Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Πέθανε σε ηλικία 82 ετών, ο ηθοποιός Βασίλης Μαυρομάτης γνωστός από ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και την τηλεοπτική σειρά "Λωξάντρα". Είχε επίσης  εργαστεί και ως εκφωνητής και τραγουδιστής.

Είχε πολλές συμμετοχές σε ταινίες της δεκαετίας του '60 και '70 ενσαρκώνοντας κυρίως ρόλους ζεν πρεμιέ.   Επίσης ίδρυσε και διηύθυνε τις μπουάτ "Παράγκα" και "Αυλαία" και το  Σωματείο Εκφωνητών ενώ είχε δημιουργήσει και το δικό του στούντιο ηχογράφησης, το Studio Sting. Μετά από αρκετά χρόνια απόχης από την υποκριτική συμμετείχε ξανά το 2011 στην κινηματογραφική ταινία «Το πέταγμα του κύκνου».

Την είδηση του θανάτου έκανε γνωστή ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντάρας. «Σήμερα χάσαμε το Βασίλη Μαυρομμάτη, έναν θαυμάσιο ηθοποιό και έναν από τους καλύτερους εκφωνητές τόσο στα παλαιότερα ραδιοφωνικά, διαφημιστικά σποτάκια όσο και αργότερα στα τηλεοπτικά. Ήταν η ψυχή του "Νέου Κύματος" και των μπουάτ στην Πλάκα επί δυο δεκαετίας (Παράγκα – Αυλαία)», έγραψε ο Δημήτρης Κωνσταντάρας στο Facebook.

 

 

Ο Βασίλης Μαυρομάτης είχε κάνει τέσσερις γάμους και είχε αποκτήσει πέντε παιδιά. Υπήρξε παντρεμένος με την Καίτη Χωματά και την Λίλα Καφαντάρη και ήταν πατέρας της Ηλιάνας Μαυρομάτη. 

 

 

 

Πέθανε,σήμερα το πρωί, η μεγάλη θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1930 και ζούσε στο Κολωνάκι, ήταν η μικρότερη αδελφή του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη.   

Υπήρξε παντρεμένη με τον συγγραφέα και καθηγητή ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά και γιος της είναι ο συγγραφέας Θανάση Χειμωνά.  Η Λούλα Αναγνωστάκη σπούδασε και πήρε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η κηδεία της θα γίνει από το Α νεκροταφείο Αθηνών τη Τρίτη 17/10 στις 4 μ.μ

Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης ("Η διανυκτέρευση", "Η πόλη", "Η παρέλαση"), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν.Ακολούθησε το τρίπρακτο έργο Η συναναστροφή, που παρουσιάσθηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1967.

Τα μεταγενέστερα έργα της έχουν ανεβεί στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο Τέχνης και σε άλλες χώρες, όπως η Κύπρος, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία και η Πολωνία. Αυτά είναι τα εξής:

Αντόνιο ή το μήνυμα (1972)

Η νίκη (1978)

Η κασέτα (1982)

Ο ήχος του όπλου (1987)

Διαμάντια και μπλουζ (1990)

Το ταξίδι μακριά (1995)

Ο ουρανός κατακόκκινος (μονόπρακτο, 1998)

Σ' εσάς που με ακούτε (2003)

Ο Γιώργος ως Άμλετ, Τα κείμενα των Φιλίππων 2009-2014 (2015) Κάπα Εκδοτική

 

 

koun_anangn.jpg

Η Λούλα Αναγνωστάκη ήταν συνυφασμένη με το Θέατρο Τέχνης. 

Η τριλογία της "Πόλης" (Η Διανυκτέρευση, Η Πόλη, Η Παρέλαση), ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης το 1965 σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, ο οποίος ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε το συγγραφικό της ταλέντο και παρουσίασε έργα της σκηνή.

Έκτοτε η Λούλα Αναγνωστάκη γράφει για το Θέατρο Τέχνης.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν είναι το έργο της «Ο ήχος του όπλου» το 1987.

«Αν δεν ήταν ο Κουν και να ξέρω ότι με πιστεύει και ότι θα ανέβαζε τα έργα μου ίσως να μην είχα γράψει κανένα».

Λούλα Αναγνωστάκη

Από την έκδοση «Κάρολος Κουν» του Μ.Ι.Ε.Τ

 

 

Πέθανε σε ηλικία 84 ετών ο αγαπημένος  ηθοποιός του παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου Τάκης Εμμανουήλ.

 

Ο Τάκης Εμμανουήλ γεννήθηκε το 1933 στο Μεσολόγγι και σπούδασε στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών με δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη. 

 Το 1960 έκανε την 1η του εμφάνιση στη σκηνή με το έργο Ιφιγένεια του Ευριπίδη που ανέβηκε στην Επίδαυρο από το Αρχαίο Αττικό Θέατρο. Οι θεατρικές του εμφανίσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1965 σε διάφορους θιάσους. 

Το 1960 έκανε και την 1η του εμφάνιση στο σινεμά παίζοντας στην ταινία «Το Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου. Είχε την τύχη να παίξει στο ξεκίνημα της καριέρας του σε σημαντικές ελληνικές ταινίες που σημείωσαν επιτυχία και στο εξωτερικό. Το 1968 ξεκίνησε διεθνή καριέρα παίζοντας σε Αμερική , Αγγλία , Ιταλία και Αυστραλία. Το διάστημα 1979 - 1981 σπούδασε στο Λος Άντζελες σκηνοθεσία , σενάριο και παραγωγή τηλεοπτικών προγραμμάτων. Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την παραγωγή ιδρύοντας δική του εταιρεία. Είχε λάβει μέρος σε 21 ελληνικές ταινίες (ή συμπαραγωγές) , ενώ έχει γράψει το σενάριο και έχει σκηνοθετήσει την ταινία Μεσάνυχτα Στη Βίλα Νέλλη (1963). Συμμετείχε σε 12 ξένες παραγωγές και εμφανίστηκε επίσης σε πολλές αξιόλογες τηλεοπτικές σειρές.

Τα τελευταία χρόνια είχε αφιερωθεί στη συγγραφή μυθιστορημάτων. Το κύκνειο άσμα του ήταν  «Η έβδομη φωτογραφία» (2007).

Η Κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα (28/8) από το Α' νεκροταφείο Αθηνών στις 11:00.

Στην μυθική ταινία ο «Ζορμπάς», στη περίφημη σκηνή με το συρτάκι, στο γενικό, το μακρινό πλάνο, χόρευε ο Τάκης Εμμανουήλ. Στο κοντινό χόρευε ο Άντονι Κουίν.

 

 

 

Takis_emmanouil.JPG

Από εμφάνισή του στο Μέγαρο Μουσικής το 2012 μαζί με τον Γρηγόρη Βαλτινό.

Νεκρή στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη, από ανακοπή καρδιάς, βρέθηκε την Παρασκευή 18 Αυγούστου η ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη. Η ηθοποιός, όπως όλα δείχνουν, έσβησε εντελώς ξαφνικά στον ύπνο της. Οι οικείοι της αναφέρουν πως δεν είχε κάποιο παθολογικό πρόβλημα, ενώ μάλιστα ετοιμαζόταν για τη νέα της θεατρική δουλειά που θα σκηνοθετούσε ο Αντώνης Λουδάρος. 

 Η Ζωή Λάσκαρη (12 Δεκεμβρίου 1944 - 18 Αυγούστου 2017) μια από τις διασημότερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959. Είχε παντρευτεί τον γνωστό δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο από το 1976 και έχουν μία κόρη, τη Μαρία – Ελένη. Από προηγούμενο γάμο της με τον Πέτρο Κουτουμάνο είχε αποκτήσει άλλη μία κόρη τη Μάρθα.

laskari2.jpg

 O τίτλος της Σταρ Ελλάς, αλλά και η κοινή καταγωγή της με τον Γιάννη Δαλιανίδη, ήταν η αφορμή ώστε ο τελευταίος να την επιλέξει για πρωταγωνίστρια της ταινίας «Ο Κατήφορος» το 1961.

 

katiforos.jpg

Η μεγάλη επιτυχία της ταινίας έκανε την Λάσκαρη μία από τις μεγαλύτερες σταρ της εποχής, υπογράφoντας αποκλειστικό συμβόλαιο με τη σημαντικότερη ελληνική εταιρία παραγωγής, τη Φίνος Φιλμ. Από τότε πρωταγωνίστησε σε μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες και στα περισσότερα είδη ταινιών της εποχής (κωμωδία, κοινωνικό δράμα, μιούζικαλ) κατά τη χρυσή περίοδο του ελληνικού κινηματογράφου. Ανάμεσά τους:  «Μερικοί το προτιμούν κρύο», «Νόμος 4000», «Κορίτσια για φίλημα», «Στεφανία», «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Οι θαλασσιές οι χάντρες» και πολλές άλλες.

Το 1966 έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Κύπρο με τα έργα "Μιας πεντάρας νιάτα" των Γιαλαμά-Πρετεντέρη, "Η παγίδα του Pομπέρ Τομά" και το "Βαθιά γαλάζια θάλασσα" του Ράτιγκαν. Στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας εμφανίζεται το 1970 με το έργο του Γιάννη Δαλιανίδη "Μαριχουάνα Στοπ" ενώ ακολουθούν η μεγάλη θεατρική επιτυχία "Εραστές του ονείρου" του Γιάννη Δαλιανίδη μαζί με τον Tόλη Bοσκόπουλο (1972). Aκολούθως "Ο άνθρωπος που γύρισε από τον γύψο" των Κώστα Καραγιάννη και Νίκου Καμπάνη, "Πώς να κερδίσετε τον άντρα σας του Σμιθ" (1975), "Ξυπόλητη στο Πάρκο" του Νηλ Σάϊμον (1977) και "Η κυρία του Μαξίμ"του Ζωρζ Φεϊντό (1979). Παράλληλα συμμετείχε σε μεταφορές θεατρικών έργων για την τηλεόραση, από το αντίστοιχο τμήμα της EPT.

Ακολουθούν τα θεατρικά έργα: "Φρύνη η εταίρα"του Γιώργου Ρούσσου (1980), "Παντρεύομαι τον άντρα μου" του Νόρμαν Κράσνα (1980), "Εγώ, εσύ και ο άλλος του Τζιν Κερ "(1982),  "Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές "της Ανίτα Λος (1983), "Μις Πέπσι" του Μπρουνό (1984) και" Η Ντόρις και ο γυαλάκιας" του Μπιλ Μάνχοφ (1984).

Το 1990 ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στην μεγάλη θεατρική επιτυχία "Καινούρια Σελίδα"' του Νηλ Σάϊμον και το 1994 ο Ανδρέας Βουτσινάς στο "Ορφέας στον Άδη" του Τέννεση Ουίλιαμς, σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ. Aκολουθούν τα έργα: "Τρελοί για έρωτα" του Σαμ Σέπαρντ (1995), "Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ" του Άλμπι (1996), πάλι σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ," Τρεις ψηλές γυναίκες "του Άλμπι (1996), "Τρωάδες "του Ευριπίδη (1996), "Το μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα"του Eυγένιου Ο’ Νηλ (1997), "Η συνάντησητου Νάντας "(2000), "Σκηνές Γάμου" του Άλμπι (2000), σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, "Ευαίσθητη Ισορροπία" του Άλμπι (2003), "Διαμάντια και μπλουζ "της Λούλας Αναγνωστάκη (2006), "Άλμα Μάλερ" του Ρον Χάρτ (2009), "Ρόουζ"του Μάρτιν Σέρμαν (2011) και" Ωραία Xρόνια" του Xάρολντ Πίντερ (2013).

Θεατρικά τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούνταν στον  Πολυχώρο Αθηναΐς -Θεατρική Σκηνή «Ζωή Λάσκαρη». Τελευταία της παράσταση ήταν το "Νύφη Κουράγιο" που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Νίκος Μουτσινάς.

Την τελευταία της τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε στην Κατερίνα Λάσπα στο Novalife πριν λίγους μήνες.

 Η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Τρίτη στη μία το μεσημέρι στο Ι.Ν. Αγίου Διονυσίου στο Κολωνάκι. 

Έφυγε σήμερα από τη ζωή η Αριστούλα Ελληνούδη, σε ηλικία 72 χρονών, μετά από ολιγόμηνη μάχη με τον καρκίνο. 

Ήταν παρούσα στα ελληνικά γράμματα τα τελευταία 40 χρόνια, ενώ ήταν σύζυγος του πρόωρα χαμένου ηθοποιού Τίμου Περλέγκα και μητέρα του ηθοποιού Γιάννου Περλέγκα. Σπουδαία κριτικός θεάτρου έγραφε στην εφημερίδα "Ριζοσπάστη" με το ψευδώνυμο "Θυμέλη"ενώ μέχρι το 2013 ήταν επικεφαλής του πολιτιστικού ρεπορτάζ.Είχε διατελέσει πρόεδρος σε διάφορες επιτροπές Θεάτρου και Χορού με τελευταία τα Βραβεία Κουν.

Νεότερη μάλιστα είχε εργαστεί και ως ηθοποιός.

Ο θάνατός της έγινε γνωστός μέσα από την συγκινητική ανάρτηση του γιου της, Γιάννου Περλέγκα που ανέβασε μια φωτογραφία της στο facebook, από τα χρόνια που ήταν στη σκηνή και τη συνόδεψε με τα παρακάτω λόγια:

 

"Και πήγες εκεί - στη σκοτωμενη γενιά σου 

Τώρα όμως έμαθα το μυστικό

και το χάμογελό σου."

 

Η κηδεία της θα γίνει την Πέμπτη 17 Αυγούστου στη 13:00 μ.μ στο νεκροταφείο Καισαριανής και θα είναι πολιτική.

 

Σε ανακοίνωσή της η ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει: 

«Η σ. Αριστούλα Ελληνούδη γεννήθηκε το 1945 σε συνθήκες παρανομίας. Μεγάλωσε και γνώρισε τον κόσμο μέσα στις αντίξοες συνθήκες της ήττας του λαϊκού κινήματος. Ήταν κόρη του Γιώργη Ελληνούδη, στελέχους του ΚΚΕ από τη δεκαετία του 1920, που κατά τη διάρκεια της κατοχής είχε την ευθύνη του Τυπογραφείου του ΕΑΜ.

Οι γονείς της, αμέσως μετά τη γέννησή της, πήγαν στη Μακεδονία για παράνομη δουλειά στο μηχανισμό του Κόμματος. Ο πατέρας της το 1947 πέρασε στις γραμμές του ΔΣΕ και στη συνέχεια, μετά την ήττα, στην πολιτική προσφυγιά. Η σ. Αριστούλα περνά τα πρώτα παιδικά της χρόνια στην Αθήνα, μεταφερόμενη από γιάφκα σε γιάφκα, μαθαίνοντας πάντα να είναι σιωπηλή και λιγομίλητη.

Το 1952 η μητέρα της αναγκάζεται να αποκαλυφθεί. Για ένα διάστημα ζουν κάτω από άθλιες οικονομικές συνθήκες. Με χίλια βάσανα χτίζουν ένα δωματιάκι στην Καισαριανή. Εκεί πέρασε η Αριστούλα τα μαθητικά της χρόνια. Στο Δημοτικό πήγαινε με ψεύτικο όνομα. Για να μπορέσει να πάει στο Γυμνάσιο, η μητέρα της, μετά από δίκη, της δίνει το πατρικό της όνομα.

Από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου αναγκάζεται να δουλέψει. Γράφεται στο νυχτερινό και κάνει συγχρόνως τον πλασιέ βιβλίων. Παθαίνει σκολίωση και συνολική πτώση σπλάχνων γι' αυτό αναγκάζεται να αλλάξει δουλειά, και να πάει σε ένα τυπογραφείο όπου έμεινε όλα τα χρόνια του γυμνασίου.

Από τα 14 της χρόνια αρχίζει επαφές με τη Λέσχη των Λαμπράκηδων. Μετά το Γυμνάσιο μπαίνει στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με υποτροφία και όταν την τελειώνει μπαίνει στο θέατρο. Λίγο πριν τη δικτατορία συναντάει για πρώτη φορά τον πατέρα της στη Μόσχα.

Με την μεταπολίτευση έρχεται αμέσως σε επαφή με το Κόμμα και γίνεται μέλος του, το 1974. Παίρνει δραστήριο μέρος στο στήσιμο των πρώτων Οργανώσεων επιστημόνων - καλλιτεχνών και από το 1975 αρχίζει τη συνεργασία της με το «Ριζοσπάστη», στο δυναμικό του οποίου εντάσσεται κανονικά το 1976.

Η σ. Αριστούλα αναπτύσσει πλούσια καλλιτεχνική δραστηριότητα ως ηθοποιός και ως κριτικός θεάτρου. Γνωρίζει και παντρεύεται τον κομμουνιστή ηθοποιό Τίμο Περλέγκα με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Γιάννο.

Την περίοδο της κρίσης στο Κόμμα και της αντεπανάστασης, η σ. Αριστούλα κράτησε στάση υπεράσπισης του ΚΚΕ, των αρχών του, του "Ριζοσπάστη" ως όργανο της ΚΕ του Κόμματος. Ήταν από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες στο "Ριζοσπάστη" που έδωσαν μάχη για να ανασυγκροτηθεί η δουλειά στην εφημερίδα.

Αμέσως μετά την κρίση το 1992 εντάχθηκε στη Συντακτική Επιτροπή της εφημερίδας όπου παρέμεινε μέλος της μέχρι το 1998. Είχε σημαντική συμβολή στο Πολιτιστικό Τμήμα της εφημερίδας παραμένοντας επικεφαλής του ως το 2013 και έχοντας την ευθύνη της στήλης της κριτικής θεάτρου με το ψευδώνυμο "Θυμέλη". Και στη συνέχεια, συνέχισε να εργάζεται στην εφημερίδα, μέχρι πριν περίπου ένα χρόνο, που λόγοι υγείας την ανάγκασαν να σταματήσει. Για πάρα πολλά χρόνια ήταν υπεύθυνη του περιοδικού της Εθνικής Αντίστασης.

Σημαντική ήταν η συμβολή της συντρόφισσας Αριστούλας και στα Επιστημονικά Συνέδρια που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ για τον Γιάννη Ρίτσο το 2009, τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, το 2013 και τον Ναζιμ Χικμέτ το 2015, αλλά και στο αφιέρωμα στη Γαλάτεια Καζαντζάκη και στη Μέλπω Αξιώτη, το 2016. Οι γνώσεις της για το θέατρο και τον Πολιτισμό, το ήθος της, η συνέπειά της, αναγνωρίζονται πλατιά από τους ανθρώπους της Τέχνης και του Πολιτισμού.

Η σ. Αριστούλα γνώρισε από μικρή τι θα πει φασιστική βία και θηριωδία, τι θα πει καπιταλιστική εκμετάλλευση, τι θα πει αγώνας για το ψωμί. Βρέθηκε στο κέντρο των αντικομουνιστικών διώξεων, αλλά δε διάλεξε τη φυγή και τη συνθηκολόγηση. Παρ' όλες τις δύσκολες εμπειρίες της από τις συνέπειες της ήττας και της υποχώρησης του εργατικού λαϊκού κινήματος, ακολούθησε το δρόμο των γονιών της, της οργανωμένης πάλης μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ.

Η ΚΕ του ΚΚΕ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά της. Η κηδεία της θα γίνει την Πέμπτη 17 Αυγούστου στη 1.00 μ.μ. στο νεκροταφείο Καισαριανής και θα είναι πολιτική».

 

Πέθανε χθες (Τρίτη 8/8) ο ηθοποιός Πέτρος Αλατζάς. Είχε ερμηνεύσει πολλούς ρόλους στο θέατρο, αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός από τη συμμετοχή του στη σειρά του Mega το «Νησί», όπου υποδύθηκε τον δημοσιογράφο Σταύρο Σολομονίδη, τον εκδότη της τοπικής εφημερίδας.

 

 alatzas_nisi.jpg

 

Ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεατρικού Οργανισμού «Μορφές» (Θέατρο “ΕΜΠΡΟΣ” 1992-1996) και απόφοιτος του Χημικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε διδάξει, μαζί με τον Κώστα Φιλίππογλου ,σε σεμινάρια για εκπαιδευτικούς κι ερασιτέχνες ηθοποιούς. Στο θέατρο είχε παίξει σε πολλές παραστάσεις για ενηλίκους και παιδιά. Ενώ είχε σκηνοθετήσει και μερικές.

Έχει φωτογραφήσει πολλές παραστάσεις xορού και θεάτρου. Φωτογραφίες του, επίσης, έχουν συνοδεύσει ποιητικές συλλογές

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Η πρώτη παράσταση που είδε στη ζωή του ήταν και η τελευταία παράσταση του Αλέξη Μινωτή η «Θυσία του Αβραάμ».

 

 

Πέθανε σήμερα μετά από μήνες νοσηλείας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στο νοσοκομείο "Αγία Όλγα" η τραγουδοποιός Αρλέτα σε ηλικία 72 ετών. Η ίδια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Στο παρελθόν η Αρλέτα είχε μιλήσει δημόσια για την περιπέτεια που είχε περάσει με την υγεία της και παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή. "Ήδη έχω κερδίσει τρεις φορές τον κύριο που λέγεται θάνατος, τι να πω, νομίζω ότι μάλλον έχουν σωθεί οι φορές μου. Το ότι χω αυτή τη στιγμή μάλλον είναι θαύμα" είχε πει σε συνέντευξη της τον Νοέμβριο.  

Η Αρλέτα γεννήθηκε στην Αθήνα και το πραγματικό της όνομα ήταν Αργυρώ-Νικολέτα Τσάπρα.

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Ξεκίνησε τη δισκογραφική της καριέρα την δεκαετία του 1960 συμμετέχοντας στο λεγόμενο νέο κύμα της ελληνικής μουσικής. Στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα συνεργάστηκε με αρκετούς γνωστούς συνθέτες, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Μάνος Χατζιδάκις, και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Το 1981 ηχογράφησε τον πρώτο δίσκο με δικό της υλικό (Ένα Καπέλο με Τραγούδια). Το 1984 και το 1985 γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τραγούδια που της έγραψαν ο συνθέτης Λάκης Παπαδόπουλος και η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή στους δίσκους Περίπου και Τσάι Γιασεμιού.

 "Μια Φορά Θυμάμαι", "Τα Μικρά Παιδιά", "Το Λέει Και Το Τραγούδι", "Ο Λύκος", "Το Τραγούδι Της Δραχμής", "Καφενείο", "Σερενάτα", "Έρχεται Κρύο", "Τσάι Γιασεμιού", "Τα Ήσυχα Βράδυα", "Batida de Coco", "Μπαρ το Ναυάγιο", "Λεωφορείο το 2" είναι μερικές μόλις από τις επιτυχίες της.

Οι περιπέτειες της υγείας της ξεκίνησαν στις 11 Φεβρουαρίου 2008 όταν η Αρλέτα ελάχιστα λεπτά πριν από την προγραμματισμένη της συναυλία στο Βόλο λιποθύμησε καθώς υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία.

Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο του Βόλου και οι γιατροί χαρακτήρισαν την κατάστασή της "σοβαρή". Παρέμεινε στην εντατική του νοσοκομείου Βόλου σε καταστολή και σταθερή μα κρίσιμη κατάσταση, ωστόσο κατάφερε να αναρρώσει.

"Όταν συνήλθα ήμουν τελείως παράλυτη και δεν πίστευα ότι θα μπορέσω να ξαναστηθώ στα πόδια μου.. Το ότι σώθηκα είναι σίγουρα θαύμα. Εκανα ένα χρόνο να σταθώ στα πόδια μου μετά από έξι μήνες στα νοσοκομεία. Ηταν μια τρομακτική εμπειρία..." είχε δηλώσει.

 

Τον θάνατό της ανακοίνωσε μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της στο facebook, η αγαπημένη της φίλη και γνωστή επίσης τραγουδοποιός Σάννυ Μπαλτζή, αφιερώνοντάς της ένα συγκινητικό μήνυμα.

 

Η μοναδική μας Αρλέτα έφυγε πριν λίγο ήρεμα και τρυφερά όπως έζησε. Καλό ταξίδι αγαπημένη μου ερήμωσε ο κόσμος μας

"Ακόμα κι αν φύγεις

για το γύρο του κόσμου...

θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα σου λείπω

γιατί θα `ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου

που θα σ’ ακολουθεί..."

 

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών σήμερα η θρυλική ηθοποιός και τραγουδίστρια, Ζωή Φυτούση. Την θλιβερή είδηση έκανε γνωστή μέσω Facebook το βράδυ της Κυριακής, ο ηθοποιός και φίλος της, Γιώργος Γεωργίου.

Τα τελευταία χρόνια η υγεία της ήταν πολύ επιβαρυμένη εξαιτίας των εγκεφαλικών που είχε υποστεί. 

cd.jpg

 Η Ζωή Φυτούση γεννήθηκε (στις 4 Σεπτεμβρίου 1933), μεγάλωσε, σπούδασε και έζησε στην Αθήνα. Είχε παίξει όλα τα είδη θεάτρου, από τραγωδία μέχρι επιθεώρηση, κοντά σε όλους τους άξιους ηθοποιούς και σκηνοθέτες, και συνεχίζει να παίζει. Έχει τραγουδήσει όλους του μεγάλους Έλληνες συνθέτες. Έχει γυρίσει γύρω στις 70 ταινίες της χρυσής εποχής. Αισθητή παρουσία στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Έγραφε από έντεκα ετών. Συνεργάστηκε με περιοδικά και τοπικές εφημερίδες και έχει εκδώσει τα εξής βιβλία: «Το μαγικό βιβλίο», «Παρ΄ εκτός», «Τάφος εδώ δεν είναι», «Μια σφαίρα», «Βοήθεια, θέλω να ζήσω», «Βιβλίο Σπουδαστών, ελληνική αγωγή», «Σύγχρονοι ποιητές, Έλληνες και Ιταλοί» και «Ομηρικές Λέξεις».

Ενώ η μεγάλη της επιτυχία, ήταν το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, «Φέρτε μου ένα μαντολίνο».

 

Ένα παραδοσιακό καφενείο στη καρδία ενός χωριού ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1953. Ιδιοκτήτες του ο Λεωνίδας Λιακόπουλος και ο πατέρας του. Εκεί στο Λυγουριό, οι θίασοι των παραστάσεων καταφθάνουν μετά από εντατικές πρόβες που κάνουν για να παρουσιάσουν αρχαία δράματα τα καλοκαίρια στην Επίδαυρο. Προκύπτει ανάγκη για τον καθημερινό επισιτισμό τους. Ένα μόλις χρόνο αργότερα το καφενείο γίνεται ταβέρνα και υποδέχεται τους καλλιτέχνες. Οι θεατρικές ιστορίες πολλές. Μύθοι του θεάτρου μας έχουν επισκεφτεί από τότε το μέρος και έχουν γνωρίσει την οικογένεια και έχουν συνάψει στενούς δεσμούς μαζί της. Μέχρι και κουμπαριές έχουν προκύψει. Ακόμη και σήμερα το ραντεβού στου "Λεωνίδα" μετά από κάθε παράσταση επιβάλλεται. Εκεί γίνονται οι αναλύσεις για όσα είδαμε αλλά, συχνά, όταν η κουβέντα φουντώνει πέφτουν ακόμη και πιρουνιές ανάμεσα στα πιάτα που οι συνταγές τους είναι ίδιες μ' αυτές που η Κατίνα Παξίνου, σπουδαία και στη μαγειρική, δίδαξε στην κ. Κάκια σύζυγο του Λεωνίδα από εκείνα τα χρόνια.

leodidas_2.jpg

Αρκεί μια περιπλάνηση των ματιών στους τοίχους της ταβέρνας που περισσότερο μοιάζει με μουσείο. Από εκεί δεν απουσιάζει κανένας σπουδαίος θεατράνθρωπος, καμιά κορυφαία επιδαύρια στιγμή. Η "Αντιγόνη" της Άννας Σινοδινού που είχε φέρει 20.000 άτομα στη γη της Αργολίδας το 1956, Ο "Οιδίπποδας" του Μινωτή που για τον Λεωνίδα ήταν ο καλύτερος που θα υπάρξει ποτέ, ο Χριστόφορος Νέζερ,Κουν, Ελένη Χατζηαργύρη, η Μελίνα Μερκούρη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη,η Τζένη Καρέζη, ο Μορίς Μπεζάρ, η Πίνα Μπάους, ο Ίθαν Χοκ και ο Kέβιν Σπέισι, η Έλεν Μίρεν, ο Πίτερ Χολ, ο Μπέρνσταϊν, η Φιόνα Σο και τόσοι άλλοι. 

Ο κύριος Λεωνίδας την επόμενη φορά δεν θα είναι εκεί, να μας περιποιηθεί. Θα είναι όμως κοντά στις πρώτες μυρωδιές από τα πιάτα τις Κατίνας Παξινού, δίπλα στον Αλέξη Μινωτή που τόσο θαύμαζε και πλέον δεν θα διηγείται τις ιστορίες θα τις θυμάται μαζί με τους φίλους του. Σήμερα στις 4 θα γίνει η κηδεία του (Τρίτη 18/7)από τον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου στο Λυγουριό.

 (Κεντρική Φωτογραφία: Μάρω Δούκα)

 

*Το Φεστιβάλ σε ανακοίνωσή του αναφέρει: "To Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον Λεωνίδα Λιακόπουλο, το αγαπημένο Λεωνίδα του Λυγουριού, που η ζωή του ταυτίστηκε με την ιστορία του αρχαίου θεάτρου. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Στην κηδεία του θα παραστεί ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, τιμώντας τη μνήμη του αλλά και την προσφορά του στο ελληνικό θέατρο και το φεστιβάλ της  Επιδαύρου ιδιαιτέρως."

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών ο θεατρικός συγγραφέας και πεζογράφος Κώστας Μουρσελάς.

Η τηλεοπτική σειρά «Εκείνος κι εκείνος» με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Κώστα Μιχαλακόπουλο, σε πνεύμα αντίστασης μέσα στη δικτατορία και αργότερα, το μυθιστόρημα του «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» επίσης στην τηλεοπτική του μεταφορά, τον έκαναν γνωστό και αγαπητό στο μεγάλο κοινό.

Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη 18/7 ώρα 5μ.μ., από το νεκροταφείο της Κηφισιάς. 

Ο Κώστας Μουρσελάς γεννήθηκε στον Πειραιά το 1932. Το 1951, πρωτοετής φοιτητής της Νομικής, συλλαμβάνεται ως στέλεχος της ΕΠΟΝ και δικάζεται από έκτακτο στρατοδικείο της εποχής (υπόθεση Μπελογιάννη).

Για χρόνια σπούδαζε βιολί, που το διέκοψε όταν άρχισε να τον θέλγει το θέατρο. Σπούδασε νομικά, αλλά λίγο πριν πάρει την άδεια δικηγόρου εγκατέλειψε τη δικηγορία και διορίστηκε ως δημόσιος υπάλληλος μέχρι το 1969, οπότε τον απέλυσε η Χούντα. Έκτοτε αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά -και επαγγελματικά πια- στο γράψιμο. Έργα του παίχτηκαν από θιάσους του Ελεύθερου Θεάτρου, από το Εθνικό Θέατρο, από το Θέατρο Τέχνης, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, από Δημοτικά Θέατρα, καθώς και από θιάσους του εξωτερικού (Γαλλία, Γερμανία, Κύπρος). 

Μερικοί τίτλοι γνωστών θεατρικών έργων του είναι: «Ενυδρείο», «Μαχαίρι στο κόκαλο», «Οι φίλοι», «Το αυτί του Αλέξανδρου», «Η κυρία δεν πενθεί», «Επικίνδυνο φορτίο», «Ω! τι κόσμος μπαμπά!», «Το δίκανο», «Ημιτελής συνουσία», κ.ά. Στο πλατύ κοινό έγινε γνωστός από τηλεοπτικές παρουσιάσεις έργων του («Μικρές αγγελίες», «Σιγά η πατρίδα κοιμάται», «Το ρολόι») και από την περίφημη σατιρική σειρά του «Εκείνος και... Εκείνος», με πρωταγωνιστές τους Β. Διαμαντόπουλο και Γ. Μιχαλακόπουλο (130 θεατρικά μονόπρακτα). 

Το 1990 επανήλθε στην πεζογραφία εκδίδοντας το μυθιστόρημα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» (εκδ. «Κέδρος», νέα οριστική έκδοση «Ελληνικά Γράμματα», 2006), που οι πωλήσεις του ξεπέρασαν, συνολικά, τις διακόσιες χιλιάδες αντίτυπα και μεταφράστηκε στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, τουρκικά και εβραϊκά. Ακολούθησαν διηγήματα, νουβέλες, καθώς και το μυθιστόρημα «Το παιχνίδι των τεσσάρων» που το συνέγραψε με τους Π. Τατσόπουλο, Γ. Σκούρτη και Α. Σουρούνη. 

Το 2000 εξέδωσε το μυθιστόρημα «Κλειστόν λόγω μελαγχολίας», που ξεπέρασε τις σαράντα χιλιάδες αντίτυπα και μεταφράστηκε στα τουρκικά. Τελευταίο του βιβλίο είναι η συλλογή διηγημάτων «Ο πόθος καίει τα σωθικά» («Κέδρος», 2004). Έχει γράψει, ακόμη, αισθητικά δοκίμια, καθώς και πολλές επιφυλλίδες δημοσιευμένες στην εφημερίδα «Τα Νέα», στη στήλη «Κουβεντιάζοντας».

 

Πηγή:ΑΠΕ

Video

kart1

Kalomoira2.jpg

Ροή Ειδήσεων

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία