής την δραματική πορεία του Καλιγούλα προς το θάνατο ως μια πράξη «αυτοθυσίας» κι όχι παραφροσύνης.

ΤΟ ΕΡΓΟ….

O Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καλιγούλας οδηγείται στα όρια της παράνοιας μετά την απώλεια της αδελφής και ερωμένης του Δρουσίλλας. Η βία, οι συγκρούσεις, οι πλεκτάνες, οι διαξιφισμοί με τους Πατρίκιους συνθέτουν ένα ασφυκτικό σκηνικό, που ο ίδιος επί της ουσίας δημιουργεί, προκειμένου να προκαλέσει τον θάνατό του. Γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας γύρω του και ενσαρκώνει με απόλυτη συνείδηση τον παραλογισμό της ύπαρξης και το ανέφικτο της ευτυχίας. Ο Καλιγούλας είναι η ιστορία μιας «ανώτερης» αυτοκτονίας.

Ο ΚΑΜΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΓΟΥΛΑ

Σύμφωνα με τον Καμύ (1957): «Ο Καλιγούλας, είναι ένας σχετικά ευγενικός πρίγκιπας ως τη στιγμή που με το θάνατο της Δρουσίλα, αδελφής κι ερωμένης του, συνειδητοποιεί ότι «Οι άνθρωποι πεθαίνουν και δεν είναι ευτυχισμένοι». Ως εκ τούτου, παθιασμένος με την αναζήτηση του Απόλυτου και δηλητηριασμένος από το αίσθημα της περιφρόνησης και τη τρόμου, προσπαθεί να ασκήσει, μέσα από δολοφονίες και τη συστηματική διαστρέβλωση όλων των αξιών, μια ελευθερία που όπως ανακαλύπτει στο τέλος είναι μάταιη.

 Η δική του αλήθεια είναι η επανάσταση απέναντι στη μοίρα, το λάθος του ότι αρνείται τους ανθρώπους. Δεν μπορεί να καταστρέψει τίποτα αν δεν καταστραφεί ο ίδιος πρώτα. Γι’ αυτό το λόγο ο Καλιγούλας ερημώνει τον κόσμο γύρω του και πιστός στη λογική του, προβαίνει στις απαιτούμενες ρυθμίσεις για να οπλίσει εκείνους που τελικά θα τον σκοτώσουν. Μια ιστορία των πιο ανθρώπινων και τραγικών λαθών. Άπιστος απέναντι στον άνθρωπο, πιστός στον εαυτό του, ο Καλιγούλας συναινεί επί τους ουσίας στο να πεθάνει αφού αντιληφθεί ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει μόνος του τον εαυτό, εξασφαλίζοντας την ελευθερία όπως αυτός την ορίζει».

Διάρκεια παράστασης  120’

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Φρανσουάζ Αρβανίτη
Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη Knutsen
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Μαρίνα Χατζηλουκά
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Μουσική: Blaine Reininger
Κίνηση: Νίκος Δραγώνας
Ειδικός συνεργάτης: Μανώλης Δούνιας
Βοηθός σκηνοθέτη: Βένια Σταματιάδη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαντώ Ψυχουντάκη
Βοηθός ενδυματολόγου-
Eιδικές κατασκευές: Μυρτώ Κοσμοπούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Γιάννης Στάνκογλου, Θεοδώρα Τζήμου, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Μιχάλης Afolayan, Δημήτρης Κίτσος/Κώστας Νικούλι, Αριστοτέλης Αποσκίτης, Χάρης Εμμανουήλ, Δημήτρης Λιόλιος, Γιώργος Νάκος,  Στράτος Σωπύλης, Κώστας Λάσκος.

Πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής ο Blaine Reininger των Tuxedomoon

Promo φωτογραφίες: Bill Γεωργούσης
Σχεδιασμός αφίσας: Φίλιππος Βασιλειάδης
Make up: Σίσσυ Πετροπούλου
Κατασκευή κοστουμιών:
Σάλι Αλάραμπι

Mε την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών

Μια παραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με την Stefi Theaterworks-Γιάννης Μ. Κώστας

Οργάνωση παραγωγής: Μανόλης Σάρδης-Pro4

 

Συντονισμός παραγωγής: Aνζελίκα Καψαμπέλη

INFO
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Ηρώων Πολυτεχνείου 32
Πειραιάς
τηλ. 2104143310 - 2104143320

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη & Κυριακή:  19:00
Πέμπτη & Παρασκευή:  20:30
Σάββατο:  18:00 & 21:00

ΠΡΟΣΟΧΗ:  Αλλαγή ώρας Κυριακή 5/2 και 12/2 έναρξη στις 6μμ

Τιμές εισιτηρίων

Προπώληση (για τα πρώτα 100 εισιτήρια κάθε παράστασης)

 Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο (απογευματινή)
Κανονικό (διακεκριμένη) 16
Κανονικό: 10
Φοιτητικό, 65+: 9
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 6
Μειωμένης ορατότητας: 7

 Παρασκευή, Σάββατο (βραδινή), Κυριακή
Κανονικό (διακεκριμένη): 20
Κανονικό:  15
Φοιτητικό, 65+: 10
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 8
Μειωμένης ορατότητας: 9


Κανονικές τιμές

Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο (απογευματινή)
Κανονικό (διακεκριμένη) 16
Κανονικό: 12
Φοιτητικό, 65+: 10
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 6
Μειωμένης ορατότητας: 8

Παρασκευή, Σάββατο (βραδινή), Κυριακή
Κανονικό (διακεκριμένη): 23
Κανονικό:  17
Φοιτητικό, 65+: 13
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 10
Μειωμένης ορατότητας: 10


Προπώληση:

Στα ταμεία του θεάτρου και στα

viva.gr, 11876, Media Markt, Public, SevenSpots, Βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης»

 

 

 

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva.gr 

Από 20 Νοεμβρίου μέχρι 23 Ιανουαρίου 2020

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία