Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

«Όνειρα γλυκά» μας τραγουδά η Σαλίνα Γαβαλά μαζί με την Ελπίδα στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου ζωντανεύοντας ένα δικό της όνειρο. Συνάντησα τη γνωστή τραγουδίστρια, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση στο αγαπημένο της στέκι στο Γκάζι, και σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης μου εξομολογήθηκε τους λόγους που την οδήγησαν να μεταπηδήσει από το τραγούδι στην υποκριτική και μάλιστα παρουσιάζοντας ένα δικό της έργο στη σκηνή, με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ιδιαίτερα ευδιάθετη και λόγω της επιτυχίας της παράστασης, άμεση και αφοπλιστικά ειλικρινής, η Σαλίνα μου εξήγησε μεταξύ άλλων γιατί τα τριάντα είναι μια κομβική ηλικία για τις γυναίκες, και γιατί μεγαλώνοντας τα όνειρα μας μικραίνουν…

 

«Όνειρα γλυκά» λοιπόν, πες μας δυο λόγια για την παράσταση.

Είναι πραγματικά το πιο γλυκό μου όνειρο. Αυτή η παράσταση είναι κάτι που ήθελα εδώ και χρόνια, γιατί συνδυάζω και τραγούδια που αγαπάω αλλά και δικά μου τραγούδια μαζί με ένα θεατρικό κείμενο που δεν είναι απλά συνδετικό και νομίζω ότι αυτή είναι και η πρωτοτυπία της δουλειάς αυτής. Είναι ένα θεατρικό κείμενο που έχει αρχή, μέση και τέλος που σε πάει κάπου, που σου δίνει πράγματα και καταλήγει λυτρωτικά στο τέλος. Τα τραγούδια είναι και αυτά μέρος της εξέλιξης, χρησιμοποιούνται άλλοτε ως διάλογοι και άλλες φορές ως μονόλογοι. Η ιστορία μιλάει για μια γυναίκα γύρω στα τριάντα που περνάει μια κρίση στη ζωή της, με τα επαγγελματικά, με τα προσωπικά αλλά και με άλλους τομείς και που ταυτόχρονα μετακομίζει και νιώθει αυτό το συναίσθημα που νιώθουμε όλοι όταν αλλάζουμε. Σε αυτή λοιπόν την κρίσιμη φάση έρχεται ο φανταστικός μελλοντικός της εαυτός σαν όνειρο για να την βοηθήσει να αγαπήσει ξανά τον εαυτό της, τα όνειρα της, να συμφιλιωθεί με τα λάθη της και να ξεκινήσει τη ζωή της από την αρχή.


Πως γεννήθηκε αυτή η ιδέα;

Ξεκίνησα να γράφω κάτι που δεν ήξερα που θα με πάει και τότε ήταν που είδα την ταινία «La La land», που νομίζω ενέπνευσε όλους τους καλλιτέχνες και μας βοήθησε να γίνουμε δημιουργικοί. Κάπως έτσι και εμένα με έβαλε στη διαδικασία να γράψω. Γενικά έχω μια αγάπη στη γραφή, έχω εκδώσει μια ποιητική συλλογή, έχω γράψει στίχους, ποιήματα και από τότε που με θυμάμαι ήταν πάντα στο μυαλό μου να κάνω και κάτι τέτοιο.


Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στο έργο;

Σίγουρα από μένα ξεκίνησε όλο αυτό, ήθελα να βρω τον εαυτό μου και να κάνω την δικιά μου ψυχανάλυση και την δικιά μου άσκηση θετικής σκέψης. Έχω διαβάσει πολλά βιβλία θετικής σκέψης και έχω προσπαθήσει να δουλέψω με τον εαυτό μου και με το να βλέπω τα πράγματα πιο θετικά και αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο. Είναι το ίδιο με το να γυμνάζεσαι, χρειάζεται την ίδια δύναμη, την ίδια όρεξη για να γυμνάζεις το μυαλό σου στο θετικό, γιατί οι εποχές μας σπρώχνουν στο αρνητικό, δεν είναι εύκολο να τα βλέπεις όλα θετικά σε έναν κόσμο που όλα είναι δύσκολα.. Παρόλ' αυτά οι ασκήσεις θετικής σκέψης και το κείμενο μου σε βοηθάει να προσανατολιστείς στις μικρές στιγμές και να καταλάβεις ότι αυτές είναι η πραγματική ευτυχία. Αν νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, τότε θα έρθουν καλύτερα πράγματα και πιο σημαντικά. Ήταν κάτι για τον εαυτό μου που θέλω να βοηθήσει όλους όσους παρακολουθούν την παράσταση.


Η παράσταση ξεκινάει με τη φράση «Μέχρι τα 30 θα τα είχα καταφέρει», Πιστεύεις πως τα τριάντα είναι μια κομβική ηλικία για τη ζωή ενός ανθρώπου;

Νομίζω πως για τη γυναίκα είναι, γιατί αρχίζεις λίγο να νιώθεις ότι έχεις ένα deadline για να προλάβεις να πετύχεις επαγγελματικά και να κάνεις οικογένεια, ενώ οι άντρες δεν το έχουν τόσο πολύ αυτό το πρόβλημα. Μεγαλώνουν και γίνονται γοητευτικοί, εμείς μεγαλώνουμε και ο χρόνος μετράει αντίστροφα και εναντίον μας, οπότε νιώθω και εγώ πώς βρίσκομαι σε αυτή τη φάση. Είμαι 30 ξανά και για πάντα και ήθελα να το μοιραστώ αυτό. Άνθρωποι που έχουν δει την παράσταση μου λένε πως συνειδητοποιούν ότι τελικά είμαστε ίδιοι όλοι, όλοι τους ίδιους φόβους έχουμε, τα ίδια όνειρα, τις ίδιες απογοητεύσεις έχουμε ζήσει και έχουμε την ίδια να ανάγκη να αγαπηθούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

 salina gavala

«Ο έρωτας είναι μια διαδρομή από το γοητεύομαι στο απογοητεύομαι» συμπεραίνεις στο κείμενο σου. Γιατί πιστεύεις ότι ισχύει αυτό;

Το πιστεύω γιατί δυστυχώς έτσι ξεκινάνε όλα, στην αρχή έχουμε μια τάση να τα μυθοποιούμε όλα, να θεωρούμε πως όλα είναι υπέροχα και στην πορεία όλο αυτό το βγάζουμε από το βάθρο, το ρίχνουμε κάτω και από κει που αγαπούσαμε τα πάντα, και γοητευόμασταν από τα πάντα, μας ενοχλούν τα πάντα. Αρχίζει η φθορά και το τέλος και δυστυχώς έτσι έχουν γίνει πια οι σχέσεις. Προσεγγίζουμε πολύ εύκολα αυτή τη διαδρομή πια, ενώ παλιά ίσως να προσπαθούσαν περισσότερο οι άνθρωποι να κρατήσουν τη γοητεία στη σχέση.Πλέον, όπως και με τα υπόλοιπα αντικείμενα που όταν χαλάνε τα πετάμε και παίρνουμε άλλα έτσι και στις σχέσεις μας όταν απογοητευόμαστε ψάχνουμε το επόμενο που θα μας γοητεύσει.


Αυτό ισχύει για όλες τις ηλικίες;

Νομίζω ότι γοητευόμαστε πιο εύκολα και πιο γρήγορα όταν είμαστε νέοι αλλά η απογοήτευση έρχεται με τους ίδιους ρυθμούς σε όποια ηλικία και αν είσαι. Πρέπει όμως να προσπαθήσουμε να το κερδίσουμε αυτό, να μην απογοητευόμαστε, να μην έχουμε τόσο μεγάλες προσδοκίες, να μην είμαστε τόσο αυστηροί ούτε με τους άλλους ούτε με τον εαυτό μας. Να συγχωρούμε τα λάθη, ώστε να μην φθάνουμε στην απογοήτευση τόσο εύκολα.


Το έργο χαρακτηρίζει την υπομονή ως αξία. Πόσο ωφελεί η υπομονή στον έρωτα; Γιατί όσο μεγαλώνουμε η υπομονή εξαντλείται;

Αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνεις με τον καιρό, όταν έχεις κάνει υπομονή. Όταν είσαι νέος δεν το καταλαβαίνεις γιατί το μόνο που έχεις είναι ανυπομονησία για όλα. Εγώ ήμουν πάντα ανυπόμονη, γιατί γενικά έχω μάθει να είμαι πολύ γρήγορη σε ταχύτητες και τα πράγματα πάντα μου ερχόντουσαν με καθυστέρηση οπότε ταλαιπωρήθηκα για να φτάσω στην υπομονή. Νομίζω όμως ότι και στον έρωτα χρειάζεται η υπομονή, στην αρχή για να σιγουρευτείς ότι αυτός ο άνθρωπος που σε γοήτευσε σε γοήτευσε για τους σωστούς λόγους και πιο μετά για να κάνεις υπομονή στα λάθη του και να προσπαθείς να τα διορθώσεις και όχι να τα γκρεμίσεις. Όσο για τον λόγο που όσο μεγαλώνουμε εξαντλείται η υπομονή μας, σε μένα έχει γίνει το αντίθετο, όσο μεγαλώνω τόσο βρίσκω την υπομονή που δεν είχα μικρότερη. Πιστεύω ότι όσο μεγαλώνεις εξαντλείται η διάθεση που έχεις στο να αφιερώνεις χρόνο σε πράγματα που δεν έχουν ουσία και σε ανθρώπους που δεν θα σε πάνε κάπου. Επιλέγεις που χρειάζεται να επενδύσεις χρόνο και όταν δεν χρειάζεται το αφήνεις για να μην κουβαλάς αρνητικά πράγματα και σχέσεις.


Πιστεύεις ότι όσο μεγαλώνουμε τα όνειρα μας μικραίνουν;

Φοβάμαι πως ναι γιατί συμβιβαζόμαστε. Κάποια όνειρα μας απογοητεύουν γιατί αλλιώς τα φανταζόμασταν και αλλιώς τα φέρνει η ζωή. Μαθαίνουμε να περιοριζόμαστε σε ένα πλαίσιο πολύ συγκεκριμένο και σταματάμε να ονειρευόμαστε, γινόμαστε λίγο ρομπότ. Και τελικά καταλήγουμε να είμαστε τι; Αυτό που κάνουμε, αυτό που σκεφτόμαστε ή απλά ένα τίποτα;


Ποια πιστεύεις ότι είναι η σχέση έρωτα και χρόνου; Μήπως τελικά ο έρωτας δεν γιατρεύεται με το χρόνο αλλά με την ωριμότητα που αποκτάει ο άνθρωπος;

Με το χρόνο κάποια πράγματα βρίσκουν τη σωστή τους διάσταση. Όσο περνάει ο χρόνος, θα γυρίσεις πίσω και θα πεις ''Κοίτα να δεις, ήμουν εγώ τόσο ερωτευμένη με αυτόν τον άνθρωπο. γιατί;''. Τα βλέπεις πιο αποστασιοποιημένα, με καθαρό βλέμμα χωρίς αυτό το πάθος που σε τυφλώνει και τότε καταλαβαίνεις. Και η ωριμότητα έχει σίγουρο κάποιο ρόλο αλλά νομίζω ότι ο χρόνος από μόνος του φέρνει την χρονική απόσταση που χρειάζεται από τα πράγματα για να τα δεις με άλλο μάτι. Είναι αλληλένδετα.

gavala salina


Υπάρχει κατάλληλη ηλικία για μια γυναίκα για να κάνει την εσωτερική της αναζήτηση;

Νομίζω όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο, αλλά αν δεν το έχεις καταφέρει πριν, νομίζω ότι στα 30 είναι αναγκαίο .Και η αλήθεια είναι ότι έχω την αίσθηση ότι οι πιο πολλοί φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι μας, να μιλήσουμε με εμάς, μας φαίνεται λίγο σχιζοφρενικό να μιλάμε με τον εαυτό μας. Είναι όντως περίεργο αλλά είναι τόσο αναγκαίο. Εγώ ήμουν τόσο αυστηρή με τον εαυτό μου, δεν του έδωσα το «μπράβο» που θα έπρεπε τις κατάλληλες στιγμές για να μπορέσω να κάνω περισσότερα. Έχουμε όλοι την τάση να μεγεθύνουμε τα κατορθώματα των γύρω μας και να μειώνουμε τα δικά μας. Και σε αυτό βοηθάει πολύ η εποχή του instagram και του facebook που βλέπουμε φωτογραφίες των άλλων και δεν συνειδητοποιούμε ότι είναι απλά φιλτραρισμένες και σκόπιμα ωραίες. Δεν γίνεται να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι όλη τη μέρα.


Πως είναι η συνεργασία σου με την Ελπίδα;

Η Ελπίδα ήταν μια ιδέα του Αντώνη Λουδάρου που αποδείχθηκε πολύ καλή. Για τις φωνητικές τις ικανότητες δεν χρειάζεται να μιλήσουμε, η φωνή της είναι αναλλοίωτη αλλά και σαν ηθοποιός πραγματικά είναι έκπληξη γιατί έχει μια υπέροχη αμεσότητα και βγάζει μια ζεστασιά πάνω στη σκηνή . Έχει μια ωραία ενέργεια και την αγαπάει ο κόσμος. Είχε κάνει μια αποχή χρόνων και είναι τιμή μου το γεγονός οτι δέχτηκε να επιστρέψει μέσα από το έργο μου. Η χημεία μεταξύ μας βγαίνει πολύ έντονα πάνω στη σκηνή και γενικά μέσα από αυτό έργο αγαπηθήκαμε και είδαμε πόσα κοινά έχουμε. Ξεκινήσαμε όπως ξεκινάς με τον εαυτό σου που απλά το δουλεύεις στην αρχή και μετά φτάνεις να τον αγαπήσεις.


Στην παράσταση βλέπουμε μια σύμπραξη θεάτρου και τραγουδιού. Αν σε έβαζα να επιλέξεις ανάμεσα στα δύο, τι θα επέλεγες;
Γι’ αυτό έκανα αυτό το έργο για να μην πρέπει να επιλέξω γιατί ουσιαστικά θέλω να συνδυάζω και τα δύο, γιατί από πάντα αγαπούσα εξίσου τη μουσική και την υποκριτική. Ο σκηνοθέτης μας ο Αντώνης Λουδάρος το ονόμασε μιούζικαλ δωματίου και αν και δεν υπάρχει αυτός ο όρος νομίζω ταιριάζει απόλυτα. Έτσι λοιπόν θα ήθελα να πορευτώ από δω και πέρα, με μιούζικαλ δωματίου, δηλαδή με μουσικοθεατρικές παραστάσεις που να βγάζουν αυτό το έντονο συναίσθημα.


Σαν παιδί σου έλειψε η πατρική φιγούρα;

Οι δικοί μου χώρισαν όντως νωρίς και με τον μπαμπά μου δεν είναι ότι χαθήκαμε, απλά δεν είχα ποτέ την εμπειρία του πατέρα στην οικογένεια γιατί δεν έχω μνήμες. Είχα όμως έναν παππού που ήταν περισσότερο από πατέρας, οπότε δεν μου έλειψε αυτό το πρότυπο και αυτή η παρουσία, έστω και αν αυτόν τον ρόλο τον έπαιξε άλλο πρόσωπο. Ένιωθα ότι μεγάλωσα σε μια κανονική οικογένεια και δεν μου έλειψε αυτό παρόλο που κουβαλάω κάποια θέματα σε σχέση με τον πατέρα μου, τα οποία νιώθω ότι τα έχω βρει μέσα μου και ας μην τα έχουμε λύσει επί της ουσίας μαζί. Κάποια πράγματα δεν είναι απαραίτητο να λυθούν, μπορεί αν τα βρεις μέσα σου και βάλεις εσύ τον επίλογο, να λυθούν έτσι. Έχουμε μια σχέση με τον πατέρα μου, όχι αυτή που θα έπρεπε να έχουμε αλλά υπάρχουν πολύ χειρότερα.


Τα δικά σου «όνειρα γλυκά» ποια είναι από δω και πέρα;

Τα δικά μου όνειρα είναι αυτή η παράσταση να έχει μέλλον, να συνεχίσει και του χρόνου αλλά και να ταξιδέψουν τα όνειρα μας και στην Κύπρο και στη Θεσσαλονίκη. Γενικά θα ήθελα να το μάθει όσο πιο πολύς κόσμος γίνεται γιατί όσοι έρχονται και το βλέπουν το έχουν αγαπήσει και τα σχόλια και οι αντιδράσεις τους είναι τόσο συγκινητικά. Χαίρομαι που τους έχουμε αγγίξει οπότε εύχομαι να το δουν όσο πιο πολλοί άνθρωποι γίνεται.

 

Η Σαλίνα Γαβαλά έγραψε και πρωταγωνιστεί μαζί με την Ελπίδα στην παράσταση «Όνειρα Γλυκά» στο Σύγχρονο Θέατρο.

Έχει παίξει ίσως την καλύτερη Κλυταιμνήστρα που έχω δει τα τελευταία χρόνια στο θέατρο στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» που σκηνοθέτησε η Μαρία Πρωτόπαππα για το Φεστιβάλ Αθηνών το 2013. Σε κάθε παράταση καταφέρνει να ξεχωρίζει.

Φέτος στην πρώτη της συνεργασία με την ομάδα ΝΑΜΑ και την Ελένη Σκότη πετυχαίνει για μια ακόμα φορά μια εκπληκτική ερμηνεία ως Ματριόνα, μια αδίστακτη χωριάτισσα που σπρώχνει το γιο της μεταξύ άλλων μέχρι το έγκλημα για το χρήμα.

Μετά το τέλος της δίωρης και ιδιαίτερα εξαντλητικής παράστασης μοιάζει τόσο ενθουσιασμένη και χαρούμενη καθ’ όλη τη διάρκεια της κουβέντας που ξεχνάς ότι η Αγορίτσα Οικονόμου ήταν η γυναίκα η οποία κινούσε τα νήματα στη «Δύναμη του σκότους» του Λεβ Νικολάγεβιτς Τολστόι. Η αδυσώπητη Ματριόνα έχει μεταμορφωθεί σε φωτεινό άγγελο και μου μιλά για τον «ελεήμονα θεό του θεάτρου»

 

agorisaoikonoumou.jpg

Μετά την ενασχόλησή σου με το συγκεκριμένο έργο ποια νομίζεις πως είναι τα συμπεράσματα του Τολστόι για την ανθρώπινη φύση;

Καταρχήν το έργο το έγραψε γύρω στο 1886, προς το τέλος της ζωής του. Ήταν απογοητευμένος και πηγή έμπνευσης για το εν λόγω κείμενο ήταν ένα πραγματικό γεγονός. Το 1880 κάποιος στο γάμο της πρόγονής του αποκάλυψε μπροστά σε όλους ότι μαζί της έκανε παιδί, το σκότωσε και είχε σκοτώσει και ένα άλλο παιδί του. Αυτό τον τάραξε, γιατί μέχρι τότε στη Ρωσία επικρατούσε η άποψη ότι κακοί και διεφθαρμένοι ήταν οι αριστοκράτες, οι βασιλιάδες, ενώ οι μουζίκοι, οι αμόρφωτοι, οι οποίοι δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ και πίστευαν στον Θεό, ήταν καλοί και αγνοί. Έπειτα από το συγκεκριμένο συμβάν ο Τολστόι κλονίστηκε, αν και δεν ζούσε στον κόσμο του. Έγραψε λοιπόν ένα έργο η υπόθεση του οποίου διαδραματίζεται σε μια ρωσική επαρχία, σε ένα χωριό στη μέση του πουθενά, που το μαστίζει η φτώχεια και στο οποίο γίνονται απίστευτα εγκλήματα που όλοι γνωρίζουν αλλά κανένας δεν αναφέρεται σε αυτά. Θεωρώ πως ο Τολστόι ήταν βαθύτατα απογοητευμένος, όμως, επειδή έτρεφε τεράστια αγάπη και θαυμασμό για το ανθρώπινο είδος που είναι ελαττωματικό, υποστήριζε ότι όλοι είναι εν δυνάμει ικανοί για τα πάντα, από τους πολύ πλούσιους μέχρι τους πιο φτωχούς, από τους πολύ θρησκευόμενους μέχρι τους άθεους.

Γι’ αυτό κατά κάποιο τρόπο δικαιολογεί τους ήρωες;

Νομίζω πως ναι. Άλλωστε και οι ηθοποιοί και οι σκηνοθέτες, όταν είναι αντιμέτωποι με αρνητικούς ρόλους, είναι υποχρεωμένοι να βρουν ελαφρυντικά. Και στο συγκεκριμένο έργο, το οποίο κατά την άποψή μου είναι ένα αριστούργημα, ο Τολστόι τους δικαιολογεί όλους, ακόμα και εμένα. Αναφέρεται συνέχεια ότι στην περίπτωσή της δεν γίνεται αλλιώς, ότι επιβάλλεται να σκοτωθεί το νεογέννητο.

Υπάρχει πάντως μια τάση η μάνα να δικαιολογείται, με το πρόσχημα ότι τα κάνει όλα για το παιδί της. Αυτό το ελαφρυντικό τής δίνεις και εσύ;

Ναι, αλλά η Ματριόνα φτάνει στο έγκλημα. Και αυτό δεν έχει σχέση μόνο με το μωρό. Το πρώτο της έγκλημα αφορά τα χρήματα. Θεωρώ πως όλα τα κάνει για την επιβίωσή της. Μπορεί να μη συμφωνούμε, μπορεί να μη μας αρέσει, αλλά συμβαίνει και αυτό.

Πώς δικαιολογείς μέσα σου τη Ματριόνα;

Είναι παντρεμένη με έναν άνθρωπο που δεν αγάπησε ποτέ, είναι βαθύτατα ερωτευμένη με το γιο της, ζει μέσα στην ανέχεια και προσπαθεί με οποιονδήποτε τρόπο να βελτιώσει τη ζωή της.

Το έργο δεν το έχουμε ξαναδεί στην Αθήνα. Έχει ανέβει μόνο μία φορά στη Θεσσαλονίκη. Εσύ γνώριζες το κείμενο;

Όχι.

Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν το διάβασες;

Τρελάθηκα. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως ο Τολστόι έγραψε αυτό το έργο το 1886 με τόσο χιούμορ. Όταν το διάβαζα, γελούσα πάρα πολύ. Είναι η γραφή του τέτοια. Πιστεύω πως πολλοί σημαντικοί συγγραφείς έχουν πάρα πολύ χιούμορ, γιατί είναι διάνοιες, τόσο απλά. Τώρα, αν εμείς το αντιληφθούμε, θελήσουμε να το ενστερνιστούμε και να το προβάλουμε και στο κοινό, είναι θέμα απόφασης. Θεωρώ πως όλα τα σπουδαία έργα έχουν χιούμορ. Η «Ορέστεια», για παράδειγμα, έχει πάρα πολύ χιούμορ. Ο Ευριπίδης έχει πάρα πολύ χιούμορ. Όλοι οι τραγικοί, οι μεγάλοι συγγραφείς. Και ο Τολστόι είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας. Γι’ αυτό έπαθα πλάκα, επειδή δεν το περίμενα. Είναι ιδιαίτερα σκληρός, βάζει το μαχαίρι στο κόκαλο, αλλά έχει και πάρα πολύ χιούμορ.

Η συνεργασία σου με την Ελένη Σκότη και την ομάδα ΝΑΜΑ πώς ήταν;

Αριστούργημα. Είναι πολύ ανοιχτά μυαλά, διαβάζουν, μελετούν, ψάχνουν, κάνουν έρευνα. Δεν είναι τυχαίοι άνθρωποι. Γι’ αυτό εξάλλου είναι στο χώρο τόσα χρόνια και πάει καλά το θέατρό τους. Δεν είναι τυχαία η επιτυχία που σημείωσε, για παράδειγμα, το «Αγαπητή Ελένα». Είχα έναν ενδοιασμό γιατί καμιά φορά, όταν ακούς Τολστόι, σκέφτεσαι ότι το κείμενο θα είναι πολύ σοβαρό. Όμως, όταν το διάβασα, εξεπλάγην με το χιούμορ του και είχα μια φοβία μήπως το προτείνω και δεν υπάρχει ανταπόκριση. Ωστόσο η πορεία ήταν κοινή. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό, διότι με την πάροδο των προβών διαπιστώσαμε ότι συμβαδίζουμε.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας;

Γι’ αυτό ευθύνονται η Πέγκυ Τρικαλιώτη και ο Γιώργος Παπαγεωργίου. Είπαν στην Ελένη (Σκότη) ότι ήξεραν μια ηθοποιό που πίστευαν πως θα έκανε για το ρόλο και άξιζε να με δει.

Σε ποια συνθήκη νιώθεις πιο δημιουργική, στις πρόβες ή στην παράσταση;

Και στις πρόβες και στην παράσταση. Στις πρόβες έχεις το πλεονέκτημα ότι, αν ο μη γένοιτο συμβεί κάτι, σταματάς και ξαναρχίζεις. Στην παράσταση δεν έχεις αυτή την πολυτέλεια. Πρέπει να μπαλώσεις το οτιδήποτε άρον άρον. Ο θεός του θεάτρου όμως είναι μεγάλος και ελεήμων, είναι δίπλα μας.

Έχεις αναφέρει ότι δεν θέλεις να έρχονται οι δικοί σου στις πρεμιέρες. Γιατί;

Ναι, αυτό ίσχυε πιο παλιά. Δεν το έχω ξεπεράσει εκατό τοις εκατό, αλλά το δουλεύω. Είναι λίγο δύσκολο. Στην πρεμιέρα έχεις μεγάλη αγωνία, να πάνε όλα καλά, να πεις σωστά τα λόγια. Μια μητέρα, για παράδειγμα, πώς να την πείσεις; Αφού βλέπει το παιδί της. Υπάρχει και ένα δεύτερο, τρίτο επίπεδο. Μια αγωνία να είσαι καλή, να τα καταφέρεις, να στηρίξεις. Δεν είναι εύκολο. Αν έρθουν και οι δικοί μου, αυτό ενισχύεται.

Έχεις ασχοληθεί με πολλά και διαφορετικά είδη. Σε έχουμε δει από μιούζικαλ, παιδική παράσταση, μέχρι αρχαία τραγωδία. Εσύ πού αισθάνεσαι καλύτερα;

Μου αρέσουν όλα. Προσπαθώ και έχω κάνει πάρα πολλά είδη και με διαφορετικούς συνεργάτες. Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στο αρχαίο δράμα. Για κάποιον ανεξήγητο ρόλο νιώθω οικεία. Αγαπώ ιδιαίτερα το συγκεκριμένο είδος και έχω παίξει σε αρκετές παραστάσεις. Ξεκίνησα με τις «Τρωάδες», στις οποίες γνώρισα και την Πέγκυ. Εκεί με είδε και ο Δημήτρης Λιγνάδης και με πήρε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Ωστόσο αγαπώ και άλλα είδη. Το μιούζικαλ, για παράδειγμα, το αγαπώ πάρα πολύ και, όταν μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία πέρυσι, ξετρελάθηκα.

Αν και πολλά χρόνια στο θέατρο, στην τηλεόραση σε έχουμε δει μόνο στο «Κάτω Παρτάλι». Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Πολύ ωραία, διότι οι πιο πολλοί ήμασταν γνωστοί. Με τους περισσότερους είχαμε ξαναδουλέψει στο θέατρο, οπότε το θέμα της επικοινωνίας είχε λυθεί. Είχαμε κατά κάποιο τρόπο προϋπηρεσία.

Απογοητεύτηκες που έληξε έτσι άδοξα η σειρά;

Δεν μου άρεσε. Θέλω να πω, όταν γίνεται μια δουλειά με τόση αγάπη, τόσο ταλέντο και τέτοια αφοσίωση από όλους, σημειώνει τόση επιτυχία και καταλήγει έτσι, κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι θλιβερό. Αντιλαμβάνομαι την κατάσταση, αλλά είναι στενόχωρο.

 

cover_1745.jpg

 Ποιος προσωπικός ή επαγγελματικός σου μύθος έχει καταρριφθεί; Τι πίστευες και περίμενες από αυτή τη δουλειά και απογοητεύτηκες;

Πίστευα πως, αν είσαι πάρα πολύ καλός, θα σε πάρουν, για παράδειγμα, μέσα από κάποια ακρόαση. Με την πάροδο των χρόνων συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν ισχύει, γιατί πολύ απλά ίσως να μην είσαι αυτό που θέλει ο άλλος. Μπορεί να περάσεις από ακρόαση και να είσαι αριστούργημα, έτοιμος, πάρα πολύ καλός, αλλά όχι αυτό που αναζητά ο σκηνοθέτης. Για παράδειγμα, βλέπει ένας σκηνοθέτης σε μια ακρόαση μια κοπέλα ένα και ογδόντα, μελαχρινή, πάρα πολύ καλή, όμως για το συγκεκριμένο ρόλο αναζητά κάποια ξανθωπή, πιο αδύνατη και πιο κοντή. Γιατί έτσι την έχει φανταστεί. Μια ενδεχόμενη απόρριψη δεν έχει πάντα σχέση με την αμφισβήτηση της αξίας ή του ταλέντου του ηθοποιού. Αυτή λοιπόν ήταν μια αλήθεια που ανακάλυψα, καθώς ήμουν πεπεισμένη ότι, αν είσαι πολύ καλός, σε προτιμούν. Βεβαίως ενδέχεται να σε δει κάποιος, να ξετρελαθεί και να σε επιλέξει μεμιάς. Και αυτό συμβαίνει. Όλα αυτά τα κατάλαβα στη διάρκεια της δουλειάς. Κατά τα άλλα δεν έχει καταρριφθεί κάτι. Άλλωστε εγώ δεν ήμουν ποτέ αιθεροβάμων. Μπήκα και μεγάλη στη σχολή, όχι στα δεκαεπτά, στα δεκαοκτώ, όπως μπαίνουν πολλά παιδιά. Ήμουν απόλυτα συνειδητοποιημένη και ήξερα ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Ότι έπρεπε να προχωρήσω βήμα βήμα. Ότι απαιτείται πάρα πολλή δουλειά, πάρα πολλή δουλειά.

Ακούγεται κάποια στιγμή στην παράσταση ότι «του αθώου τα δάκρυα πέφτουν σαν μπόρα πάνω στον ένοχο». Αυτό τη συγκεκριμένη περίοδο τι συνειρμούς σού δημιουργεί;

Είμαι λίγο απαισιόδοξη. Αυτή λοιπόν η φράση μού φέρνει στο μυαλό όλον αυτό τον κόσμο, όλα αυτά τα παιδιά που έχουν έρθει σε μας και έχουν πάει και σε άλλες χώρες. Όλοι αυτοί διά της βίας εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, τη ζωή τους για να σωθούν. Αυτή η αγριότητα με συγκλονίζει. Με ταράζει το γεγονός ότι οι υψηλά ιστάμενοι δεν ενδιαφέρονται και φοβάμαι ότι καμία χώρα δεν θα νοιαστεί γι’ αυτούς. Μόνο οι απλοί άνθρωποι βοηθούν, δίνουν από το υστέρημά τους, φιλοξενούν, προσφέρουν ό,τι μπορούν. Δεν ξέρω αν το είχατε ακούσει, αλλά πριν από πολλά χρόνια στο πλαίσιο μιας έρευνας σε διάφορες χώρες έβαλαν κάποιον να λιποθυμήσει για να διαπιστώσουν αν ο κόσμος ευαισθητοποιείται μπροστά σε ένα τέτοιο συμβάν. Όπως προέκυψε, μόνο στην Ελλάδα έτρεξαν. Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά το έχω ακούσει. Είμαστε ένας πονεμένος λαός. Έχουμε περάσει πάρα πολλά και περνάμε και δυστυχώς θα περνάμε. Οπότε μόνο ο ένας με τον άλλο. Καμία συμπόνια από τους κρατούντες.

Η Αγορίτσα Οικονόμου πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η δύναμη του σκότους» του Λέοντα Τολστόι στο Σύγχρονο Θέατρο, σε σκηνοθεσία-καλλιτεχνική επιμέλεια Ελένης Σκότη-Γιώργου Χατζηνικολάου.

 

 

Μια παραγωγή της Ομάδας Νάμα του θεάτρου Επί Κολωνώ στο Σύγχρονο Θέατρο.

Η Ομάδα Νάμα καταπιάνεται με ένα αριστούργημα του Λέοντος Τολστόι, άγνωστο στο αθηναϊκό κοινό, Η δύναμη του σκότους, που θα ανέβει από 12 Φεβρουαρίου 2017 στο Σύγχρονο Θέατρο από ένα εξαιρετικό θίασο. 

Το 1880, ένας μουζίκος ομολόγησε δημόσια, στο γάμο της πρόγονής του, πως είχε κάνει παιδί μαζί της, το σκότωσε αμέσως μετά και ύστερα προσπάθησε να σκοτώσει και το δικό του εξάχρονο κοριτσάκι. Λίγα χρόνια μετά, με αφορμή αυτό το ανατριχιαστικό έγκλημα, γράφεται η δύναμη του σκότους. Ένα έργο που το αβυσσαλέο σκοτάδι του θυμίζει τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ και την Κόλαση του Δάντη.

Το αναμφισβήτητο και σχεδόν άγνωστο αυτό αριστούργημα είναι γραμμένο μέσα στη δίνη μια βαθύτατης εσωτερικής κρίσης και φωτίζει με σπαρακτικό τρόπο τις διαστάσεις της, γιατί εδώ ο Τολστόι έχει ως ήρωές του όχι πρόσωπα της «καλής κοινωνίας», που έτσι και αλλιώς την κατακρίνει και την αρνιέται, μα απλούς μουζίκους - «αγνούς», «καλούς» χωρικούς θα λέγαμε αφελώς - κοντά στους οποίους προσπαθεί να ζήσει γαλήνια και ειρηνικά. Κι όμως συμβαίνουν και εδώ πράγματα φρικαλέα.

Τα συμπεράσματα του Τολστόι για την ίδια την ανθρώπινη φύση, εν τέλει, είναι σκοτεινά, ζοφερά, δυσβάστακτα.

Δεν αποκλείεται όμως, ύστερα από την πτώση - όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή -, την τελική εξύψωση, τη μετάνοια, την πραγματική, ολοκληρωτική «εκ των ένδον» αλλαγή, όσο δύσκολη - σχεδόν αδύνατη - και εάν φαίνεται.

(Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, από το βιβλίο Η δύναμη του Σκότους, Εκδόσεις Ροές)

 

«Η δύναμη του σκότους»

του Λέοντος Τολστόι, από την Ομάδα Νάμα

στο Σύγχρονο Θέατρο

 από 12 Φεβρουαρίου έως 11 Απριλίου 2017

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία/Καλλιτεχνική επιμέλεια :Ελένη Σκότη, Γιώργος Χατζηνικολάου

Σκηνικά/Κοστούμια:Γιώργος Χατζηνικολάου 

Πρωτότυπη Μουσική: Βαλέρια Δημητριάδου,  Γιώργος Παπαγεωργίου

Επιμέλεια Φωτισμών:Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Video/Trailer:Σταύρος Συμεωνίδης, Κώστας Δαβελάς

Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Τριανταφυλλιά Δούνια

Διεύθυνση Παραγωγής: Γιώργος Χατζηνικολάου

Δημόσιες Σχέσεις/Βοηθός Παραγωγής: Μαρία Αναματερού

dunami-skotous2.jpg

Διανομή

Ματριόνα: Αγορίτσα Οικονόμου

Νικήτας:Γιώργος Παπαγεωργίου

Ανίσια:Πέγκυ Τρικαλιώτη

Μίτριτς:Χρήστος Σαπουντζής

Ακίμ: Θανάσης Χαλκιάς

Μαύρα:Αθηνά Αλεξοπούλου

Πιοτρ:Μιχαήλ Γιαννικάκης

Ακουλίνα:Αθανασία Κουρκάκη

Ανιούτκα: Μαρία Προϊστάκη

Μαρίνα:Βαλέρια Δημητριάδου

Ο Βασιλιάς Ύπνος

 

«Μα, έλα ύπνε, καλώς να ‘ρθεις; Και στο σκαμνί να κάτσεις; Δεν έχει έρθει δηλαδή; Που είναι; Αν τον γυρεύεις δεν θα σου κάνει τη χάρη. Πρέπει να λες πως ήρθε. Για να κάτσει και στο σκαμνί, ως να γνέσεις και τα συναφή. Έλα ύπνε καλώς ήρθες. Κατάλαβες; Ήρθες. Ήρθε».

 

Το όνειρο για να γίνει πραγματικότητα πρέπει να το πιστέψεις. Είναι η πρώτη συμβουλή που λέει στην ορφανή Άννα η παραμάνα της. Πρέπει να πιστέψεις για να έρθει ο Ύπνος και σφιχταγκαλιασμένοι να βαδίσετε στο μέλλον. Και αυτή η συμβουλή, η προτροπή να πιστέψει, είναι η κινητήριος δύναμη μιας παράστασης που ξεκινά με αφορμή ένα παραδοσιακό παραμύθι και τελειώνει σε μια σκηνή γεμάτη γήινα άχυρα και μακρινά αστέρια…

 

Τον παραδοσιακό Βασιλιά Ύπνο τον συνέλεξε η λαογράφος Μαριάννα Καμπούρογλου περί τα 150 χρόνια πριν. Ο βασιλιάς Ύπνος του Γρηγόρη Χατζάκη κλέβει από αυτόν την ατμόσφαιρα, τους πρωταγωνιστές, την αντίθεση του χωριατόσπιτου με το παλάτι. Προσθέτει το όνειρο, μια παιχνιδομηχανή και βέβαια wifi και φτιάχνει μια ιστορία μπλεγμένη στον χώρο και το χρόνο, το όνειρο και την πραγματικότητα.

Όταν όμως η Άννα πιστεύει ότι όλα είναι δυνατόν να συμβούν τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους.

 

Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς γονείς, ο φόβος για το άγνωστο, η χρήση της τεχνολογίας, η πίστη στον εαυτό μας, ο σεβασμός στην διαφορετικότητα: Όλα χωρούν στην σκηνή του θεάτρου χωρίς να συνωστίζονται.

 

Μια παράδοξη, τρυφερή ιστορία δοσμένη με χιούμορ και μέτρο. Δουλεμένη αισθητική, διακριτική μουσική και ηχητική επένδυση. Έξυπνη χρήση της τεχνολογίας χωρίς υπερβολές, ωραία σκηνικά και κοστούμια.

 

 

ΒΕΡΕΝΙΚΗ

 

 

vasilias.jpg

 

Στο πρόγραμμα ο σκηνοθέτης σημειώνει ότι στόχος ήταν να στήσει μια παράσταση «με κέντρο τα παιδιά, χωρίς –όσο το δυνατόν- την παραμικρή έκπτωση, σε σχέση με την αντίστοιχη απόδοσή του, για ενήλικο κοινό». Τον στόχο τον πετυχαίνει. Η παράσταση χωρίς να γίνεται διδακτική, προβληματίζει και εγείρει συζητήσεις με έναν άμεσο, απλό, μα και γλυκό τρόπο.

 

Να πάτε να την δείτε μαζί με τα παιδιά σας. Θα περάσετε όλοι καλά. Απευθύνεται κυρίως σε παιδιά δημοτικού, αλλά και  γυμνασίου. Τελευταία παράσταση 9 Απριλίου.

 

 

14724407_768084223331788_729159192532069089_n.jpg

 

 

Η Υπόθεση

Μια κοπέλα σε ένα φτωχικό επαρχιακό σπίτι, δυσκολεύεται να κοιμηθεί και νανουρίζει τον εαυτό της. Στον ύπνο της συναντάει έναν νεαρό που μελετά τα αστέρια και φτιάχνει ιστορίες.

Στο παλάτι, ο πρίγκιπας, με το ιδιαίτερο όνομα «Ύπνος», βαριέται. Τα βράδια, που κάνει διάλειμμα από την αγαπημένη του παιχνιδομηχανή, ανεβαίνει τους γύρω λόφους να φτιάξει νέους αστρικούς σχηματισμούς.

Η βασίλισσα και μητέρα του Ύπνου που απορεί με την απροθυμία του να βρει νύφη, πιστεύει πως κάποια συναντά κρυφά τα βράδια που λείπει. Έτσι, εκείνη κατεβαίνει στο χωριό, ψάχνοντας το σπίτι που μπορεί να βρίσκεται ο γιος της.

Ένα βράδυ η βασίλισσα περνάει έξω από το σπίτι της κοπέλας που καλεί με το τραγούδι της τον ύπνο και πιστεύει πως η κοπέλα απευθύνεται στο γιο της, τον βασιλιά Ύπνο. Χαρούμενη τότε αρχίζει να γεμίζει την κοπέλα με πολυτελή προικιά. Η κοπέλα όμως, δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Ο Ύπνος κοιτάζει τ’ άστρα. Κι όσο ο καθένας κοιμάται «τον ύπνο του δικαίου», η ιστορία τους χτίζεται σιγά σιγά μέσα από όνειρα, πραγματικότητα και ό,τι υπάρχει ανάμεσά τους.

 

 

 To παραδοσιακό παραμύθι «Ο βασιλιάς Ύπνος» που συνέλεξε η λαογράφος Μαριάννα Γρ. Καμπούρογλου στα μέσα περίπου του 19ου αι. μπορείτε να το βρείτε στην  ηλεκτρονική έκδοση του Σπουδαστηρίου Nέου Eλληνισμού 

http://www.snhell.gr/kids/content.asp?id=247&cat_id=11

 

Το θεατρικό έργο του Γρηγόρη Χατζάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια 

 

Συντελεστές:

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης

Σκηνικά: Ζωή Αρβανίτη

Κοστούμια: La Reina

Μουσική: Βύρων Κατρίτσης

Κίνηση: Μαρία Καραγεώργου

 

Παίζουν:

Βασίλισσα: Κατερίνα Αντζουλάτου

Άννα: Άννα Κολιοφώτη

Βασιλιάς Ύπνος: Νίκος Πλυτάς

Παραμάνα: Κλεοπάτρα Τολόγκου

 

Φωτογραφίες: Στυλιανός Παπαρδέλας

Γραφιστική Επιμέλεια: Michelangelo Bevilacqua

 

Παραγωγή: Σύγχρονο Θέατρο

 

Screen Shot 2016-10-21 at 13.59.46.png

 

Η συνεργασία του Σύγχρονου Θεάτρου και του Θεάτρου Επί Κολωνώ επισφραγίστηκε την Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου με κοινή συνέντευξη τύπου των δύο θεάτρων στην οδό Ευμολπίδων στο Γκάζι. Το παρών έδωσαν περίπου εβδομήντα συντελεστές για τις συνολικά δεκαέξι παραστάσεις που θα λάβουν χώρα στις σκηνές των δύο θεάτρων.

Ο Σταύρος Τσακίρης ως οικοδεσπότης του Σύγχρονου μίλησε για το πρόγραμμα της σεζόν 2016-2017.

 Η Ελένη Σκότη μίλησε για το "Λεωφορείο ο Πόθος" που στις 13 Οκτώβρη αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στο Σύγχρονο Θέατρο.

Ένας από τους βασικούς λόγους που το Θέατρο Επί Κολωνώ αναζήτησε και τρίτη σκηνή φέτος είναι η μεγάλη επιτυχία που γνώρισαν οι δύο παραστάσεις που ανέβασε  και θα απολαύσουμε και φέτος καθώς, τόσο  ο "Άγριος Σπόρος" θα συνεχιστεί όσο και  η "Αγαπητή Ελένα" ανοίγει πλώρη για τρίτη χρονιά, μια ιστορική παράσταση της ομάδας Νάμας. Στο Black Box θα δούμε την "Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17"που κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις τόσο στην περσινή σεζόν, όσο και στην καλοκαιρινή της περιοδεία.

IMG_4980_b (1).jpg

 Στο Σύγχρονο Θέατρο θα δούμε για λίγες παραστάσεις και τον "Ριχάρδο Γ" σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαριά με την Καίτη Κωνσταντίνου στον ομώνυμο ρόλο.

 

  Για το έργο η  "Σιωπή" του Δημήτρη Λέντζου που πέρσι ανέβηκε στο Θέατρο "Τέσσερις Εποχές" μίλησε ο ηθοποιός Πέτρος Αποστολόπουλος που σκηνοθετεί και την παράσταση.

Σε μονόλογο θα δούμε την Ματθίλδη Μαγγίρα και ο σκηνοθέτης της κλήθηκε να πει λίγα λόγια

"Το τσίμπημα της σφίγγας" παράσταση βασισμένη στο βιβλίο  "Απέναντι Όχθη", επανέρχεται στο Θέατρο Επι Κολωνώ , σε μια σπουδαία συνεργασία με την "Ομάδα NAMA", την Ομάδα Rapel και το Θέατρο "Επί Κολωνώ". Η Ισμήνη Πρωίου που σκηνοθέτησε την παράσταση είπε δύο λόγια

IMG_5016_b.jpg

 

Από τον Ιανουάριο παράλληλα με το "Λεωφορείο ο Πόθος" η Ελένη Σκότη θα σκηνοθετήσει και το κλασικό αριστούργημα του Λέοντος Τολστόι  "Η Δύναμη του Σκότους" με πρωταγωνιστές την Πέγκυ Τρικαλιώτη, τον Γιώργο Παπαγεωργίου και τον Χρήστο Σαπουντζή.

IMG_5006_b.jpg

 

IMG_4970_b.jpg

Αναλυτικό Πρόγραμμα Επί Κολωνώ

2016-2017 (α΄περίοδος)

Κεντρική Σκηνή:


 

 «Άγριος Σπόρος»

του Γιάννη Τσίρου, από την Ομάδα Νάμα

συνεχίζεται για 2η χρονιά

 

Από 1 Οκτωβρίου 2016 έως 31 Ιανουαρίου 2017

 

(κάθε Σάββατο στις 6:00μμ, Κυριακή στις 9:30μμ, Δευτέρα και Τρίτη στις 9:00μμ)

Συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η πετυχημένη παράσταση «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου από την Ομάδα Νάμα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη.

Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 1 Οκτωβρίου στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ.

Κοινωνικό δράμα με πικρό χιούμορ στο παρακμιακό πλαίσιο ενός ελληνικού επαρχιακού τοπίου. Ένα εξαιρετικό έργο ρεαλισμού του Γιάννη Τσίρου γραμμένο το 2013, που συνθέτει εύστοχα κομμάτια μιας παραμορφωτικής πραγματικότητας που ζούμε.

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Με την αυτοσχέδια καντίνα που έστησε ο Σταύρος σε μια απόμερη παραλία προσπαθεί να φέρνει βόλτα τα χρέη που τον έχουν ζώσει πουλώντας σουβλάκια τα καλοκαίρια στους λιγοστούς τουρίστες. Όμως η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός νεαρού γερμανού θα φέρει φέτος τα πάνω κάτω. Οι σε βάρος του υποψίες απ’ τους γερμανούς που κατέφθασαν στην περιοχή διχάζουν στην αρχή το χωριό, αλλά όλοι σιγά-σιγά θα θυμηθούν ότι η καντίνα είναι αυθαίρετη, το φυσικό τοπίο παραβιάζεται, η γεννήτρια δημιουργεί ηχορύπανση, το χοιροστάσι του, που βρωμάει, δεν έχει και άδεια και… πάει λέγοντας. Άσε που αυτός είναι κι ο σφάχτης της περιοχής. Όταν βέβαια οι υποψίες - που με τα συμφραζόμενα και τις προκαταλήψεις έγιναν βεβαιότητες - θα μείνουν μετέωρες, επειδή οι έρευνες θα στραφούν αλλού, τίποτα πλέον δεν θα είναι όπως πριν. Η άμμος της παραλίας θα γίνει κινούμενη κι οι αταλάντευτες πεποιθήσεις, όπως και του Σταύρου, θα υποστούν ρωγμή. Οι ρίζες όμως του κάθε Σταύρου είναι πάντα γερά γαντζωμένες μες το άγριο τοπίο.

Συντελεστές

                                         Παραγωγή:    Ομάδα Νάμα

   Κείμενο:   Γιάννης Τσίρος       

                                       Σκηνοθεσία:      Ελένη Σκότη             

Σκηνικά/Κοστούμια, Δ/νση Παραγ.:    Γιώργος Χατζηνικολάου

                                             Φωτισμοί:    Αντώνης Παναγιωτόπουλος

                                     Φωτογραφίες:    Δημήτρης Στουπάκης

                            Βοηθός σκηνοθέτη:    Περίκλεια Χονδροπούλου

Διανομή

                                               Σταύρος:    Τάκης Σπυριδάκης

                                              Χαρούλα:    Ντάνη Γιαννακοπούλου

                                       Αστυνομικός:    Ηλίας Βαλάσης

                                                               

 

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης: https://youtu.be/XvKqlaaUmyg

 

Η προπώληση των εισιτηρίων έχει ξεκινήσει: https://www.viva.gr/tickets/theater/epi-kolono/agrios-sporos/

Για προαγορές μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου - εισιτήρια στα 10€

Στις παραστάσεις από 1/10  έως 10/10 - Γενική είσοδος 12,00€

                                     Πρεμιέρα:    Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016

              Τελευταία παράσταση:    Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Σάββατο στις 6:00μμ

                                                           Κυριακή στις 9:30μμ

                                                            Δευτέρα & Τρίτη στις 9:00μμ

Τιμές εισιτηρίων από 11/10/16:

                             Δευτέρα/Τρίτη:    Κανονικό: 15,00€

                                                           Φοιτητικό/Ανέργων/Άνω των 65: 12,00€

                      Σάββατο/Κυριακή:    Κανονικό: 17,00€

                                                           Φοιτητικό & Ανέργων: 14,00€

                                                           Άνω των 65: 15,00€

                                      Διάρκεια:    100’

                                         Χώρος:    Κεντρική Σκηνή


 

Κεντρική Σκηνή:

 


«Αγαπητή Ελένα»

της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια, από την Ομάδα Νάμα

συνεχίζεται για 3η χρονιά

 

Από 14 Οκτωβρίου έως 29 Ιανουαρίου 2017

 

(Πέμπτη έως Σάββατο στις 9:15 μμ, Κυριακή στις 6:30 μμ)

 

Η βραβευμένη παράσταση «Αγαπητή Ελένα» της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια  από την Ομάδα Νάμα συνεχίζει και φέτος την πετυχημένη της πορεία στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ για 3η συνεχή χρονιά. Πρόκειται για ένα ρώσικο έργο γραμμένο την περίοδο του τέλους της σοβιετικής εποχής.

Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016.

Η παράσταση «Αγαπητή Ελένα» απέσπασε για την περίοδο 2014-2015  στα βραβεία κοινού του Αθηνοράματος το 3ο βραβείο σκηνοθεσίας (Ελένη Σκότη) και το 3ο βραβείο σκηνογραφίας (Γιώργος Χατζηνικολάου). Στα Κορφιάτικα Βραβεία απέσπασε επίσης τρία βραβεία: καλύτερης παράστασης σε μικρό θέατρο, σκηνοθεσίας (Ελένη Σκότη) και γυναικείου ρόλου (Αριέττα Μουτούση).

Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Η ιστορία διαδραματίζεται στο μικρό διαμέρισμα μιας δασκάλας σε κάποια πόλη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης την περίοδο των σχολικών εξετάσεων, με πρόσωπα τη δασκάλα και τέσσερις μαθητές της. Οι τέσσερις νέοι εμφανίζονται ξαφνικά με δώρα στο σπίτι της δασκάλας τους την ημέρα των γενεθλίων της. Ο στόχος όμως δεν είναι να της ευχηθούν αλλά να βρουν τρόπο να της πάρουν το κλειδί για να κλέψουν και να αλλάξουν τα γραπτά τους, που είναι κλειδωμένα στο σχολείο, ώστε να εξασφαλίσουν έτσι την είσοδο τους στο πανεπιστήμιο. Στην απόφαση για την πράξη τους αυτή οδηγήθηκαν νιώθοντας θύματα ενός παράλογου και αρτηριοσκληρωτικού συστήματος. Όταν της αποκαλύπτουν τον πραγματικό λόγο της επίσκεψης τους, το μικρό διαμέρισμα θα μεταβληθεί σε πεδίο μετωπικής σύγκρουσης που θα αρχίσει με αντιπαράθεση αξιών, θα περάσει στη ψυχολογική βία, θα εξελιχθεί σε ομηρία και θα καταλήξει…

 

Συντελεστές

                                           Παραγωγή:    Ομάδα Νάμα

                                         Μετάφραση:    Βικτώρια Χαραλαμπίδου,

                                                                    Ειρήνη Χαραλαμπίδου

                                         Σκηνοθεσία:    Ελένη Σκότη

Σκηνικά/Κοστούμια/Δ/νση παραγ.:    Γιώργος Χατζηνικολάου

                                             Φωτισμοί:    Αντώνης Παναγιωτόπουλος

                                     Φωτογραφίες:    Δημήτρης Στουπάκης

                             Βοηθοί σκηνοθέτη:    Χρυσόθεμις Αμανατίδη, Βάλεια Τζανέτου

Διανομή

                             Ελένα Σεργκέγεβνα:    Αριέττα Μουτούση

                                              Βαλόντια:    Γιάννης Λεάκος

                                                    Πάβελ:    Μιχάλης Πανάδης

                                                   Λιάλια:    Ηρώ Πεκτέση

                                                       Βίτια:    Χρήστος Κοντογεώργης

 

 

Δείτε το νέο trailer της παράστασης: https://youtu.be/ltT1bXawJe8

Η προπώληση των εισιτηρίων έχει ξεκινήσει: https://www.viva.gr/tickets/theater/epi-kolono/agapiti-elena/

Για προαγορές μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου - εισιτήρια στα 10€.

 Στις παραστάσεις από 14/10  έως 23/10 - Γενική είσοδος 12,00€


 

 

                   Πρώτη παράσταση:    Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016

              Τελευταία παράσταση:    Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Πέμπτη  έως Σάββατο στις 9:15μμ

                                                           Κυριακή στις 6:30μμ

      Τιμές εισιτηρίων από 24/10:

                  Πέμπτη/Παρασκευή:    Κανονικό: 15,00€

                                                           Φοιτητικό/Ανέργων/Άνω των 65: 12,00€

                      Σάββατο/Κυριακή:    Κανονικό: 17,00€

                                                           Φοιτητικό & Ανέργων: 14,00€

                                                           Άνω των 65: 15,00€

                                      Διάρκεια:    100’

                                         Χώρος:    Κεντρική Σκηνή

 


 

 

 

Σκηνή Black Box:

«Το τσίμπημα της σφήκας»

βασισμένο στην αληθινή ιστορία του διηγήματος

 «Απέναντι Όχθη» του Φίλιππου Φραγκούλη

 

Από 14 Οκτωβρίου έως 22 Ιανουαρίου 2017

 

(Παρασκευή στις 9:30μμ, Σάββατο στις 7:00 μμ, Κυριακή στις 8:30 μμ)

 

Η Ομάδα Rapel θα παρουσιάσει την παράσταση « Το τσίμπημα της σφήκας», ένα έργο βασισμένο στην αληθινή ιστορία του διηγήματος, «Απέναντι Όχθη» του Φίλιππου Φραγκούλη και σε ανθρώπινες μαρτυρίες επιβίωσης, για τα γεγονότα που σημάδεψαν βαθιά τη συλλογική ψυχή μας την Άνοιξη του 2007, στο Λούσιο ποταμό.

 Η παράσταση θα ανέβει στη Σκηνή Black Box  του Επί  Κολωνώ από  την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016.

«Το τσίμπημα της σφήκας»  πρωτοπαρουσιάστηκε στο Off-Off Athens Festival 2016. Το Φεστιβάλ παρουσιάζεται τα τελευταία 8 χρόνια κάθε Μάιο – Ιούνιο στο Επί Κολωνώ.

Ένα ζευγάρι σχεδιάζει μια εκδρομή αγνοώντας τους οιωνούς που τους περικυκλώνουν απειλητικά. Η φύση όμως δείχνει τον πιο κακό της εαυτό παρασέρνοντας τον μικροσκοπικό άνθρωπο που παλεύει για μια ανάσα ζωής.

Η Ομάδα Rapel, προσπαθεί, ακροβατώντας με απόλυτο σεβασμό πάνω στο «σχοινί» ενός αληθινού ισχυρού γεγονότος, να συνδέσει τα νήματα που έρχονται από τις Αρχαίες Τραγωδίες, με το πρόσωπο μιας ιστορίας που μέσα από τη σύγχρονη τραγικότητά της, μας καλεί να μην την ξεχάσουμε. Μιας ιστορίας που γεμάτη από τα αμείλικτα δικά της γιατί και τα πως, ορίζει το νόημα της ανθρώπινης θέλησης, την απώλεια, τον αγώνα, τη ζωή αλλά και το θάνατο, το σεβασμό. Να δώσει όμως και ελπίδα. Να τιμήσει τον άνθρωπο και αυτούς που πάντα θα «φεύγουν».

Μια προσπάθεια επαφής και με τις 5 βασικές μας αισθήσεις, ίσως γιατί σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, πρέπει να βρούμε την 6η. Την απόλυτα δική μας, τη μοναδική μας αγάπη, το ένστικτό για την αληθινή ζωή και τις αξίες μας.

Συντελεστές

                                           Παραγωγή:    Ομάδα Rapel

Σκηνοθεσία-Δραμ/γική επεξεργασία: Ισμήνη Πρωίου

                                                 Σκηνικά:    Ιωάννα Λισγάρα 

                            Βοηθός σκηνοθέτη:    Πάνος Σβολάκης

     Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας:    Αριστείδης Γεωργίου 

                                             Φωτισμοί:    Παναγιώτης Λαμπής 

                                                  Κίνηση:    Φαίδρα Σούτου  

                               Επιμέλεια αφίσας:    Τάκης Πρώιος

                        Ηχητικός σχεδιασμός:    Γιώργος Διαμαντόπουλος

                    Οργάνωση παραγωγής:    Πάνος Σβολάκης  

 

 

Ερμηνεύουν

Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Μαρία Παπαφωτίου

 

                                                               

Δείτε το trailer της παράστασης: https://www.youtube.com/watch?v=QfZU91mK-fg&feature=youtu.be

 

 

                   Πρώτη παράσταση:    Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016

              Τελευταία παράσταση:    Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Παρασκευή στις 9:30μμ 

                                                           Σάββατο στις 7:00μμ & Κυριακή στις 8:30μμ

                         Τιμές εισιτηρίων:    Κανονικό: 10,00€

                                                           Φοιτητικό/Ανέργων &

                                                           Άνω των 65/Ατέλειες: 5,00€

                                      Διάρκεια:    60’

                                         Χώρος:     Σκηνή Black Box

 

Σκηνή Black Box:

 

«Στη σιωπή»

του Δημήτρη Λέντζου

Συνεχίζεται για 2η χρονιά

 

Από 22 Οκτωβρίου έως 22 Ιανουαρίου 2017

 

(Σάββατο στις 9:30 μμ & Κυριακή στις 6:00 μμ)

 

Η παράσταση «Στη σιωπή» του Δημήτρη Λέντζου που στο πρώτο της ανέβασμα τη θεατρική σεζόν που πέρασε, αγαπήθηκε απ’ τους θεατές κι επαινέθηκε απ’ τους κριτικούς, επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά στη Σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ από τις 22 Οκτωβρίου 2016.

Ένας πανέμορφος και λυτρωτικός μονόλογος, γραμμένος από τον σπουδαίο ποιητή Δημήτρη Λέντζο. Στη σκηνή κυριαρχεί η αγάπη. Η αφοσιωμένη και απολύτως πιστή αγάπη, που τελικά γίνεται βασανιστική, ταυτίζεται με τον πόνο. Μ’ αυτή τη μορφή πια θα φτάσει στη λύτρωση και θα ανυψώσει τη σκέψη, θα την εξαγνίσει.

 

Αγάπη, πόνος, μίσος, εκδίκηση, απόρριψη, προσβολή, ταπείνωση, ήττα. Εναλλάσσονται, συνυπάρχουν, παλεύουν μεταξύ τους.

Κι όταν οι ήρωες τα έχουν βιώσει όλα αυτά, τότε; Δρουν διαφορετικά ή ξανακάνουν τα ίδια πρώτα λάθη τους, εκείνα που τους ένωσαν μα και τους πλήγωσαν;

 

Λόγια γεμάτα από ψέματα κι αλήθειες, λόγια τρυφερά μα και σκληρά, κείμενο που ισορροπεί αρμονικά ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ποίηση. 

Ενώ κάτω στην πλατεία, οι ζητιάνοι σπάνε με τις βαριές τ’ αγάλματα, για να βγει έξω το φως που κρύβεται μέσα τους.

 

 

Συντελεστές

                                                 Κείμενο:    Δημήτρης Λέντζος

                                         Σκηνοθεσία:    Πέτρος Αποστολόπουλος     

                                              Μουσική:    Μιχάλης Τερζής

                           Σκηνικά/Κοστούμια:    Λαμπρινή Καρδαρά

                                             Φωτισμοί:    Πάνος Κουκουρουβλής

 

 

Ερμηνεύει

Πέτρος Αποστολόπουλος

 

Στα τραγούδια ακούγονται: Βασίλης Λέκκας και Φωτεινή Βελεσιώτου

 

 

                   Πρώτη παράσταση:    Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016

              Τελευταία παράσταση:    Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:   Σάββατο στις 9:30μμ

                                                           Κυριακή στις 6:00μμ

                         Τιμές εισιτηρίων:    Φοιτητικό/Ανέργων &

                                                           Άνω των 65/Ατέλειες: 5,00€

                                      Διάρκεια:    65’

                                         Χώρος:    Σκηνή Black Box


 

 

Σκηνή Black Box:

 

«Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17»

της Θαλασσιάς Αντωνοπούλου

 

για 2η συνεχόμενη χρονιά από τέλος Ιανουαρίου 2017

 

 

 

Μετά την πετυχημένη πορεία της παράστασης «Αθηνά Χατζηεσμέρ, ετών 17» , σε κείμενο της Θαλασσιάς Αντωνοπούλου,  στην Αθήνα αλλά και σε επαρχιακές πόλεις την περσινή σεζόν, η παράσταση θα ανέβει και πάλι στη  Σκηνή Black Box του Επί Κολωνώ για 2η συνεχή χρονιά. Οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν στο τέλος  Ιανουαρίου του 2017.

Παιδί προσφύγων από την Ιωνία, η Αθηνά Χατζηεσμέρ ή Εσμερίδου γεννήθηκε το 1927 και έζησε στον Ταύρο. Έφηβη ακόμα, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και αγωνίστηκε μαζί με χιλιάδες νέους για μια ελεύθερη από τους φασίστες κατακτητές Ελλάδα και μια πιο δίκαιη κοινωνία. Στις 2 Οκτωβρίου 1944, στα 17 της χρόνια, και, αφού βασανίστηκε για να καταδώσει τους συναγωνιστές της, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, λίγες μέρες πριν την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων  από την Αθήνα.

            Τέσσερις νέοι καλλιτέχνες, με όχημα την ιστορία της Αθηνάς, συμπράττουν και συνομιλούν με το νέο άνθρωπο εκείνης της εποχής,  ερευνώντας τις συνθήκες και το ήθος που οδηγούν στην αντίσταση και την επανάσταση.

Μέσα από τις αναμνήσεις, τις σκέψεις, τις αισθήσεις και τις μουσικές παρακολουθούμε τις άχρονες στιγμές που συνθέτουν το ψυχικό και το πνευματικό τοπίο της Αθηνάς. Ένα σώμα που έχει υποστεί βασανισμό και επανατοποθετείται στον χώρο και στον χρόνο. Ένα πνεύμα που ανατροφοδοτείται από την αγάπη για τη ζωή και δυναμώνει με το όραμα της απελευθέρωσης:

«Έρχεται η απελευθέρωση, σιμώνει! Και τότε στα γαλάζια ταμπελάκια των δρόμων θα μπουν τα ονόματα των δικών μας ηρώων. Οδός Ηλέκτρας Αποστόλου, οδός Νικόλαου Σουκατζίδη, οδός Γιάννη Ιωακειμίδη ετών 17. Και σαν περάσει λίγος καιρός ακόμη, θ’ αλλάξουν κι αυτά μαζί μ’ ολάκερο τον κόσμο. Ανάγκη για ήρωες δε θα υπάρχει πια. Τα παιδιά θα παίζουν μπάλα στη συμβολή των δρόμων ευτυχίας και λαού».

Τον ρόλο της Αθηνάς ερμηνεύει η Ηλιάνα Μαυρομάτη, μαζί της στη σκηνή  ο μουσικοσυνθέτης Ισίδωρος Πάτερος. Το έργο υπογράφει η Θαλασσιά Αντωνοπούλου.

Συντελεστές

                                                 Κείμενο:    Θαλασσιά Αντωνοπούλου

                                         Σκηνοθεσία:    Φαίδρα Σούτου, Ηλιάνα Μαυρομάτη                                    Ισίδωρος Πάτερος

                Καλλιτεχνικός Σύμβουλος:    Σάββας Στρούμπος                             

          Δραματουργική επεξεργασία:    η ομάδα

                         Πρωτότυπη Μουσική:    Ισίδωρος Πάτερος

                              Επιμέλεια Κίνησης:    Φαίδρα Σούτου

                                           Κοστούμια:    Λένα Καφαντάρη

                                             Φωτισμοί:    Δημήτρης Σταμάτης

                                     Φωτογραφίες:    Μυρτώ Κουτούλια

                                                  Τρέιλερ:    Σήφης Στάμου

                                                                 

Ερμηνεύουν

Ηλιάνα Μαυρομάτη, Ισίδωρος Πάτερος

Δείτε το trailer της παράστασης: https://youtu.be/o6rCVRtTYIA


 

Κεντρική Σκηνή:

 

 

 

για 9η συνεχόμενη χρονιά στο Επί Κολωνώ

       Στo πλαίσιo ενός από τους βασικούς στόχους του θεάτρου μας, να φιλοξενεί νέες καλλιτεχνικές φόρμες και προβληματισμούς, το Επί Κολωνώ διοργανώνει τα τελευταία οκτώ χρόνια το off-off Athens Festival κάθε Μάιο - Ιούνιο.

Οι Ομάδες  που συμμετέχουν έχουν την ευκαιρία να πειραματιστούν ελεύθερα σε έναν καλλιτεχνικό  «τόπο» του οποίου στόχος είναι να ανθίσει η δημιουργική έκφραση.

Οι διαφορετικές αντιλήψεις των ομάδων για το θέατρο και την τέχνη γενικότερα, όπως και η συνάντησή τους με το θεατρόφιλο κοινό, δημιουργούν ένα κλίμα δημιουργικής αλληλεπίδρασης, άμιλλας και επικοινωνίας που συχνά μεταφέρεται “after hours και στην αυλή του θεάτρου με τους συντελεστές των παραστάσεων να έρχονται σε άμεση επαφή με το κοινό, τις άλλες ομάδες και με επαγγελματίες του θεατρικού χώρου. Ένα πραγματικό open showcase.

Η Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ μαζί με την τεχνική υποστήριξη παρέχεται δωρεάν στους συμμετέχοντες, δίνοντας τους ώθηση να δημιουργήσουν και να εκφραστούν.

 

 

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2016-17

 

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΥΠΝΟΣ

Από 23 Οκτωβρίου μέχρι τον Απρίλιο

 

H κοπέλα στο φτωχικό επαρχιακό σπίτι, δυσκολεύεται να κοιμηθεί και νανουρίζει τον εαυτό της. Στο  παλάτι δίπλα στο σπίτι της, ο πρίγκιπας, με το ιδιαίτερο όνομα «Ύπνος», βαριέται. Τα βράδια, που κάνει διάλειμμα από την αγαπημένη του παιχνιδομηχανή, ανεβαίνει τους γύρω λόφους να φτιάξει νέους αστρικούς σχηματισμούς.

Η βασίλισσα και μητέρα του Ύπνου που απορεί με την απροθυμία του να βρει νύφη, πιστεύει πως κάποια συναντά κρυφά τα βράδια που λείπει. Έτσι, εκείνη κατεβαίνει στο χωριό, ψάχνοντας το σπίτι που μπορεί να βρίσκεται ο γιος της. Κι έτσι τα βράδια το παλάτι μένει άδειο.

Ένα βράδυ η βασίλισσα περνάει έξω από το σπίτι της κοπέλας που τραγουδά στον εαυτό της μία πρόσκληση…ένα κάλεσμα στον ύπνο να ‘ρθει να τη βρει. Η βασίλισσα πεπεισμένη πως το τραγούδι απευθύνεται στο γιο της Ύπνο, αρχίζει να γεμίζει την κοπέλα με πολυτελή προικιά. Η κοπέλα όμως, δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Ο Ύπνος κοιτάζει τ’ άστρα. Κι όσο ο καθένας κοιμάται «τον ύπνο του δικαίου», η ιστορία τους χτίζεται σιγά σιγά μέσα από όνειρα, πραγματικότητα και ό,τι υπάρχει ανάμεσά τους.



Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης

Σκηνικά: Ζωή Αρβανίτη

Κοστούμια: La Reina

Μουσική: Βύρων Κατρίτσης

Κίνηση: Μαρία Καραγεώργου

 

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί (σε αλφαβητική σειρά): Κατερίνα Αντζουλάτου, Άννα Κολιοφώτη, Νίκος Πλυτάς, Κλεοπάτρα Τολόγκου

 

Φωτογραφίες: Στυλιανός Παπαρδέλας

Γραφιστική Επιμέλεια: Michelangelo Bevilacqua

Δημόσιες Σχέσεις: Μάρσια Βλέτσα & Νίκος Παπανάγνου

 

Παραγωγή: Σύγχρονο Θέατρο

 

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΙΙΙ

Από 24 Οκτωβρίου μέχρι τον Ιανουάριο

 

“Ποιον φοβούμαι;

Τον εαυτό μου;

Άλλος κανείς δεν είναι εδώ.

Κι αγαπάει ο Ριχάρδος τον Ριχάρδο.”

 

“…υπακούοντας στις σκοτεινές διαθέσεις του σκηνοθέτη, η Κωνσταντίνου μετατρέπεται σε έναν υβριδικό, ροκ υπονομευτή του Βασιλείου της Αγγλίας απογειώνοντας ρόλο, έργο και θεατές.”

Εφημερίδα των Συντακτών

 

“Σε ένα υποβλητικά σκοτεινό σκηνικό η φιγούρα της Καίτης Κωνσταντίνου μέσα ένα μαύρο, γοτθικής αισθητικής κοστούμι αναμετράται με έναν από τους σημαντικότερους ήρωες του παγκόσμιου ρεπερτορίου, τον Ριχάρδο τον Γ’.” 

Popaganda.gr

 

"Η Καίτη Κωνσταντίνου δίνει σάρκα και οστά στον προδομένο από τη φύση, ιντριγκαδόρο και σκληρό Πρίγκιπα της Αγγλίας, τον Ριχάρδο τον Γ',”

Ναυτεμπορική

 

400 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θάνατο του Σαίξπηρ και η παγκόσμια θεατρική σκηνή τα γιορτάζει ανακηρύσσοντας το 2016 έτος Σαίξπηρ.

Αυτό το πνεύμα τιμάει η παράσταση «Ριχάρδος ο Γ» σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά, η οποία συνεχίζεται για 2η χρονιά από 24 Οκτωβρίου στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου.

Η Καίτη Κωνσταντίνου, ως performer Ριχάρδος, διεισδύει ως ερπετό στα μονοπάτια της εξουσίας και κερδίζει κοινό και κριτικούς σε μια παράσταση που αποτελεί μια νεο goth απόδοση του δύσκολου αυτού έργου, ισορροπώντας ανάμεσα στην ποίηση και το πνεύμα του Σαίξπηρ και τη σημερινή πραγματικότητα.



Μετάφραση: Κ. Καρθαίος

Διασκευή: Σάββας Κυριακίδης

Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς

Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική: Κώστας Βόμβολος

Κίνηση: Αλίκη Καζούρη

Σχεδιασμός Μακιγιάζ: Αχιλλέας Χαρίτος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μάκης Μεζόπουλος

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί (σε αλφαβητική σειρά):  Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη,  Γιώργος Βουβάκης,  Θωμάς Γκαγκάς, Καίτη Κωνσταντίνου,  Γιάννης Λεάκος, Μιχάλης Μουλακάκης, Τζωρτζίνα Παλαιοθοδώρου.



 

ΞΑΝΘΙΠΠΗ

Από τον Νοέμβριο

Η Ξανθίππη του Γιώργου Χριστοδούλου είναι μια συγκινητικά ξεκαρδιστική θεατρική παράσταση με επίκεντρο την ζωή και την φιλοσοφία του Σωκράτη, ιδωμένη μέσα από την σκοπιά της γυναίκας του της Ξανθίππης, που μαζί με όλες τις γυναίκες που στάθηκαν στην σκιά διάσημων ανδρών, αναζητά και απαιτεί την ιστορική της δικαίωση.  

Ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο, γιατί εισήγαγε νέες θεότητες (καινούς δαίμονες) και διέφθειρε του νέους όταν τους δίδασκε την αλήθεια και τον σεβασμό προς τους Θεούς και τους Θεσμούς. Άφησε την γυναίκα του μόνη με τρία παιδιά στο σπίτι να παλέψει με την ζωή, ενώ η ιστορία την στιγμάτισε ως μέγαιρα, δύστροπη και ζηλιάρα.

Ήταν όμως όντως έτσι τα πράγματα;

Η ίδια σε ένα σημείο του έργου ρωτάει: «Ξέρεις τι είναι να έχεις κάνει τρία παιδιά με φιλόσοφο που τριγυρνάει όλη την μέρα στις αγορές και ξεχνάει να γυρίσει σπίτι;» ενώ σε ένα άλλο σημείο λυπάται με σπαραγμό που ήταν η μόνη που δεν τον άκουγε να φιλοσοφεί ούσα κλεισμένη όλη μέρα στο σπίτι, ενώ αυτός δίδασκε στην αγορά. Μαθήτευσε όμως, όσο αυτό ήταν δυνατόν πλάι του, ρουφώντας διψασμένα τις ιδέες του για τον έρωτα, την αθανασία της ψυχής και τις αξίες της ζωής.

Δεν αρκείται όμως σε αυτά που πρεσβεύει ο άντρας της, αλλά αποκτά το δικαίωμα να εκφράσει διαμαρτυρία ενάντια στον πόλεμο, υποδηλώνοντας ότι θα ήταν καλύτερα ύστερα από τόσους αιώνες κατάργησης της μητριαρχίας, να εμπιστευτούμε πάλι τις τύχες του κόσμου στις γυναίκες, ως τις μόνες που σέβονται αληθινά την ζωή και απεχθάνονται  από την φύση τους κάθε αιματοχυσία.  

Επί σκηνής, παρουσιάζονται από την ξεκαρδιστική και αθυρόστομη Ξανθίππη, τα σημαντικά επεισόδια της ζωής του μεγάλου φιλοσόφου, οι σχέσεις του με ιστορικά πρόσωπα όπως ο Αλκιβιάδης, ο Περικλής, η Ασπασία, η πανέμορφη εταίρα Θεοδότη, καθώς και οι ιδέες του για την ζωή, τον θάνατο, την αθανασία της ψυχής, τις ηθικές αξίες, και για τους λόγους για τους οποίους αξίζει να ζει ο άνθρωπος.

Μυητικά, τελετουργικά, γήινα, σατυρικά, ανθρώπινα, με σεβασμό και αγάπη για τις γυναίκες, η σκηνοθεσία «ζωντανεύει» θεατρικά το έργο και αξιοποιεί στο έπακρο τα εκφραστικά μέσα τη ηθοποιού Ματθίλδης Μαγγίρα, από την οποία αναβλύζουν εύρυθμα και καλλίρροα οι θεατρικοί χυμοί της κωμωδίας και της τραγωδίας.

Μια παράσταση που απευθύνεται σε όλους και που αξίζει να την δουν όλοι,  ιδιαίτερα οι φίλοι της σοφίας.

 

 

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπαϊωάννου

Ερμηνεία: Ματθίλδη Μαγγίρα

Σκηνογραφία: Πολυτίμη Μαχαίρα

Φωτισμός: Ελευθερία Ντεκώ

Μουσική: Νίκος Βασιλείου

Κίνηση: Ιωάννα Καλυμπαυκά

Δημόσιες Σχέσεις: Νίκος Τσαούσης

Επιμέλεια προγράμματος-φιλοσοφικών αναφορών: Δρ. Κώστας Καλαχάνης



ΜΗΧΑΝΗ ΑΜΛΕΤ

Από τις 2 Νοεμβριου για 5 παραστάσεις

 

«Ήμουν ο Άμλετ. Στεκόμουνα στην ακτή και μιλούσα στα κύματα που πάφλαζαν... με την πλάτη στραμμένη στα ερείπια της Ευρώπης».

 

“Χρησιμοποιώντας ο σκηνοθέτης τις τεχνικές δυνατότητες του θεάτρο, δημιούργησε μια αγχώδη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία παραληρεί ο ήρωας-αντιήρωας σύγχρονος αδιέξοδος Αμλέτος. Τον αγχώδη ρόλο επωμίστηκε ο Βαγγέλης Στρατηγάκος. Μια εντελής τεχνικά και συναισθηματικά "μηχανή" παραγωγής υψίσυχνων εκτονώσεων. Κατόρθωμα αντοχής και ισορροπιών.”

Κ. Γεωργουσόπουλος (Τα ΝΕΑ)

 

“Ο Γρηγόρης Χατζάκης με την ομάδα του πραγματοποιεί μια άκρως προσωπική, αλλά έντονα πολιτική και κοινωνική σύγχρονη ανάγνωση του μυλλερικού κειμένου καθιστώντας ενεργή κάθε του λέξη, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή και αναδεικνύοντας την καίρια μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου.”

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

 

Η ψευδαίσθηση της κανονικότητας και οι αυταπάτες της μοίρας του Άμλετ με φόντο την ηθική και ανθρωπιστική κατάρρευση ενός ολόκληρου πολιτισμού, παρουσιάζεται στον σπαρακτικό μονόλογο του Χάινερ Μίλλερ υπό την επήρεια…μέθης.

Το πιο γνωστό και «παράξενο» έργο του συγγραφέα, έργο ορόσημο της μεταμοντέρνας γραφής, ανεβαίνει στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου σε μια ανεξάρτητη παραγωγή που σκηνοθετεί ο Γρηγόρης Χατζάκης σε ένα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό σκηνικό που επιμελήθηκε ο Αλέκος Φασιανός.

 

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης
Ερμηνεία: Βαγγέλης Στρατηγάκος

Σκηνικά: Αλέκος Φασιανός
Μουσική: Βύρων Κατρίτσης
Κοστούμι: Βασιλική Σύρμα
Κίνηση: Μαρία Καραγεώργου
Επιμέλεια/Κατασκευή Σκηνικών: Ζωή Αρβανίτη
Φωτογραφίες/Λήψη: Στυλιανός Παπαρδέλας

Δημόσιες Σχέσεις: Νίκος Παπανάγνου-Μάρσια Βλέτσα



DAS ΚAPITAL [A MODEL]

Τον Απρίλιο και τον Μάιο

 

To Das Kapital [a model] είναι μία αστική όπερα που μουρμουρίζει το τραγούδι των δυτικών μητροπόλεων. Μέσα από το φίλτρο της ανάγνωσης του Κεφαλαίου του Μαρξ εικονογραφείται το ίχνος και ο βιορυθμός του σύγχρονου homo-urbanus.

 

Τρεις φιγούρες κατοικούν ένα pop, δυστοπικό τοπίο στοιχειωμένες από ένα ανεξήγητο αίσθημα δυσθυμίας. Οι μηχανές της μητρόπολης κινούνται ασταμάτητα και ορίζουν το μοτίβο που οι άνθρωποι και τα πράγματα υπάρχουν.

 

Το Das Kapital [a model] κατασκευασμένο ως ένας cartoon κόσμος αναζητεί τον τρόπο, το πως, σε οριακούς καιρούς ο δυτικός άνθρωπος μπορεί να εφευρίσκει νοήματα και να συνθέτει την ποιητική του.

 

Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Ντίνος Νικολάου / http://dinosnikolaou.com

Μουσική σύνθεση: Lowtronik / http://www.lowtronik.com/

Σεδιασμός σκηνικού χώρου: Ντίνος Νικολάου, Μάριος Γαμπιεράκης

Σχεδιασμός κοστουμιών: Μαργαρίτα Δοσούλα

Σχεδιασμός φωτισμών: Μανόλης Βιτσαξάκης

 

Παίζουν: Περικλής Ασημακόπουλος, Νίκος Δραγώνας, Φοίβος Παπαδόπουλος

 

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία