Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

 

Δεν έχω τέτοια σχέση με το καμαρίνι (μου). Όταν ήμουν μικρή και έμπαινα στα καμαρίνια σπουδαίων ηθοποιών τα χάζευα και έβλεπα κάτι απ’ την προσωπικότητα τους, αλλά εμείς παίζουμε συχνά σε άλλο θέατρο κάθε βράδυ και μοιραζόμαστε το καμαρίνι μας και με άλλες παραστάσεις, όποτε δεν φτιάχνεται αυτή η οικεία σχέση.

Πιο όμορφο καμαρίνι που είχα ποτέ.

 

Το αμάξι μου στο “Roadtrip 3” μακράν. Και το παγκάκι μας στο “Δουργούτι IslandHotel”.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

 

Θυμάμαι πάντα τον ενθουσιασμό της Άννας Κόκκινου όταν μπήκαμε στο καμαρίνι της στο Ηρώδειο.

 

kinthis voukouvalidou texnes plus

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

 

Στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου είχαμε τα καμαρίνια μας, αλλά λόγω σκηνής μπαίναμε πριν την παράσταση όλοι σε ένα χώρο 2 επί 6! Εννέα άτομα τελείως υπέροχα διαφορετικοί χαραχτήρες σε έναν τόσο περιορισμένο χώρο λίγο πριν την παράσταση ήταν ό,τι πρέπει για ευτράπελα. Κι εγώ έπρεπε να μπαίνω πιο νωρίς στη σκηνή και με έτρωγε η περιέργεια για το τι έχανα από το ζέσταμα, τις κουβέντες και τα αστεία που άφηνα πίσω μου.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

 

Μια βαθιάανάσα. 

Η Κύνθια Βουκουβαλίδου υπογράφει τη σκηνοθεσία και παίζει μαζί με τη Μαίρη Λογοθέτη στο “sMOTHERed”, μία παράσταση για την αθάνατη και ανυπέρβλητη ελληνίδα μάνα, κάθε Παρασκευή στις 21:30 στο θέατρο ΜΠΙΠ.

 

 

sMOTHERed poster 

     
Αντικείμενα που έχεις πάντα στο καμαρίνι σου; 
 
Eίμαι ο άνθρωπος με την τσάντα του Σπορτ Μπίλυ. Έχω τα πάντα εκτός από κάποιο γούρι. Τα έχω καταργήσει όλα αυτά από τη ζωή μου. 
Όταν πρωτοξεκίνησα έλεγα "α το κιλοτάκι αυτό φόραγα" και έπαιρνα δέκα ίδια η το ίδιο σουτιέν, την ίδια σκιά.
Είχα τέτοια κολλήματα μέχρι που κάποια στιγμή κατάλαβα οτι δεν μου αρέσει καθόλου να είμαι δέσμια αυτών των προκαταλήψεων ή εθίμων και δεν φοράω τίποτα.
Ούτε ματάκια, ούτε σταυρουδάκια.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχες ποτέ ως χώρο; 
 
Τα πιο ωραία καμαρίνια στην Αθήνα έχουν το Παλλάς, το Αλίκη, αλλά δεν με πειράζει όπως και να έχει θα το φτιάξω να γίνει χώρος μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι με ποιους συναδέλφους το έχεις μοιραστεί; 
 
Γενικά περνάω ωραία στο καμαρίνι και δεν μου αρέσει να είμαι και μόνη μου, θέλω παρέα. Είναι ελάχιστες οι φορές που δεν έχω περάσει καλά και αυτό συνέβη πολύ παλιότερα.
Πολύ ωραίες οι χρονιές που μοιράστηκα το καμαρίνι με την Τζένη Διαγούπη η την Χριστίνα Τσάφου, οι οποίες είναι και φίλες μου.
Και φέτος και στο παιδικό που παίζαμε στο θέατρο Βέμπο με τον "Τρελαντώνη", που ήταν μια πραγματικά πολύ ωραία δουλειά, ερχόντουσαν όλοι στο καμαρίνι μου, που ήταν και ψηλά στον περιστερώνα που λέμε, 
και περάσαμε με γέλια, σαν πανηγύρι αλλά και εδώ, στο θέατρο Χυτήριο, γελάω πάρα πολύ με την Κατερίνα Δημητρόγλου που το μοιραζόμαστε και ενώ είναι το πιο μικρό καμαρίνι καταλήγουν όλοι να έρχονται στο καμαρίνι μας. Έχω μέλι, κάτι γίνεται... (γελάει)
 
karakasi texnes plus 2
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχεις δει ποτέ; 
 
Έχω δει πολλά αλλά ένα πολύ ωραίο και ζεστό καμαρίνι που θυμάμαι ήταν αυτό της Μιμής Ντενίση στο θέατρο Ιλίσια. Το είχε φτιάξει πολύ όμορφο.
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχεις από καμαρίνι; 
 
Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις αλλά θα σου πω μια πολύ γλυκιά και συγκινητική στιγμή που συνέβη πέρυσι. Ήμασταν με την Χριστίνα Τσάφου στο θέατρο Αλίκη, Σάββατο με διπλή παράσταση.
Είχε χτυπήσει το δεύτερο κουδούνι γύρω στις έξι και δέκα όταν την πήρε τηλέφωνο ο γιος της, στο λέω και ανατριχιάζω, να της πει ότι μόλις είχε γεννήσει η νύφη της. Κλαίγαμε από την χαρά μας! Βγήκαμε στη σκηνή, με δάκρυα στα μάτια αλλά από μεγάλη χαρά. 
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνεις πριν βγείς από το καμαρίνι σου
 
Συνήθως πίνω μια γουλιά νερό, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη και τσεκάρω αν έχω τα αντικείμενα που χρειάζομαι για τη σκηνή.
 
Εδώ στο θέατρο Χυτήριο σε συναντάμε στην παράσταση "Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες" από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Κατερίνας Μανανεδάκη. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
 
Με πήρε τηλέφωνο αρχικά ο Πάνος Αμαραντίδης και μετά η Βάσια Παναγοπούλου. Η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί έχω περάσει πολύ όμορφα μ' αυτή τη συνεργασία.
Με τον Πάνο, είμαστε φίλοι όλα αυτά τα χρόνια, μετά τη γνωριμία και συνεργασία μας για το σίριαλ "Η ώρα η καλή" που ήταν και η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά.
Όταν γνωρίζεις πως θα δουλέψεις με φίλους-συνεργάτες είσαι πιο ήρεμος και δείχνουν όλα ευοίωνα. Επίσης η Νικολέτα Καρά που ήξερα οτι θα είναι η πρωταγωνίστρια ήταν ένας βασικός λόγος,γιατί είμαστε φίλες και έχουμε περάσει πολύ δύσκολες στιγμές στη δουλειά μαζί, οπότε ήμουν πολύ χαρούμενη που θα βρισκόμασταν σκηνικά μαζί, κάνοντας δυο φίλες.
Με την Ελένη Τζώρτζη συμβαίνει και το εξής. Δούλεψα μαζί της στην πρώτη θεατρική μου δουλειά το 1993. Ξαναδουλέψαμε στη "Μάλα" τη σεζόν 2001 - 2002 και από τότε φέτος εδώ. Με την Κατερίνα ήμασταν μαζί και στο "Μπαμ Μπαμ" εδώ στο Χυτήριο και φέτος που μοιραζόμαστε το ίδιο καμαρίνι κολλήσαμε και περνάμε ωραία. Με τον Τόνυ Δημητρίου γνωριζόμασταν κοινωνικά και είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Και φυσικά η Σόφη Ζαννίνου που είναι θεά! Θεά! Είχαμε βρεθεί κάπου και είχαμε πει πόσο θαυμάζει και αγαπά η μια την άλλη και να που βρεθήκαμε να παίζουμε μαζί.
 
karakasi texnes plus 3
 
Η παράσταση έχει συμπληρώσει ήδη 4 μήνες παραστάσεων. Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κοινού, τι feedback έχετε πάρει;
 
Κυρίως χαρά αλλά και συγκίνηση. Τα ζευγάρια που έχουν παιδί αυτό μας λένε: "Είναι σα να βλέπουμε τη ζωή μας".
Οι περισσότεροι που έχουν παιδιά και κυρίως οι πιο μεγάλοι άνθρωποι μας λένε οτι συγκινηθήκαμε με αυτό που είδαμε. 
Νομίζω πως αποτυπώνει πολύ καλά τη ζωή από την πιο κωμική τους πλευρά αλλά και από την κωμωδία βγαίνει η συγκίνηση της αλήθειας. Αυτό πάντα γίνεται στη ζωή και στο θέατρο.
 
Μίλησε μου για την επιστροφή σου, σε άλλο "ρόλο" αυτή τη φορά, στο τηλεοπτικό "Your Face Sounds Familiar". Πως ένιωσες και τι σε έκανε να δεχτείς;
 
Μου το πρότειναν και νομίζω βασικός λόγος για να με σκεφτούν, ήταν το γεγονός ότι είχα περάσει από τη θέση του παίχτη και ήξερα πολύ καλά την ψυχολογία και την αγωνία των παιδιών. 
Είναι πολύ μεγάλη πρόκληση αυτό που κάνω. Πολύ δύσκολο γιατί ενώ από πολύ παλιά μου λένε να διδάξω σε δραματικές σχολές, ορθοφωνία, υποκριτική, δεν το είχα τολμήσει.
Φαντάσου την πρώτη φορά με πήρε ο Δάνης Κατρανίδης και με πήγε με το ζόρι στον Ίασμο να διδάξω αλλά φοβήθηκα να το κάνω και γενικά θεωρώ οτι η διδασκαλία είναι πολύ μεγάλη ευθύνη. Θέλει ειδικό ταλέντο να έχει κάποιος για να το καταφέρει. 
Εδώ ένιωσα οτι είναι κάτι που μπορούσα να το κάνω καλά και επειδή είχα περάσει από την διαδικασία, ήξερα τον τρόπο που πρέπει να μελετήσεις, και μου άρεσε πολύ η ιδέα. Με άνχωσε πολύ γιατί έχει πάρα πολύ μελέτη
και διάβασμα.Μελετάω όλα τα βίντεο, όλων των παιχτών, αρκετές φορές για να τους επισημάνω οτι χρειάζεται να επισημάνω. Τι πρέπει να προσέξουν, πως θα τους διευκολύνω να ενσωματώσουν το κοστούμι του ρόλου.
 
Τι τους συμβουλεύεις και πώς είναι η σχέση σου μαζί τους;
 
Αυτό που τους λέω και το πιστεύω είναι ότι: "Πρέπει να κερδίσεις από την ώρα που θα κατέβεις τα σκαλιά, να έχεις το περπάτημα, το ύφος. Ακόμη και αν είσαι στο σκοτάδι γράφει αμέσως ότι έχεις πιάσει την προσωπικότητα του άλλου". Το πιστεύω ακράδαντα αυτό που σου λέω. Είναι ένα όμορφο ταξίδι αλλά έχω κουραστεί πολύ
Νομίζω πως όλοι το λένε ότι είμαι λίγο μαμά στα πράγματα και στους ανθρώπους. Εδώ ένα παραπάνω μου βγαίνει το μαμαδίστικο. Θέλω να τους μαλώσω, να τους βρίσω, να 
τους αγκαλιάσω, να κλάψουμε μαζί, να τους κρατήσω το χέρι πριν μπούνε στο ασανσέρ που είναι αγχωμένοι. Αλλά ξέρω αυτό το συναίσθημα με το ασανσέρ που μπαίνεις και βγαίνεις. Αυτό είναι μια πολύ ειδική στιγμή.
Μπορεί τη μια φορά να είσαι χαρούμενος και την άλλη στιγμή να έχεις κάποιο πρόβλημα με την μύτη η κάποιο αξεσουάρ και να μην μπορείς να ηρεμήσεις. 
 
Ελένη, είναι τελικά τόσο δύσκολη αυτή η διαδικασία;
 
Θα σου πω κάτι που είχα απαντήσει και στον Πέτρο Φιλιππίδη, όταν με ρώτησε ως παίχτρια, αν δουλεύουμε τόσο πολύ και θα το καταλάβεις.
Να σου θυμίσω πως τότε και οι τέσσερις άνθρωποι της κριτικής επιτροπής ήταν ηθοποιοί. 
Είναι σαν κάθε Κυριακή να έχουμε μια πρεμιέρα. Με την διαφορά πως για να κάνει πρεμιέρα ένας ηθοποιός κάνει πρόβες τουλάχιστον δυο μήνες. Γίνετε η πρεμιέρα με όλο το άγχος, δεν το ευχαριστιέται. Στην πορεία αρχίζει να το ευχαριστιέται. Εδώ κάνεις την πρεμιέρα και μετά λες "Αχ αυτό να το έπαιζα άλλη μια φορά". Και έχει τελειώσει. Ό,τι θα παράξεις είναι μέσα σε αυτά τα τρία λεπτά. Αυτή είναι η ψυχολογία του παιχνιδιού. 
 
Θυμάσαι κάποιες από τις εμφανίσεις σου ως παίχτρια;
Όλες τις εμφανίσεις τις θυμάμαι και όλες είχαν την δική τους αγωνία. Θεωρώ πως οι πιο επιτυχημένες μου εμφανίσεις ήταν σίγουρα η Σούζαν Μπόυλ, η Ελπίδα που ήμουν σχεδόν στο να κερδίσω, 
αγάπησα πολύ την Μέρυλ Στρίπ, παρόλο που βασανίστηκα πολύ γιατί δεν έβλεπα πουθενά να μοιάζω σε εκείνη. Έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με έπιαναν τα κλάμματα και έλεγα που πάω να υποδυθώ την μεγαλύτερη ηθοποιό του αιώνα μας. Εκείνη την ώρα είπα στον εαυτό μου. "Ελένη μόνο η αλήθεια και η ψυχούλα σου μπορεί να το σώσει. Και ήταν η σωστή κουβέντα που είπα στον εαυτό μου εκείνη την ημέρα και συμβουλεύω και τα παιδιά τώρα. Αλλά από όλες τις εμφανίσεις μου πέρασα τέλεια όταν έκανα τον Βασίλη Τερλέγκα. Ήρθα τελευταία στην κριτική επιτροπή και δεύτερη στο κοινό. Είχα περάσει τόσο ωραία εκείνη την ημέρα. 
Είχα γελάσει τόσο πολύ που ήθαλα να σταματήσω να τραγουδάω και να κάτσω και να χορέψω.
 
Θεωρείς πως σε ωφέλησε η συμμετοχή σου τότε στο παιχνίδι; 
 
Κοίτα δεν έγινε κανένα θαύμα. Γενικά όμως δεν γίνονται πια θαύματα. θεωρώ πως η τηλεόραση δεν είναι όπως ήταν κάποτε. Όσο και να είναι η προβολή δεν υπάρχουν πια τα μεγέθη που έζησαν οι πρωαγωνιστές της λάμψης π.χ. Το πιο γλυκό και σημαντικό που συνέβη είναι πως ο κόσμος με έμαθε με το όνομα μου ενώ μέχρι τότε με φώναζαν Ρόζα από το σίριαλ "Η ώρα η καλή". Αυτό ήτανε το μεγαλύτερο κέρδος και με είδανε να τραγουδάω περισσότερο και με έμαθαν και σε πιο συγκινητικά πράγματα που με είχαν περισσότερο στο μυαλό τους ως κωμική ηθοποιό.
 
Και ενώ θα περίμενε κανείς πως με τόσο γεμάτη σεζόν, με δύο παραστάσεις καθημερινά, με το παιχνίδι, πως θα ξεκουραστείς το καλοκαίρι, εσύ ετοιμάζεσαι για περιοδεία...
 
Πρόσφατα είχαμε μια πολύ ευχάριστη εξέλιξη καθώς οριστικοποιήθηκε οτι η παράσταση που παίζαμε όλη τη σεζόν πέρυσι στο θέατρο Αλίκη "Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα" θα πάει περιοδεία.
Ξέρεις τι με συγκινεί πιο πολύ; Πως όταν τελείωσε αυτή η παράσταση ένιωσα ένα συναίσθημα που δεν το νιώθεις πολύ συχνά όταν τελειώσει μια παράσταση γιατί κλείνουν τον κύκλο τους. Ένιωσα οτι αυτή η παράσταση δεν είχε κλείσει τον κύκλο της. Δεν είχε μπει τελεία. Και εμένα μου αρέσει να αισθάνομαι πως κλείνει ολόκληρος ο κύκλος. Χαίρομαι γιατί πραγματικά θα ολοκληρωθεί φέτος. Μια πολύ ωραία παράσταση. Νομίζω από τις ωραιότερες στιγμές και του Πέτρου Ζούλια του σκηνοθέτη μας που δούλεψε με πολύ αγάπη αυτό το κείμενο και τον ήρωα. Η μεγαλύτερη ευφυΐα του να μην υπάρχει ο Ζαμπέτας. Ποιος θα μπορούσε να κάνει τον Ζαμπέτα. Οπότε γίνετε αναφορά η τον ακούμε νομίζω ήταν πολύ συγκινητικό. Θυμάσαι πως δεν υπήρξε φινάλε εκεί στο τέλος που γυρνούσαμε και τον βλέπαμε στο βίντεο που να μην κλάψω.
Πάντα έκλαιγα. Θεωρούσα πως ήταν πολύ μεγάλη αγαλλίαση. Μεγάλη συγκίνηση.
 
ti travame ki emeis oi manes texnes plus
 
 
Η Ελένη Καρακάση συμμετέχει στην παράσταση "Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες", από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Κατερίνας Μανανεδάκη, στο θέατρο Χυτήριο.
Την θεατρική διασκευή/απόδοση έχουν κάνει ο Πάνος Αμαραντίδης με την Ελένη Λευθεριώτη ενώ την σκηνοθεσία η Βάσια Παναγοπούλου με τον Πάνο Αμαραντίδη.
Παίζουν Τόνυ Δημήτριου, Κατερίνα Δημητρόγλου, Σόφη Ζανίνου, Ελένη Καρακάση, Νικολέττα Καρρά, Γιώργος Μπανταδάκης, Ελένη Τζώρτζη. 
Παραστάσεις κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
  
 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Λοιπόν...  δεν είμαι από τους ηθοποιούς που ασχολούνται πολύ με το καμαρίνι τους. Σε κάθε παράσταση έχω τα απαραίτητα.  Το κοστούμι μου και ο,τι χρειάζεται για μακιγιάζ.Όταν πηγαίνω στο θέατρο έχω μαζί μου νερό, καφέ και οπωσδήποτε κάτι φαγώσιμο. Πεινάω συνέχεια κατά τη διάρκεια της παράστασης.

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

Ωραίο καμαρίνι για μένα δεν είναι ο χώρος. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους το μοιράζομαι. Ας πούμε τώρα έχω ένα ωραίο καμαρίνι με την Ιωάννα Μαυρέα. (Στην πραγματικότητα με όλους. Κάθε μέρα περνάει από μας όλος ο θίασος. Δεν είμαστε πότε μόνες μας). Ωραίους χώρους καμαρινιων έχει το εθνικό και το κρατικό θέατρο. Αυτά θυμάμαι.

 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Ωραία ανάμνηση από καμαρίνι είναι στο θέατρο του Ν. Κόσμου στη "Ρομαντική μου Ιστορία". Η Σύρμω Κεκε, ο Μάκης Παπαδημητρίου κι εγώ. Ο Μάκης έπαιζε συνέχεια κύβο του Ρούμπικ κι εγώ με τη Σύρμω μιλούσαμε ασταμάτητα. Ένας συνεχής θόρυβος. Αλλά κάπως είχαμε συνηθίσει ο ένας το θόρυβο του άλλου. Και γελούσαμε με όλο αυτό. Επίσης ήταν ωραία η συγκατοίκηση με την Ηλέκτρα Νικολουζου στις "Ακυβέρνητες Πολιτείες". Σχεδόν δύο χρόνια στο καμαρίνι μας σε τρία έργα. Σαν οικογένεια.

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Πριν βγω απ' το καμαρίνι για να αρχίσει η παράσταση, ελέγχω αν έχω ξεχάσει κάτι, πίνω νερό κ κοιτάζω το κινητό μου μηπως έχω κλήση απ' το γιο μου (αν θέλει κάτι, αν έχει συμβεί κάτι κλπ).

 

Η Κατερίνα Λυπηρίδου πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης" στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη. 

 

 

 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Μια εικόνα της Παναγίας, νερό, το κείμενο αγκαλιά πάντα, καλλυντικά, σνακς, καραμέλες, άρωμα, αφρό , λακ, ρολόι (τώρα βέβαια έχουμε τα κινητά μας) ,αξεσουάρ παράστασης, καμιά σοκολάτα.

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α) Ως χώρο

Όλα τα καμαρίνια μου φαίνονται ωραία. Είναι το τελευταίο που κοιτάζω τη στιγμή εκείνη. Είναι τόση η αγωνία και το άγχος του ρόλου που εστιάζομαι περισσότερο εκεί. Είναι όμορφο όμως το μοίρασμα με τους συναδέλφους. Και ειδικά όταν είναι ωραίοι άνθρωποι έρχεσαι πολύ κοντά. Ένα σώμα μια ψυχή με κοινό σκοπό να βοηθήσει ο ένας τον άλλον τη στιγμή της παράστασης για το μέγιστο αποτέλεσμα. Φέτος μοιράζομαι το καμαρίνι με την νεαρή Νίκη Σκιαδαρέση. Περνάμε όμορφα. Με βάφει…Συζητάμε …και προσπαθεί να με πείσει να μην αγχώνομαι τόσο πολύ..Είναι όμορφες οι ενέργειες μας..Χαιρόμαστε..γελάμε.. συζητάμε..μοιραζόμαστε..λέμε για τους ρόλους μας.

β) Με ποιους συναδέλφους.

Θυμάμαι το 2005 στο βαφείο που μοιραζόμασταν τα καμαρίνια με δέκα συναδέλφους. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία.

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Της Κάτιας Δανδουλάκη. Αέρινο, ρομαντικό, ζεστό,φιλοξενο, άνετο με ωραία ενέργεια και χρώματα.

 

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Οι σφιχτές αγκαλίες, οι χειραψίες, τα σφιγμένα χείλη, τα μισοσβησμένα χαμόγελα, και οι αγκαλιές λίγο πριν βγούμε στη σκηνή.

Μια ωραία ανάμνηση που έχω είναι η στιγμή που βγαίνεις από το Ηρωδείο για να ανέβεις στην σκηνή.

Επίσης η ωραιότερη ανάμνηση θεωρώ πως σε όλες τις παραστάσεις είναι το μετά που έρχεσαι στο καμαρίνι με ανακούφιση και ειδικά όταν η παράσταση έχει πάει καλά η χαρά σου και το ευχαριστώ είναι πρώτιστα. Εκεί ξεφωνίζω «πάει και απόψε..ναιιι».

 

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Κάνω την προσευχή μου. Λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Κοιτάζω τον καθρέφτη και προσπαθώ να ταυτοποιηθώ με το ρόλο. Του κρυφογελάω ,τον αγκαλιάζω , πίνω μια γουλιά νερό, παίρνω βαθιά ανάσα ,κλείνω τα μάτια, σκέφτομαι πόσο τυχερή και ευγνώμων είμαι και απόψε. Κοιτάζω το κοινό για να πάρω την ενέργειά του και ξεκινώ.

 

adeia parenthesi texnes plus

 

Η Κατερίνα Γκατζόγια πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Η Άδεια Παρένθεση” σε κείμενο Γεωργίας Δρακάκη και σκηνοθεσία Θοδωρή Κατσαρού. 
Μαζί της οι Τάσος Ράπτης και Νίκη Σκιαδαρέση. Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00, στο Studio Μαυρομιχάλη (Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα. Tηλέφωνο 210 6453330)

 

Αντικείμενα που έχεις πάντα στο καμαρίνι σου.
 
Εκτός από τα αναλώσιμα της κάθε παράστασης που επιβάλλεται να έχω λόγω ρόλου, ιδιαίτερη εμμονή με αντικείμενα δεν έχω. Τα 3 - 4 τελευταία χρόνια μου αρέσει να έχω μια εικόνα της Παναγιάς, μου δινει δυναμη και ένα παιδικό παιχνίδι (μια χιονομπάλα με ένα καράβι μέσα) επειδή μου το έκαναν δώρο πολύ αγαπημένοι μου άνθρωποι και κάτι συμβολίζει για μένα.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχες ποτέ.
 
Μου αρέσαν πολύ τα καμαρίνια στο Μικρό Παλλάς όταν κάναμε τους "Ήρωες" γιατί ήταν ένα καινούριο ευρύχωρο θέατρο. Ήταν όλα καινούρια.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχεις δει ποτέ στη ζωή σου.
 
Μου άρεσε πολύ το καμαρίνι / διαμέρισμα που έχει η Άννα Βίσση στο Hotel Ερμού, σαν ένα υπέροχο σπίτι για να μείνεις. Παιδικό είδωλο η Άννα. Μετά και τις "Καμπάνες του Εdelweiss" που συνεργαστήκαμε πάντα πηγαίνω και την βλέπω. Μου αρέσει πολύ και του Γρηγόρη Βαλτινού στο θέατρο Ιλίσια, που είναι ένα θεατρικό καμαρίνι. Πολύ όμορφο είναι το καμαρίνι που είχε η Νόνικα Γαληνέα και είχε φτιάξει τότε που έπαιζε στο θέατρο.  
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχεις από καμαρίνι.
 
Πως να ξεχωρίσεις. Στις περισσότερες παραστάσεις έχω περάσει τόσο πολύ ωραία! Στους "Ήρωες" γελούσαμε πάρα πολύ στα καμαρίνια. Ήταν μια τρελή παράσταση, αεικίνητη, αλλάζαμε όλοι συνέχεια ρούχα. Ήμασταν πια σαν επίδειξη μόδας που πίσω γίνεται χαμός και μπροστά βγαίνεις cool και κυριλέ. Ήμασταν και πάρα πολλές σεζόν, αλλάζαμε και μουσικούς, και αυτή την περίοδο την θυμάμαι στα καμαρίνια με μεγάλη χαρά.
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνεις πριν βγεις από το καμαρίνι σου.
 
Κάνω το σταυρό μου να πάει καλά η παράσταση και να είμαστε όλοι υγιείς, να μην χτυπήσει κανείς.
 
alevras 3 texnes plusΕδώ στο θέατρο Λαμπέτη φεύγοντας από το καμαρίνι βγαίνεις στη σκηνή ως...Μαλάμω! Ποιά είναι η Μαλάμω;
 
Ως Μαλάμω όχι απλά πράγματα (γελάει). Για άλλη μια φορά αυτή η παράσταση δεν εντάσεται σε κάποιο είδος.
Αυτο που μας συμβαινει με την Ελένη Γκασούκα, που είναι δασκάλα μου πια, συμβαίνει πάντοτε στα έργα και στις συνεργασίες μας.
Η Μαλάμω θεωρητικά είναι η παρωδία ενός βουκολικού δράματος όπου άντρες ηθοποιοί παίζουμε όλους τους ρόλους, γυναικείους και ανδρικούς.
Από την άλλη είναι και μια μουσική επιθεωρησιακή κωμωδία. Απερίγραπτη θα την πω όπως και όλη την παράσταση. Η Μαλάμω είναι η ωραία Ελένη ας πούμε.
Μια κόρη κατάφορτης ομορφάδας και αυτό θα το πληρώνει μια ζωή. Δεν τη συγχωρεί κανείς που όλοι την θέλουνε γιατί είναι τόσο όμορφη. Και για όλα φταίει αυτή.
Είναι μια πολύ ωραία κωμωδία αλλά ταυτόχρονα και μια παραβολική ιστορία για να θίξει ελληνικά θέματα. Θέματα τιμής, θέματα ηθικής, θέματα ψευτοσεμνοτυφίας. Θα μπορούσε να είναι και η ίδια η Ελλάδα.
Ο συγγραφέας αφήνει και υπονοούμενα. Η διαφορά της με την Ελλάδα είναι οτι η Ελλαδα την έχει χάσει την παρθενιά της προ πολλού, και νομίζει οτι την έχει, ενώ η Μαλάμω την έχει και όλοι νομίζουν οτι την έχει χάσει.
 
Συμπληρώθηκαν 3 μήνες πενθήμερων παραστάσεων. Ποιές είναι οι αντιδράσεις του κοινού;
 
Η παράσταση μας είναι από τις παραστάσεις που ή θα αρέσουν πάρα πολυ ή δεν θα αρέσουν καθόλου. Αυτά τα δύο τόσο αντίθετα πράγματα κάτι θα σημαίνουν. Σε αυτούς που δεν αρέσει 
καθόλου δε μπορώ να έχω άποψη και γνώμη γιατί δεν επικοινωνήσαμε. Σε αυτούς που αρέσει πάρα πολύ, χαίρομαι γιατί έχουν δεί όλη την πρόθεση της παράστασης η οποία δεν
είναι μόνο να φορέσουμε δυο φουστάνια και να κάνουμε πλάκα. Αντιθέτως, έχουμε και να μιλήσουμε και να πούμε πράγματα.
Και εγώ αγαπώ αυτό το θέατρο. Που και κάτι θέλει να πει. Και να πάρει μια θέση. Και θέλει λίγο να αφήσει το αποτύπωμα του και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Έτσι και αλλιώς ο καθένας ακούει και βλέπει οτι μπορεί.
 
Πόσο εύκολο είναι να συνυπάρχετε μόνο άντρες σε ένα θίασο;
 
Πιο εύκολο από οτι περίμενα. Είναι σαν στρατός, έχει μια καφρίλα άλλου τύπου. Δεν μου έχει ξανασυμβεί να παίζω μόνο με άντρες. Είναι ωραίο και πιο ασφαλές το αποτέλεσμα.
Όταν οι άντρες κάνουν με τρόπο αριστοφανικό η μπουλουκτζίδικο τρόπο, παρωδεία είναι πιο καθαροί πιο σίγουροι πιο ασφαλής. Γιατί με τις γυναίκες μπορεί να γίνει πιο χυδαίο πιο προσβλητικό.
Ειδικά σε ένα προκλητικό κείμενο όπως αυτό της Μαλάμως. Οπότε η ιδέα του συγγραφέα να αποτελείται ο θίασος μόνο από άντρες, καταλάβαμε εξ΄αρχής οτι έτσι είναι το σωστό να γίνει. 
 
Alevras 2 texnes plus
 
Μεταμφιέσεις δεν έχεις κάνει μόνο για τις ανάγκες θεατρικών ρόλων αλλά και για τηλεοπτικό σκοπό καθώς είχες συμμετάσχει στο πρώτο "Your Face Sounds Familiar" πριν από 6 χρόνια και ήσουν και ο νικητής. Ποια συναισθήματα σου έχει αφήσει το παιχνίδι; 
 
Τα ωραιότερα συναισθήματα! Ήταν ένα πολύ fun παιχνίδι. Εγώ μπήκα με τις φοβίες μου, τις αναστολές μου τι θα είναι αυτό. Ειδικά όταν δεν το έχεις δεί ποτέ γιατί ήταν η πρώτη φορά
που γινόταν και παίζει τόσο πολύ με την εικόνα σου. Αρχικά φοβάσαι μην εκτεθείς. Παρόλο που είχα κάνει ήδη κάποια πράγματα στο θέατρο φοβόμουν. Το αντιμετώπισα, όπως αντιμετωπίζω 
κάθε ρόλο, και μόνο κέρδος είχα. Με γνώρισαν άνθρωποι που δεν με ήξεραν μέχρι τότε ,δεν μιλάω μόνο για το κοινό ,αλλά και για ανθρώπους του χώρου. Με είδαν εκεί και μου άνοιξε
δρόμους. Καθόλου δεν το μετάνιωσα και είμαι ευγνώμων που πήρα την απόφαση δεν φοβήθηκα και τελικά το έκανα. 
 
Σου έχει μείνει κάποια από τις μεταμφιέσεις σου στο παιχνίδι πιο έντονα;
 
Είχα γελάσει πάρα πολύ με την Στέλλα Κονιτοπούλου που είχα κάνει. Δεν με αναγνώριζα καθόλου στον Alice Cooper και γέλασα με τον Ισραηλινό Ishar Cohen, νικητή της Eurovision το 1978. 
 
 
Ο Θανάσης Αλευράς πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Το έπος της Μαλάμως" στο θέατρο Λαμπέτη, σε σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα και κείμενο Νίκου Χαρλαύτη. Δίπλα του 11 άντρες ηθοποιοί.
 
Πληροφορίες - εισιτήρια εδώ
 
 

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Αποσμητικό, νερό, λακ, χτένα, τα αξεσουάρ του ρόλου, κάτι για να τσιμπολογάω και φέτος πέρα από τα καλλυντικά που παραμένουν σταθερά στα δύο θέατρα που παίζω, μεταφέρω ένα νεσεσέρ με όσα δεν μπορώ να έχω διπλά. Επίσης ένα σωρό άλλα πράγματα που μαζεύονται στη διάρκεια της σεζόν και κάθε φορά στην τελευταία παράσταση ταλαιπωρούμαι να τα μαζέψω.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.

α) Ως χώρο Στη Δράμα, σε περιοδεία, στηριζόταν σε ξύλινα δοκάρια είχε ξύλινο πάτωμα κι από κάτω περνούσε ένα ποτάμι.

β) Με ποιους συναδέλφους. Στο καμαρίνι ακόμα και με την πιο περίεργη σύνθεση ανθρώπων περνάω καλά. Απλώς θυμάμαι διαφορετικές ατμόσφαιρες, κάπου ήταν πιο κατανυκτικά, κάπου πιο ζωηρά. Νομίζω όμως ότι πιο οικεία είναι στο Πρόβα και στο Στοά.

koralia tsogka 2 texnes plus

 

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Του David Suchet στο Vaudeville theatre στο Λονδίνο. Είχε στον τοίχο ένα χάρτη που σημείωνε από πού ήταν ο κάθε θεατής.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Είναι παρά πολλές, πολλά γέλια, πειράγματα, εκπλήξεις, εξομολογήσεις, κρυώματα που κολλάει ο ένας στον άλλο, συμβουλές στα πεταχτά, ένα τεράστιο συμμετοχικό τσιμπούσι ανάμεσα σε δύο παραστάσεις, εκείνη η συζήτηση που δεν προλαβαίνεις να συνεχίσεις γιατί πρέπει να βγεις στη σκηνή, και φυσικά η επαφή με τους θεατές μετά την παράσταση.

koralia tsogka texnes plus 3

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Τουαλέτα, νερό και τσεκάρισμα στον καθρέφτη.

 

Η Κοραλία Τσόγκα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Αναζήτηση» από το καινούριο θεατρικό έργο του Παναγιώτη Μέντη στο θέατρο Πρόβα κάθε Δευτέρα και Τρίτη ενω από Τετάρτη ως και Κυριακή στην «Λωξάντρα», βασισμένη στο συναρπαστικό μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου στο Θέατρο Βεάκη.

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.

Το καμαρίνι είναι σαν δεύτερο σπίτι. Το σπίτι του ρόλου. Περνώ εκεί πολλές ώρες της μέρας. Οπότε φαντάζεσαι… Ρούχα κι φροντιστήριο, τα βαφτικά μου, ενθύμια, κουτάκια, χτένες, βούρτσες, τσιμπιδάκια, κεριά, βιβλία, ραφτικά, φάρμακα ακόμα και φαγώσιμα. Ποτέ βέβαια δε λείπει η τσάντα της προθέρμανσής μου με το στρωματάκι, τα βαράκια, τα λάστιχα.

Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 

α)Ως χώρο

Έχω παίξει σε πολλά θέατρα και εντός και εκτός του κλεινούς άστεως. Σε περιοδείες καλοκαιρινές και χειμωνιάτικες. Είχα καμαρίνια από το Μέγαρο Μουσικής με όλες τις ανέσεις μέχρι σε αποδυτήρια γυμναστηρίων ή σε τάξεις σχολείων. Τα ωραιότερα καμαρίνια είναι τα αυτοσχέδια. Αυτά που φτιάχνεις μόνος σου (συνήθως καλοκαίρια) πίσω απ’ το σκηνικό ή σ’ έναν ευκάλυπτο. Να κρεμάς τον καθρέφτη σ’ ένα κλαδί ελιάς ή να ακουμπάς τα βαφτικά σε πέτρες αρχαίων θεάτρων

β) Με ποιους συναδέλφους.

Με τον πατέρα μου!

 

karakatsani 1 texnes plus

Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Έχω ακόμα τη μυρωδιά του καμαρινιού του πατέρα μου. Μύριζε… θέατρο. Μακιγιάζ, κόλλα για τις περούκες και τα μουστάκια. Ήταν όπως κι ό ίδιος. Απλό κι αυθεντικό.

Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.

Οι μονόλογοι των φλερτ πίσω απ’ τις κουίντες.

 

karakatsani 2 texnes plus

Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.

Αν έχει κόσμο! Ξέρεις όλο αυτό το κάνουμε για να το δούνε. Τους το προσφέρω μαζί με το άγχος που κρύβω. 

 

Η Αλεξάνδρα Καρακατσάνη συμμετέχει στην παράσταση «Λωξάντρα», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη με την Ελένη Κοκκίδου στον ομώνυμο ρόλο, στο θέατρο Βεάκη από Τετάρτη έως και Κυριακή.

Συνέντευξη και φωτογραφίες: Σπύρος Σιακαντάρης 
 
Αντικείμενα που εχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Τα τελευταία χρόνια σε όλους τους ρόλους που παίζω φοράω γένια, μουστάκια, περούκες, οπότε δε λείπει ποτέ ένα ψαλιδάκι με το οποίο κόβω περιττές τρίχες και περιποιούμαι τα γένια μου.
Ένα βασικό εργαλείο του ηθοποιού είναι και τα καλλυντικά για το μακιγιάζ. 
Έχω μια ποικιλία καλλυντικών για να κάνω το ¨σχηματισμό" από το πρόσωπο μου σε κάτι άλλο, με χρώματα και πούδρα. Πάντοτε έχω ένα μπουκαλάκι ανδρικής κολώνιας. 
Μου έχει μείνει συνήθεια από παλιά γιατί με βοηθάει να ξεφεύγω από τη μυρωδιά που παίρνουν τα ρούχα από τη σκηνή. Αυτό το μπουκαλάκι που χρησιμοποιώ τώρα είναι δώρο από μια μαθήτρια μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ.
 
Αυτό που έχω τώρα είναι το καλύτερο. 
Όταν νοικιάσαμε με τη Γιούλη το θέατρο αυτό για να κάνουμε εδώ τις παραστάσεις μας, αυτός ο χώρος που είμαστε τώρα ήταν μια αποθήκη.
Η Γιούλη, με δική της σκέψη, ανέλαβε και μου το έφτιαξε γραφείο και καμαρίνι. Εδώ έχω μια άνεση. Έχω έπιπλα για να υποδέχομαι φίλους και συνεργάτες για συνομιλίες 
αλλά και απαραίτητα έγγραφα, χαρτιά, φακέλους, στυλούς, κτλπ. Έχω και μια μικρη βιβλιοθήκη. Δεν έρχομαι εδώ για να διαβάσω αλλά αν χρειαστώ κάτι έχω πολλά βιβλία που μου είναι χρήσιμα. 
Για είκοσι ολόκληρα χρόνια είχα το ίδιο καμαρίνι στο "Θέατρο Τέχνης". Εκεί ήταν πολύ μικρό έμπαινες μέσα και έβγαινες με την όπισθεν.
Το μόνο πράγμα που έκανα ήταν να αγοράσω έναν μεγαλύτερο καθρέφτη για να μπορώ να κοιτάζομαι ολόκληρος. 
Κάθε φορά που έπαιζα σε άλλο θέατρο το πρώτο πράγμα που κοιτούσα ήταν το καμαρίνι. Για εμάς τους ηθοποιούς είναι το δεύτερο σπίτι μας.    
Κάποια θέατρα από την κατασκευή τους έχει γίνει πρόβλεψη και φτιάχνουν άνετα καμαρίνια.
 
giannis mortzos texnes plus 
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι.
 
Μου αρέσει να είμαι με άλλους συναδέλφους αλλά δεν είναι βολικό για να είμαι ειλικρινής. Πολλές φορές δημιουργούνται προβλήματα με τα πολλά ρούχα και αρκετές φορές επικρατεί συνωστισμός.
Στο θέατρο "Τέχνης", επειδή τα καμαρίνια ήταν πολύ μικρά και τα έργα που παίζαμε πολυπρόσωπα, πολλές φορές σε καμαρίνια που χωρούσαν δυο άτομα έφτανε να είμαστε ακόμη και δέκα! 
Όταν είχαμε πολλές αλλαγές ρόλων μπερδεύαμε τα ρούχα λόγω ταχυτητας. 
Θυμάμαι μια φορά που παίζαμε το "Παιχνίδι της σφαγής" του Ιονέσκο, στο οποίο υποδυόμουν οκτώ ρόλους, και οι υπόλοιποι ηθοποιοί επίσης πολλούς ρόλους, έψαχνα να βρω το παντελόνι μου και το είχε φορέσει κάποιος συνάδελφος. Δε ξέρω πως τα κατάφερε και χώρεσε γιατί δεν του έκανε. Αντιθέτως το δικό του ήταν πολύ φαρδύ! Δεν είχε ζώνη και δεν ήξερα πως να το κρατήσω πάνω μου αφού με το που θα έβγαινα στη σκηνή θα μου έπεφτε. 
Τη στιγμή που λεώ τι θα κάνω τώρα και είχα απελπιστεί βρήκα μια μεγάλη παραμάνα και μαζί με το παντελόνι καρφίτσωσα και λίγο κρέας. 
 
Το τελευταίο πράγμα, κίνηση- σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Πριν βγω από το καμαρίνι στέκομαι και ελέγχω ένα προς ένα αν έχω απάνω μου ολα τα αντικειμενα που χρειάζομαι για τη σκηνή. 
Αλίμονο αν ξεχάσεις κάποιο πολύ σημαντικό αντικείμενο, γιατί μετά δε θα μπορείς να παίξεις.
Φεύγοντας κλείνω τα φώτα. Έχει τη σημασία του γιατί όταν φεύγω από το καμαρίνι δεν υπάρχει κάποιος άλλος στο χώρο και μπορεί να συμβεί κάποιο βραχυκύκλωμα η οτιδήποτε άσχημο.
 
giannis mortzos texnes plus 2
 
Με αφορμή τη συνάντηση μας για τη στήλη μας για το καμαρίνι, θα ήθελα να μου μιλήσετε για την παράσταση "Η Γκιλοτίνα", που παρουσιάζεται φέτος. Τι πραγματεύεται το έργο;
 
Είναι ένα σύγχρονο έργο αλλά με κάτι το συγκλονιστικό γιαυτό και το επέλεξα με μεγαλή χαρα και το έκανα παράσταση. 
Το συγκλονιστικό είναι οτι απευθύνεται σε θεατές που οπωσδήποτε θα βασανίσουν το μυαλό τους. Δεν έχει το χαρακτήρα της απλής ψυχαγωγίας με την έννοια να περάσουμε καλά δυο ώρες.
Πρέπει να κάνω το θεατή από τη στιγμή που θα αρχίσει το έργο μέχρι να τελειώσει και μετά που θα φύγει να σκέφτεται αυτό που είδε για πολλές ημέρες.
Είναι θετικά όλα τα μυνήματα της παράστασης αλλά χρειάζεται οπωσδήποτε μια δεύτερη σκέψη για να μπείς στο νόημα του έργου.
Και αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί και με ενθουσιάζει και για αυτό παλεύω άλλωστε. Το θέατρο έτσι το βλέπω.  
Πρόκειται για μια σύγχρονη ιλαροτραγωδία, που οι χαρακτήρες του έργου ενώ μεταξύ τους δεν έχουν καμία σχέση κάπου ενώνονται και λένε μια περίφημη φράση ¨Τώρα πρέπει να ειμαστε ενωμένοι".
Αυτό δίνει το ευρύτερο νόημα της παράστασης αυτής οτι τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν είναι πολύ δύσκολα και χρειάζεται ενότητα. 
Τρομερά επίκαιρο γιατί είμαστε σε ένα σταυροδρόμι πολύ δύσκολο σαν κράτος, σαν έθνος, σαν κοινωνία και θα εξαρτηθεί πάρα πολύ η καλή συνέχεια με την ενότητα μόνο. 
Το θεωρώ απαραίτητο. Αλλιώς υπάρχουνε κίνδυνοι μεγάλοι να πάθουμε όχι μόνο οικονομική καθίζηση, αλλά κοινωνική διάλυση. Η οποία έχει ξεκινήσει αλλά πρέπει να την προλάβουμε.
 
 
Ο Γιάννης Μόρτζος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο «Η Γκιλοτίνα» του βραβευμένου συγγραφέα Γιώργου Α. Χριστοδούλου. Δίπλα στον σπουδαίο θεατράνθρωπο συμπρωταγωνιστούν η Γιούλη Ζήκου, ο Πασχάλης Τσαρούχας και ο Γιάννης Πολιτάκης. Η παράσταση παρουσιαζεται από Πέμπτη έως και Κυριακή στο Θέατρο "Τέσσερις εποχές - Γιάννης Μόρτζος" .
 
Περισσότερες πληροφορίες εδώ 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου.
 
Στο καμαρίνι έχω πάντα μόνο αυτά που μου χρειάζονται στην παράσταση. Δε φέρνω πράγματα απ’ έξω, εκτός από την τσάντα μου και το μπουφάν μου. Κλείνω το κινητό νωρίς και μπαίνω στη διαδικασία της μεταμόρφωσης. Συνήθως, φοράω το κοστούμι μου πολύ αργά, έως και τελετουργικά, καθώς αρχίζω να σκέφτομαι το ρόλο μου. Το ίδιο αργά μου αρέσει και να βάφομαι. Έπειτα τακτοποιώ τα πράγματα της παράστασης. Αυτός είναι ο τρόπος μου να συγκεντρωθώ και να μπω στην ατμόσφαιρα του έργου. Αν όλη την παραπάνω διαδικασία αναγκαστώ να την κάνω βιαστικά, δεν προλαβαίνω να «μεταφερθώ» στο κλίμα της παράστασης. Γι’ αυτό για μένα είναι σημαντικό να είμαι αρκετές ώρες πριν στο θέατρο.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ
 
α) ως χώρο
 
Επειδή τις πιο πολλές φορές στη ζωή μου έπαιζα σε κάπως ανορθόδοξους χώρους, δεν θα περιγράψω το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ μου, αλλά το πιο πρωτότυπο. Τις σαιζόν 2001-2003 παίζαμε σαν Ομάδα «Πλάνη» την παράσταση «Μια μπύρα με τον Χένρυ» στη μουσική σκηνή «Κέλσος». Ο «Κέλσος» στεγαζόταν στο ισόγειο ενός παλιού, νεοκλασσικού σπιτιού, με αυλή στο πίσω μέρος και είχε κι έναν όροφο πάνω από το ισόγειο στον οποίο ανέβαινες με μία εξωτερική, πέτρινη σκάλα. Το ένα δωμάτιο του πάνω ορόφου είχε διαμορφωθεί σε καμαρίνι με μεγάλους καθρέφτες και φώτα, αλλά είχαν παραμείνει κάποια παλιά έπιπλα του σπιτιού: μια παλιά ντουλάπα, ένα τραπέζι, κάποιες καρέκλες, κλπ. Εννοείται πως επειδή ο πάνω όροφος ήταν από καιρό εγκαταλελειμμένος, το κρύο έμπαινε από παντού. Για να μπεις στο μπαρ να παίξεις, έπρεπε να κατέβεις από την πέτρινη σκάλα στον κήπο, να διασχίσεις έναν μικρό διαδρομάκο, να μπεις στον προθάλαμο του μαγαζιού όπου ήταν και το ταμείο που έκοβαν εισιτήριο οι θεατές και να ανοίξεις τη μεγάλη, βαριά πόρτα για να μπεις στο μπαρ και να αρχίσει η «δράση» του έργου.
 
β) με ποιους συναδέλφους
 
Γενικά, είμαι άνθρωπος που δυσκολεύομαι κάπως να μοιράζομαι το καμαρίνι με άλλους συναδέλφους και γι’ αυτό, είναι πολύ σημαντικό για μένα να υπάρχει ένα ευχάριστο και φιλικό κλίμα μέσα στο καμαρίνι πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της παράστασης. Αλλά επειδή τα τελευταία δέκα χρόνια συνεργάζομαι μόνο με «δικούς» μου ανθρώπους, δηλαδή με συναδέλφους με τους οποίους κάνω παρέα και στη ζωή μου και έχουμε κοινούς θεατρικούς κώδικες, η ατμόσφαιρα στο καμαρίνι είναι πολύ «οικογενειακή» και εύθυμη. Επικρατεί ηρεμία, καλή επικοινωνία και ομαδικό πνεύμα και αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα πριν την παράσταση.
 
 Η πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι
 
Μια βραδιά που είχε χιονίσει πάρα πολύ, είχα ντυθεί για την πρώτη σκηνή του έργου – χαρακτηριστικά, φορούσα πιτζάμες και παντόφλες – και ανοίγοντας την πόρτα του καμαρινιού διαπιστώνω ότι το κεφαλόσκαλο και η σκάλα είναι γεμάτα χιόνι και γλιστράει πολύ. Κατεβαίνω σιγά – σιγά, με τις πιτζαμούλες μου και τις παντοφλίτσες μου, κρατώντας τη χιονισμένη κουπαστή για να μη γλιστρήσω και πέσω, διασχίζω ένα μέρος του κήπου πατώντας πάνω στο χιόνι, μπαίνω στον προθάλαμο, ανοίγω την πόρτα, μπαίνω στο μπαρ και παίρνοντας θέση για την πρώτη σκηνή, διαπιστώνω ότι οι παντόφλες μου είναι γεμάτες χιόνι! Μου φάνηκε τόσο αστείο και τόσο χαριτωμένο όλο αυτό, που ακόμη το θυμάμαι ως μια από τις πιο ωραίες θεατρικές μου αναμνήσεις!
 
 Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ήταν το καμαρίνι της Νίκης Τριανταφυλλίδη στο σημερινό θέατρο «Προσκήνιο». Ήταν ένα σχετικά μικρό καμαρίνι, όμως πάρα πολύ «ζεστό». Θυμάμαι πως είχε έναν κλασσικό καθρέφτη καμαρινιού με φώτα επάνω, δίπλα κρεμασμένα τα κοστούμια της παράστασης και από την άλλη ένα μικρό κρεβάτι για ανάπαυση. Για μένα που περνώ πολλές ώρες μέσα σ’ ένα θέατρο, αυτό θα ήταν το ιδανικό καμαρίνι. Θα μπορούσα να ζω εκεί μέσα!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου.
 
Κάθε βράδυ, πριν ξεκινήσει η παράσταση, το τελευταίο πράγμα που κάνω είναι ένας γενικός έλεγχος στο καμαρίνι για να σιγουρευτώ ότι όλα τα πράγματα της παράστασης είναι στη θέση τους, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη και στέκομαι πίσω από την κουρτίνα ή το σπετσάτο που με χωρίζει από τη σκηνή. Μόλις γίνει σκοτάδι και ακουστεί η μουσική της παράστασης, πάντα παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω μέσα μου: «πάμε!» Ξέρω πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει πια επιστροφή, όλα έχουν μπει σε τροχιά και τώρα είναι η σειρά μου! Είναι η στιγμή που αποχωρίζομαι την ασφάλεια του καμαρινιού και βγαίνω να εκτεθώ κάτω από τους αμείλικτους προβολείς του θεάτρου. Είναι η πιο δύσκολη, αλλά ίσως και η πιο δυνατή στιγμή της παράστασης!
 
 

Η Άννα Ετιαρίδου παίζει κάθε Σάββατο στις 9:00μμ και Κυριακή στις 18:30 στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής (τηλ. 2103425637), στην παράσταση «Οι επισκέπτες του Δεκαπενταύγουστου», έργο που έγραψε η ίδια το 2017.

Η επίσημη σελίδας της παράστασης: https://goo.gl/bs8XKn

Αντικείμενα που έχω πάντα στο καμαρίνι μου. 
Κινητο,μπουκαλάκια με νερό, καλλυντικά και φυσικά την οδοντόβουρτσα μου!!!
 
Το πιο ωραίο καμαρίνι που είχα ποτέ. 
α)Ως χώρο  
Στο θέατρο Αργώ.Στην πρώτη μου παράσταση ως ηθοποιός!!Είχα τα πιο λίγα πράγματα απ’όλους.
Μετά άρχισα να παίρνω θάρρος και ν’αυξάνω τ’αντικείμενα που έχω μαζι μου στο καμαρίνι... 
 
β) Με ποιους συναδέλφους. 
Θα ξεχωρίσω το τελευταίο με την φίλη και συνάδελφό μου Βιργινία Ταμπαροπούλου στην παράστασή μας “Το κάλεσμα της Λορίν”.
Δύο άτομα μόνο,όπως και να το κάνεις είναι πιο άνετα.
 
 athanasopoulos lorin
Το πιο ωραίο καμαρίνι που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. 
Στο Αρχαίο θέατρο μεσαιωνικής τάφρου στην Ρόδο πριν δύο καλοκαίρια. Εξαιρετική εμπειρία σ’ένα περιβάλλον μυσταγωγικό!
 
Την πιο ωραία ανάμνηση που έχω από καμαρίνι. 
Θα ξεχωρίσω την πρεμιέρα στην πρώτη παράσταση που συμμετείχα το "Όχι για αηδόνια".
Το καμαρίνι ήταν γεμάτο δώρα,λουλούδια κι ευχές από αγαπημένα μου πρόσωπα για καλή τύχη!
 
Το τελευταίο πράγμα-κίνηση-σκέψη που κάνω πριν βγω από το καμαρίνι μου. 
 Κάνω πάντα τον σταυρό μου και πίνω μια γουλιά νερό!
 
 
 
Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Το κάλεσμα της Λορίν" που παρουσιάζεται στο Θέατρο Αργώ - A Small Argo full of Art, στο Μεταξουργείο σημειώνοντας τρίτη παράταση παραστάσεων κάθε Τετάρτη στις 21:15 μέχρι τις 28 Μαρτίου ενώ κάθε Σάββατο και Κυριακή στην κωμωδία "Για να Ψοφήσουν οι πρωταγωνιστές" που παρουσιάζεται στο Θέατρο 104 στο Γκάζι μέχρι την 1 Απριλίου

Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Η ομάδα ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το θεατρικό έργο της Καναδής συγγραφέως Carole Fréchette "Η Βιολέτ στη γη". Aπό 6 Μαΐου κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00 στο studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134

Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0645 3330

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία