Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Πέθανε σήμερα μετά από μήνες νοσηλείας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στο νοσοκομείο "Αγία Όλγα" η τραγουδοποιός Αρλέτα σε ηλικία 72 ετών. Η ίδια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Στο παρελθόν η Αρλέτα είχε μιλήσει δημόσια για την περιπέτεια που είχε περάσει με την υγεία της και παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή. "Ήδη έχω κερδίσει τρεις φορές τον κύριο που λέγεται θάνατος, τι να πω, νομίζω ότι μάλλον έχουν σωθεί οι φορές μου. Το ότι χω αυτή τη στιγμή μάλλον είναι θαύμα" είχε πει σε συνέντευξη της τον Νοέμβριο.  

Η Αρλέτα γεννήθηκε στην Αθήνα και το πραγματικό της όνομα ήταν Αργυρώ-Νικολέτα Τσάπρα.

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Ξεκίνησε τη δισκογραφική της καριέρα την δεκαετία του 1960 συμμετέχοντας στο λεγόμενο νέο κύμα της ελληνικής μουσικής. Στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα συνεργάστηκε με αρκετούς γνωστούς συνθέτες, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Μάνος Χατζιδάκις, και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Το 1981 ηχογράφησε τον πρώτο δίσκο με δικό της υλικό (Ένα Καπέλο με Τραγούδια). Το 1984 και το 1985 γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τραγούδια που της έγραψαν ο συνθέτης Λάκης Παπαδόπουλος και η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή στους δίσκους Περίπου και Τσάι Γιασεμιού.

 "Μια Φορά Θυμάμαι", "Τα Μικρά Παιδιά", "Το Λέει Και Το Τραγούδι", "Ο Λύκος", "Το Τραγούδι Της Δραχμής", "Καφενείο", "Σερενάτα", "Έρχεται Κρύο", "Τσάι Γιασεμιού", "Τα Ήσυχα Βράδυα", "Batida de Coco", "Μπαρ το Ναυάγιο", "Λεωφορείο το 2" είναι μερικές μόλις από τις επιτυχίες της.

Οι περιπέτειες της υγείας της ξεκίνησαν στις 11 Φεβρουαρίου 2008 όταν η Αρλέτα ελάχιστα λεπτά πριν από την προγραμματισμένη της συναυλία στο Βόλο λιποθύμησε καθώς υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία.

Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο του Βόλου και οι γιατροί χαρακτήρισαν την κατάστασή της "σοβαρή". Παρέμεινε στην εντατική του νοσοκομείου Βόλου σε καταστολή και σταθερή μα κρίσιμη κατάσταση, ωστόσο κατάφερε να αναρρώσει.

"Όταν συνήλθα ήμουν τελείως παράλυτη και δεν πίστευα ότι θα μπορέσω να ξαναστηθώ στα πόδια μου.. Το ότι σώθηκα είναι σίγουρα θαύμα. Εκανα ένα χρόνο να σταθώ στα πόδια μου μετά από έξι μήνες στα νοσοκομεία. Ηταν μια τρομακτική εμπειρία..." είχε δηλώσει.

 

Τον θάνατό της ανακοίνωσε μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της στο facebook, η αγαπημένη της φίλη και γνωστή επίσης τραγουδοποιός Σάννυ Μπαλτζή, αφιερώνοντάς της ένα συγκινητικό μήνυμα.

 

Η μοναδική μας Αρλέτα έφυγε πριν λίγο ήρεμα και τρυφερά όπως έζησε. Καλό ταξίδι αγαπημένη μου ερήμωσε ο κόσμος μας

"Ακόμα κι αν φύγεις

για το γύρο του κόσμου...

θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα σου λείπω

γιατί θα `ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου

που θα σ’ ακολουθεί..."

 

Πέθανε ο δημοφιλής τραγουδιστής Γιάννης Καλατζής. Την δυσάρεστη είδηση κοινοποίησε  στο facebook ο στιχουργός και στενός συνεργάτης του Ηλίας Φιλίππου.

 Ο Γιάννης Καλατζής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1943. Η καριέρα του ως τραγουδιστής ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν ο ίδιος ήταν μέλος του Τρίο Μορένο στη Θεσσαλονίκη. Ο Καλαντζής αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αρχικά είχε συνεργαστεί με τον διάσημο συνθέτη Γιώργο Μητσάκη. Η δημοτικότητά του άρχισε να αυξάνεται και είχε μια παραγωγική συνεργασία με μερικούς από τους πιο διάσημους Έλληνες συνθέτες της περιόδου - Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Γιώργος Κατσαρός, Μίμης Πλέσσας, ο Γιάννης Σπανός, και Τόλης Βοσκόπουλος. Καλατζής συμμετείχε στο άλμπουμ μαζί με τραγουδιστές όπως ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρίζα Κωχ, η Λίτσα Διαμάντη και ο Κώστας Σμοκοβίτης. Εμφανίστηκε επίσης σε δέκα ταινίες.

 

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970, ο Καλατζής συνεργάστηκε με τον συνθέτη Νίκο Καρβέλα και το 1981 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τα τραγούδια του Τόλη Βοσκόπουλου. Το τελευταίο του Άλμπουμ προτού αποσυρθεί από το ενεργό τραγούδι ήταν το 1984, ωστόσο, το 1985, πήρε μέρος σε μια μεγάλη συναυλία αφιερωμένη στον συνθέτη Μάνο Λοΐζο που πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Το 2000, κυκλοφόρησε ένα διπλό CD, το πρώτο με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σε νέες εκδόσεις και το δεύτερο με το περίφημα ελληνικά τραγούδια στην απόδοσή τους. Ο Καλατζής θεωρείται ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές της εποχής και τα τραγούδια του έχουν ερμηνευθεί και από τους νεότερους τραγουδιστές.

 

 

 

Πέθανε χθες ο τραγουδοποιός Θοδωρής Παυλάκος. Συνεργάστηκε με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αλλά κυρίως με τον Μίλτο Πασχαλίδη. Ενδεικτικά κάποια από τα τραγούδια του: "Σαν τραγουδάκι", "Αλλάζεις", "Απόψε η νύχτα", "Έτσι σκληρά", επίσης σε κάποια τραγούδια είχε γράψει μόνο τους στίχους, όπως: "Σπάνε οι χορδές μου", "Είμαι εντάξει", "Ακόμα σ΄ αγαπώ".

 

 

pasxalidis.png

Ο Μίλτος Πασχαλίδης έγραψε στο facebook του:

Με πήρε η Γιώτα ρε ψηλέ, Κυριακή πρωινιάτικα.

Της λέω χαριτολογώντας, παίζει να είμαστε και οι μόνοι τραγουδιστές στο σύμπαν που ξυπνάνε Κυριακή τέτοιαν ώρα.

Δε γέλασε.

Μου είπε πως έφυγες και δεν έχω λόγια.

Έχω μονάχα καμιά εκατοστή τραγούδια σου σε κασέτες, πες μου τι να τα κάνω τώρα;

Σε ποιόν να πω την ιστορία μας και να την πιστέψει;

Να τη γράψω και να λένε: τι φαντασία έχει ο μπαγάσας;

Απ το Έμμετρο στο Μοσχάτο μέχρι τη Στούπα, κι απ τη Σαντορίνη ως το μπαράκι στη Βουλιαγμένης, πόσα τσιγάρα δρόμος;

Ήσουν το μεγαλύτερο ταλέντο από όλους μας.

Ο πιο αυθεντικός και πηγαίος τραγουδοποιός που γνώρισα ποτέ.

Το γιατί δεν έγινες αυτό που σου άξιζε και ονειρευόσουν, ας το πάρει το ποτάμι.

Και συ πάρε μαζί σου την παλιά μας τη ζωή, που δεν θα ξαναρθεί ποτέ.

Αδερφέ μου Θοδωρή Παυλάκο, απόψε η νύχτα δεν περνά κι είναι νωρίς ακόμα.

Εσύ μιλάς με τη σιωπή σου και γω με λόγια να σωπαίνω.

Σαν τραγουδάκι μου μεινες, που όλο ξεχνάω τους στίχους.

Ό, τι θυμάσαι, δεν βουλιάζει/ μη με ξεχνάς που σ αγαπώ.

Κι ένα, που τη μουσική που του έβαλες την ξέρουμε λίγες μονάχα αδέσποτες ψυχές:

Κι αποκοιμούμαι μες τα μνημεία

Το ήσυχο βράδυ

Κι απολογούμαι:

Ήττες κοπάδι

Νίκη καμία.

 

 

 

 

 

 

Πιο φτωχός είναι από σήμερα ο χώρος των τεχνών και κυρίως της ζωγραφικής, καθώς «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών ο Δημήτρης Μυταράς, ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους. Τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας. Από το 2008 έδινε μάχη με την νευροπάθεια,, η οποία τελικά κατάφερε να του στερήσει το 2016 την όραση

Ο Δημήτρης Μυταράς, ζωγράφος και σκηνογράφος, γεννήθηκε στην Χαλκίδα, το 1934 και είναι παντρεμένος με τη Χαρίκλεια Μυταρά.

Παρά το ότι ήταν πολύ μικρός το 1940, η εμπειρία του πολέμου τον ωρίμασε και του έδωσε ένα σπάνιο μάθημα ζωής.

Όπως αναφέρει ο ίδιος σε συνέντευξη του στη Μάρα Χαρμαντά, «Άνθρωποι πεθαίνανε στον δρόμο… Ένας απλός τρόπος για να πεθάνεις ήταν από την πείνα. Από τότε εγώ έχω αποκτήσει και μια εμπειρία του τι σημαίνει να μην έχεις να φας. Γι’ αυτό δεν με πειράζει και πολύ. Μπορώ να ζήσω και με το «τίποτα». Ο πατέρας μου ο καημένος ήταν κουρέας. Εμείς σωθήκαμε τότε, γιατί παντρεύτηκε για δεύτερη φορά ο πατέρας μου.

Τη βιολογική μου μητέρα δεν τη γνώρισα. Πέθανε σε ηλικία 30 χρόνων όταν ήμουν τριών-τεσσάρων ετών . Μετά παντρεύτηκε πάλι ο πατέρας μου και έτυχε η δεύτερη μητέρα μου να είναι μια καταπληκτική γυναίκα, η οποία μας έσωσε, διότι ήταν η καταγωγή της από τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, τα Αχμέταγα ή το Προκόπι όπως το λένε και μπορέσαμε να  έχουμε κάποια τρόφιμα. Έχω καταγράψει σε ένα βιβλίο εκείνη την περίοδο του πολέμου, δηλαδή από το 1940-1941 μέχρι το τέλος και μπορώ να πω και μέχρι τον εμφύλιο περίπου. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικά αυτά και νομίζω ότι με έχουν χαράξει».

«Ο τοίχος του σπιτιού είναι ο πρώτος καμβάς που έχει ένα παιδί στη διάθεσή του για να ζωγραφίσει. Σε όλα τα σπίτια μπορείτε να δείτε ζωγραφιές πάνω στους τοίχους».

 

Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ (1953-1957) με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη. Σπούδασε στη συνέχεια στο Παρίσι (1961-1964) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ.  σκηνογραφία  στο  École Nationale des Arts Decoratifs και εσωτερική διακόσμηση στο École des Arts et Métiers με δάσκαλους τους F. Labisse και J. L Barrault

Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στην Αθήνα (1961, Ζυγός).

Το 1964 ανέλαβε τη διεύθυνση του εργαστηρίου εσωτερικού χώρου των Σχολών Δοξιάδη.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του και την επιστροφή του στην Αθήνα το 1964, ανέλαβε τη διεύθυνση του εργαστηρίου εσωτερικού χώρου των Σχολών Δοξιάδη.

Το 1969 διορίστηκε βοηθός στο Εργαστήριο Ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ. Το 1975 εξελέγην καθηγητής του Α΄ εργαστηρίου ζωγραφικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών, το 1977 εξελέγη τακτικός καθηγητής ενώ διετέλεσε Πρύτανης της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών το διάστημα  1983-1985

Το 1978 όταν ο τότε δήμαρχος Χαλκίδας, Γιάννης Σπανός, έδωσε ώθηση στο όραμα του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου, Δημήτρη Μυταρά, και της συζύγου του, Χαρίκλειας, να δημιουργήσουν ένα φυτώριο που θα «αναπνέει» η τέχνη και θα «μεταγγίζεται» στους νέους ανθρώπους στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Δημήτρης Μυταράς.

Ο ίδιος ο Δημήτρης Μυταράς δίδασκε στη Σχολή Καλών Τεχνών και λόγω περιορισμένου χρόνου το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας που άνοιξε τις πόρτες του το 1979 το ανέλαβε η σύζυγος του Χαρίκλεια.

 

Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας.

 

Τα τελευταία χρόνια ο μεγάλος Χαλκιδέος εικαστικός αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, που έχουν βλάψει ανεπανόρθωτα την όρασή του.

 

Η μέγιστη τιμή και η πικρία του

Το 2008 εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Την ίδια χρονιά όμως ξεκινά η περιπέτεια του σπουδαίου εικαστικού με την όραση του.

Μελανό σημείο η διαγραφή του από την Ακαδημία Αθηνών της οποίας μέλος είχε εκλεγεί μόλις το 2008. «Η απόφαση της Συγκλήτου να τεθεί στα μη ενεργά μέλη της, μου κοινοποιήθηκε στις 18/5/2010, δύο χρόνια αφότου είχα εκλεγεί και ενώ είχε προηγηθεί επιστολή μου με την οποία γνωστοποιούσα την ασθένειά μου, -οπτική νευροπάθεια-, που με ανάγκαζε να μπαινοβγαίνω στα  νοσοκομεία. Ακολούθησαν κι άλλες επιστολές με τις ιατρικές γνωματεύσεις της πάθησής μου από τη Σουηδία. Έλειψα περισσότερο από έναν χρόνο, δεν μπορούσα για λόγους υγείας να παραστώ στην Ολομέλεια και σύμφωνα με το καταστατικό της Ακαδημίας Αθηνών, η απουσία πάνω από ένα χρόνο άνευ αδείας, θεωρείται παραίτηση. Αρρώστησα από μια ασθένεια που σύμφωνα με τους γιατρούς, απαιτεί τις περισσότερες φορές, τέσσερα χρόνια για να θεραπευτεί. Τώρα η όρασή μου έχει βελτιωθεί αλλά η διαγραφή μου με τσάκισε ηθικά» όπως ο ίδιος είπε εκφράζοντας την πικρία του.

 

Ο Δημήτρης Μυταράς για την γενέτειρα του Χαλκίδα

Απόσπασμα από συνέντευξη του στην Ελένη Ξένου.

Στη Xαλκίδα μεγάλωσα. Για μένα τότε αυτή η πόλη δεν έμοιαζε με καμιά άλλη. Ήταν μοναδική. Όταν γυρνάω πια αισθάνομαι ότι μοιάζει σαν όλες τις πόλεις του κόσμου.

H Xαλκίδα ήταν για μένα εκείνη η πόλη όπου τριγυρνούσα ξυπόλητος γνωρίζοντας όλες τις πέτρες της γειτονιάς μου και ένα-ένα τα πεύκα του Kαράμπαμπα. Mετά από τόσα χρόνια δεν μου επιτρέπει να αισθάνομαι πως δεν μοιάζει με τίποτα. Δεν λέω αν ήταν καλύτερη ή χειρότερη από τώρα. Έτσι κι’ αλλιώς μέσα στην παιδική φαντασία πάντα εξωραίζεται ένα πρόσωπο ή μια πόλη.

 

Μουσείο Δημήτρη Μυταρά στη Χαλκίδα

Εδώ και αρκετά χρόνια έχει ξεκινήσει η αποκατάσταση και ανάδειξη του παλαιού αλευρόμυλου «Δήμητρα» στο πρώην οικόπεδο του ΑΣΑΧ στη Χαλκίδα με σκοπό να μετατραπεί σε «Μουσείο Δημήτρη Μυταρά». Στο διατηρητέο βιομηχανικό κτήριο της Χαλκίδας θα φιλοξενήσει μετά το πέρας της αποκατάστασης του, έκθεση πινάκων και κοχυλιών του καταξιωμένου Χαλκιδέου εικαστικού Δημήτρη Μυταρά.

Η πορεία του στην τέχνη

Ξεκίνησε την πορεία του στον εικαστικό χώρο μέσα από το σχέδιο, για να προχωρήσει αργότερα στην εφαρμογή και στην κατάκτηση του χρώματος. Στα έργα του το σχέδιο δεν είναι απλό δομικό στοιχείο της σύνθεσης, αλλά βασικό μέσο έκφρασης. 

 

Αντίστοιχα, το χρώμα χρησιμοποιείται όχι ως μορφοποιό στοιχείο, αλλά ως εκφραστικό του κλίματος και της εσωτερικής ποιότητας του θέματος. Διαθέτοντας εξαίρετες σχεδιαστικές ικανότητες και όντας ευαίσθητος δέκτης των μηνυμάτων της πρωτοπορίας, δέχεται γόνιμες επιρροές από τα νεοτερικά ρεύματα και έχει διαμορφώσει προσωπικό και αναγνωρίσιμο εικαστικό ύφος.

 

Άξονες και προσδιοριστικά σημεία του έργου του παραμένουν η ελληνική εικαστική παράδοση, το φυσικό και το αστικό τοπίο, η καθημερινή πραγματικότητα και η επικαιρότητα, το πλήθος και το άτομο, ο άνθρωπος ως συμβατικό πρόσωπο ή ως συγκεκριμένη προσωπικότητα. 

 

Η στροφή του προς τον κριτικό ρεαλισμό με χρήση φωτογραφικών ντοκουμέντων, περιορισμένη χρωματικότητα και πολιτικό περιεχόμενο, ήταν μια χαρακτηριστική φάση πρώιμης ζωγραφικής του, στα χρόνια της δικτατορίας.

 

Ωστόσο στη συνέχεια της πορείας του θα κυριαρχούσαν τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία και το έντονο χρώμα. Στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του τα θέματα είναι ανθρωποκεντρικά και συχνά προσωπογραφικά. Η αφαιρετική διάθεση, η ελευθερία της γραμμής και οι χρωματικές εντάσεις συνυπάρχουν με την οξύτητα της παρατήρησης, είτε πρόκειται για απεικονίσεις προσώπων είτε άλλων θεμάτων. Σε όλο του το έργο, η έμφαση στις εικαστικές ποιότητες φανερώνει τη βαθύτερη σχέση του με τις παραδοσιακές αξίες της ζωγραφικής.

 

Η ανθρώπινη μορφή, όπως συλλαμβάνεται σε τυχαία φωτογραφικά στιγμιότυπα ή όπως μεταπλάθεται σε σκηνοθετημένες και επεξεργασμένες από τον καλλιτέχνη θέσεις και συσχετίσεις - συχνά στοιχειοθετείται η αυτοπαρουσίαση του ζωγράφου - αποτελεί το κύριο θεματολογικό υλικό των συνθέσεων του. Στο έργο του είναι έκδηλος ένας αφαιρετικός εξπρεσιονισμός, ενώ συχνά ο καλλιτέχνης διαπνέεται από τάσεις μεταφυσικής γραφής ή κινείται σε κλίμα βιωμένου υπερρεαλισμού ή ακόμη προχωρεί σε έναν ιδιότυπο συμβολιστικό ρεαλισμό με κριτική διάθεση.

 

 

Διακρίσεις 

Έχει λάβει πολλές διακρίσεις μεταξύ των οποίων το Α’ Βραβείο στην Πανελλαδική Έκθεση Νέων το 1958 και το 1961.

 

Το  1985 ο Δήμος Χαλκιδέων του απένειμε το χρυσό μετάλλιο της πόλης της Χαλκίδας.

 

Το 1999 ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος απένειμε στο Δημήτρη Μυταρά  τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα.

 

Το 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

 

 

Το έργο του

 

Εικαστικός δημιουργός με πολυδιάστατη δραστηριότητα και επίδοση σε πολλούς τομείς, έχει να επιδείξει μεγάλη παραγωγή σχεδίων και ζωγραφικών έργων, σκηνογραφιών και ενδυματολογικών μελετών, καθώς και δημιουργιών εφαρμοσμένης τέχνης: διακόσμηση κτιρίων (γλυπτός διάκοσμος τοίχων, διακοσμητικοί πίνακες, τοιχογραφίες), σχεδιασμός ταπήτων, διάκοσμος χρηστικών αντικειμένων, παιγνίδια, εικονογράφηση βιβλίων, περιοδικών και ημερολογίων, εικονογράφηση εξώφυλλων βιβλίων, περιοδικών, δίσκων και προγραμμάτων θεατρικών παραστάσεων, διαφημιστικοί πίνακες (αφίσες), γελοιογραφίες κ.ά.

 

Νωρίς ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία στο θέατρο και συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες (Δ. Μυράτ, Κ. Κουν, Σ. Ευαγγελάτος, Μ. Βολανάκης, Σ. Καραντίνας κ.ά.).

 

Για το θέατρο σκηνογράφησε τα έργα: 

 

Καβαλλάρηδες χωρίς άλογα, Δωδέκατη Αυλαία, I960 L. Pirandello, 

 

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, Θέατρο Αθηνών, I960

 

J. Giraudoux, Ο πόλεμος της Τροίας δεν 8α γίνει (1962)

 

Ενώ μετά την επιστροφή του στην Αθήνα σκηνογράφησε τα έργα: 

 

1969 Αριστοφάνης, Εκκλησιάζουσες, ΚΘΒΕ, 

 

1970 Γ. Μπύχνερ, Βόυτσεκ, θέατρο Τέχνης, 

 

1970 Ε. De Philippo, Ο δήμαρχος της συνοικίας Σανιτά, Εθνικό θέατρο, 

 

1974 Ε. Μποντ, Το μονοπάτι που πάει βαθιά μες στο Βορρά, θέατρο Τέχνης, 

 

1976 Γ. Σκαρίμπας, Ο ήχος του κώδωνος, ΕΡΤ, 

 

1978 Π. Τακόπουλος, 7ονο/ και πνεύματα ενός ελληνικού ταγκό και Ο τελευταίος των Μονικίν, θέατρο Τέχνης, 

 

1980 C. Goldoni, Καβγάδες στην Κιότζια, ΚΘΒΕ, , 

 

1983 Γ. Χορτάτσης, Κατζούρμπος, Εδνικό θέατρο, 

 

1986 Ι. Παπαδόπουλος, Α, Β, Τ, Εδνικό θέατρο, 

 

1994 Λ. Αναγνωστάκη, Διαμάντια και μπλουζ, θίασος Τ. Καρέζη Κ. Καζάκου, 

 

1996 Αριστοφάνης, Πλούτος, θέατρο Τέχνης, Επίδαυρος.

 

Έργα του βρίσκονται:

1968 στο ξενοδοχείο «Αστήρ» Βουλιαγμένης, 

 

1970 στο υποκατάστημα της Ιονικής Τράπεζας Χίου, 

 

1970 της Εμπορικής Τράπεζας Μυκόνου, 

 

1970 Τήνου, 

 

1970 Ύδρας, 

 

1971 Φραγκφούρτης, 

 

1973 στο κεντρικό κατάστημα της Ιονικής Τράπεζας στην Αθήνα, 1977 ανάγλυφο στο μαιευτήριο «Μητέρα», 

 

στην ΕΠΜΑΣ, στην Π.Δ. Ρόδου, 

 

στο ΜΜΣΤ, θεσσαλονίκη, 

 

στη Συλλ. ΜΙΕΤ, στην Εθνική Τράπεζα κ.α. 

Δημοσίευσε άρθρα και μελέτες: 

 

1966 «Αντιφάσεις της ελληνικής ζωγραφικής», Εποχές, 35 

 

1966 «Σπουδή για ένα καθρέπτη», Ζυγός, 5 δουλειά μου», Ζυγός, 1011

 

1977 «Ήλθε η στιγμή», Artecentro, 4 (1976) Ο κόσμος του Καραγκιόζη, Αδήνα 

 

1979 «Η περίπτωση του Πολυμερή», Ζυγός, 35 

 

1975-1980 «Σημειώσεις για τη ζωγραφική μου» , Ζυγός, 43 (1980) 

 

«Σχόλιο και παραινέσεις του Τσαρούχη», Η Λέξη, 73 (1988) 

 

1989 Μη μιλάς πολύ για τέχνη, Αθήνα 

 

1997 Ο σκύλος δαγκώνει, Αθήνα κ.ά.

 

Ατομικές εκθέσεις

 

1961 «Χίλτον», 

 

1964 «Άστορ», 

 

1965,1969 «Μέρλιν», 

 

1966 «Αίθουσα Τέχνης», Θεσσαλονίκη, 

 

1969, 1978 «Ζουμπουλάκη», 

 

1970, 1980, 1984, 1987 «Galleria Forni», Μπολόνια, 

 

1972 «Galleria Santa Croce», Φλωρεντία, 

 

1972 «Galleria Giulia», Ρώμη, 

 

1973 «Galleria d’Arte San Marco dei Giustiniani», Γένοβα, 

 

1973 ΑΓΕΤ, 

 

1973 Ηράκλειο, 

 

1978 «Πολύπλανο», 

 

1982 «Αγκάθι», 

 

1985 σκηνικά και κοστούμια Π.Δ. Λάρισας, 

 

1985 «Trosa Kvarn», Σουηδία, 

 

1987 Βελλίδειο Π.Κ., Θεσσαλονίκη, 

 

1989 αναδρομική Πινακοθήκη Πιερίδη, 

 

1989 αναδρομική «Ειρμός», Θεσσαλονίκη, 

 

1989 αναδρομική «Κρεωνίδης», 

 

1992 «Chateau Chenonceau», Loire, Γαλλία, 

 

1992 αναδρομική «Flak», Παρίσι, 

 

1992 Expo ‘93, Τόκιο, 

 

1993 αναδρομική ΕΠΜΑΣ, 

 

1995 αναδρομική Μουσείο Πιερίδη, Λευκωσία, 

 

1995 «Adam», 

 

1997 σχέδια «Αστρολάβος», 

 

1997 Φεστιβάλ Πάτρας, 

 

1998 Μουσείο Millesgarden, Σουηδία, κα.

 

 

 

Video

Kalomoira2.jpg

Ροή Ειδήσεων