Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

SLIDER2019

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Αποσμητικό, νερό, λακ, χτένα, τα αξεσουάρ του ρόλου, κάτι για να τσιμπολογάω και φέτος πέρα από τα καλλυντικά που παραμένουν σταθερά στα δύο θέατρα που παίζω, μεταφέρω ένα νεσεσέρ με όσα δεν μπορώ να έχω διπλά. Επίσης ένα σωρό άλλα πράγματα που μαζεύονται στη διάρκεια της σεζόν και κάθε φορά στην τελευταία παράσταση ταλαιπωρούμαι να τα μαζέψω.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α) Ως χώρο Στη Δράμα, σε περιοδεία, στηριζόταν σε ξύλινα δοκάρια είχε ξύλινο πάτωμα κι από κάτω περνούσε ένα ποτάμι.

β) Με ποιους συναδέλφους. Στο καμαρίνι ακόμα και με την πιο περίεργη σύνθεση ανθρώπων περνάω καλά. Απλώς θυμάμαι διαφορετικές ατμόσφαιρες, κάπου ήταν πιο κατανυκτικά, κάπου πιο ζωηρά. Νομίζω όμως ότι πιο οικεία είναι στο Πρόβα και στο Στοά.

koralia tsogka 2 texnes plus

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Του David Suchet στο Vaudeville theatre στο Λονδίνο. Είχε στον τοίχο ένα χάρτη που σημείωνε από πού ήταν ο κάθε θεατής.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Είναι παρά πολλές, πολλά γέλια, πειράγματα, εκπλήξεις, εξομολογήσεις, κρυώματα που κολλάει ο ένας στον άλλο, συμβουλές στα πεταχτά, ένα τεράστιο συμμετοχικό τσιμπούσι ανάμεσα σε δύο παραστάσεις, εκείνη η συζήτηση που δεν προλαβαίνεις να συνεχίσεις γιατί πρέπει να βγεις στη σκηνή, και φυσικά η επαφή με τους θεατές μετά την παράσταση.

koralia tsogka texnes plus 3

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Τουαλέτα, νερό και τσεκάρισμα στον καθρέφτη.

 

Η Κοραλία Τσόγκα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Αναζήτηση» από το καινούριο θεατρικό έργο του Παναγιώτη Μέντη στο θέατρο Πρόβα κάθε Δευτέρα και Τρίτη ενω από Τετάρτη ως και Κυριακή στην «Λωξάντρα», βασισμένη στο συναρπαστικό μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου στο Θέατρο Βεάκη.

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Το καμαρίνι είναι σαν δεύτερο σπίτι. Το σπίτι του ρόλου. Περνώ εκεί πολλές ώρες της μέρας. Οπότε φαντάζεσαι… Ρούχα κι φροντιστήριο, τα βαφτικά μου, ενθύμια, κουτάκια, χτένες, βούρτσες, τσιμπιδάκια, κεριά, βιβλία, ραφτικά, φάρμακα ακόμα και φαγώσιμα. Ποτέ βέβαια δε λείπει η τσάντα της προθέρμανσής μου με το στρωματάκι, τα βαράκια, τα λάστιχα.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 

α)Ως χώρο

Έχω παίξει σε πολλά θέατρα και εντός και εκτός του κλεινούς άστεως. Σε περιοδείες καλοκαιρινές και χειμωνιάτικες. Είχα καμαρίνια από το Μέγαρο Μουσικής με όλες τις ανέσεις μέχρι σε αποδυτήρια γυμναστηρίων ή σε τάξεις σχολείων. Τα ωραιότερα καμαρίνια είναι τα αυτοσχέδια. Αυτά που φτιάχνεις μόνος σου (συνήθως καλοκαίρια) πίσω απ’ το σκηνικό ή σ’ έναν ευκάλυπτο. Να κρεμάς τον καθρέφτη σ’ ένα κλαδί ελιάς ή να ακουμπάς τα βαφτικά σε πέτρες αρχαίων θεάτρων

β) Με ποιους συναδέλφους.

Με τον πατέρα μου!

 

karakatsani 1 texnes plus

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Έχω ακόμα τη μυρωδιά του καμαρινιού του πατέρα μου. Μύριζε… θέατρο. Μακιγιάζ, κόλλα για τις περούκες και τα μουστάκια. Ήταν όπως κι ό ίδιος. Απλό κι αυθεντικό.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Οι μονόλογοι των φλερτ πίσω απ’ τις κουίντες.

 

karakatsani 2 texnes plus

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Αν έχει κόσμο! Ξέρεις όλο αυτό το κάνουμε για να το δούνε. Τους το προσφέρω μαζί με το άγχος που κρύβω. 

 

Η Αλεξάνδρα Καρακατσάνη συμμετέχει στην παράσταση «Λωξάντρα», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη με την Ελένη Κοκκίδου στον ομώνυμο ρόλο, στο θέατρο Βεάκη από Τετάρτη έως και Κυριακή.

Συνέντευξη και φωτογραφίες: Σπύρος Σιακαντάρης 
 
Αντικείμενα που εχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Τα τελευταία χρόνια σε όλους τους ρόλους που παίζω φοράω γένια, μουστάκια, περούκες, οπότε δε λείπει ποτέ ένα ψαλιδάκι με το οποίο κόβω περιττές τρίχες και περιποιούμαι τα γένια μου.
Ένα βασικό εργαλείο του ηθοποιού είναι και τα καλλυντικά για το μακιγιάζ. 
Έχω μια ποικιλία καλλυντικών για να κάνω το ¨σχηματισμό" από το πρόσωπο μου σε κάτι άλλο, με χρώματα και πούδρα. Πάντοτε έχω ένα μπουκαλάκι ανδρικής κολώνιας. 
Μου έχει μείνει συνήθεια από παλιά γιατί με βοηθάει να ξεφεύγω από τη μυρωδιά που παίρνουν τα ρούχα από τη σκηνή. Αυτό το μπουκαλάκι που χρησιμοποιώ τώρα είναι δώρο από μια μαθήτρια μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.
 
Αυτό που έχω τώρα είναι το καλύτερο. 
Όταν νοικιάσαμε με τη Γιούλη το θέατρο αυτό για να κάνουμε εδώ τις παραστάσεις μας, αυτός ο χώρος που είμαστε τώρα ήταν μια αποθήκη.
Η Γιούλη, με δική της σκέψη, ανέλαβε και μου το έφτιαξε γραφείο και καμαρίνι. Εδώ έχω μια άνεση. Έχω έπιπλα για να υποδέχομαι φίλους και συνεργάτες για συνομιλίες 
αλλά και απαραίτητα έγγραφα, χαρτιά, φακέλους, στυλούς, κτλπ. Έχω και μια μικρη βιβλιοθήκη. Δεν έρχομαι εδώ για να διαβάσω αλλά αν χρειαστώ κάτι έχω πολλά βιβλία που μου είναι χρήσιμα. 
Για είκοσι ολόκληρα χρόνια είχα το ίδιο καμαρίνι στο "Θέατρο Τέχνης". Εκεί ήταν πολύ μικρό έμπαινες μέσα και έβγαινες με την όπισθεν.
Το μόνο πράγμα που έκανα ήταν να αγοράσω έναν μεγαλύτερο καθρέφτη για να μπορώ να κοιτάζομαι ολόκληρος. 
Κάθε φορά που έπαιζα σε άλλο θέατρο το πρώτο πράγμα που κοιτούσα ήταν το καμαρίνι. Για εμάς τους ηθοποιούς είναι το δεύτερο σπίτι μας.    
Κάποια θέατρα από την κατασκευή τους έχει γίνει πρόβλεψη και φτιάχνουν άνετα καμαρίνια.
 
giannis mortzos texnes plus 
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.
 
Μου αρέσει να είμαι με άλλους συναδέλφους αλλά δεν είναι βολικό για να είμαι ειλικρινής. Πολλές φορές δημιουργούνται προβλήματα με τα πολλά ρούχα και αρκετές φορές επικρατεί συνωστισμός.
Στο θέατρο "Τέχνης", επειδή τα καμαρίνια ήταν πολύ μικρά και τα έργα που παίζαμε πολυπρόσωπα, πολλές φορές σε καμαρίνια που χωρούσαν δυο άτομα έφτανε να είμαστε ακόμη και δέκα! 
Όταν είχαμε πολλές αλλαγές ρόλων μπερδεύαμε τα ρούχα λόγω ταχυτητας. 
Θυμάμαι μια φορά που παίζαμε το "Παιχνίδι της σφαγής" του Ιονέσκο, στο οποίο υποδυόμουν οκτώ ρόλους, και οι υπόλοιποι ηθοποιοί επίσης πολλούς ρόλους, έψαχνα να βρω το παντελόνι μου και το είχε φορέσει κάποιος συνάδελφος. Δε ξέρω πως τα κατάφερε και χώρεσε γιατί δεν του έκανε. Αντιθέτως το δικό του ήταν πολύ φαρδύ! Δεν είχε ζώνη και δεν ήξερα πως να το κρατήσω πάνω μου αφού με το που θα έβγαινα στη σκηνή θα μου έπεφτε. 
Τη στιγμή που λεώ τι θα κάνω τώρα και είχα απελπιστεί βρήκα μια μεγάλη παραμάνα και μαζί με το παντελόνι καρφίτσωσα και λίγο κρέας. 
 
Το τελευταίο πράγμα, κίνηση- σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Πριν βγω από το καμαρίνι στέκομαι και ελέγχω ένα προς ένα αν έχω απάνω μου ολα τα αντικειμενα που χρειάζομαι για τη σκηνή. 
Αλίμονο αν ξεχάσεις κάποιο πολύ σημαντικό αντικείμενο, γιατί μετά δε θα μπορείς να παίξεις.
Φεύγοντας κλείνω τα φώτα. Έχει τη σημασία του γιατί όταν φεύγω από το καμαρίνι δεν υπάρχει κάποιος άλλος στο χώρο και μπορεί να συμβεί κάποιο βραχυκύκλωμα η οτιδήποτε άσχημο.
 
giannis mortzos texnes plus 2
 
Με αφορμή τη συνάντηση μας για τη στήλη μας για το καμαρίνι, θα ήθελα να μου μιλήσετε για την παράσταση "Η Γκιλοτίνα", που παρουσιάζεται φέτος. Τι πραγματεύεται το έργο;
 
Είναι ένα σύγχρονο έργο αλλά με κάτι το συγκλονιστικό γιαυτό και το επέλεξα με μεγαλή χαρα και το έκανα παράσταση. 
Το συγκλονιστικό είναι οτι απευθύνεται σε θεατές που οπωσδήποτε θα βασανίσουν το μυαλό τους. Δεν έχει το χαρακτήρα της απλής ψυχαγωγίας με την έννοια να περάσουμε καλά δυο ώρες.
Πρέπει να κάνω το θεατή από τη στιγμή που θα αρχίσει το έργο μέχρι να τελειώσει και μετά που θα φύγει να σκέφτεται αυτό που είδε για πολλές ημέρες.
Είναι θετικά όλα τα μυνήματα της παράστασης αλλά χρειάζεται οπωσδήποτε μια δεύτερη σκέψη για να μπείς στο νόημα του έργου.
Και αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί και με ενθουσιάζει και για αυτό παλεύω άλλωστε. Το θέατρο έτσι το βλέπω.  
Πρόκειται για μια σύγχρονη ιλαροτραγωδία, που οι χαρακτήρες του έργου ενώ μεταξύ τους δεν έχουν καμία σχέση κάπου ενώνονται και λένε μια περίφημη φράση ¨Τώρα πρέπει να ειμαστε ενωμένοι".
Αυτό δίνει το ευρύτερο νόημα της παράστασης αυτής οτι τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν είναι πολύ δύσκολα και χρειάζεται ενότητα. 
Τρομερά επίκαιρο γιατί είμαστε σε ένα σταυροδρόμι πολύ δύσκολο σαν κράτος, σαν έθνος, σαν κοινωνία και θα εξαρτηθεί πάρα πολύ η καλή συνέχεια με την ενότητα μόνο. 
Το θεωρώ απαραίτητο. Αλλιώς υπάρχουνε κίνδυνοι μεγάλοι να πάθουμε όχι μόνο οικονομική καθίζηση, αλλά κοινωνική διάλυση. Η οποία έχει ξεκινήσει αλλά πρέπει να την προλάβουμε.
 
 
Ο Γιάννης Μόρτζος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο «Η Γκιλοτίνα» του βραβευμένου συγγραφέα Γιώργου Α. Χριστοδούλου. Δίπλα στον σπουδαίο θεατράνθρωπο συμπρωταγωνιστούν η Γιούλη Ζήκου, ο Πασχάλης Τσαρούχας και ο Γιάννης Πολιτάκης. Η παράσταση παρουσιαζεται από Πέμπτη έως και Κυριακή στο Θέατρο "Τέσσερις εποχές - Γιάννης Μόρτζος" .
 
Περισσότερες πληροφορίες εδώ 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Στο καμαρίνι έχω πάντα μόνο αυτά που μου χρειάζονται στην παράσταση. Δε φέρνω πράγματα απ’ έξω, εκτός από την τσάντα μου και το μπουφάν μου. Κλείνω το κινητό νωρίς και μπαίνω στη διαδικασία της μεταμόρφωσης. Συνήθως, φοράω το κοστούμι μου πολύ αργά, έως και τελετουργικά, καθώς αρχίζω να σκέφτομαι το ρόλο μου. Το ίδιο αργά μου αρέσει και να βάφομαι. Έπειτα τακτοποιώ τα πράγματα της παράστασης. Αυτός είναι ο τρόπος μου να συγκεντρωθώ και να μπω στην ατμόσφαιρα του έργου. Αν όλη την παραπάνω διαδικασία αναγκαστώ να την κάνω βιαστικά, δεν προλαβαίνω να «μεταφερθώ» στο κλίμα της παράστασης. Γι’ αυτό για μένα είναι σημαντικό να είμαι αρκετές ώρες πριν στο θέατρο.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ
 
α) ως χώρο
 
Επειδή τις πιο πολλές φορές στη ζωή μου έπαιζα σε κάπως ανορθόδοξους χώρους, δεν θα περιγράψω το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ μου, αλλά το πιο πρωτότυπο. Τις σαιζόν 2001-2003 παίζαμε σαν Ομάδα «Πλάνη» την παράσταση «Μια μπύρα με τον Χένρυ» στη μουσική σκηνή «Κέλσος». Ο «Κέλσος» στεγαζόταν στο ισόγειο ενός παλιού, νεοκλασσικού σπιτιού, με αυλή στο πίσω μέρος και είχε κι έναν όροφο πάνω από το ισόγειο στον οποίο ανέβαινες με μία εξωτερική, πέτρινη σκάλα. Το ένα δωμάτιο του πάνω ορόφου είχε διαμορφωθεί σε καμαρίνι με μεγάλους καθρέφτες και φώτα, αλλά είχαν παραμείνει κάποια παλιά έπιπλα του σπιτιού: μια παλιά ντουλάπα, ένα τραπέζι, κάποιες καρέκλες, κλπ. Εννοείται πως επειδή ο πάνω όροφος ήταν από καιρό εγκαταλελειμμένος, το κρύο έμπαινε από παντού. Για να μπεις στο μπαρ να παίξεις, έπρεπε να κατέβεις από την πέτρινη σκάλα στον κήπο, να διασχίσεις έναν μικρό διαδρομάκο, να μπεις στον προθάλαμο του μαγαζιού όπου ήταν και το ταμείο που έκοβαν εισιτήριο οι θεατές και να ανοίξεις τη μεγάλη, βαριά πόρτα για να μπεις στο μπαρ και να αρχίσει η «δράση» του έργου.
 
β) με ποιους συναδέλφους
 
Γενικά, είμαι άνθρωπος που δυσκολεύομαι κάπως να μοιράζομαι το καμαρίνι με άλλους συναδέλφους και γι’ αυτό, είναι πολύ σημαντικό για μένα να υπάρχει ένα ευχάριστο και φιλικό κλίμα μέσα στο καμαρίνι πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της παράστασης. Αλλά επειδή τα τελευταία δέκα χρόνια συνεργάζομαι μόνο με «δικούς» μου ανθρώπους, δηλαδή με συναδέλφους με τους οποίους κάνω παρέα και στη ζωή μου και έχουμε κοινούς θεατρικούς κώδικες, η ατμόσφαιρα στο καμαρίνι είναι πολύ «οικογενειακή» και εύθυμη. Επικρατεί ηρεμία, καλή επικοινωνία και ομαδικό πνεύμα και αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα πριν την παράσταση.
 
 Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι
 
Μια βραδιά που είχε χιονίσει πάρα πολύ, είχα ντυθεί για την πρώτη σκηνή του έργου – χαρακτηριστικά, φορούσα πιτζάμες και παντόφλες – και ανοίγοντας την πόρτα του καμαρινιού διαπιστώνω ότι το κεφαλόσκαλο και η σκάλα είναι γεμάτα χιόνι και γλιστράει πολύ. Κατεβαίνω σιγά – σιγά, με τις πιτζαμούλες μου και τις παντοφλίτσες μου, κρατώντας τη χιονισμένη κουπαστή για να μη γλιστρήσω και πέσω, διασχίζω ένα μέρος του κήπου πατώντας πάνω στο χιόνι, μπαίνω στον προθάλαμο, ανοίγω την πόρτα, μπαίνω στο μπαρ και παίρνοντας θέση για την πρώτη σκηνή, διαπιστώνω ότι οι παντόφλες μου είναι γεμάτες χιόνι! Μου φάνηκε τόσο αστείο και τόσο χαριτωμένο όλο αυτό, που ακόμη το θυμάμαι ως μια από τις πιο ωραίες θεατρικές μου αναμνήσεις!
 
 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ήταν το καμαρίνι της Νίκης Τριανταφυλλίδη στο σημερινό θέατρο «Προσκήνιο». Ήταν ένα σχετικά μικρό καμαρίνι, όμως πάρα πολύ «ζεστό». Θυμάμαι πως είχε έναν κλασσικό καθρέφτη καμαρινιού με φώτα επάνω, δίπλα κρεμασμένα τα κοστούμια της παράστασης και από την άλλη ένα μικρό κρεβάτι για ανάπαυση. Για μένα που περνώ πολλές ώρες μέσα σ’ ένα θέατρο, αυτό θα ήταν το ιδανικό καμαρίνι. Θα μπορούσα να ζω εκεί μέσα!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Κάθε βράδυ, πριν ξεκινήσει η παράσταση, το τελευταίο πράγμα που κάνω είναι ένας γενικός έλεγχος στο καμαρίνι για να σιγουρευτώ ότι όλα τα πράγματα της παράστασης είναι στη θέση τους, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη και στέκομαι πίσω από την κουρτίνα ή το σπετσάτο που με χωρίζει από τη σκηνή. Μόλις γίνει σκοτάδι και ακουστεί η μουσική της παράστασης, πάντα παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω μέσα μου: «πάμε!» Ξέρω πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει πια επιστροφή, όλα έχουν μπει σε τροχιά και τώρα είναι η σειρά μου! Είναι η στιγμή που αποχωρίζομαι την ασφάλεια του καμαρινιού και βγαίνω να εκτεθώ κάτω από τους αμείλικτους προβολείς του θεάτρου. Είναι η πιο δύσκολη, αλλά ίσως και η πιο δυνατή στιγμή της παράστασης!
 
 

Η Άννα Ετιαρίδου παίζει κάθε Σάββατο στις 9:00μμ και Κυριακή στις 18:30 στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής (τηλ. 2103425637), στην παράσταση «Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου», έργο που έγραψε η ίδια το 2017.

Η επίσημη σελίδας της παράστασης: https://goo.gl/bs8XKn

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου. 
Κινητο,μπουκαλάκια με νερό, καλλυντικά και φυσικά την οδοντόβουρτσα μου!!!
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 
α)Ως χώρο  
Στο θέατρο Αργώ.Στην πρώτη μου παράσταση ως ηθοποιός!!Είχα τα πιο λίγα πράγματα απ’όλους.
Μετά άρχισα να παίρνω θάρρος και ν’αυξάνω τ’αντικείμενα που έχω μαζι μου στο καμαρίνι... 
 
β) Με ποιους συναδέλφους. 
Θα ξεχωρίσω το τελευταίο με την φίλη και συνάδελφό μου Βιργινία Ταμπαροπούλου στην παράστασή μας “Το κάλεσμα της Λορίν”.
Δύο άτομα μόνο,όπως και να το κάνεις είναι πιο άνετα.
 
 athanasopoulos lorin
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. 
Στο Αρχαίο θέατρο μεσαιωνικής τάφρου στην Ρόδο πριν δύο καλοκαίρια. Εξαιρετική εμπειρία σ’ένα περιβάλλον μυσταγωγικό!
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 
Θα ξεχωρίσω την πρεμιέρα στην πρώτη παράσταση που συμμετείχα το "Όχι για αηδόνια".
Το καμαρίνι ήταν γεμάτο δώρα,λουλούδια κι ευχές από αγαπημένα μου πρόσωπα για καλή τύχη!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου. 
 Κάνω πάντα τον σταυρό μου και πίνω μια γουλιά νερό!
 
 
 
Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Το κάλεσμα της Λορίν" που παρουσιάζεται στο Θέατρο Αργώ - A Small Argo full of Art, στο Μεταξουργείο σημειώνοντας τρίτη παράταση παραστάσεων κάθε Τετάρτη στις 21:15 μέχρι τις 28 Μαρτίου ενώ κάθε Σάββατο και Κυριακή στην κωμωδία "Για να Ψοφήσουν οι πρωταγωνιστές" που παρουσιάζεται στο Θέατρο 104 στο Γκάζι μέχρι την 1 Απριλίου

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου

Δεν συνηθίζω να έχω δικά μου πράγματα στα καμαρίνια που βρίσκομαι. Μόνο αντικείμενα που χρησιμοποιώ στην εκάστοτε παράσταση.

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α)Ως χώρο   β) Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω βρεθεί είναι αυτό του θεάτρου Αμόρε.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω υπάρξει με συναδέλφους είναι όλα τα καμαρίνια στα οποία βρεθήκαμε στην καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης "Οιδίπους Τύραννος" σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις.

 

 eksarxeas ethiko

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει είναι στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω είναι σε ένα καμαρίνι στο ανοιχτό θέατρο της Αλεξανδρούπολης (η παράσταση τελικά ακυρώθηκε λόγω βροχής) με τον Αλμπέρτο Φάις, τον Γιάννη Τσεμπερλίδη, τον Τζεφ Μαράουι και τον Ονικ Κετσογιάν. Ευτυχώς υπάρχει και σε βίντεο. Νόμιζα πως από το πολύ γέλιο θα λιποθυμήσω.

 

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Το τελευταίο πράγμα που κάνω πριν φύγω από το καμαρίνι είναι να βεβαιωθώ ότι έχω μαζί μου ό,τι θα χρειαστώ στην παράσταση.

 

Ο Παναγιώτης Εξαρχέας παίζει στη Πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στην παράσταση "Υμπύ Τύραννος" και στο "Μεγάλο Κρεβάτι" σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη. 

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Ένα μπουκάλι νερό, τα καλλυντικά μου και το κείμενο του έργου, το οποίο δεν αποχωρίζομαι μέχρι να τελειώσουν οι παραστάσεις.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Ως χώρο. β) Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι από άποψη χώρου χωρούσε πολύ λιγότερους από πέντε ηθοποιούς, που συγκατοικούσαμε τότε. 

Παρ’ όλα αυτά εκεί μοιραστήκαμε πολλούς προβληματισμούς, ευχάριστες, δημιουργικές και αστείες καταστάσεις, και προέκυψε μια δυνατή φιλία η οποία κατέληξε και σε κουμπαριά – κάποιος εκ των ηθοποιών μού βάφτισε το γιο.

Όσο για τους συναδέλφους, τι να πω; Φυσικά η περίπτωση που προανέφερα, ενώ πολύ ωραία έχω περάσει και σε περιοδείες. Γενικά έχω συνεργαστεί με καλούς συναδέρφους και έχω κάνει καλά καμαρίνια.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Τα ωραιότερα είναι μπροστά μας, έρχονται!

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Οι κουβέντες που γίνονται ανάμεσα στις διπλές παραστάσεις, οι συγκινήσεις και το αίσθημα της οικογένειας που δημιουργείται ορισμένες φορές.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Μια ανάσα για να πάρω δύναμη και πάντα το σταυρό μου .

 

Ο Κατερίνα Μάντζιου συμμετέχει στην παράσταση «Οκτώ τρόποι για να πεις αντίο» της Καναδής συγγραφέως Mieko Ouchi, σε μετάφραση Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου και σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου.

 

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Ζεστό καφέ, ένα μπουκάλι νερό, τσιγάρα, μακιγιάζ.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου, β) Με ποιους συναδέλφους.

α) Στο Βασιλικό Θέατρο, το οποίο ανήκει στο ΚΘΒΕ.

Ευρύχωρο, με μια αίσθηση ζεστασιάς και κρυμμένες φωνές πολλών ηθοποιών που είχαν περάσει από εκεί.

β) Με τις συναδέλφους μου, Λορίνα Κατσιώτη και Νάταλι Δήμου, από την παιδική παράσταση «Ψαρόσουπα» στο Θέατρο Ακροπόλ. Ανυπομονούσα να ξυπνήσω και να τις συναντήσω για τον πρωινό καφέ μας πριν από την παράσταση.

Virginia-texnes-plus2.jpeg

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Στο θέατρο της Royal Academy of Dramatic Arts (RADA).

Θυμάμαι είχα μπει μέσα και σκέφτηκα: «Ποπό, θα μπορούσα να μένω εδώ!»

 

 Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η απάντηση είναι δύσκολη. Είναι τόσες οι στιγμές χαράς, συγκίνησης, γλυκιάς αγωνίας... Τόσες ωραίες συζητήσεις και αγκαλιές. Το καμαρίνι με ωραίους συναδέλφους είναι ένα δεύτερο σπίτι.

 

 Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Πίνω μια γερή γουλιά νερό, παίρνω μια βαθιά ανάσα και σκέφτομαι τη μητέρα μου.

Virginia-texnes-plus3.jpeg

Η Βιργινία Ταμπαροπούλου πρωταγωνιστεί στο "Μαυροπούλι" του David Harrower  μαζί με τον Αλέξανδρο Μυλωνά στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας β' σκηνή. 

 

 

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Please enter youtube id.

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία