Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Το ΠΟΡΤΑ στηρίζει την παιδική φιλαναγνωσία και απ’ το Σάββατο 13 έως την Κυριακή 21 Απριλίου φιλοξενεί το Library4all, συγκεντρώνοντας στο φουαγέ του θεάτρου βιβλία για παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας, με σκοπό την υποστήριξη κι ενίσχυση των σχολικών βιβλιοθηκών. 
 
Γεμίζουμε το ΠΟΡΤΑ με θηρία, μάγισσες, σπαθιά, τέρατα, πειρατές, δράκους και κάθε λογής παραμυθένια πλάσματα και στηρίζουμε όλοι το έργο του Library4all.
 
Το Library4all είναι αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, που ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2013. Λαμβάνοντας ενημέρωση για τις ανάγκες των σχολείων σε όλη την Ελλάδα, τα βοηθά να δημιουργήσουν μια βιβλιοθήκη ή να εμπλουτίσουν την υπάρχουσα συλλογή τους με βιβλία καινούρια ή σε άριστη κατάσταση, που προέρχονται από δωρεές ιδιωτών, εταιριών, εκδοτών, συγγραφέων και μη κερδοσκοπικών φορέων. Από το 2013 μέχρι σήμερα, το Library4all έχει προσφέρει περισσότερα από 72.000 βιβλία σε 1.680 βιβλιοθήκες σχολείων στην Αττική και την περιφέρεια. Βιβλία τους έχουν ταξιδέψει σε ελληνικά σχολεία στην Ίμβρο, το Κατάρ, την Τιφλίδα, το Cambridge και τη Νέα Υόρκη, ενώ έχουν δοθεί περισσότερα από 100.000  σε φορείς σε όλη την Ελλάδα. Μετά το ξέσπασμα της προσφυγικής κρίσης, το Library4all στέλνει συστηματικά βιβλία- κυρίως στην αγγλική και την αραβική γλώσσα- σε δομές φιλοξενίας προσφύγων και σε σχολεία με προσφυγόπουλα. 
 
Οδηγίες για τα Βιβλία
 
Τι βιβλία χρειάζονται
Καινούρια ή σχεδόν καινούρια για ηλικίες 5 έως 12 χρόνων
 
Όχι Εγκυκλοπαίδειες, Σημειωμένα, Σχολικά, Με χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, Για χρωμάτισμα, Δραστηριοτήτων για μεγάλους
 
Τα βιβλία συλλέγονται τις ώρες λειτουργίας του ταμείου του θεάτρου:
Τετάρτη-Παρασκευή 10.00-13.00 & 18.00-21.00
Σάββατο-Κυριακή: 11.00-20.00 
 
 
“Μια ΠΟΡΤΑ ορθάνοιχτη”!
Για να την κρατήσεις ανοιχτή: 
http://www.porta-theatre.gr/index.php/el/stirikse-mas
Μεσογείων 59
115 26, Αθήνα
τηλ.: 210 77 11 333
www.porta-theatre.gr
 
Ώρες λειτουργίας ταμείου: 
Τετάρτη-Παρασκευή 10.00-13.00 & 18.00-21.00
Σάββατο-Κυριακή: 11.00-20.00

Μουσική και φίλοι είναι η συνταγή

Πανικός και γέλια μέχρι το πρωί

Την ζωή θα φάμε σαν παγωτό

Και το βράδυ θα ‘ναι καταπληκτικό!

Η παράσταση αυτή… Όχι μισό λεπτό λάθος. Δεν πρόκειται για παράσταση…Θα έλεγα καλύτερα συναυλία ή πάρτυ!!!! Οι Burger Project με το γνωστό τους κέφι και με «τρέλα» απογειώνουν τη διάθεσή μας και τελικά το θέατρο μετατρέπεται σε συναυλιακό χώρο με πιτσιρίκια να χορεύουν όρθια σε ξέφρενους ρυθμούς και γονείς που (πολύ θα ήθελαν να σηκωθούν) να χορεύουν καθιστοί.

Οι Προφέσορ Cosmic, Αλ Μαλαπόλας, Έλεν Τρέλεν και Μίστερ Φίνγκερ είναι τα alter ego των κατά κόσμον Θάνου Κοσμίδη, Αλέκου Γεωργόπουλου, Έλενας Ιωάννου και Αλέξη Ιωάννου. Συνθέτουν μια παράσταση με υπόθεση…μουσική. Μας ταξιδεύουν με… μουσική. Και τελικά η λύση του προβλήματός τους βρίσκεται στη…μουσική!

Η παράσταση, είναι άκρως διαδραστική γιατί οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται! Θα χρειαστεί να βοηθήσετε αρκετές φορές τους Burger Project, αλλά μην ανησυχείτε. Δεν χρειάζεστε μουσικές γνώσεις. Το μόνο που χρειάζεστε είναι κέφι και όρεξη για παιχνίδι.

Όλη η παράσταση είναι θεότρελη κι αν θέλετε να μην σταματήσει ποτέ το κέφι έχουμε παιχνίδια ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

ΠΡΙΝ…

  • Διαβάζουμε: «Της Μουσικής το παραμύθι» από τις εκδ. Διάπλαση είναι ένα παραμύθι που μιλά για την αξία της μουσικής στη ζωή μας. Όταν η μουσική χάνεται ο κόσμος γίνεται θλιβερός (κάτι σαν την ασθένεια της «ξινίλας» του Κορνήλιου και της Βεατρικής στην παράσταση). Μα όλα θα πάνε καλά τελικά γιατί τη Μουσική μπορούμε να την βρούμε παντού, αρκεί να έχεις φαντασία και δημιουργικότητα. Στο τέλος μάλιστα της ιστορίας οι φίλοι παίζουν μαζί μουσική με διάφορα αυτοσχέδια όργανα, κάτι σαν το «παρεόφωνο» …

mousikis paramu8i small

  • Χορεύουμε: Στην παράσταση που θα παρακολουθήσετε θα χορέψετε πολύ! Καλύτερα λοιπόν να πάτε προετοιμασμένοι. Βάλτε τα cdτων BurgerProjectστο σπίτι και ξεκινήστε να κάνετε προπόνηση. Δοκιμάστε νέες φιγούρες, διασκεδάστε μα να προπονηθείτε και να «παγώνετε» όταν σταματά η μουσική!

ΜΕΤΑ…

  • Φτιάχνω τη δική μου ορχήστρα: Μαράκες από ρολά υγείας γεμισμένα με ρύζι και φακές, κιθάρες με λάστιχα περασμένα σε κουτιά από χαρτομάντηλα αυτοκινήτου, αλλά και κατσαρολικά, κουτάλες και κουταλάκια, χαρτιά και γιατί όχι;… το ίδιο μας το σώμα! Όλα αυτά πάρτε τα, καλέστε φίλους και φτιάξτε την δική σας ορχήστρα! Με ρυθμό ή «στο γάμο του Καραγκιόζη» σημασία έχει να περάσετε καλά και να διασκεδάσετε!
  • Κατασκευή: Οι BurgerProjectταξιδεύουν με το όχημά τους, το μπιφτεκοκίνητο όπως θα ακούσετε. Κρατείστε σημειώσεις και όταν γυρίσετε σπίτι ζωγραφίστε το όπως εσείς φαντάζεστε. Ακόμα καλύτερα μη μείνετε στα σχέδια, κατασκευάστε το κιόλας! Μαξιλάρια, καναπέδες, κουτάλες, υφάσματα, τηγάνια και καπάκια δεν είναι μόνο αυτό που φαίνονται. Λίγη φαντασία και γίνονται πρώτης τάξεως εξαρτήματα του φανταστικού αυτοκινήτου που πάει παντού!

Φεύγοντας από το θέατρο Πόρτα ένα κορίτσι εξηγούσε σε μια φίλη του (συζήτηση 5χρονων να τονίσω) ότι « ξινίλα είναι κατσουφιά». Προσοχή προσοχή λοιπόν! Αν υποψιάζεστε ότι πάσχετε από τέτοιου είδους ασθένεια μην χάσετε την παράσταση! Είναι άμεση ανάγκη να την παρακολουθήσετε και πιστέψτε με. Θα γιατρευτείτε!

           

 Μ ο υ σ ι κ ή κ α ι   Φ ί λ ο ι 
Burger Project 
Από 4 έως 104 χρόνων2
2ος χρόνος



Μουσική-Σενάριο-Σκηνοθεσία: The Burger Project
Κείμενα: Θάνος Κοσμίδης
Σκηνοθετική υποστήριξη: Γιάννης Σαρακατσάνης 
Κοστούμια: The Burger Project
Σκηνικά- Μάσκες -Κούκλες: Playroom
Φωτισμοί: Θάνος Κοσμίδης
Επιμέλεια ήχου: Αντώνης Νικηφόρος
Φωτογραφίες: Θοδωρής Βρανάς, Nick Zarago 

Παίζουν: Αλέξης Ιωάννου (κιθάρα, τραγούδι), Θάνος Κοσμίδης (πλήκτρα, τραγούδι), Έλενα Ιωάννου (τύμπανα, φωνητικά), Αλέκος Γεωργουλόπουλος (ηλεκτρικό μπάσο, φωνητικά) 
Μέρα και ώρα παραστάσεων: Σάββατο στις 12:00 μ.μ. 
Διάρκεια: 90 λεπτά (με διάλειμμα)

Τα περήφανα θεατρικά βραβεία Queer Theatre Awards με την υποστήριξη του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας Athens Pride κλείνουν επτά χρόνια σταδιοδρομίας για την ορατότητα της queer θεματολογίας και της διαφορετικότητας στο θέατρο και αφιερώνουν ολόκληρη την διοργάνωση στην περηφάνια της Zackie Oh, του Ζακ Κωστόπουλου.

H φετινή τελετή απονομής θα λάβει χώρα στο Θέατρο ΠΟΡΤΑ, την Πέμπτη 29 Νοεμβρίου στις 16.00, με παρουσιαστές τη Νάντια Κοντογεώργη και τον Μίνω Θεοχάρη σε σκηνοθεσία Ζωής Ξανθοπούλου. Η τελετή θα φιλοξενήσει χορευτικά shows που επιμελούνται η ομάδα Rainbow Dance και η drag queen Marianah Grindr. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς o δημοφιλής τραγουδοποιός Σπύρος Γραμμένος θα παρουσιάσει μια νέα ηχογράφησή του, αφιερωμένη στον Ζακ Κωστόπουλο.

Το φετινό σύνθημα είναι «Act / REACT». Οι καλλιτέχνες αντιδρούν εντός και εκτός θεάτρου σε όσα συμβαίνουν γύρω τους. Το ελληνικό queer θέατρο, με αφορμή τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, αντιστέκεται στον συντηρητισμό και τον ρατσισμό της κοινωνίας και τολμά να μιλήσει ελεύθερα και περήφανα για τη διαφορετικότητα, την ταυτότητα φύλου και την ελευθερία αυτοπροσδιορισμού.

queer texnesplus2

Στη φετινή τελετή θα ανακοινωθούν οι παραγωγές που θα μπουν στην οικογένεια των βραβευμένων περήφανων Queer παραστάσεων, όπως τα «Bent», «ο Μικρός Εγώ», «Blue Devils of Tennessee», «τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα φον Καντ», «οι Αναστατώσεις του Οικότροφου Τέρλες», «Αμάραντα» (Καλύτερες Queer Παραστάσεις), «Πρισίλλα η Βασίλισσα της Ερήμου», «Smiley» και «Δωδέκατη Νύχτα» (Περήφανες Παραστάσεις).

Η απονομή έχει ελάχιστη προαιρετική συνεισφορά 2€. Τα έσοδα της εκδήλωσης θα δοθούν στην οικογένεια του Ζακ Κωστόπουλου για την ενίσχυση του δικαστικού της αγώνα. Η τελετή θα είναι προσβάσιμη σε κωφά και βαρήκοα άτομα με ταυτόχρονη διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα επί σκηνής από την HandsUp.

Ο Θεσμός
Εδώ και επτά χρόνια τα Queer Theatre Awards αναδεικνύουν τις προσπάθειες για την περήφανη προβολή LGBTQI/ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακών, Ομοφυλοφιλικών, Αμφί, Τρανς, Κουήρ, Ίντερσεξ) θεματικών και χαρακτήρων στο θέατρο. Μια σημαντική αποστολή, στον απόηχο γεγονότων όπως στο Θέατρο Χυτήριο, όπου Queer παραστάσεις γίνονταν συχνά στόχος επιθέσεων μίσους, λογοκρισίας και περιθωριοποίησης. Γι’ αυτό το λόγο αξίζει ακόμα περισσότερο σήμερα να δοθεί ορατότητα σε όλες τις αξιόλογες περήφανες προσπάθειες στο θέατρο.

Οι Φετινές Υποψηφιότητες
Το ελληνικό Queer θέατρο είχε φέτος την πιο σημαντική του χρονιά, με περισσότερες από 75 παραστάσεις με queer θεματική, αισθητική ή χαρακτήρες. Οι φετινές queer παραστάσεις μίλησαν περήφανα και ουσιαστικά για την trans ταυτότητα, τις σχέσεις στις οικογένειες των queer ατόμων και την ελευθερία έκφρασης της σεξουαλικότητας, ενώ «έπαιξαν» γενναία με τους ρόλους των φύλων σε κλασικά έργα του ελληνικού και διεθνούς θεάτρου.

Οι υποψηφιότητες αφορούν σε παραστάσεις με queer θεματολογία ή ενδιαφέρον, οι οποίες παρουσιάστηκαν την προηγούμενη θεατρική σεζόν (Μάιος 2017- Απρίλιος 2018). Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ανατρέξουν στην ιστορία του θεσμού και τους προηγούμενους νικητές στον ανανεωμένο ιστότοπο www.gaytheatre.gr και να ενημερώνονται καθημερινά για τις τρέχουσες παραστάσεις queer θεάτρου μέσα στη χρονιά από τη σελίδα των βραβείων στο Facebook
https://www.facebook.com/qtheatreawards .

Queer Παράσταση της Χρονιάς
Αρίστος (Θέατρο του Νέου Κόσμου)
Ιδιωτικές Ζωές (Γκλόρια)
Το Κάλεσμα της Λωρίν (A Small Argo Full of Art)
Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα (Σταθμός)
ΚΤΕΛ για Κρεστενα (Από Μηχανής)
Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. (Bios)
Το Μικρό Πόνυ (Θέατρο του Νέου Κόσμου)
Μια φωνή και ένα ψέμα (Αλκμήνη)
Ορκισμένη Παρθένα (Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου)
Rotterdam (Beton 7)
Το Χελιδόνι (Μικρό Γκλόρια)

Βραβείο Athens Pride – Περήφανη Παράσταση της Χρονιάς
Απονέμεται από το Athens Pride στην παράσταση η οποία καλύτερα υποστηρίζει το μήνυμα και την αποστολή του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας.

Ερμηνεία σε Αντρικό Ρόλο
Αντώνης Γκρίτσης (Μπολιβάρ)
Μιχάλης Καλαμπόκης (Εδουάρδος ο Β΄)
Θανάσης Κουρλαμπάς (Μια Φωνή και ένα Ψέμα)
Βασίλης Μαυρογεωργίου (Το Χελιδόνι)
Παναγιώτης Παπαϊωάννου (Γκιακ)
Δημήτρης Πασσάς (Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας)
Ραφίκα Σαουίς (Rotterdam)
Ελένη Στεργίου (Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα)

Ερμηνεία σε Γυναικείο Ρόλο
Ιωάννης Αθανασόπουλος (Το Κάλεσμα της Λωρίν)
Χρηστίνα Γαρμπή (Βεντλά - Το ξύπνημα της Άνοιξης)
Μαρία Δαμασιώτη (Rotterdam)
Zackie Oh (ΚΤΕΛ για Κρέστενα)
Φαίδων Καστρής (Σοφία)
Κλεοπάτρα Μάρκου (Rotterdam)
Μάριος Σουγιουτζόγλου (ΚΤΕΛ για Κρέστενα)
Έλλη Χρονιάρη (Frida)

queer texnesplus3

Ειδικό Βραβείο: Τρανς και Gender-Fluid Ορατότητα
Αρίστος (Μιχάλης Οικονόμου)
Δεν είμαι αυτός που γερνάει μαζί μου (Μαρία Νάκου)
Δωμάτιο Μηδέν (Διονύσης Ζάχος)
Ορκισμένη Παρθένα (Παρθενόπη Μπουζούρη)
Το κάλεσμα της Λωρίν (Ιωάννης Αθανασόπουλος)
Τρεις Ανοίξεις (Φανή Γρύλλη)
Rotterdam (Ραφίκα Σαουίς)

Ειδικό Βραβείο Gender F**k Αισθητικής σε Παράσταση
(υποψήφιες παραστάσεις οι οποίες με στοιχεία της αισθητικής και της σκηνοθεσίας
ανατρέπουν τις νόρμες των φύλων)
Crush (A Small Argo Full of Art)
Καραφλομπέκατσος και Σπυριδούλα (Σταθμός)
ΚΤΕΛ για Κρέστενα (Από Μηχανής)
Κύκλωπας (Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου)
Σύντομες συνεντεύξεις με απαίσιους άνδρες (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας Σκηνή Β)
Τιτάνες (Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου)
Τυραννόσαυροι Rex (Εθνικό Θέατρο – Πειραματική Σκηνή)

Σκηνοθεσία
Βασίλης Νούλας (Θερμά Θαλάσσια Λουτρά)
Αλέξης Ρίγλης (Ιδιωτικές Ζωές)
Γιώργος Καλογερόπουλος (ΚΤΕΛ για Κρέστενα)
Δήμητρα Τάμπαση (Lulu)
Νικόλας Ανδρουλάκης, Χρήστος Καρασαββίδης (Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.)
Μάριος Παναγιώτου (Rotterdam)
Αλέξανδρος Μιχαήλ (Splinters)

Σκηνογραφία-Ενδυματολογία
Κωνσταντίνος Ζαμάνης (Ιδιωτικές Ζωές)
Γιώργος Βαφιάς (Καραφλομπέκατσος και Σπυριδούλα)
Γιώργος Καλογερόπουλος, Σοφία Καλογεροπούλου, Τάσος Ανδρουλάκης (ΚΤΕΛ για
Κρέστενα)
Γεωργία Μπούρδα (Κύκλωπας)
Βασιλεία Ροζάνα, Έφη Ηλιάδου (Lulu)
Ευριπίδης Λασκαρίδης, Άγγελος Μέντης (Τιτάνες)
Κωνσταντίνα Κρίγκου (Rotterdam)

Θεατρικό Έργο
Καραφλομπέκατσος και Σπυριδούλα (Λένα Κιτσοπούλου)
ΚΤΕΛ για Κρέστενα (Γιώργος Καλογερόπουλος)
Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. (Διασκευή Νικόλας Ανδρουλάκης, Κείμενο Λένα Κιτσοπούλου)
Splinters (Νίνα Ράπη)
Η πικρή τριλογία του νεοφασισμού: Mall, Το Αγόρι της Οδού Αμερικής (Αναστάσης
Πινακουλάκης)
Το Τελευταίο Παιχνίδι (Αναστασία Βούλγαρη)
Μια Φωνή και ένα Ψέμα (Γιώργος Ξενίας)
Φωτιά στις Πιρόγες (Γιάννης Φίλιας)

Πρωτότυπη Μουσική – Τραγούδι
Γιώργος Δούσος (Αρίστος)
Σταύρος Γασπαράτος (Ιδιωτικές Ζωές)
Μαριλένα Ορφανού (Lulu)
Σπύρος Παρασκευάκος (Ο Μικρός Εγώ)
Θοδωρής Οικονόμου (Το Μικρό Πόνυ)
Γιώργος Πούλιος (Τιτάνες)
Θέμης Καραμουρατίδης (Χελιδόνι)

Βραβείο Κοινού
Το βραβείο κοινού ψηφίζεται από τους αναγνώστες του περιοδικού Antivirus στο www.avmag.gr από τις 22 έως τις 27 Νοεμβρίου. https://avmag.gr/98483/queervraveiokoinou2018/

Συντελεστές

Παρουσιαστές: Νάντια Κοντογεώργη, Μίνως Θεοχάρης
Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
Κείμενα: Μανώλης Βαμβούνης
Live Acts: Rainbow Dancers, Queer Tango Athens ( www.rainbowdance.gr )
Drag show: Marianah Grindr
Trophy Queen: Calypso ( www.calypsoqween.com )
Οργάνωση Παραγωγής: Μανώλης Βαμβούνης, Μενέλας Σιαφάκας
Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Χαστά
Διερμηνεία για κωφά και βαρήκοα άτομα: HandsUp ( www.hands-up.org )
Σχεδιασμός website: Ars Digitalis - arsdigitalis.co.uk
Γραφιστική ταυτότητα: Madeleine Θεοφιλοπούλου
Κριτική Επιτροπή: Μανώλης Βαμβούνης (θεατρικός συντάκτης, gkoultoura.gr), Μενέλας Σιαφάκας (σκηνοθέτης, gitv.gr), Λίνα Λαχανιώτη (Αρθρογράφος, Περιοδικό Antivirus), Ραφαήλ Μπιλίδας (Athens Pride)

queer texnesplus4

Τα βραβεία Queer Theatre Awards αποτελούν μια συμπαραγωγή του περιοδικού Antivirus, του διαδικτυακού καναλιού gitv και του blog gkoultoura.gr

Μέγας Χορηγός: Vodafone Ελλάδος

Τα βραβεία είναι γλυπτά μοναδικά φτιαγμένα από τους καλλιτέχνες Βαϊρακτάρη Λυδια, Γιαμπάνη Νίκο, Καφαντάρη Νιόβη, Τρανό Νίκο και είναι προσφορά του Ά εργαστηρίου γλυπτικής της ΑΣΚΤ.

Website: www.gaytheatre.gr
Facebook: www.facebook.com/qtheatreawards

Queer Theatre Awards 2018
Μέρα και ώρα: Πέμπτη 29 Νοεμβρίου στις 16:00 (απαραίτητη προσέλευση στις 15:30)
Ελάχιστη προαιρετική συνεισφορά για τη στήριξη του δικαστικού αγώνα της
οικογένειας του Ζακ Κωστόπουλου: 2€
Κρατήσεις θέσεων: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Πόρτα
Λεωφ. Μεσογείων 59, Αθήνα 11526
Τηλ.: 210-7711333, 210-7780518

Οι Patari Project μας έχουν συνηθίσει στις απροσδόκητες διασκευές γνωστών παραμυθιών. Με ματιά φρέσκια, νεανική, χιουμοριστική, και πάνω απ’ όλα μουσική, τα παραμύθια μεταμορφώνονται στα χέρια τους. Ευρηματική η σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου, γεμάτη κίνηση και μουσική και με το θεατρικό παιχνίδι να αντικαθιστά τα σκηνικά. Οι ηθοποιοί υπέροχοι σε άψογη συνεργασία μεταξύ τους δίνουν ένα αποτέλεσμα αρμονικό και τέλεια δουλεμένο. Στην παράσταση αυτή δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές και δεύτεροι ρόλοι, γιατί νιώθεις πώς αν λείψει ένας το αποτέλεσμα δε θα είναι το ίδιο. Σαν εξαρτήματα μιας μηχανής που δουλεύει μόνο όταν όλα είναι στην θέση τους. Ομάδες σαν τους patari project υπηρετούν το παιδικό θέατρο στην καλύτερη έκφανσή του με πλήρη σεβασμό σε μικρούς και μεγάλους θεατές.

 
Έχοντας παρακολουθήσει τους Χιονάνους δυο φορές είδα την ζωντάνια των ηθοποιών και τον αστείρευτο αυθορμητισμό τους, την αγάπη τους για την τέχνη που υπηρετούν και με αιφνιδίασε ευχάριστα το γεγονός ότι η έναρξη ήταν διαφορετική σε κάθε παράσταση. Θυμήθηκα τα λόγια της παραμυθούς Λίλης Λαμπρέλλη, η οποία λέει για τους γνήσιους παραμυθάδες σχετικά με τον αυτοσχεδιασμό: Να μην ταϊζουμε τους ακροατές μας ξαναζεσταμένο (έστω και εκλεκτό) φαϊ, αλλά κάποια ελάχιστα πράγματα να μπορούν να ψηθούν εκείνη την ώρα, δηλαδή να μην είναι τα πάντα προσχεδιασμένα αλλά να δημιουργούμε την αφήγησή μας και επιτόπου. (Μικρό αλφαβητάρι αφήγησης, εκδ.Πατάκη).
 
Σαν γνήσιοι παραμυθάδες λοιπόν οι Patari Project παίρνουν του ήρωες της Χιονάτης και δημιουργούν μια διαφορετική ιστορία. 
 
Κεντρικός άξονας η μητριά και η Χιονάτη, η Άννυ όπως θελει να την φωνάζουν. Η ιστορία που προκύπτει αφορά τη σχέση μάνας- κόρης ή γενικότερα τη σχέση μητέρας- παιδιού. Η μητριά επαναλαμβάνει πώς είναι ‘’Βασίλισσα, στρατηγός, γυναίκα’’. Σε ελεύθερη μετάφραση είναι σύζυγος, μητέρα και άνθρωπος. Είναι δύσκολο να ανταπεξέλθεις σε τόσους ρόλους. Θυσιάζεις χρόνο και ενέργεια. Δεν χάνει ευκαιρία να το τονίζει. Κι έτσι φτάνει η στιγμή της σύγκρουσης. Η στιγμή που μάνα και κόρη παίρνουν η καθεμιά τον δρόμο της, μην αντέχοντας η μία την άλλη.
 
Όμως οι θεατές βλέπουν ότι μάνα και κόρη καταλήγουν να είναι ίδιες. Χτυπάνε τα δάχτυλα, διατάζουν, μιλάνε πολύ και δεν νοιάζονται για τους γύρω τους. Η μητέρα κατηγορεί την Άννυ για όλα αυτά. Η Άννυ κατηγορεί την μητέρα της για τα ίδια ακριβώς. Και μέσα από τον ανώδυνο λόγο του παραμυθιού βλέπουμε ότι τελικά τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας. Φέρονται όπως μας βλέπουν να φερόμαστε. Κι από την άλλη πλευρά τα παιδιά. Πόσες χιλιάδες, εκατομμύρια κόρες σε όλο τον κόσμο δεν κοίταξαν τον καθρέφτη κάποια στιγμή ξαφνικής αυτογνωσίας και είπαν ‘’Είμαι ίδια η μαμά!’’.
 
Στην παράσταση Χιονάνοι το βασικό στοιχείο του παραμυθιού, ο καθρέφτης, απουσιάζει. Τουλάχιστον ως αντικείμενο. Γιατί η ουσία του καθρέφτη βρίσκεται εκεί. Η Χιονάτη είναι ο καθρέφτης της μητέρας της (μητέρα είναι αφού αυτή την μεγάλωσε). Κάνει ακριβώς ό,τι κι εκείνη, φέρεται όπως εκείνη, μιλά και σκέφτεται όπως εκείνη. Κι από την άλλη η βασίλισσα είναι ο καθρέφτης της Χιονάτης. Είναι ακριβώς όσα κατηγορεί την κόρη της. Οι αδερφοί Κούρτογλου και ο Χουάν είναι η φωνή του καθρέφτη. Είναι αυτοί που λένε επιτέλους την αλήθεια στις δυο γυναίκες κι ας κινδυνεύουν από την οργή τους.
 
Η βασίλισσα και η Χιονάτη παίζουν στο παιχνίδι της ζωής. Μεγαλώνουν και καταλαβαίνουν πόσο ανάγκη έχουν η μία την άλλη. Ας παίξουμε κι εμείς μερικά παιχνίδια μαζί τους ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.
 
 
 
ΠΡΙΝ…
 
Ένα παιχνίδι για το πριν…. Αν το παιδί σας είναι σε ηλικία να πηγαίνει θέατρο, τότε σίγουρα γνωρίζει και το παραμύθι της Χιονάτης. Όμως η παράσταση που θα παρακολουθήσετε διαφέρει από το κλασικό παραμύθι όπως το γνωρίζουμε. Μια ωραία άσκηση προετοιμασίας πριν την παράσταση θα μπορούσε να ήταν το ‘’πώς ήταν η ζωή πριν;’’. Πώς ήταν η ζωή της Χιονάτης πριν την εξορία της στο δάσος; Πώς φαντάζονται τα παιδιά σας ότι περνούσαν τις μέρες τους η Χιονάτη με την μητριά της; Ήταν καλές οι σχέσεις τους; Διασκέδαζαν; Για τι πράγματα μιλούσαν; Αν το καλοσκεφτούμε αιτία για να φύγει η Χιονάτη (και να ξεκινήσει το παραμύθι) ήταν εκείνος ο καθρέφτης. Αν μια μέρα που η Χιονάτη έπαιζε έσπαγε κατά λάθος τον καθρέφτη πώς θα εξελισσόταν άραγε η ιστορία;
 

 

 

xionatio

  • Καθρέφτης: Το γνωστό παιχνίδι του καθρέφτη ξετρελαίνει τα παιδιά. Στεκόμαστε αντικρυστά κι ένας είναι ο καθρέφτης κι ο άλλος ο άνθρωπος. Ο καθρέφτης αντιγράφει ό,τι κάνει ο άνθρωπος. Αν θέλετε να το παίξετε οικογενειακά μπορείτε να χωριστείτε σε ζευγάρια, αλλά μπορείτε επίσης να είστε ένας άνθρωπος και πολλοί καθρέφτες. Όταν γίνετε πρωταθλητές του καθρέφτη και κανείς παρατηρητής δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον άνθρωπο από το είδωλο μπορείτε να το πάτε ένα βήμα παραπέρα. Μαγικός καθρέφτης. Ο άνθρωπος γελά, ο καθρέφτης κλαίει. Ο άνθωπος τρώει γλυκά, ο καθρέφτης πλένει δόντια. Ο άνθρωπος βάζει την μπλούζα του, ο καθρέφτης βάζει το παντελόνι του, κ.ο.κ.
     
     
    Παιχνίδι και χορός: ‘’Στο στοπ κάνε ό,τι πω’’. Η Χιονάτη και η Βασίλισσα απαιτούν από τον στρατό τους ή τους ακόλουθούς τους να είναι πάντα σε ετοιμότητα. Κι έτσι τους υποβάλλουν σε καθημερινή εξάσκηση. Βάλτε στο σπίτι ή στο σχολείο μουσική και σε κάθε παύση της μουσικής δώστε μια οδηγία. Χιούμορ και φαντασία και το γέλιο θα περισσέψει. Ενωθείτε πλάτη με πλάτη, κάντε τα δέντρα, γίνετε ζευγάρια ακουμπώντας μια μύτη με έναν αγκώνα, καλυφθείτε πίσω από ένα αυτί…
     
    ΜΕΤΑ…
    Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς. ‘’Ο στρατηγός λέει’’. Η Χιονάτη εκπαιδεύει τους αδερφούς Κούρτογλου και η βασίλισσα εκπαιδεύει τους στρατιώτες της ώστε να είναι όλοι έτοιμοι για μάχη. Το γνωστό παιχνίδι ‘’Ο στρατηγός λέει’’ μας δίνει μια γεύση πώς είναι να είμαστε στη θέση τους. Ο εκπαιδευτικός/ εμψυχωτής δίνει εντολές ξεκινώντας με την φράση ‘’ο στρατηγός λέει… να σηκώσετε το χέρι σας ψηλά/ να διαβάσετε εφημερίδα/ να δείτε μια ξεκαρδιστική κωμωδία’’. Τα παιδιά εκτελούν τις εντολές, αλλά πρέπει να έχουν το νου τους. Αν η εντολή δεν ξεκινήσει με την φράση ‘’ο στρατηγός λέει’’, δεν πρέπει να την εκτελέσουν. Αν μπερδευτούν χάνουν και μένουν εκτός παιχνιδιού.

 

 
Παιχνίδι κίνησης: Στην παράσταση οι ηθοποιοί μεταμορφώνονται στα πάντα. Σε πουλιά και δέντρα, σε αερόστατα και βράχια, ακόμα και σε ένα ψηλό βουνό όπου ο αέρας φυσά λυσσαλέα. Τι μπορείτε να κάνετε εσείς με το σώμα σας; Ας μεταμορφωθούμε στα πάντα! Κι ας προσπαθήσουμε μόνο με το σώμα μας να δημιουργήσουμε τα σκηνικά για ένα γνωστό παραμύθι. Τα σπίτια, τα δέντρα, το αναμμένο τζάκι και την κατσαρόλα για τα τρία γουρουνάκια. Ή τις πετρούλες, τα ψίχουλα και τις μπότες του γίγαντα για τον Κοντορεβιθούλη.
Ένα παιχνίδι για το μετά..: Η παράσταση τελειώνει κάπως απότομα κι αινιγματικά. Η Χιονάτη βγάζει το μήλο που της είχε σταθεί στο λαιμό και σηκώνεται. Ήρθε η ώρα να σκεφτείτε μαζί με τα παιδιά σας το μετά. Τι έγινε μετά στην ιστορία; Εδώ δεν υπάρχει πρίγκηπας. Υπάρχει βέβαια πάντα ο Χουάν (κατά κόσμον Ιάσονας). Τον παντρεύεται η Χιονάτη; Κι οι αδερφοί Κούρτογλου; Ποια είναι η θέση τους στην ιστορία καθώς αυτή συνεχίζεται; Συμφιλιώνεται η Άννυ με την μητέρα της; Συζητείστε το, γράψτε το και γιατί όχι; Ανεβάστε την συνέχεια της ιστορίας!
  •  
    Η μητριά παραπονιέται για την έλλειψη χρόνου κι ενέργειας. ‘’Κατηγορεί’’ την Άννυ γι’ αυτό, αλλά όταν εκείνη φεύγει συνειδητοποιεί πώς χωρίς εκείνη η ζωή είναι άδεια. Κι αναζητά τρόπους να ξαναμπεί στην ζωή της. Από την πλευρά της η Άννυ, χαίρεται που είναι μόνη, αλλά πάντα αναζητά το παλάτι που μεγάλωσε και την μητέρα της. Την παρακολουθεί από μακριά, την θυμάται συνέχεια, δεν μπορεί να ξεφύγει. Χωρίς να το βλέπει την κουβαλά πάντα μαζί της.Τα παιδιά μας αργά ή γρήγορα θα φύγουν. Όσα μας κουράζουν θα τελειώσουν, αλλά μαζί με αυτά θα φύγουν και τα παιδιά. Ας ζήσουμε κάθε στιγμή μαζί τους, ας μοιραστούμε ανησυχίες κι ανασφάλειες, ας τα ακούσουμε. Όλα αυτά θα χτίσουν τη σχέση που θα έχουμε αργότερα. Τα παιδιά μας θα είναι ο καθρέφτης μας, και είναι ωραίο να βλέπεις ένα όμορφο είδωλο στον καθρέφτη σου.
     
  • Κεντρική φωτογραφία:Panagiotis Maidis

Η παράσταση θα παίζεται μέχρι 1/4

  • mama kafteftis

H «Χορωδία Ανέργων», η ξεχωριστή μουσική και θεατρική παράσταση για την Εργασία της Ελένης Ευθυμίου και του Δημήτρη Ζάχου, που συγκίνησε με την αλήθεια και την καλλιτεχνική της δύναμη, επιστρέφει στο Πόρτα, μετά την επιτυχία που σημείωσε τον περασμένο Μάρτιο.

 «Το εγχείρημα καθαυτό είναι μια πρόταση προς το κοινό, μια πρόταση για τη δημιουργία, μια πρόταση για την αναθεώρηση των προτεραιοτήτων μέσα από την ανεργία. Απώτερος στόχος να δουν αυτή την κατάσταση σαν μια ευκαιρία για αναθεώρηση των επιθυμιών και των ευκαιριών». Είχαν δηλώσει στο Texnes-plus oι δημιουργοί Ελένη Ευθυμίου και Δημήτρης Ζάχος μιλώντας μας για το εγχείρημά τους που συγκίνησε το κοινό. 

Η παράσταση βασίζεται σε αληθινές ιστορίες ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως «άνεργοι». Επί σκηνής ένα σύνολο προσώπων, που έτυχε να αναζητούν εργασία, σε μία χώρα με περιορισμένες ευκαιρίες και αβέβαιο μέλλον. Δε γνωρίζονταν μεταξύ τους, αλλά τώρα μοιράζονται εμπειρίες από τη ζωή τους, φόβους, ελπίδες και…τραγουδούν. Το τραγούδι τους δεν είναι λυπημένο, το τραγούδι τους έχει απεύθυνση. Μία κραυγή αισιοδοξίας, μία πρόταση για δημιουργία έξω από το πλαίσιο της μισθωτής εργασίας. Όλοι μαζί οι «εκτός πλαισίου» επινοούν ένα νέο, ανεξερεύνητο, δικό τους «πλαίσιο», και εκφράζουν τη δύναμη του συνόλου και την έμπνευση για ζωή.

 

Οι δημιουργοί Ελένη Ευθυμίου και Δημήτρης Ζάχος προσκάλεσαν ως χορωδούς, ανθρώπους που είχαν την ισχυρή επιθυμία να ενταχθούν σε μία ομαδική συνθήκη, χωρίς κατά βάση να έχουν προηγούμενη σχέση με το τραγούδι. Στο πείραμα αυτό, οι καλλιτέχνες και οι νεο-χορωδοί, επένδυσαν στη χαρά που δημιουργεί το απενοχοποιημένο τραγούδισμα, το μοίρασμα των καθημερινών ιστοριών, η αλληλεγγύη και η συνεργασία. 

 

Η «Χορωδία Ανέργων» αποτελεί το πρώτο σχεδίασμα ενός project που στοχεύει στο μέλλον να ενώσει πολλούς ακόμα άνεργους ή και εργαζόμενους ανθρώπους σε ένα πλαίσιο συν-δημιουργίας. Να τους κάνει συνοδοιπόρους σε έναν ιδεατό τόπο, όπου ο χρόνος ανήκει στους ανθρώπους και να τους ενθαρρύνει να ξεχάσουν για λίγο το αμείλικτο «μέλλον», να κοιταχτούν ήρεμα στα μάτια και να επενδύσουν σε ένα υγιές «παρόν», τραγουδώντας.

 

Σκηνοθεσία-Έρευνα-Δραματουργία: Ελένη Ευθυμίου, Δημήτρης Ζάχος

Μουσική: Ελένη Ευθυμίου

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη

Sound design: Οδυσσέας Γκάλλιος

Καλλιτεχνική – κινησιολογική συνεργασία: Βιττόρια Κοτσάλου

Εικαστικά: Ευαγγελία Μαργαρίτη

Βοηθός σκηνοθέτη, video on stage: Δημήτρης Αμπατζής

Φωτογραφίες: Αλέξης Μανικάκης

Σχεδιασμός αφίσας – Artwork: Αχιλλέας Μεσσάικος

Σχεδιασμός προγράμματος παράστασης: Ιωάννα Κωνσταντινίδη

Εκτέλεση παραγωγής: Ευάγγελος Κώνστας - Constantly Productions

Βοηθός παραγωγής: Θέμης Θεοχάρογλου

Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη, Έλενα Γρίβα

 

Xορωδία Ανέργων: Αντώνης Αγγελάκης, Δημήτρης Αμπατζής, Μιχάλης Αρφάνης, Ελένη Ευθυμίου, Δημήτρης Ζάχος, Αναστασία Καριοφύλλη, Κωνσταντίνος Κόλλιας, Ιωάννα Κωνσταντινίδη, Ναυσικά Μακράκη, Αλέξης Μανικάκης, Ευαγγελία Μαργαρίτη, Στέλιος Οικονομίδης, Ισμήνη Οικονόμου, Ευανθία Σιδέρη, Αντώνης Σούκερας, Ιουλία Συμεωνίδου κ.α

 

Πιάνο: Ναυσικά Μακράκη

Βιολοντσέλο: Σταύρος Παργινός

Μουσικό Πριόνι: Iώ Αρματά

 

 Μέρες και ώρες παραστάσεων: 

Από 5 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου 2017

Κάθε Κυριακή στις 18:30

 

Τιμές εισιτηρίων

12 ευρώ

8 ευρώ-ανέργων, ΑΜΕΑ, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων)

 

ΠΡΟΣΦΟΡΑ

Από 1 έως 15 Οκτωβρίου όλες οι παραστάσεις του ΠΟΡΤΑ με 8€!

 

Τρεις παραστάσεις που ξεχώρισαν την περσινή σεζόν το «Μαύρο Χιόνι» βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μιχάηλ Μπουλγκάκωφ σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου, «Η Δίκη του Κ.»  σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και η «Μύτη» εμπνευσμένη από το διήγημα του Νικολάι Γκόγκολ των Patari Project σε σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου θα συνεχίσουν και τη νέα θεατρική χρονιά στο θέατρο της Μεσογείων. Ενώ πολύ πιθανόν είναι να ξαναδούμε και τη «Χορωδία ανέργων», ένα ιδιαίτερο project της Ελένης Ευθυμίου και του Δημήτρη Ζάχου, μια μουσική και θεατρική performance για την Εργασία με αφορμή αληθινές ιστορίες ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως «άνεργοι» που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο των «Άλλων παράλληλων».

Η χρονιά θα ξεκινήσει με το «Μαύρο Χιόνι» που θα πραγματοποιήσει λίγες παραστάσεις καθώς Κώστας Φιλίππογλου από τις 29 Νοεμβρίου κάνει πρεμιέρα με την «Νεκρή Ζώνη» του Χάρολντ Πίντερ στο Θέατρο Θησείον όπου πέρα από τη σκηνοθεσία θα τον δούμε και στη σκηνή.

 

 *Κάντε κλικ πάνω στους ενεργούς συνδέσμους για να διαβάσετε τις κριτικές των παραστάσεων.

 

 

 

Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των τελευταίων χρόνων στον χώρο του παιδικού θεάτρου και όχι μόνο, το “Πιάνω Παπούτσι πάνω στο Πιάνο”, μια δημιουργία των Patari Project υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια της Σοφίας Πάσχου, αποχαιρετά τους θεατές την Κυριακή 14 Μαΐου με μια τελευταία παράσταση και ένα “Παπούτσι Πάρτυ” με μουσική, χορό, dj και,  φυσικά, ψηφοφορία για τη στέψη του βασιλιά και της βασίλισσας. Απαραίτητη προϋπόθεση για την κράτηση θέσεων: οι θεατές να φορέσουν την ημέρα της παράστασης τα πιο τρελά τους παπούτσια!

Παράσταση θεατρικής ευδαιμονίας, όπως χαρακτηρίστηκε, διαμάντι στις στάχτες και θεατρικό δώρο, το “Πιάνω Παπούτσι πάνω στο Πιάνο” βασίστηκε σε μια ιδέα του Θωμά Μοσχόπουλου και παρουσιάστηκε για δυο σεζόν στο ΠΟΡΤΑ. Μια παράσταση που ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας σύγχρονης ματιάς στο μύθο της Σταχτοπούτας μιλώντας για τον αγώνα για ανεξαρτησία, τη νίκη πάνω στα στερεότυπα, την υπέρβαση των προσωπικών ορίων κι έναν έρωτα που έρχεται να λυτρώσει από τα προσωπικά δεσμά.

Γιατί έξι ηθοποιοί κι ένας πιανίστας ανεβαίνουν σε ένα πιάνο; Και καταρχάς... Χωράνε εκεί πάνω; Ναι! Γιατί το πιάνο μετατρέπεται σε “πατάρι” όπου όλα μπορούν να συμβούν. Οι κολοκύθες γίνονται άμαξες, τα ποντίκια γίνονται άλογα, τα παλιά παπούτσια γίνονται γυάλινα γοβάκια. Αλλά και ο χορός γίνεται αφήγηση, η αφήγηση κοντσέρτο και μια ολόκληρη ιστορία χωράει σε μια νότα! Κι έτσι, η Σταχτοπούτα και ο Πρίγκιπας μεγαλώνουν, ενώ οι μεγάλοι ξαναγίνονται παιδιά. Όλα αυτά συμβαίνουν πάνω στο πατάρι χωρίς μαγικά ραβδιά, παρά μόνο με το σώμα, τη φωνή και την παλλόμενη μουσική ενός από τους σπουδαιότερους συνθέτες του εικοστού αιώνα, του Sergei Prokofiev.

Η παράσταση είναι μια δημιουργία της ομάδας

papoutsi.jpg

Η Σπυριδούλα Μπιρπίλη είδε την παράσταση και έχει πολλές ιδέες για παιχνίδι πριν και μετά. Μπορείτε να τις διαβάσετε ΕΔΩ.

Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου

Μουσική σύνθεση: Κορνήλιος Σελαμσής σε συνεργασία με την ομάδα

Μουσικός: Βασίλης Παναγιωτόπουλος

Σκηνικά: Ντέβιντ Νεγρύν

Κοστούμια: Κλαίρ Μπρέισγουελ 

Φωτισμοί: Aλέξανδρος Αλεξάνδρου

Βοηθός σκηνοθέτη: Εριφύλη Στεφανίδου

Με τους: Γιάννη Γιαννούλη, Θεοδόση Κώνστα, Θάνο Λέκκα, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Αλέξανδρο Χρυσανθόπουλο, Αποστόλη Ψυχράμη

Μέρα και ώρα παράστασης: Κυριακή 14/5 στις 15:00

 

Τιμές εισιτηρίων: 

Κανονικό 10€, Ανέργων/Άνω των 65 ετών/Ομαδικό (άνω των 10 ατόμων) 8€

Διάρκεια: 95 λεπτά (με διάλειμμα)

 

Το παρακάτω κείμενο δεν είναι κριτική. Η «Χορωδία ανέργων» άλλωστε, που παρουσιάζεται κάθε Πέμπτη (μέχρι τις 6 Απριλίου) στο θέατρο Πόρτα, δεν είναι μία συνηθισμένη παράσταση.

Είναι, κατά κάποιον τρόπο, μία μουσική performance, που προσεγγίζει με έναν αναπάντεχο τρόπο το θέμα της ανεργίας έχοντας σαν «πρωταγωνιστές» άνεργους συμπολίτες μας. Ή μπορεί και να μην είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Μπορεί να είναι απλά μία συνάντηση ανθρώπων που τους ενώνει κάτι κοινό. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα μόνο η ανεργία, αλλά και η ανάγκη τους για συν-δημιουργία και  επικοινωνία.

«Όσα δεν μπορούν να ειπωθούν, μπορούν να τραγουδηθούν». Κάπως έτσι το σκέφτηκε η Ελένη Ευθυμίου – μία από τις πλέον ικανές νέες σκηνοθέτιδες που έχει δώσει ήδη εξαιρετικά δείγματα γραφής – και μας σύστησε μία διαφορετική χορωδία, μία χορωδία ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως άνεργοι. Αυτοί οι – άγνωστοι μεταξύ τους – άνθρωποι ήρθαν κοντά, μοιράστηκαν εμπειρίες και σκέψεις τους πάνω στο θέμα της ανεργίας, μίλησαν για τις πληγές, τα θέλω και τα όνειρά τους, ανακάλυψαν ξανά την αξία του μαζί και τραγούδησαν παρέα όσα τους στοιχειώνουν. Με καθόλου καταθλιπτική διάθεση. Αντίθετα, με πολύ χιούμορ και πολύ κέφι.

Ένα χορωδιακό έργο, που μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από την καλλιτεχνική του αρτιότητα – αυτό άλλωστε ελάχιστα μας ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση – αλλά κρύβει μία αλήθεια που σπάει κόκκαλα και μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Η Ελένη Ευθυμίου, βασισμένη στις συζητήσεις της με τους εθελοντές άνεργους «χορωδούς» της, έγραψε μία σειρά από τραγούδια που μιλάνε για τον νεκρό εκείνο χρόνο που συνοδεύει την ανεργία και μας μουδιάζει.

Γιατί όμως έχουμε την ανάγκη να αυτοπροσδιοριζόμαστε μέσα από τη δουλειά μας; Γιατί πρέπει να καταφεύγουμε συνεχώς σε ταμπέλες; Δεν είμαστε μόνο η δουλειά. Είμαστε πολλά περισσότερα από αυτή. Γιατί έχουμε ανάγκη αυτή την εργασιακή ρουτίνα για να υπάρξουμε;

Μέσα από τραγούδια που μιλάνε με πολύ χιούμορ για το σύστημα, την αξία της ανθρώπινης ζωής, την ευτυχία πέρα από την εργασία, τα χρήματα και την τέχνη, τα οποία διακόπτονται από σύντομες αφηγήσεις των χορωδών σε πρώτο πρόσωπο, η Ελένη Ευθυμίου με την καθοριστική συμβολή του Δημήτρη Ζάχου στην έρευνα και τη δραματουργία, αλλά όλης της ομάδας των συνεργατών της (συμπεριλαμβανομένων και των εθελοντών), έφτιαξε μία πρωτότυπη, καλαίσθητη, λιτή αλλά με πολλά έξυπνα ευρήματα (εξαιρετική η χρήση του προτζέκτορα), φωτεινή στον πυρήνα της και ουσιαστική στον λόγο της μουσική performance που απέφυγε τις βαρύγδουπες αναλύσεις περί ανεργίας και εστίασε στον άνθρωπο.

 «Να μην γίνουμε ρομπότ!» λέει η ίδια η Ευθυμίου στο τέλος της παράστασης. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην εργασία, αλλά δεν ζούμε για να δουλεύουμε μόνο. Η «Χορωδία ανέργων» μιλάει σ’ εκείνο το κομμάτι σου που ακόμα αισθάνεται. Προσωπικά γέλασα, συγκινήθηκα, προβληματίστηκα και φεύγοντας ένιωθα πιο αισιόδοξος και πιο δυνατός. Μην την χάσετε!

 

Η «Μύτη» των Patari Project είναι μία εξαιρετικά καλοφτιαγμένη παράσταση, που απενοχοποιημένα και χωρίς να γίνεται δήθεν, σαρκάζει το αδιέξοδο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ασφάλεια. Αυτή νομίζω είναι η λέξη – κλειδί για να αποκωδικοποιήσεις τη «Μύτη» των Patari Project. Η εξαιρετικά ταλαντούχα θεατρική ομάδα, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Σοφίας Πάσχου, εμπνέεται από την ομώνυμη κλασική νουβέλα του Νικολάι Γκόγκολ δημιουργώντας ουσιαστικά ένα νέο έργο, που συνιστά μία πολιτική αλληγορία πάνω στον τρόπο και το πλαίσιο μέσα στο οποίο βιώνουμε την ύπαρξη μας.

Ασφάλεια. Αυτή την ασφάλεια σπάει φαινομενικά η Μύτη, όταν μία μέρα ξεκολλάει με δική της πρωτοβουλία από το πρόσωπο του… ασφαλιστή Κοβαλιώφ. Αυτή την ασφάλεια μας καλεί κι εμάς να διακινδυνεύσουμε μέσα από τον πύρινο εναρκτήριο λόγο της περί ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Αυτή την ασφάλεια χάνει και ο Κοβαλιώφ, που τόσα χρόνια επενδύει σε αυτή με όλο του το είναι και τώρα βρίσκεται να κυνηγάει ασθμαίνοντας τη Μύτη του σε μία πραγματικότητα που για πρώτη φορά του αποκαλύπτει τις ρωγμές της. Αυτή η ασφάλεια μοιάζει να δοκιμάζεται με τους ηθοποιούς της παράστασης να ισορροπούν πάνω στις καρέκλες του θεάτρου Πόρτα, αφού η Πάσχου αντιστρέφει εσκεμμένα τον θεατρικό κανόνα βάζοντας τους θεατές να κάθονται στη σκηνή και τους ηθοποιούς να παίζουν και να τρέχουν πανικόβλητοι πάνω στα καθίσματα της πλατείας.

Όλα μοιάζουν αντεστραμμένα, αλλά δεν είναι. Όλοι μοιάζουν να ρισκάρουν την ασφάλειά τους, αλλά ποτέ δεν τολμούν να την εγκαταλείψουν στην πραγματικότητα. Διότι όλοι συνεχίζουν να παίζουν εντός πλαισίου – στην παράσταση το πλαίσιο ορίζεται από τα καθίσματα του θεάτρου, οτιδήποτε πέραν αυτού μοιάζει αδιανόητο – ενός πλαισίου που τους υπερβαίνει. Το παιχνίδι έχει κανόνες, όσο παράλογο κι αν φαίνεται. Ακόμα και ο Κοβαλιώφ, ο πραγματικός επαναστάτης του έργου παρά τις προσπάθειες της Μύτης να του κλέψει τη δόξα, δεν τολμάει να τους σπάσει. Τους κατανοεί – σε αντίθεση με όλους τους άλλους συμπεριλαμβανομένης και της Μύτης που θεωρεί εαυτόν ανεξάρτητη, αλλά αδυνατεί να σκεφτεί την ύπαρξη της χωρίς να την κυνηγάει ο Κοβαλιώφ – , φτάνει στο σημείο να τους αμφισβητήσει, αλλά τελικά τους αποδέχεται. Το παιχνίδι συνεχίζεται αέναα. Η «ασφάλεια» θριαμβεύει.

Οι Patari Project καταθέτουν την πιο πολιτική τους παράσταση χωρίς καμία διάθεση σοβαροφάνειας. Η «Μύτη» είναι πλημμυρισμένη από ένα σουρεαλιστικό χιούμορ που προκύπτει μέσα από το φαινομενικά παράλογο. Ο θεατής γελάει με τον παραμορφωτικό καθρέφτη του. Η Σοφία Πάσχου στροβιλίζει τους ηθοποιούς της σε ένα φρενήρες γαϊτανάκι, τόσο αλλόκοτο και τόσο οικείο συνάμα, το οποίο αναπάντεχα διακόπτεται κατά διαστήματα με παύσεις και «σκοτάδια» όλο νόημα. Μία τρέλα που φευγαλέα συνειδητοποιεί την παράνοιά της. Κι ύστερα την προσπερνάει και συνεχίζει ακάθεκτη.

Το στοίχημα ήταν εξαιρετικά απαιτητικό από κάθε άποψη – δραματουργικά, σκηνοθετικά, κινησιολογικά, αισθητικά, υποκριτικά – αλλά κερδήθηκε. Και κερδήθηκε σε όλα τα επίπεδα. Η «Μύτη» των Patari Project είναι ένας θρίαμβος της συλλογικότητας. Το ίδιο το κείμενο έχει προκύψει από αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών, υπό το άγρυπνο βλέμμα φυσικά της Σοφίας Πάσχου και του ικανότατου δραματουργού της παράστασης, Juan Ayala. Το σκηνοθετικό εύρημα που θέλει τους ηθοποιούς να παίζουν όλη την παράσταση πάνω στα καθίσματα του θεάτρου, πέρα από τις φιλοσοφικές του προεκτάσεις, χαρίζει στον θεατή μία πρωτόγνωρη εμπειρία και ένα σωματικό θέατρο που συναντιέται αριστοτεχνικά με τον λόγο και την πρόζα. Η Κλαιρ Μπρέισγουελ έντυσε τα μέλη των Patari με πραγματικά ευφάνταστα κοστούμια, που φέρουν το παράλογο χωρίς να το φτηναίνουν, ενώ η Σοφία Αλεξιάδου, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες που έχει το να φωτίσεις μία πλατεία θεάτρου αφού τα φώτα σε ένα θέατρο είναι ως επί το πλείστον πάνω από τη σκηνή, κατάφερε να δημιουργήσει υπέροχες ατμόσφαιρες.

Φυσικά τα μεγαλύτερα εύσημα ανήκουν στους ίδιους τους ηθοποιούς της παράστασης, που επιτελούν έναν άθλο, τόσο σε κινησιολογικό και υποκριτικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο αντοχής. Για μία και πλέον ώρα ακροβατούν κυριολεκτικά πάνω στα καθίσματα του θεάτρου τρέχοντας πάνω κάτω, αλλάζοντας ρόλους και προσωπεία, παράγοντας ήχους με τη φωνή τους και τραγουδώντας. Είναι όλοι τους εξαιρετικοί. Ο Ηλίας Μουλάς στον ρόλο του Κοβαλιώφ καθρεφτίζει στο βλέμμα του όλη αυτή τη απόγνωση του ήρωα του, η Κίττυ Παϊταζόγλου είναι συναρπαστική ως Μύτη (κάποιες φορές ξεχνάς ότι είναι άνθρωπος), ο Θάνος Λέκκας είναι ένας εκρηκτικά ταλαντούχος ηθοποιός που μπορεί να μεταμορφωθεί ανά πάσα στιγμή σε μία διαφορετική περσόνα ενώ οι φωνητικές του δυνατότητες είναι εξαιρετικές, ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος ζει τον κάθε ήρωα και την κάθε στιγμή με όλο του το είναι και είναι απολαυστικός ως ντετέκτιβ – ανακριτής που παθαίνει διαλείψεις, ο Θεοδόσης Κώνστας φέρει ένα υποδόριο χιούμορ, μία άνεση στην κίνηση και έναν έμφυτο αυθορμητισμό, ενώ η Εριφύλη Στεφανίδου είναι ξεκαρδιστική ως μαμά του Κοβαλιώφ συμπληρώνοντας ένα πολύ δυνατό ensemble.

Η «Μύτη» των Patari Project είναι μία εξαιρετικά καλοφτιαγμένη παράσταση, που απενοχοποιημένα και χωρίς να γίνεται δήθεν, σαρκάζει το αδιέξοδο της ανθρώπινης ύπαρξης. Γιατί όπως λέει και ο Αλμπέρ Καμύ στον «Καλιγούλα» του: «Πουθενά δεν πήγα. Πουθενά δεν πάω. Η ελευθερία μου δεν είναι σωστή».   

Η σκηνοθέτις Ελένη Ευθυμίου και ο κινηματογραφιστής Δημήτρης Ζάχος βρίσκονται στο παρά πέντε της πρεμιέρας τους στο Θέατρο Πόρτα. Αυτή τη φορά θα ανέβουν και οι ίδιοι πάνω στη σκηνή μαζί με τους χορωδούς τους. Η πρώτη για να διευθύνει αυτή την πρωτότυπη σκηνική σύνθεση και ο δεύτερος για να τραγουδήσει μαζί τους. Οι απορίες μου πολλές για τη νέα τους δουλειά. Οι δυο τους γεμάτοι ενθουσιασμό και πάθος μού μιλούν για τη «Χορωδία Ανέργων», υποστηρίζοντας ότι «Όσα δεν μπορούν να ειπωθούν, μπορούν να τραγουδηθούν».

Τους ρωτάω πώς γεννήθηκε η ιδέα και η Ελένη δίνει αμέσως τα εύσημα στον Δημήτρη, ο οποίος μου λέει: «Σίγουρα έχει να κάνει με ιστορίες και εμπειρίες που κουβαλάμε μέσα μας αλλά και ιστορίες φίλων και κοντινών συγγενών  που έμειναν άνεργοι γιατί έκλεισαν δουλειές ή απολύθηκαν ή παραιτήθηκαν. Οπότε όλο αυτό το πλέγμα δημιουργεί μια σχέση με την εργασία που νιώσαμε ότι έπρεπε να το επικοινωνήσουμε και να εξετάσουμε πώς καθορίζει τη ζωή μας η εργασία. Να διερευνηθεί στο πλαίσιο ενός καλλιτεχνικού έργου. Η ιδέα για τη χορωδία γεννήθηκε επειδή ήξερα τη δουλειά της Ελένης και πώς το τραγούδι και η μουσική μπορούν να είναι πολύ άμεσα και πολύ ενδεικτικά στον τρόπο επικοινωνίας ενός τέτοιου προβλήματος».

Όσο για τον αν είναι πρακτικά δύσκολο να δουλεύεις με μη επαγγελματίες, μου εξηγεί: «Δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί ούτε μουσικοί ούτε τραγουδιστές. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που βιώνουν τις καταστάσεις που αφηγούνται μέσω του τραγουδιού. Αυτό τους βάζει σε μια ιδιαίτερη διαδικασία, που αποκτά ένα ξεχωριστό βάρος, το βάρος της εμπειρίας και της ευθύνης για όσα λέμε».

HorodiaAnergon 1.jpg

Γιατί όμως επέλεξαν να δημιουργήσουν μια χορωδία; Το τραγούδι ανακουφίζει σε σχέση με την πρόζα; Η Ελένη αναφέρει: «Το θέμα που είναι βαρύ και αμαυρώνει την καθημερινότητά μας μέσα από το τραγούδι αποκτά μια διάσταση πιο ποιητική, πιο απελευθερωτική. Ενδυναμώνει τους ανθρώπους στο πλαίσιο του συνόλου. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε μέσα από το συγκεκριμένο εγχείρημα δεν είναι όσα αφηγούνται οι χορωδοί στην παράσταση, αλλά ότι εκείνοι που δεν γνωρίζονται μπορούν να δημιουργήσουν μια ομάδα και να μοιραστούν το πρόβλημα».

Και συμπληρώνει: «Το εγχείρημα καθαυτό είναι μια πρόταση προς το κοινό, μια πρόταση για τη δημιουργία, μια πρόταση για την αναθεώρηση των προτεραιοτήτων μέσα από την ανεργία. Απώτερος στόχος να δουν αυτή την κατάσταση σαν μια ευκαιρία για αναθεώρηση των επιθυμιών και των ευκαιριών».

«Να δούμε την ανεργία σαν ευκαιρία;» αναρωτιέμαι. Ο Δημήτρης Ζάχος σπεύδει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: «Η ανεργία είναι μια πάρα πολύ δυσάρεστη κατάσταση και δεν επιδιώκουμε σε καμία περίπτωση να αναπαραγάγουμε τα κοινωνικά στερεότυπα που αφορούν τον άνεργο, είτε έχουν σχέση με την ανικανότητά του να λειτουργήσει στο πλαίσιο της μισθωτής εργασίας είτε με το ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι λειτουργικοί ή είναι τεμπέληδες και δεν κάνουν τους απαραίτητους συμβιβασμούς για να τα καταφέρουν. Η παράσταση δεν έχει τόνο εμφανώς καταγγελτικό, ούτε πολιτικά ούτε κοινωνικά, και δεν φέρει το βάρος που συνήθως υπάρχει όταν μιλάμε για την ανεργία».

Πώς κατέληξαν στα μέλη της χορωδίας τους; «Δημιουργήσαμε μέσα από φίλους, γνωστούς και τον κοινωνικό περίγυρο ένα δίκτυο ανθρώπων με τους οποίους αρχικά κάναμε μια κουβέντα και τους δώσαμε ένα ερωτηματολόγιο με προβληματισμούς που δεν είχαν σχέση με επιστημονική έρευνα. Από αυτούς τους ανθρώπους προέκυψε ο πυρήνας της ομάδας. Μας βοήθησε πολύ και το περιοδικό δρόμου «Σχεδία» στο οποίο απευθυνθήκαμε και τελικά από αυτό το δίκτυο συμμετέχουν στη χορωδία μας τρεις πωλητές».

HorodiaAnergon 2.jpg

Πολλοί διερωτώνται αν θα υπάρξει κάποια αμοιβή για τους ανέργους. Η Ελένη μου διευκρινίζει: «Είναι ένα εγχείρημα χωρίς υλικές απολαβές. Ούτε εμείς ούτε εκείνοι θα πάρουμε κάποια αμοιβή και είμαστε όλοι σύμφωνοι σε αυτό. Αποφασίσαμε να το κάνουμε για δική μας απόλαυση. Από εκεί και πέρα αυτό που έχουμε πει στους ανθρώπους και ισχύει είναι πως ό,τι χρήματα βγουν από τα ενοίκια του θεάτρου θα πάνε σε εκείνους».

Οι δυο τους από την αρχή της κουβέντας δείχνουν αποφασισμένοι η χορωδία να έχει μέλλον και να μην τελειώσει στις τέσσερις παραστάσεις του Θεάτρου Πόρτα. Τα σχέδιά τους λοιπόν είναι δύο: «Καταρχήν το υπάρχον σχήμα να πάει σε διάφορα φεστιβάλ. Έχουμε, για παράδειγμα, κάνει αίτηση στην Ελευσίνα. Επίσης θέλουμε να εξελιχθεί, γιατί αυτό που θα παρουσιάσουμε τώρα είναι ένα πρώτο σχεδίασμα. Το δεύτερο σχέδιο είναι να πάμε σε φεστιβάλ εκτός Αθήνας και να συστήσουμε μια καινούργια χορωδία με τους ανέργους της εκάστοτε περιοχής».

HorodiaAnergon 3.jpg

Η Ελένη Ευθυμίου όμως δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με ένα ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα. Έχει ήδη στο βιογραφικό της μια παράσταση για την ενδοοικογενειακή βία, το «Με χτύπησε στις 2.45». Επίσης δύο εξαιρετικές παραστάσεις με την ομάδα Εν Δυνάμει στις οποίες πρωταγωνιστούσαν παιδιά με ειδικές ανάγκες και τώρα την παράσταση της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών «Το κάλεσμα της Άγριας Φύσης» που παρουσιάζεται σε ιδρύματα και νοσοκομεία όλης της χώρας.

Αισθάνεται ότι κάνει ένα είδος θεάτρου, κοινωνικό θέατρο; «Με αφορά πολύ η σύνδεση του ανθρώπου με την κοινωνία, η επιρροή της κοινωνίας στον άνθρωπο και η επιρροή του ανθρώπου στην κοινωνία. Δεν μου αρέσει η ταμπέλα του κοινωνικού θεάτρου ούτε του θεάτρου ντοκιμαντέρ. Με γοητεύει πολύ η ιδέα τού να κοινοποιείται κάτι κρυμμένο, κάτι για το οποίο δεν μιλάμε. Πάντα όμως με ενδιαφέρει από καλλιτεχνική σκοπιά. Επιπλέον με κινητοποιεί το γεγονός ότι μέσα από την εργασία μαθαίνω πράγματα που μόνη μου δεν θα τα έψαχνα. Με συναρπάζει η ιδέα της πρωτότυπης δραματουργίας, το ότι ξεκινάς με λευκό χαρτί, με την πραγματικότητα ως υλικό για επεξεργασία και για έμπνευση. Η χορωδία είναι ιδέα ενός καινούργιου ανσάμπλ. Μου αρέσει πάρα πολύ η σκέψη ότι δημιουργώ μια κοινή γλώσσα με ανθρώπους που πιο πριν δεν είχαν ένα κοινό ερέθισμα. Οπότε φτιάχνουμε από την αρχή μια καινούργια γλώσσα».

 

«Χορωδία Ανέργων"
Ελένη Ευθυμίου-Δημήτρης Ζάχος
«Όσα δε μπορούν να ειπωθούν, μπορούν να τραγουδηθούν»

Μέρες και ώρες παραστάσεων: 16 Μαρτίου-6 Απριλίου, κάθε Πέμπτη στις 21:15
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ, 8 ευρώ άνεργοι, ΑΜΕΑ, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων)
Προπώληση εισιτηρίων στο ταμείο του θεάτρου, τηλ. 210 7711333

 

 

250x300 knives

ANIXNOS

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Ρίτα Αντωνοπούλου–Θοδωρής Οικονόμου «Χωρίς τίτλο…» Τρίτη 9 Ιουλίου│21:00 Στον Κήπο του Μεγάρου Μια φωνή κι ένα πιάνο.

Κι ένα συναρπαστικό ταξίδι σε έναν ωκεανό μουσικής και μελωδιών, μέσα από την πνοή και τις ερμηνείες της Ρίτας Αντωνοπούλου και τον υπέροχο μουσικό κόσμο που πλάθουν τα δάχτυλα του Θοδωρή Οικονόμου στα πλήκτρα του πιάνου

Τιμές εισιτηρίων 10 € (προπώληση), 12 € (αγορά την ημέρα της συναυλίας) Η προπώληση έχει ήδη αρχίσει. Eισιτήρια 210 72 82 333, megaron.gr και σε όλα τα καταστήματα Public

Πληροφορίες 210 72 82 333 http://megaron.gr https://www.facebook.com/megaron.gr https://www.instagram.com/megaron_ath... https://www.youtube.com/user/AthensCo... https://twitter.com/MegaronAthens https://plus.google.com/+MegaronGr https://www.pinterest.com/megaronathens/

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

Kalomoira2.jpg

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία