Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Ο Γιωργής Τσουρής μιλάει στη Γιώτα Δημητριάδη.
 
Θυμάμαι την πρώτη μας συνέντευξη,πριν 7 χρόνια στα Εξάρχεια. Μου είχε μιλήσει για εκείνον μια συνάδελφός του από το Εθνικό Θέατρο και επειδή πάντα μου αρέσει να ανακαλύπτω "νέα ταλέντα", τον πρότεινα στον τότε αρχισυντάκτη του περιοδικού. 
Ο Γιωργής Τσουρής, τότε ήταν μόλις 24 χρονών, είχε τελειώσει τη δραματική σχολή του εθνικού θεάτρου και είχε καταφέρει από τις πρώτες του ερμηνείες σε μικρούς ρόλους να συζητιέται το όνομά του. 
Σήμερα, ο Γιωργής είναι πρωταγωνιστής και μάλιστα σε παραστάσεις, στις οποίες υπογράφει και τα κείμενα. Παράλληλα σε λίγους μήνες θα πάρει το βάπτισμα του πυρός και ως σκηνοθέτης, αφού μετά από πρόταση του Σάββα Κυριακίδη, τα "170 τετραγωνικά" του θα ανέβουν και στο Θ.Ο.Κ.
 
Μιλώντας μαζί του καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο: "Με πατέρα ηθοποιό και μητέρα φιλόλογο, είχα τα καλύτερα εφόδια και συναισθηματικά και υλικά" θα μου πει. "Επομένως από που αντλείς την έμπνευση και γράφεις για "προβληματικές' οικογένειες" ; "Όχι, πρόσεξε ποια είναι η παγίδα! Επειδή, ακριβώς, προχωρώ μ όλα αυτά τα εφόδια, με βαραίνουν πάρα πολύ! Είναι περίεργη η σχέση και η επανάσταση που έχω να κάνω εγώ απέναντι στους γονείς μου, καθώς αφορά το πως μπορώ να νιώσω πραγματικά αυτοδύναμος. Να νιώσω ότι κάθε έργο που γράφω, η παρουσία μου κάθε βράδυ στη σκηνή κ.λ.π είναι του Γιωργή και μόνο. Προέρχεται από τις δικές μου δυνάμεις, και δεν είναι προϊόν καλής γονεϊκής συγκυρίας." 
 
Όπως όλα δείχνουν ο Γιωργής το έχει ήδη καταφέρει αυτό, με όλη τη θεατρική Αθήνα να μιλάει για τον "Χαρτοπόλεμο" του αδικοχαμένου φίλου του, Βαγγέλη Ρωμνιού, όπου πρωταγωνιστούσε και υπόγραψε τη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου, δουλεύοντα από κοινού και με τα "170 τετραγωνικά" που σκίζουν στο Από Μηχανής και βάζουν πλώρη και για την Κύπρο. Ενα θεατρικό έργο, το οποίο τον έφερε αντιμέτωπο μόνο με την οθόνη του υπολογιστή του. 
 
 
 
 
170tetragonika
Θα ξεκινήσω από κάτι πιο «προσωπικό»: Όταν μιλήσαμε, μετά την παράσταση μου είπες ότι αυτή τη φορά ήταν πιο δύσκολο για σένα, γιατί χωρίς τον Βαγγέλη Ρωμνιό, με τον οποίο είχατε δουλέψει μαζί και συγγραφικά στον «Χαρτοπόλεμο», ένιωθες ότι έλειπε «ο βράχος» σου, όπως μου τον αποκάλεσες. Πώς ήταν η συγγραφή των «170 τετραγωνικών»;
 
Ναι, αυτή τη φορά ήμουν μόνος μου, μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή. Όταν ξεκινάς να γράφεις κάτι από το μηδέν, έχεις πάντα τον πανικό του «τίποτα», ακόμα κι αν έχεις μια αρχική ιδέα. Στην πορεία βέβαια αυτό που αντιλαμβάνεσαι ότι το κενό δεν υφίσταται. Αντίθετα όσο προχωράς, ανακαλύπτεις ότι το έργο ήταν ήδη λίγο-πολύ εκεί, και απλά ήθελε ξετύλιγμα.
Η διαφορά αυτής της διαδικασίας, τώρα, σε σχέση με τον «Χαρτοπόλεμο» ήταν διαπροσωπικής φύσεως κι αυτό γιατί η δουλειά με τον Βαγγέλη ήταν, για μένα, απόλαυση. Το κάναμε με τόση αγάπη κι ήμασταν ερωτευμένοι μ αυτό που κάναμε κι ερωτευμένοι, σ ένα πλατωνικό επίπεδο, και ο ένας με τον άλλον. Χρησιμοποιούσαμε το δέσιμο για να παράγουμε και την παραγωγή για να δεθούμε ακόμα πιο πολύ. Τώρα ήταν μια διαδικασία πιο μοναχική, η οποία, όπως και στον «Χαρτοπόλεμο», έγινε πιο συλλογική κατά τη διάρκεια των προβών. Γιατί εκεί βλέπεις και πως «λειτουργεί» το κείμενο σου, όταν συναντιέται με τους ηθοποιούς.
 
Το έργο διαδραματίζεται στη Θήβα. Πώς την επέλεξες;
 
Δεν ήταν  τυχαία η επιλογή, ούτε πρακτικά, ούτε θεωρητικά. Πρώτον, γιατί η Θήβα είναι πολύ κοντά στην Αθήνα, οπότε η αντίστιξη είναι άμεση και ισχυρή. Είναι δηλαδή πολύ κοντά στο μεγάλο αστικό κέντρο, αλλά και πολύ μακριά με έναν τρόπο. Δεύτερον, έχει ένα τεράστιο δηλωμένο ένδοξο παρελθόν -ιστορικά καί θεατρικά-  κι αυτό το παρελθόν, όπου ανιχνεύεται στην Ελλάδα αφήνει μια πολύ ισχυρή γλυκόπικρη γεύση.
 
Εσύ γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Κύπρο. Πόσο κοντά είναι οι νοοτροπίες των δύο λαών;
 
Η Κύπρος είναι μια πολύ ιδιάζουσα περίπτωση. Ενώ στην Ελλάδα υπάρχει ξεκάθαρα η μεγάλη πόλη, η πρωτεύουσα, όπου συγκεντρώνεται το κέντρο του ενδιαφέροντος, η Κύπρος δεν έχει μια αντίστοιχη Αθήνα, όπως δεν έχει και τα μικρά, απόκρημνα χωριουδάκια της ελληνικής επαρχίας. Όλα τα χωριά συνδέονται απευθείας με τις μικρές πόλεις. Υπάρχει με έναν τρόπο μία συνάφεια με τις μικρές επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας.
 
Γιατί, τότε, δεν επέλεξες μια κυπριακή πόλη;
 
Η τοποθεσία είναι μεν σημαντική, αλλά δεν καθορίζει την ουσία του έργου και των συγκρούσεων που φέρει. Θα μπορούσε με έναν τρόπο, να τοποθετηθεί και στην ιρλανδική επαρχία. Απέφυγα την Κύπρο για τους εξής δύο λόγους: ο πρώτος είναι η διάλεκτος, που αποκλείει κατευθείαν ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού και χρωματίζει διαφορετικά στα αφτιά τους χαρακτήρες, κι ο δεύτερος είναι ότι με μια ελληνική επαρχία μου δίνεται η ευκαιρία να «κρύψω» στοιχεία, τα οποία μου ήταν πολύ γνώριμα και από την Κύπρο, χωρίς να δηλώσω την καταγωγή τους. Σίγουρα υπάρχει στο έργο απόηχος γεγονότων, τα οποία γνώρισα στην Κύπρο κι ως παιδί.
Για παράδειγμα, ο ρόλος, που ερμηνεύω εγώ στην παράσταση, ο Γρηγόρης, ενώ όλοι μου λένε ότι είναι πολύ αναγνωρίσιμος στην Ελλάδα, στην πραγματικότητα είναι μια κυπριακή περσόνα. Οι άνθρωποι, οι οποίοι μ ενέπνευσαν για να γράψω αυτό τον ρόλο ανήκουν στα βιώματά μου στην Κύπρο, απλά μετέφερα τον χαρακτήρα γλωσσικά, αφαιρώντας τη διάλεκτο.
 
Η παράσταση θα παρουσιαστεί και στη νέα σκηνή του ΘΟΚ στην Κύπρο σε δική σου σκηνοθεσία. Εκεί, θα γίνουν αλλαγές στο κείμενο;
 
Στόχος είναι να αφηγηθούμε την ίδια ιστορία, χωρίς να αλλοιώσουμε σημαντικά το κείμενο. Για μένα αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα: το πόσο θα καταφέρει να επικοινωνήσει το έργο στην Κύπρο, με όλες τις αναγωγές, χωρίς να μεταφερθεί η ιστορία αλλού. Το κείμενο θα υποστεί φυσικά την επεξεργασία που απαιτεί η προσαρμογή στην ιδιοσυγκρασία των ηθοποιών, του νέου θιάσου. Το τι αποτύπωμα κουβαλάει ο ηθοποιός σκηνικά είναι πάντα πολύ καθοριστικό.
 
 
 
Επομένως γράφεις για ηθοποιούς;
 
Ναι, ηθοποιοκεντρικά και, μάλιστα, φανατισμένα. Ο ηθοποιός στο θέατρο δεν είναι λεπτομέρεια.  Αυτή είναι η βασική μου ιδιότητα και την τιμώ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Με ενδιαφέρει, ως συγγραφέας, να δίνω ένα υλικό στον ηθοποιό, το οποίο καί να μπορεί να υπηρετήσει και να αβαντάρει τον ίδιο, ώστε να νιώθει όμορφα στη σκηνή, χωρίς να προδίδεται η πλοκή και η ουσία του έργου.
Ο ηθοποιός είναι μια αυτοδύναμη  παραγωγική μονάδα. Μπορεί στο θέατρο, τα τελευταία χρόνια, να κυριαρχεί η σκηνοθεσία, με τον σκηνοθέτη να έχει το όραμα και τον ηθοποιό να γίνεται το όργανό του, αλλά όταν αυτά τα δύο συγκλίνουν, όταν οι αποστάσεις "κλείνουν", συμβαίνει κάτι σπουδαίο. Είναι σημαντικό ο σκηνοθέτης να ακούσει το ένστικτο του υποκριτή του. Να αποδεχθεί τη δημιουργική του πρωτοβουλία.
 
Νομίζω, ότι έτσι δουλεύετε κι εσείς ως ομάδα τα τελευταία χρόνια.
 
Ναι, αν και αποφεύγουμε τη λέξη «ομάδα». Είμαστε πιο παλιομοδίτες και προτιμάμε τη λέξη «θίασος». Είμαστε μια εταιρεία θεάτρου, η οποία συστήνει έργα.
Μπορεί οι συντελεστές, στις περισσότερες δουλειές, να είναι κοινοί αλλά αποφεύγουμε τη λέξη «ομάδα», γιατί έχει κάτι το δεσμευτικό. Αντίθετα ο «θίασος» έχει μια αναρχία και μια ελευθερία, καθιστώντας την όλη διαδικασία κάθε φορά υπό αίρεση. Αν υπάρχουν ίδιοι συντελεστές είναι επιλογή μας να ξανασυναντηθούμε, αλλά δεν είμαστε ομάδα. Δεν δεσμευόμαστε. Σε κάθε καινούρια παράσταση, επιλέγουμε εξαρχής τη σύσταση του έμψυχου δυναμικού που θα την φέρει εις πέρας.
 
170tetragwnika texnesplus6
 
Μου μιλάς για «αναρχία», ενώ ως χαρακτήρας είσαι πάρα πολύ οργανωτικός. Πώς γίνεται αυτό;
 
Ναι, γιατί μόνο ένας βαθιά οργανωτικός άνθρωπος, μπορεί να κατανοήσει τι θα πει «αναρχία». Διότι φλερτάρει μαζί της συνεχώς και την πολεμάει για να μπορέσει να έχει το αποτέλεσμα που επιθυμεί. Προσωπικά, η πιο βαθιά μου ανάγκη, και γι αυτό οργανώνω το πάντα στη λεπτομέρειά τους, είναι αυτές οι μικρές-μικρές στιγμές ελευθερίας που βιώνω στη σκηνή. Οργανώνω πολύ αυστηρά ένα πλαίσιο, και κειμενικά, απαιτώντας κι από τους άλλους μεγάλη ακρίβεια. Συνήθως, όμως μέχρι τώρα, σ αυτούς του θιάσους που συστήνουμε, είμαι το πιο αιρετικό μέλος. Είμαι αυτός που θα αυτοσχεδιάσει περισσότερο και θα ξεφύγει περισσότερο.
Η οργάνωση, ουσιαστικά, αφορά τη δημιουργία ενός πλαισίου μέσα στο οποίο ο ηθοποιός θα μπορέσει να νιώσει σκηνική ελευθερία.
 
Τόσο τα «170 τετραγωνικά», όσο κι ο «Χαρτοπόλεμος», ανεξάρτητα από τις κωμικές του σκηνές και το χιούμορ τους, είναι έργα τα οποία αναδεικνύουν σοβαρά κοινωνικά θέματα: τον αλκοολισμό, την οικονομική κρίση, τις δύσκολες σχέσεις των μελών μιας οικογένειας κ.λ.π. Και νομίζω ότι είναι έργα μια κοινής θεματικής.
 
Ναι, βέβαια. Ακόμα και το τρίτο «παιδί», που έχω αυτή τη στιγμή στα σκαριά, είναι της ίδιας λογικής.
 
Γιατί σ έλκουν λοιπόν;
 
Είμαι 33 χρονών. Αυτό τι σημαίνει; Είμαι σ ένα μεταίχμιο τόσο εγώ, όσο κι οι περισσότεροι συντελεστές μας, όπου η επαφή με το σπίτι είναι κάτι πολύ συγκρουσιακό και πολύ αμφιθυμικό. Είμαστε σε μια τέτοια συγκυρία, όπου η ανεξαρτησία μας κι η συναισθηματική μας αποδέσμευση από την οικογένεια δεν είναι απλή ιστορία. Κι εγώ κι οι δικοί μου άνθρωποι βιώνουμε βαθιές ρίξεις με τον ίδιο μας τον εαυτό και τα παιδικά και τα εφηβικά βιώματά μας, καθώς προσπαθούμε να κάνουμε το βήμα και να πατήσουμε στα πόδια μας. Είναι μεταιχμιακά και τα δύο έργα. Αυτή η σύγκρουση, λοιπόν, μου γεννάει πάρα πολλές σκέψεις που έχω ανάγκη να εκφράσω θεατρικά.
 
Η «σύγκρουση» με το σπίτι είναι πιο έντονη, όταν ο πατέρας σου έχει, ήδη, διαγράψει μια πετυχημένη πορεία στον χώρο της υποκριτικής;
 
Η μητέρα μου είναι φιλόλογος, ο πατέρας μου ηθοποιός κι εγώ ηθοποιός και φιλόλογος! Επομένως, ουσιαστικά, δεν συγκρούστηκα στα χρόνια των κρίσιμων επιλογών μου.
Αυτό που αντιλαμβάνομαι, όμως, τώρα, είναι ότι όλοι μας κουβαλάμε ένα πολύ ειδικό βάρος από τους γονείς μας και δεν φταίνε ούτε εκείνοι γι αυτό, ούτε εμείς. Αυτή είναι η συνθήκη, όταν γεννιέσαι από κάποιους.
 
720 604366 b10653d412 92eb07a8fe3e7abe
Αμαλία Αρσένη, Γιωργής Τσουρής, Βάλια Παπακωνσταντίνου
 
Την αποδοχή από τους γονείς σου την έχεις εισπράξει;
 
Οι γονείς μου δεν μου προσφέρουν απλά αποδοχή. Αυτό που θα πω τώρα είναι λίγο ψυχαναλυτικό: νιώθω ότι υπάρχουν γονείς που στερούν -συνήθως άθελά τους- από τα παιδιά τους τη στήριξη. Αυτά τα παιδιά, δυστυχώς ή ευτυχώς, πορεύονται στη ζωή τους με ισχνές αποσκευές, αλλά και με μια ελευθερία, μια αυτοδυναμία. Στη δική μου περίπτωση, οι γονείς μου ήξεραν ακριβώς τι εφόδια χρειαζόμουν και μου τα πρόσφεραν όλα αφειδώς! Όχι μόνο υλικά αλλά και συναισθηματικά. Μου έδωσαν μεγάλη ώθηση από πάρα πολύ μικρή ηλικία, κι αυτή τη στιγμή νιώθω ότι έχω ένα σάκο μ όλα τα εφόδια του κόσμου.
 
Επομένως, γράφεις για τις άλλες «προβληματικές» οικογένειες;
 
Όχι, πρόσεξε ποια είναι η παγίδα! Επειδή, ακριβώς, προχωρώ μ όλα αυτά τα εφόδια, με βαραίνουν πάρα πολύ! Είναι περίεργη η σχέση και η επανάσταση που έχω να κάνω εγώ απέναντι στους γονείς μου, καθώς αφορά το πως μπορώ να νιώσω πραγματικά αυτοδύναμος. Να νιώσω ότι κάθε έργο που γράφω, η παρουσία μου κάθε βράδυ στη σκηνή κ.λ.π είναι του Γιωργή και μόνο. Προέρχεται από τις δικές μου δυνάμεις, και δεν είναι προϊόν καλής γονεϊκής συγκυρίας.
 
 170tetragwnika texnesplus4
Αμαλία Αρσένη, Βάλια Παπακωνσταντίνου
 
Αυτό φαντάζομαι είναι πολύ δύσκολο.
 
Δεν είναι εύκολο, είναι μεγάλο το ταξίδι, αλλά είναι σημαντικό να νιώσει ένας άνθρωπος ότι πατάει στα πόδια του.
 
Γι αυτό αποφάσισες να κάνεις κι εσύ νωρίς οικογένεια;
 
Παντρεύτηκα 30 χρονών. Η κατάσταση η δικιά μου, της νεοσύστατης οικογένειας έχει πάλι πολλές ιδιαιτερότητες, με την έννοια ότι είμαστε στην ίδια δουλειά με την Βάλια και, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχουμε επιλέξει να δουλεύουμε και μαζί. Έτσι είμαστε σε μια συνθήκη, στην οποία βιώνουμε τον έγγαμο βίο με όλη τη φόρτιση που έχει το θέατρο. Δεν έχουμε την τύχη να ζούμε την αποφόρτιση που βιώνουν δύο άνθρωποι, οι οποίοι κάνουν διαφορετικές δουλειές και μπορεί να είναι ο ένας το καταφύγιο του άλλου, ώστε να ξεφεύγει. Ένα στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου, για τα επόμενα χρόνια, είναι να μπορούμε να κερδίζουμε στιγμές, που δεν θα αφορούν τη δουλειά αλλά καθαρά το ζευγάρι.
 
Παράλληλα, βρίσκεσαι σ εντατικές πρόβες για τον «Οιδίποδα Τύραννο» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, που θα δούμε το καλοκαίρι στην Επίδαυρο. Έχεις παίξει πολλές φορές στο αργολικό θέατρο.
 
Ναι, έχω παίξει πολλές φορές, κυρίως με το Εθνικό Θέατρο. Είχα παίξει και σε μικρή ηλικία, με τον ΘΟΚ!
 
Το αγοράκι στη «Μήδεια»;
 
Όχι, στον χορό κανονικά! Τράβηξα κουπί, ήμουν εφτά και δώδεκα ετών.
 
 Πώς δουλεύετε πάνω στο κείμενο του Σοφοκλή;
 
Είναι μια ευτυχής συγκυρία τόσο από άποψη θιάσου, όσο και παραγωγής. Έχω μια αίσθηση ότι θα είναι μια σημαντική παράσταση. Στη διανομή είναι όλοι ένας κι ένας, και όπως ξετυλίγεται το νήμα στις πρόβες τόσο από τον Κωνσταντίνο (Μαρκουλάκης), όσο κι από τους ηθοποιούς φαίνεται πως το αποτέλεσμα θα μας δικαιώσει.
 
Μου είπες και πριν ότι από 7 χρονών ήξερες, ότι θα ερχόσουν στην Αθήνα για να ακολουθήσεις την υποκριτική. Πώς ονειρευόσουν τα πράγματα και πώς τελικά σου ήρθαν;
 
Μάλλον αυτό που περίμενα κι αυτό που είχα ανάγκη να βιώσω στο θέατρο έχει ήδη σε μεγάλο βαθμό συντελεστεί. Κι αυτό επειδή δεν βλέπω πολύ μακριά, βάζω βραχυπρόθεσμους στόχους και, μέχρι στιγμής, τους έχω πετύχει. Δεν είχα τρελά όνειρα. Δεν έβαλα στόχο να πάρω 2-3 Όσκαρ για παράδειγμα. Οπότε αυτά που είχα στο μυαλό μου έγιναν, και μάλιστα με τα πιο αισιόδοξα σενάρια. Σχεδιάζω τα επόμενα βήματα, και προσπαθώ να προλαβαίνω να βιώνω τις χαρές της δουλειάς μας. Αν μου έλεγε κάποιος πριν 14-15 χρόνια που ήρθα εδώ, ότι τα πράγματα θα συνέβαιναν όπως ακριβώς συνέβησαν,ο δεκαεννιάχρονος εαυτός μου θα πανηγύριζε. Δεν είναι και λίγο αυτό!
 
 

Από τη Γιώτα Δημητριάδη 

«Τοῦτο τὸ σπίτι στοίχειωσε, μὲ διώχνει –
θέλω νὰ πῶ ἔχει παλιώσει πολύ, τὰ καρφιὰ ξεκολλᾶνε,
τὰ κάδρα ρίχνονται σὰ νὰ βουτᾶνε στὸ κενό,
οἱ σουβάδες πέφτουν ἀθόρυβα
ὅπως πέφτει τὸ καπέλλο τοῦ πεθαμένου
ἀπ’ τὴν κρεμάστρα στὸ σκοτεινὸ διάδρομο
ὅπως πέφτει τὸ μάλλινο τριμμένο γάντι τῆς σιωπῆς ἀπ’ τὰ γόνατά της
ἢ ὅπως πέφτει μιὰ λουρίδα φεγγάρι στὴν παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.
....
Τοῦτο τὸ σπίτι δὲ μὲ σηκώνει πιά.
Δὲν ἀντέχω νὰ τὸ σηκώνω στὴ ράχη μου»
 
Οι παραπάνω στίχοι από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Τούτο το σπίτι» ήρθαν, κατευθείαν, στο μυαλό μου παρακολουθώντας το έργο «170 τετραγωνικά» του Γιωργή Τσουρή, το οποίο σκηνοθετεί ο Γιώργος Παλούμπης στην πάνω σκηνή του θεάτρου Από Μηχανής.
Ένα κείμενο κρίνεται για το αν και κατά πόσον είναι «σημαντικό», από την πορεία του στον χρόνο, αν όμως μπορούσα να εκφράσω μια προσωπική γνώμη, θα έλεγα ότι ένα «καλό» έργο, πέρα από την αντοχή του, οφείλει να σε ταρακουνά, να δημιουργεί συνδέσεις στο μυαλό σου και να γεννά οικεία βιώματα, όπως προτάσσει και η αριστοτελική κάθαρση «περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».
Τολμώ, λοιπόν, να πω ότι ο θεατρικός λόγος του Γιωργή Τσουρή είναι αυτή τη στιγμή, ίσως, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της ελληνικής κοινωνίας, εν έτη 2019 κι όχι μόνο για την επαρχία, αλλά και για ολόκληρη τη χώρα. Αν κάποιος μελετητής θελήσει να δει τι πέρασε η Ελλάδα, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, θα μπορεί άνετα να ανατρέξει σ’ αυτό.
Μετά την επιτυχία του «Χαρτοπέλεμου», κείμενο του αδικοχαμένου Βαγγέλη Ρωμνιού, όπου ο Τσουρής ήταν υπεύθυνος για τη δραματουργία και την επεξεργασία του κειμένου. Παρακολουθούμε άλλο ένα οικογενειακό δράμα, στιγματισμένο από τις πληγές που γεννά η οικονομική κρίση, με βαθιά ψυχανάλυση της μέσης ελληνικής οικογένειας, δυνατές ανατροπές και μπόλικο μαύρο χιούμορ, ένα έργο που ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα το δράμα και την κωμωδία.
Ο αναγνώστης-θεατής εύκολα μπορεί να βρει γεγονότα, που στοιχειοθετούν τον μικρόκοσμο του έργου του συγγραφέα, αλλά και της ομάδας MA NON TROPPO, γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση τη δραματουργική επεξεργασία υπογράφουν μεταξύ άλλων δύο ηθοποιοί της παράστασης (Βάλια Παπακωνσταντίνου και Αντώνης Τσιοτσιόπουλος), αλλά κι ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης.  Επομένως, το μόνο σίγουρο είναι ότι μιλάμε για μια δουλειά συνόλου, η οποία έχει δείξει ότι ξέρει να κερδίζει.
 
Το έργο
 
Η υπόθεση φαινομενικά απλή: δύο αδερφές βρίσκονται, μετά από χρόνια, να συγκατοικούν στο πατρικό τους στη Θήβα. Η οικογένεια έχει διαλυθεί, αλκοόλ, εξωσυζυγικές σχέσεις των γονέων, ενδοοικογενειακή βία έχει οδηγήσει τα δύο κορίτσια να αποστρέφονται τους γονείς, αλλά κι η μια την άλλη, αφού είχαν πάρει αντίπαλα στρατόπεδα, η Λιλή (Αμαλία Αρσένη) μένει με τον πατέρα στα 170 τ.μ μέχρι το τέλος της ζωή του,  η μεγαλύτερη, η Αλεξάνδρα (Βάλια Παπακωνσταντίνου) ζει μόνη στην Αθήνα, μέχρι που αναγκάζεται να επιστρέψει. Μαζί τους στο σπίτι και ο Άγγελος, σύντροφός της Λιλής, από τον οποίο είναι έγκυος. Και ενώ οι τρεις τους παλεύουν να βρουν μια ισορροπία, μια επίσκεψη θα τα αλλάξει όλα, για πάντα.
 
Η παράσταση
 
Ο Γιώργος Παλούμπης αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι είναι ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες της γενιά του. Ως μετρ του ρεαλιστικού θεάτρου, καταφέρνει να καθοδηγεί εξαιρετικά τους ηθοποιούς του, αναδεικνύοντας μοναδικά τις σκηνικές σχέσεις των ηρώων, δουλεύοντας ουσιαστικά το χαώδες κενό του «τότε» με το «τώρα».
Εστιάζοντας στην ουσία του κειμένου αναδεικνύει με ακρίβεια τον μικρόκοσμο και των πέντε ηρώων, χτίζοντας παράλληλα μια παράσταση με ζηλευτό σασπένς και ανατροπές.
Οι τρεις σκηνές του έργου, ευτύχισαν σε εύρυθμες λιεζόν (συνδέσεις) με ένα εντυπωσιακό εικαστικά, αλλά και συγκινητικό βίντεο, που προοικονομεί το μέλλον, αλλά κλείνει και το μάτι στο παρελθόν της ιστορίας.
Μια μικρή επιφύλαξη διατηρώ μόνο για τη διάρκεια της πρώτης σκηνής, η οποία μοιάζει κάπως φλύαρη και, μάλλον, είναι θέμα χρόνου να «δέσει».
Υποκριτικά κι οι πέντε ηθοποιοί ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις της σκηνοθεσίας, δουλεύοντας, πάνω απ’ όλα, ομαδικά.
tsouris texnes plus
 
Ξεχωρίζει ο Γιωργής Τσουρής, μ’ έναν αβανταδόρικο ρόλο, ο οποίος (εδώ κυριολεκτικά) γράφτηκε για εκείνον! Χαρίζει στο κοινό απλόχερα το γέλιο αλλά και τη συγκίνηση. Η σκηνή με τη χορογραφία του Μάικλ Τζάκσον είναι μια από τις πιο χιουμοριστικές της φετινής σεζόν, σκηνή για βραβείο. 
Η Βάλια Παπακωνσταντίνου, αν και φλερτάρει με την υπερβολή σε κάποια σημεία, καταφέρνει, τελικά, να συγκινήσει τον θεατή και να δώσει υπόσταση στον χαρακτήρα της.
Ανεπίληπτη η ερμηνεία της Αμαλίας Αρσένη, έχει όλο τον αυθορμητισμό, την αφέλεια αλλά και την απελπισία της ηρωίδας. Ηθοποιός με άστρο κι εντυπωσιακή σκηνική λάμψη, θα μας απασχολήσει ευχάριστα στο μέλλον. 
Υποτονικός σε κάποιες αντιδράσεις του ο Αντώνης Τσιτσοπουλος, μοιάζει να μην χτίζει την κορύφωση του ρόλου του, μ’ αποτέλεσμα όταν έρθει η ρωγμή να μην γίνεται ουσιαστικά πιστευτός.
patiti
 
Η Άννα Πατητή είναι απολαυστική στην πρώτη σκηνή κι εξαιρετικά αληθινή στη δεύτερη εμφάνισή της, λίγο πριν το φινάλε.
Ρεαλιστικό το σκηνικό των Κωνσταντίνα Μαρδίκη κι Έλλης Παπαδάκη, με έξυπνη λύση στην προβολή των βίντεο πάνω στα παραθυράκια του σαλονιού. Γεγονός που αναδείχθηκε επιτυχώς και χάριν στους φωτισμούς της Σεμίνας  Παπαλεξανδροπούλου.
Μέσα στο πνεύμα των χαρακτήρων και τα κουστούμια της Βασιλικής Σύρμα.
 
Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα έργο, όπου οι δυνάμεις του τραγικού παραμονεύουν και προσπαθούν να κρυφτούν μέσα σε ένα κλίμα μικροαστικής αντίληψης, το οποίο μας μοιάζει τόσο οικείο και γι’ αυτό αναγνωρίσιμο. Αν αγαπάτε το ρεαλιστικό θέατρο κι είστε έτοιμοι να δείτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη, σπεύσατε!
Μια από τις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν, και για να το γράψω και ελληνιστί «must see»
 
 

Η εταιρεία θεάτρου Ma non troppo και ο Γιώργος Παλούμπης, μετά από δύο άκρως επιτυχημένες δουλειές ( «Τα Λουλούδια στην Κυρία» και «Χαρτοπόλεμος»), συνεργάζονται εκ νέου, σε ένα καινούριο νεοελληνικό κείμενο και μια παράσταση συγκρούσεων και κωμικοτραγικών ανατροπών.

Το έργο «170 τετραγωνικά» του Γιωργή Τσουρή, με άξονα το εδώ και το τώρα της Ελλάδας, ξεδιπλώνει μια ιστορία με πολύ αγωνία, χιούμορ και σκληρό ρεαλισμό, που καταλύει επί σκοπού τις διακριτές γραμμές ανάμεσα σε δράμα και κωμωδία. Μια τραγωδία «για όλη την οικογένεια», με πρόσωπα της διπλανής μας πόρτας και καταστάσεις ακραίες και συνάμα αναγνωρίσιμες. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο σπεσιαλίστας του νεοελληνικού ρεαλισμού Γιώργος Παλούμπης. Τα πρόσωπα υποδύονται οι ηθοποιοί: Αμαλία Αρσένη, Βάλια Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Άννα Πατητή και ο Γιωργής Τσουρής.

170tetragwnika texnesplus2

170tetragwnika texnesplus3

Το έργο θα παρουσιαστεί στο Από Μηχανής Θέατρο, την άνοιξη του 2019, από 15 Μαρτίου και κάθε Παρασκευή και Σάββατο, για 12 μόλις παραστάσεις.

Λίγα λόγια για το έργο:
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, ο θάνατος του πατέρα, ξαναφέρνει κάτω από την ίδια στέγη δύο αδερφές που έμεναν μακριά. Σκληρές αντιθέσεις και διαφωνίες, δημιουργούν μια έκρυθμη κατάσταση ανάμεσα στη μικρή εγκυμονούσα αδερφή, τον σύντροφό της και τη μεγάλη αδερφή, η οποία επιστρέφει στο σπίτι μετά από πολυετή απουσία με σκοπό να το πουλήσει. Μια απογευματινή επίσκεψη - βόμβα, θα φέρει αντιμέτωπους όλους τους αντιήρωές μας με το παρελθόν, το παρόν και κυρίως το μέλλον τους, και θα εκτροχιάσει με κωμικό και απρόσμενο τρόπο την ήδη ασταθή πορεία τους. Κρυμμένα μυστικά, απανωτές ανατροπές και εκκωφαντικές αποκαλύψεις συνθέτουν έναν οικογενειακό συναισθηματικό ντέρμπυ κορυφής, σε ένα «ρινγκ»

170 τετραγωνικών μέτρων. Πόσα νομίζεις ότι ξέρεις για τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους; Ποιος θα μείνει όρθιος στο τέλος; Το αίμα νερό δε γίνεται, αλλά όταν το αίμα βράζει…

170tetragwnika texnesplus4

170tetragwnika texnesplus5

Συντελεστές:
Συγγραφέας: Γιωργής Τσουρής
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παλούμπης – Βάλια Παπακωνσταντίνου
Μουσική – Video εγκατάσταση: Γιωργής Τσουρής
Σκηνικά: Κωνσταντίνα Μαρδίκη – Έλλη Παπαδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Βοηθός σκηνοθέτης: Γιωργής Τσουρής
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Άρτεμις Βαλτάτζη
Φωτογραφίες: Ανδρέας Παπακωνσταντίνου – Γεωργία Παναγοπούλου
Βοηθός παραγωγής: Θεοδώρα Πατητή
Οργάνωση Παραγωγής: MA NON TROPPO*

Ηθοποιοί:
Αμαλία Αρσένη
Βάλια Παπακωνσταντίνου
Αντώνης Τσιοτσιόπουλος
Άννα Πατητή
Γιωργής Τσουρής

Παραστάσεις:
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00, 15/3 μέχρι 20/4
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Τιμές εισιτηρίων:
13 ευρώ κανονικό
10 ευρώ φοιτητικό, άνω των 65, και ΑΜΕΑ
5 ευρώ ατέλεια

Προπώληση εισιτηρίων:
Online: TICKET365
Και στο ταμείο του θεάτρου τηλ. 210 523 2097

Από Mηχανής Θέατρο, Πάνω Σκηνή
Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, Αθήνα
Τηλ.: 210 523 2097

* Η Εταιρία Θεάτρου MA NON TROPPO ιδρύθηκε το 2012 από τον Γιωργή Τσουρή και τη Βάλια Παπακωνσταντίνου και δραστηριοποιείται θεατρικά στην Αθήνα. Δίνοντας βάση στο νεοελληνικό κείμενο, αναζητεί τρόπους να μιλήσει μέσα από το σήμερα για ζητήματα διαχρονικά, κρίσιμα για τον άνθρωπο σαν άτομο αλλά και για την Ελλάδα σαν συλλογικό υποκείμενο. Το 2014 παρουσίασε στο Από Μηχανής Θέατρο την παράσταση «Τα Λουλούδια στην κυρία» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, ενώ το 2017 με τον ίδιο σκηνοθέτη, σημείωσε τεράστια επιτυχία με την παράσταση «Χαρτοπόλεμος», αρχικά στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης και μετέπειτα στο Θέατρο Γκλόρια Μικρό για δύο σαιζόν. Το καλοκαίρι του ’17 παρουσίασε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών την παράσταση « Ο Αλαβροστοισειώτης» σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου.

170tetragwnika texnesplus6

Η εταιρεία θεάτρου Ma non troppo  και ο Γιώργος Παλούμπης, επιστρέφουν στο Από μηχανής Θέατρο με μια παράσταση συγκρούσεων και κωμικοτραγικών ανατροπών. 
Το έργο «170 τετραγωνικά » του Γιωργή Τσουρή, με  άξονα το εδώ και το τώρα της Ελλάδας, ξεδιπλώνει μια ιστορία με πολύ αγωνία, χιούμορ και σκληρό  ρεαλισμό, που καταλύει επί σκοπού τις διακριτές γραμμές ανάμεσα σε δράμα και κωμωδία. Μια τραγωδία «για όλη την οικογένεια», με πρόσωπα της διπλανής μας πόρτας και καταστάσεις ακραίες και συνάμα αναγνωρίσιμες. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο σπεσιαλίστας του νεοελληνικού ρεαλισμού Γιώργος Παλούμπης.
Τα πρόσωπα υποδύονται οι ηθοποιοί: Αμαλία Αρσένη, Βάλια Παπακωνσταντίνου, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Άννα Πατητή και ο Γιωργής Τσουρής.
Το έργο θα παρουσιαστεί στο Από Μηχανής Θέατρο, την άνοιξη του 2019, από 9 Μαρτίου και κάθε Παρασκευή και Σάββατο, για 13 μόλις παραστάσεις.
 
Λίγα λόγια για το έργο:
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, ο θάνατος του πατέρα, ξαναφέρνει κάτω από την ίδια στέγη δύο αδερφές που έμεναν μακριά. Σκληρές αντιθέσεις και διαφωνίες, δημιουργούν μια έκρυθμη κατάσταση ανάμεσα στη μικρή εγκυμονούσα αδερφή, τον σύντροφό της και τη μεγάλη αδερφή, η οποία επιστρέφει στο σπίτι μετά από πολυετή απουσία με σκοπό να το πουλήσει.
Μια απογευματινή επίσκεψη - βόμβα, θα φέρει αντιμέτωπους όλους τους αντιήρωές μας με το παρελθόν, το παρόν και κυρίως το μέλλον τους, και θα εκτροχιάσει με κωμικό και απρόσμενο τρόπο την ήδη ασταθή πορεία τους. Κρυμμένα μυστικά, απανωτές ανατροπές και εκκωφαντικές αποκαλύψεις συνθέτουν ένα οικογενειακό συναισθηματικό ντέρμπυ κορυφής, σε ένα «ρινγκ» 170 τετραγωνικών μέτρων.  Πόσα νομίζεις ότι ξέρεις για τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους; Ποιος θα μείνει όρθιος στο τέλος; 
Το αίμα νερό δε γίνεται, αλλά όταν το αίμα βράζει…
 
Συγγραφέας: Γιωργής Τσουρής
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παλούμπης – Βάλια Παπακωνσταντίνου
Μουσική – Video εγκατάσταση: Γιωργής Τσουρής
Σκηνικά: Κωνσταντίνα Μαρδίκη – Έλλη Παπαδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Βοηθός σκηνοθέτης: Γιωργής Τσουρής
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Άρτεμις Βαλτάτζη
Φωτογραφίες: Ανδρέας Παπακωνσταντίνου – Γεωργία Παναγοπούλου
Οργάνωση Παραγωγής: MA NON TROPPO*
 
Ηθοποιοί:
Αμαλία Αρσένη
Βάλια Παπακωνσταντίνου 
Αντώνης Τσιοτσιόπουλος
Άννα Πατητή
Γιωργής Τσουρής
 
Παραστάσεις: 
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00, 9/3 μέχρι 20/4
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά χωρίς διάλειμμα 
 
Τιμές εισιτηρίων:
13 ευρώ  κανονικό
10 ευρώ  φοιτητικό, άνω των 65, και ΑΜΕΑ
5 ευρώ ατέλεια
 
Προπώληση εισιτηρίων:
Online: TICKET365
Και στο ταμείο του θεάτρου τηλ. 210 523 2097
 
Από Mηχανής Θέατρο, Πάνω Σκηνή 
Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, Αθήνα
Τηλ.: 210 523 2097

 

Ο τραγουδοποιός και ηθοποιός Γιωργής Τσουρής, υποδέχεται τη νέα χρονιά, με ένα επετειακό πολυσυλλεκτικό LIVE, με ανεβασμένη διάθεση και πολλά αγαπημένα –του- κομμάτια. Τραγούδια δικά του και αλλονών, κυκλοφορημένα και ακυκλοφόρητα, διασκευασμένα και αδιασκεύαστα. Διαφορετικά είδη μουσικής μπλέκονται και αποδομούν τα στερεότυπα, με πενταμελή μπάντα, συμμετοχές της τελευταίας στιγμής και πολλές εκπλήξεις…

Σατιρικός, αυτοσαρκαστικός, τρυφερός, λαμπερός και…ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΟΣ.

Στο Άλικο στις 9/1, 22:00.

Κυκλοφορήστε το!

 

Παίζουν:

Σπύρος Λούκος: Πιάνο, πλήκτρα, μελόντικα

Γιάννης Νάτσιος: Ηλεκτρικό μπάσο

Χρήστος Ζαντιώτης: Ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά

Τάσος Λούκος: Ντραμς, φωνητικά

Βασίλης Παναγιωτόπουλος: τρομπόνι

 

Φωτογραφίες: Γεωργία Παναγοπούλου

Αφίσα: Κατερίνα Σταματοπούλου

Εικαστική επιμέλεια: Βάλια Παπακωνσταντίνου

Βίντεο: Πάνος Ζενίδης

 

 

ΑΛΙΚΟ: Αγίου Δημητρίου 16, Ψυρρή - Τηλ.: 2103253272

 

Ένα εξαιρετικό νεοελληνικό κείμενο, που ευτύχισε στο ανέβασμά του. 

Αν αναρωτιέστε τι σχέση έχουν η Candy-Candy με το παλιό βάζο της θείας, ένα σπίτι στο σφυρί μ’ έναν πλασιέ με κατσαρολικά, τρία αδέρφια με μια κρέμα που γυαλίζει πόμολα και όλοι μαζί με μια αυτοκτονία και δύο φόνους δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε την εξαιρετική παράσταση «Χαρτοπόλεμος». 

Το σπάνιας ευαισθησίας κείμενο του Βαγγέλη Ρωμνιού μας φέρνει αντιμέτωπους με την Ελλάδα του σήμερα και με την πολύπαθη γενιά των τριαντάρηδων, που ανώριμη ακόμη να διαπραγματευτεί τα εσωτερικά τραύματα της οικογενειακής ζωής, μη έχοντας ουσιαστικά μάθει να ξεπιπιλά το δάχτυλο από το στόμα, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την αδηφάγα πραγματικότητα. Με μια Ελλάδα τελείως διαφορετική από αυτή που μας έμαθαν ότι θα βρούμε μεγαλώνοντας. 

Μόνο ευλογία θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς την ανακάλυψη τέτοιων έργων και τον δημιουργικό συγκερασμό τους με μια καλλιτεχνική ομάδα που καταφέρνει να τα αναδείξει πλήρως, όπως στη συγκεκριμένη παράσταση, τόσο από σκηνοθετικής, όσο και από υποκριτικής πλευράς. 

 Ο Γιώργος Παλούμπης  με την ρεαλιστική ανάγνωση του έργου, πήγε κατ’ ευθείαν στον πυρήνα, «χρωμάτισε» ακόμη περισσότερο την αλήθεια του κειμένου δίνοντας στο χιούμορ μια πηγαία φυσικότητα και απέφυγε κάθε σοβαροφάνεια για να τονίσει, ακριβώς το σοβαρό που κρύβεται πίσω από κάθε τραγικό  γεγονός. 

 Παράλληλα, οδήγησε με μοναδική μαεστρία και τους πέντε ηθοποιούς του στο χτίσιμο ολοκληρωμένων και πολυδιάστατων χαρακτήρων που χαίρεσαι να παρακολουθείς και να ανακαλύπτεις, γιατί προβάλλουν ένα οικείο σου κομμάτι, κάτι που έχεις βιώσει.

Αποσπάσματα από παιδικές σειρές των 80’ς λειτουργούν σαν συνδετικοί κρίκοι ανάμεσα στις σκηνές, γλυκές αναμνήσεις , που ξετρυπώνουν από το ασυνείδητο σαν σωτήριες λέμβοι. 

Ο θίασος δίνει τον καλύτερο του εαυτό επί σκηνής, με μοναδική ενέργεια οι ηθοποιοί ακροβατούν εντυπωσιακά, ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα, έχοντας χτίσει ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους. 

Τα τρία αδέρφια Γιωργής Τσουρής, Βαγγέλης Ρωμνιός, Παύλος Πιέρρος καταφέρνουν να πείσουν για το κοινό παρελθόν και τα βιώματα. Συγκρούονται, αλληλοαγαπιούνται, αλληλοκατασπαράζονται αλλά η ανάμνηση μιας μόνο μελωδίας μπορεί να τους ενώσει. Συγκινητικά αληθινοί και οι τρεις τους. 

Η Βάλια Παπακωνσταντίνου διαχειρίζεται με αξιοσημείωτο σκηνικό ενδιαφέρον το «ανήκω –δεν ανήκω» στην οικογένεια δίνοντας την εντύπωση μιας εσωτερικής πάλης που ελλοχεύει αέναα. 

Ο Φοίβος Ριμένας σαρώνει στη σκηνή ως πλασιέ, γνήσια κωμική φλέβα. 

Στον «Χαρτοπόλεμο» νιώθεις πραγματικά ότι οι λέξεις, οι αλήθειες των μηνυμάτων τους, χτυπούν στους τοίχους και σε γρονθοκοπούν. Εκεί, που γελάς με την ψυχή σου, ξαφνικά, το χαμόγελό σου παγώνει. Ο μικρός χώρος του θεάτρου άλλωστε επιτείνει την συναισθηματική ένταση. Από τις πιο έντονες θεατρικές συγκινήσεις της σεζόν. Μη την χάσετε!

 

Για λίγες παραστάσεις:

Δευτερότριτα (8/5- 9/5, 15/5 - 16/5, 22/5- 23/5) στο θέατρο «Ιλίσια- Βολανάκης»

 

 

 

 

theatroathinon

Poster1 250x300px

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Για πρώτη φορά  ανεβαίνει στη σκηνή, του θεάτρου ΜΠΙΠ, στην Κυψέλη, το αφηγηματικό κείμενο του Θανάση Τριαρίδη «Το κόψε-κόψε» ή «Όταν οι γκοτζίλες εξανθρωπίζονται». Για 7 μοναδικές παραστάσεις, κάθε Κυριακή στις 19:00. 

Προσφορά προπώλησης: 8 ευρώ μέσω της σελίδας στο facebook
Πληροφορίες: 6988010741(10:00 - 14:00 ), 2130344074 (Μετά τις 17:00 )  
Απαραίτητη η κράτηση λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων                               

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Banners 728mm x 90mm

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία