Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Στο καμαρίνι έχω πάντα μόνο αυτά που μου χρειάζονται στην παράσταση. Δε φέρνω πράγματα απ’ έξω, εκτός από την τσάντα μου και το μπουφάν μου. Κλείνω το κινητό νωρίς και μπαίνω στη διαδικασία της μεταμόρφωσης. Συνήθως, φοράω το κοστούμι μου πολύ αργά, έως και τελετουργικά, καθώς αρχίζω να σκέφτομαι το ρόλο μου. Το ίδιο αργά μου αρέσει και να βάφομαι. Έπειτα τακτοποιώ τα πράγματα της παράστασης. Αυτός είναι ο τρόπος μου να συγκεντρωθώ και να μπω στην ατμόσφαιρα του έργου. Αν όλη την παραπάνω διαδικασία αναγκαστώ να την κάνω βιαστικά, δεν προλαβαίνω να «μεταφερθώ» στο κλίμα της παράστασης. Γι’ αυτό για μένα είναι σημαντικό να είμαι αρκετές ώρες πριν στο θέατρο.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ
 
α) ως χώρο
 
Επειδή τις πιο πολλές φορές στη ζωή μου έπαιζα σε κάπως ανορθόδοξους χώρους, δεν θα περιγράψω το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ μου, αλλά το πιο πρωτότυπο. Τις σαιζόν 2001-2003 παίζαμε σαν Ομάδα «Πλάνη» την παράσταση «Μια μπύρα με τον Χένρυ» στη μουσική σκηνή «Κέλσος». Ο «Κέλσος» στεγαζόταν στο ισόγειο ενός παλιού, νεοκλασσικού σπιτιού, με αυλή στο πίσω μέρος και είχε κι έναν όροφο πάνω από το ισόγειο στον οποίο ανέβαινες με μία εξωτερική, πέτρινη σκάλα. Το ένα δωμάτιο του πάνω ορόφου είχε διαμορφωθεί σε καμαρίνι με μεγάλους καθρέφτες και φώτα, αλλά είχαν παραμείνει κάποια παλιά έπιπλα του σπιτιού: μια παλιά ντουλάπα, ένα τραπέζι, κάποιες καρέκλες, κλπ. Εννοείται πως επειδή ο πάνω όροφος ήταν από καιρό εγκαταλελειμμένος, το κρύο έμπαινε από παντού. Για να μπεις στο μπαρ να παίξεις, έπρεπε να κατέβεις από την πέτρινη σκάλα στον κήπο, να διασχίσεις έναν μικρό διαδρομάκο, να μπεις στον προθάλαμο του μαγαζιού όπου ήταν και το ταμείο που έκοβαν εισιτήριο οι θεατές και να ανοίξεις τη μεγάλη, βαριά πόρτα για να μπεις στο μπαρ και να αρχίσει η «δράση» του έργου.
 
β) με ποιους συναδέλφους
 
Γενικά, είμαι άνθρωπος που δυσκολεύομαι κάπως να μοιράζομαι το καμαρίνι με άλλους συναδέλφους και γι’ αυτό, είναι πολύ σημαντικό για μένα να υπάρχει ένα ευχάριστο και φιλικό κλίμα μέσα στο καμαρίνι πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της παράστασης. Αλλά επειδή τα τελευταία δέκα χρόνια συνεργάζομαι μόνο με «δικούς» μου ανθρώπους, δηλαδή με συναδέλφους με τους οποίους κάνω παρέα και στη ζωή μου και έχουμε κοινούς θεατρικούς κώδικες, η ατμόσφαιρα στο καμαρίνι είναι πολύ «οικογενειακή» και εύθυμη. Επικρατεί ηρεμία, καλή επικοινωνία και ομαδικό πνεύμα και αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα πριν την παράσταση.
 
 Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι
 
Μια βραδιά που είχε χιονίσει πάρα πολύ, είχα ντυθεί για την πρώτη σκηνή του έργου – χαρακτηριστικά, φορούσα πιτζάμες και παντόφλες – και ανοίγοντας την πόρτα του καμαρινιού διαπιστώνω ότι το κεφαλόσκαλο και η σκάλα είναι γεμάτα χιόνι και γλιστράει πολύ. Κατεβαίνω σιγά – σιγά, με τις πιτζαμούλες μου και τις παντοφλίτσες μου, κρατώντας τη χιονισμένη κουπαστή για να μη γλιστρήσω και πέσω, διασχίζω ένα μέρος του κήπου πατώντας πάνω στο χιόνι, μπαίνω στον προθάλαμο, ανοίγω την πόρτα, μπαίνω στο μπαρ και παίρνοντας θέση για την πρώτη σκηνή, διαπιστώνω ότι οι παντόφλες μου είναι γεμάτες χιόνι! Μου φάνηκε τόσο αστείο και τόσο χαριτωμένο όλο αυτό, που ακόμη το θυμάμαι ως μια από τις πιο ωραίες θεατρικές μου αναμνήσεις!
 
 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ήταν το καμαρίνι της Νίκης Τριανταφυλλίδη στο σημερινό θέατρο «Προσκήνιο». Ήταν ένα σχετικά μικρό καμαρίνι, όμως πάρα πολύ «ζεστό». Θυμάμαι πως είχε έναν κλασσικό καθρέφτη καμαρινιού με φώτα επάνω, δίπλα κρεμασμένα τα κοστούμια της παράστασης και από την άλλη ένα μικρό κρεβάτι για ανάπαυση. Για μένα που περνώ πολλές ώρες μέσα σ’ ένα θέατρο, αυτό θα ήταν το ιδανικό καμαρίνι. Θα μπορούσα να ζω εκεί μέσα!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Κάθε βράδυ, πριν ξεκινήσει η παράσταση, το τελευταίο πράγμα που κάνω είναι ένας γενικός έλεγχος στο καμαρίνι για να σιγουρευτώ ότι όλα τα πράγματα της παράστασης είναι στη θέση τους, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη και στέκομαι πίσω από την κουρτίνα ή το σπετσάτο που με χωρίζει από τη σκηνή. Μόλις γίνει σκοτάδι και ακουστεί η μουσική της παράστασης, πάντα παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω μέσα μου: «πάμε!» Ξέρω πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει πια επιστροφή, όλα έχουν μπει σε τροχιά και τώρα είναι η σειρά μου! Είναι η στιγμή που αποχωρίζομαι την ασφάλεια του καμαρινιού και βγαίνω να εκτεθώ κάτω από τους αμείλικτους προβολείς του θεάτρου. Είναι η πιο δύσκολη, αλλά ίσως και η πιο δυνατή στιγμή της παράστασης!
 
 

Η Άννα Ετιαρίδου παίζει κάθε Σάββατο στις 9:00μμ και Κυριακή στις 18:30 στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής (τηλ. 2103425637), στην παράσταση «Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου», έργο που έγραψε η ίδια το 2017.

Η επίσημη σελίδας της παράστασης: https://goo.gl/bs8XKn

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου. 
Κινητο,μπουκαλάκια με νερό, καλλυντικά και φυσικά την οδοντόβουρτσα μου!!!
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 
α)Ως χώρο  
Στο θέατρο Αργώ.Στην πρώτη μου παράσταση ως ηθοποιός!!Είχα τα πιο λίγα πράγματα απ’όλους.
Μετά άρχισα να παίρνω θάρρος και ν’αυξάνω τ’αντικείμενα που έχω μαζι μου στο καμαρίνι... 
 
β) Με ποιους συναδέλφους. 
Θα ξεχωρίσω το τελευταίο με την φίλη και συνάδελφό μου Βιργινία Ταμπαροπούλου στην παράστασή μας “Το κάλεσμα της Λορίν”.
Δύο άτομα μόνο,όπως και να το κάνεις είναι πιο άνετα.
 
 athanasopoulos lorin
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. 
Στο Αρχαίο θέατρο μεσαιωνικής τάφρου στην Ρόδο πριν δύο καλοκαίρια. Εξαιρετική εμπειρία σ’ένα περιβάλλον μυσταγωγικό!
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 
Θα ξεχωρίσω την πρεμιέρα στην πρώτη παράσταση που συμμετείχα το "Όχι για αηδόνια".
Το καμαρίνι ήταν γεμάτο δώρα,λουλούδια κι ευχές από αγαπημένα μου πρόσωπα για καλή τύχη!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου. 
 Κάνω πάντα τον σταυρό μου και πίνω μια γουλιά νερό!
 
 
 
Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Το κάλεσμα της Λορίν" που παρουσιάζεται στο Θέατρο Αργώ - A Small Argo full of Art, στο Μεταξουργείο σημειώνοντας τρίτη παράταση παραστάσεων κάθε Τετάρτη στις 21:15 μέχρι τις 28 Μαρτίου ενώ κάθε Σάββατο και Κυριακή στην κωμωδία "Για να Ψοφήσουν οι πρωταγωνιστές" που παρουσιάζεται στο Θέατρο 104 στο Γκάζι μέχρι την 1 Απριλίου

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου

Δεν συνηθίζω να έχω δικά μου πράγματα στα καμαρίνια που βρίσκομαι. Μόνο αντικείμενα που χρησιμοποιώ στην εκάστοτε παράσταση.

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α)Ως χώρο   β) Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω βρεθεί είναι αυτό του θεάτρου Αμόρε.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω υπάρξει με συναδέλφους είναι όλα τα καμαρίνια στα οποία βρεθήκαμε στην καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης "Οιδίπους Τύραννος" σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις.

 

 eksarxeas ethiko

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει είναι στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω είναι σε ένα καμαρίνι στο ανοιχτό θέατρο της Αλεξανδρούπολης (η παράσταση τελικά ακυρώθηκε λόγω βροχής) με τον Αλμπέρτο Φάις, τον Γιάννη Τσεμπερλίδη, τον Τζεφ Μαράουι και τον Ονικ Κετσογιάν. Ευτυχώς υπάρχει και σε βίντεο. Νόμιζα πως από το πολύ γέλιο θα λιποθυμήσω.

 

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Το τελευταίο πράγμα που κάνω πριν φύγω από το καμαρίνι είναι να βεβαιωθώ ότι έχω μαζί μου ό,τι θα χρειαστώ στην παράσταση.

 

Ο Παναγιώτης Εξαρχέας παίζει στη Πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στην παράσταση "Υμπύ Τύραννος" και στο "Μεγάλο Κρεβάτι" σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη. 

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Ένα μπουκάλι νερό, τα καλλυντικά μου και το κείμενο του έργου, το οποίο δεν αποχωρίζομαι μέχρι να τελειώσουν οι παραστάσεις.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Ως χώρο. β) Με ποιους συναδέλφους.

Το πιο ωραίο καμαρίνι από άποψη χώρου χωρούσε πολύ λιγότερους από πέντε ηθοποιούς, που συγκατοικούσαμε τότε. 

Παρ’ όλα αυτά εκεί μοιραστήκαμε πολλούς προβληματισμούς, ευχάριστες, δημιουργικές και αστείες καταστάσεις, και προέκυψε μια δυνατή φιλία η οποία κατέληξε και σε κουμπαριά – κάποιος εκ των ηθοποιών μού βάφτισε το γιο.

Όσο για τους συναδέλφους, τι να πω; Φυσικά η περίπτωση που προανέφερα, ενώ πολύ ωραία έχω περάσει και σε περιοδείες. Γενικά έχω συνεργαστεί με καλούς συναδέρφους και έχω κάνει καλά καμαρίνια.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Τα ωραιότερα είναι μπροστά μας, έρχονται!

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Οι κουβέντες που γίνονται ανάμεσα στις διπλές παραστάσεις, οι συγκινήσεις και το αίσθημα της οικογένειας που δημιουργείται ορισμένες φορές.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Μια ανάσα για να πάρω δύναμη και πάντα το σταυρό μου .

 

Ο Κατερίνα Μάντζιου συμμετέχει στην παράσταση «Οκτώ τρόποι για να πεις αντίο» της Καναδής συγγραφέως Mieko Ouchi, σε μετάφραση Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου και σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου.

 

 Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Ζεστό καφέ, ένα μπουκάλι νερό, τσιγάρα, μακιγιάζ.

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. α) Από άποψη χώρου, β) Με ποιους συναδέλφους.

α) Στο Βασιλικό Θέατρο, το οποίο ανήκει στο ΚΘΒΕ.

Ευρύχωρο, με μια αίσθηση ζεστασιάς και κρυμμένες φωνές πολλών ηθοποιών που είχαν περάσει από εκεί.

β) Με τις συναδέλφους μου, Λορίνα Κατσιώτη και Νάταλι Δήμου, από την παιδική παράσταση «Ψαρόσουπα» στο Θέατρο Ακροπόλ. Ανυπομονούσα να ξυπνήσω και να τις συναντήσω για τον πρωινό καφέ μας πριν από την παράσταση.

Virginia-texnes-plus2.jpeg

 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Στο θέατρο της Royal Academy of Dramatic Arts (RADA).

Θυμάμαι είχα μπει μέσα και σκέφτηκα: «Ποπό, θα μπορούσα να μένω εδώ!»

 

 Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Η απάντηση είναι δύσκολη. Είναι τόσες οι στιγμές χαράς, συγκίνησης, γλυκιάς αγωνίας... Τόσες ωραίες συζητήσεις και αγκαλιές. Το καμαρίνι με ωραίους συναδέλφους είναι ένα δεύτερο σπίτι.

 

 Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Πίνω μια γερή γουλιά νερό, παίρνω μια βαθιά ανάσα και σκέφτομαι τη μητέρα μου.

Virginia-texnes-plus3.jpeg

Η Βιργινία Ταμπαροπούλου πρωταγωνιστεί στο "Μαυροπούλι" του David Harrower  μαζί με τον Αλέξανδρο Μυλωνά στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας β' σκηνή. 

 

 

Video

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία