Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

 

Καλλιεργημένος, με πάθος για δημιουργία και βαθιά αγάπη για το θέατρο, σίγουρα θα μας απασχολήσει πολύ τα επόμενα χρόνια. Ο λόγος για μια πολυσχιδή προσωπικότητα, για τον πολυτάλαντο Πάνο Κούγια. Μιλά στο Texnes-plus για το «57//a passion play», μια παράσταση που έκανε πρεμιέρα χθες, 24 Οκτωβρίου, στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων -Λευτέρης Βογιατζής και βασίζεται στα «Σονέτα» του Σαίξπηρ. Με αυτή ξεκινά ένας κύκλος σημαντικών συνεργασιών που στηρίζονται στο έργο του σπουδαίου Άγγλου δραματουργού και στόχος είναι να ανακαλύψει το ευρύ κοινό τα μαγικά του «Σονέτα». 

 

Συμμετέχεις στην πρώτη παράσταση του αφιερώματος «Τα Σονέτα του Σαίξπηρ στη Νέα Σκηνή», «57//a passion play» των Γιώργο Κουμεντάκη και Θέμελη Γλυνάτση. Τι να περιμένουμε από αυτή την παράσταση;

Πρόκειται για μια παράσταση μουσικού θεάτρου. Αυτό σημαίνει ότι ο λόγος και η μουσική αποτελούν ένα ενιαίο, ένα αναπόσπαστο κομμάτι, ότι συνδιαλέγονται και επικοινωνούν. Κατά τη γνώμη μου δύο από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της παράστασης είναι ο τρόπος αξιοποίησης της ομάδας και η λεκτική παρτιτούρα. Ο Θέμελης Γλυνάτσης μας προετοίμασε έτσι ώστε η εξέλιξη της δράσης να εξαρτάται μόνο από το αν λαμβάνουμε κάθε φορά υπόψη τον άλλο ηθοποιό ή τραγουδιστή και κατ’ επέκταση ολόκληρη την ομάδα. Ο ένας παίρνει στοιχεία από τον άλλον. 

Ο ένας εξαρτάται από τον άλλον και αυτό είναι απίστευτα δημιουργικό και συνάμα ανακουφιστικό. Και φυσικά βίαιο. Κατά κάποιο τρόπο μοιάζει σαν να «προσομοιώνει» την ερωτική σχέση. Η λεκτική παρτιτούρα την οποία έγραψε ο Γιώργος Κουμεντάκης είναι ο ακρογωνιαίος μας λίθος, καθώς εμπεριέχει όλη τη μουσική της παράστασης. Ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση μουσική δεν είναι μόνο οι νότες, αλλά και οι εκπνοές, ο ήχος που παράγουν τα ποτήρια, τα κρόταλα, οι πέτρες. Είναι ένα αναρχικό και ταυτόχρονα απόλυτα οργανωμένο σύμπαν σε μια παρτιτούρα γραμμένη με λόγια.

FB_IMG_1477274797506.jpg

Τα έργα του Σαίξπηρ είναι πασίγνωστα. Όμως με τα σονέτα του έχει έρθει σε επαφή μικρότερη μερίδα του κοινού. Αυτό είναι ένα αβαντάζ για την εν λόγω παράσταση; 

Ο Σαίξπηρ από μόνος του είναι αβαντάζ. Το γεγονός ότι τα σονέτα δεν έχουν εξερευνηθεί τόσο όσο τα θεατρικά του έργα είναι κάτι που σίγουρα διεγείρει τη φαντασία και εξάπτει το ενδιαφέρον.

Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές ο Σαίξπηρ σχεδίαζε να εκδώσει δύο διαφορετικού περιεχομένου σειρές το 1609: μία για την επιθυμία του για μια παντρεμένη γυναίκα και μία για την πολύπλοκη αγάπη για ένα νεαρό άντρα. Είναι τελικά ο έρωτας μια ιδέα; 

Είναι κάτι παραπάνω από ιδέα. Είναι το απόλυτο υπερβατικό ιδανικό, το ναρκωτικό της σκέψης από την εποχή του Πλάτωνα. Είναι η κινητήρια δύναμη που μπορεί να σε ανυψώσει και να σε καταστρέψει. Αν κοιτάξουμε γύρω μας και παρατηρήσουμε από τη φύση μέχρι τις ανθρώπινες σχέσεις, θα διαπιστώσουμε ότι ο κόσμος συνίσταται στην αρμονική και δυσαρμονική συνύπαρξη των στοιχείων. Αυτό είναι κάτι που γνώριζε πολύ καλά ο Σαίξπηρ, καθώς και όλοι οι εκπρόσωποι της Ελισαβετιανής Εποχής. Ο ποιητής είναι ξεκάθαρος: αναγνωρίζει τον έρωτα απογυμνωμένο από επίθετα, κοινωνικές απαγορεύσεις και φυλετικά στερεότυπα. Και αυτή είναι από τις πιο ευγενείς και ελεύθερες απόψεις στην ιστορία της δυτικής λογοτεχνίας.

 Το «57ο Σονέτο» του Σαίξπηρ ανήκει με βάση τους ειδικούς σε μια ομάδα ποιημάτων που αφορούν ένα μυστηριώδη νεαρό άντρα με τον οποίο ο σπουδαίος Άγγλος δραματουργός εικάζεται ότι είχε κάποιο είδος ερωτικής σχέσης. Εντούτοις το συγκεκριμένο σονέτο ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα, καθώς αποτυπώνει μια σχεδόν σαδομαζοχιστική σχέση, στο πλαίσιο της οποίας ο ομιλών υποτάσσεται πλήρως στις επιθυμίες του απόντος εραστή. Έτσι προκύπτει μια ακραία αίσθηση απώλειας, αναμονής και βίαιης παθητικότητας. Έχεις αισθανθεί να υποτάσσεσαι σε έναν άνθρωπο ή σε μια ιδέα σχεδόν παθητικά;

Σαφώς. Μα αυτή είναι η μαγεία του έρωτα. Σε μαθαίνει τι να μην «είσαι». Σε μαθαίνει να παραμερίζεις το «εγώ» και να βάζεις μπροστά όχι το «εμείς» αλλά το «εσύ». Έχει μια ιερότητα, σχεδόν χριστιανική. Χρίζεις το σώμα και την υπόσταση του άλλου δική σου παντιέρα και παρελαύνεις χωρίς να ακούς κανέναν. Και αν αποτύχεις; Απέτυχες. Και αν καταστραφείς; Καταστράφηκες. Έχει μια ιπποτική διάσταση όλο αυτό που με συγκινεί. Η αλήθεια είναι ότι κάτι παρόμοιο έχω να νιώσω από την εποχή της πολιτικοποίησής μου στο λύκειο. Ίσως γιατί τα πράγματα έχουν «λειανθεί» ιδεολογικά. Ίσως πάλι επειδή ενηλικιώθηκα.

FB_IMG_1477274862331.jpg

Παράλληλα είσαι βοηθός σκηνοθέτη στην παράσταση «Camille Claudel: Mudness» του Γιάννη Λασπιά, ενώ στο παρελθόν είχες τον ίδιο ρόλο και σε άλλες σημαντικές παραστάσεις. Πώς λειτουργεί αυτό στην πορεία ενός νέου ηθοποιού;

Πέρα από τις γνώσεις που σου παρέχει σε σχέση με την ακουστική, το φωτισμό, τη σταδιακή καλλιέργεια της θεατρικής σκηνοθετικής ματιάς, σε κάνει να σκέφτεσαι το χώρο όταν εσύ παίζεις, πώς τοποθετείσαι στη σκηνή. Το θέατρο είναι ένα περίεργο αμάλγαμα. Όσο του δίνεις τόσο σου δίνει, άρα όσο περισσότερα μαθαίνεις γι’ αυτό τόσο ισχυρότερα εφόδια έχεις.

 Θα σε ενδιέφερε και κάποια προσωπική σκηνοθεσία;

Ναι, το έχω σκεφτεί για το μέλλον.

Πες μας κάποιους στίχους από το «Σονέτο» που ξεχωρίζεις.

Σαν σκλάβος όλος θλίψη σκέφτομαι το τίποτα.

Σκέφτομαι μόνο πού βρίσκεσαι, πόσο χαρούμενους τους κάνεις όλους.

Ο δικός μου ο έρωτας είναι ανόητος.

Ό,τι και αν κάνεις

ό,τι και αν λαχταράς

σ’ εξιλεώνει.

 

received_10157625004125111 (1).jpeg

 

Αξίζει να σημειωθεί πως το “57//a passion play”, που θα παρουσιαστεί στις 24, 25, 31 Οκτωβρίου και 1, 7 και 8 Νοεμβρίου, αποτελεί την πρώτη καλλιτεχνική σύμπραξη του Γιώργου Κουμεντάκη με τον Θέμελη Γλυνάτση. 

Το 57ο σονέτο του Γουίλιαμ Σαίξπηρ είναι μέρος των ποιημάτων του που κατά τους ειδικούς απευθύνεται σε έναν μυστηριώδη, νεαρό άνδρα με τον οποίον ο Σαίξπηρ εικάζεται να είχε κάποιο είδος ερωτικής σχέσης. Όμως, το συγκεκριμένο σονέτο φαίνεται να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα λόγω της ιδιαίτερης αναπαράστασης μιας σχεδόν σαδομαζοχιστικής σχέσης, όπου ο ομιλών υποτάσσεται πλήρως στις επιθυμίες του απόντος εραστή, δημιουργώντας μια ακραία αίσθηση απώλειας, αναμονής και βίαιης παθητικότητας. 

Με βάση τον εξαιρετικά σύγχρονο χαρακτήρα αυτού του σονέτου, ο συνθέτης Γιώργος Κουμεντάκης και ο σκηνοθέτης Θέμελης Γλυνάτσης ενώνουν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στην θεατρική παράσταση και το μουσικό έργο, με συμμάχους τέσσερις λυρικούς τραγουδιστές και τρεις ηθοποιούς. Η παράσταση χρησιμοποιεί το σονέτο τόσο σαν ποίηση όσο και σαν έναυσμα παραγωγής ήχου, και σε συνδυασμό με ένα πλούσιο ηχοτοπίο και ένα ιδιαίτερο σκηνικό περιβάλλον, επικοινωνεί το ποίημα σαν μουσική και τον ήχο σαν ποίηση.

 

Συντελεστές:

Σύλληψη: Γιώργος Κουμεντάκης και Θέμελης Γλυνάτσης

Μουσική σύνθεση: Γιώργος Κουμεντάκης

Απόδοση κειμένου και σκηνοθεσία: Θέμελης Γλυνάτσης

Σκηνικά και κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη 

Ηχητικός σχεδιασμός Tim Ward

Μουσική διδασκαλία: Μιχάλης Παπαπέτρου

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Αrtwork: Γιώργος Ζαρταλούδης

Παίζουν (αλφαβητικά): Νικήτας Γκρίτζαλης, Πάνος Κούγιας, Γιώργος Κουσάκης, Νέστωρ Κοψιδάς, Βασίλης Λιάκος, Σταμάτης Πακάκης, Σωτήρης Τριάντης, Γιάννης Φίλιας

Info:

Τοποθεσία: Θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής,  Κεφαλληνίας & Κυκλάδων 11, Κυψέλη

Ημερομηνία: 24, 25, 31 Οκτωβρίου και 1, 7 και 8 Νοεμβρίου 2016, ώρα έναρξης: 21.00. Διάρκεια: 40’

Πληροφορίες: Τηλ.: 210 8217877

250x300 knives

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία