Σύνδεση

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
Σπυριδούλα Μπιρπίλη

Σπυριδούλα Μπιρπίλη

«Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο», Παραμυθοχώρα

Ήταν ένα Π όπως λέμε Παραμυθοχώρα ή παραμύθι ή πόλη ή πόλεμος… Ήταν ένα Π. Κάπως έτσι ξεκινά το παραμύθι… Ένα παραμύθι ντυμένο με τις απίστευτες κατασκευές των κουκλοπαικτριών Μαρίας και Σπυριδούλας. 

Εβδομάδα θεατρική αυτή που διανύουμε. Στις 20 Μαρτίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για τα Παιδιά και τους Νέους όπως και η Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης. Στις 21 Μαρτίου η Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθέατρου και στις 27 Μαρτίου η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Δεν υπάρχει επομένως καταλληλότερη παράσταση. «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο» συνδυάζει όλες τις μορφές των παρασταστικών τεχνών: κουκλοθέατρο, θέατρο, θέατρο σκιών, μαύρο θέατρο και φυσικά… παραμύθι!

Οι κούκλες (κούκλες όλων των ειδών) είναι εντυπωσιακές όχι μόνο στην κατασκευή αλλά και στη σύλληψή τους. Το δε σκηνικό είναι τόσο πολυδιάστατο, που μεταμορφώνεται στα πάντα! Σε μουσείο, ταχυδρομείο, πόλη, ακόμα και σε τανκς!

Η μουσική του Φοίβου Δεληβοριά απόλυτα ταιριαστή. Μάλιστα άκουσα μερικούς θεατές να μουρμουρίζουν τη μελωδία φεύγοντας, απόδειξη ότι η παράσταση τους συνόδευσε και στο σπίτι. Μια παράσταση που την κουβαλούν μαζί τους οι θεατές μερικές ώρες ή μέρες μετά είναι σίγουρα επιτυχημένη.

Ταξίδι λοιπόν στην «Πόλη που έδιωξε τον πόλεμο». Ας δούμε τι θα πάρουμε μαζί μας. Τι μπορούμε να παίξουμε ΠΡΙΝ και τι ΜΕΤΑ την παράσταση!

 

ΠΡΙΝ…

Αφήγηση: Αν δεν έχετε ήδη διαβάσει το εκπληκτικό βιβλίο του Αντώνη Παπαθεοδούλου «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη), μην καθυστερείτε άλλο! Είναι ένα από τα καταπληκτικότερα κείμενα που υπάρχουν και τελειώνοντάς το απορεί κανείς αν μπορεί μια παράσταση να αποδώσει την ατμόσφαιρα του έργου. Η Παραμυθοχώρα και τα κορίτσια της θα σας εκπλήξουν! Απογειώνουν το κείμενο σε τέτοιο βαθμό, που προσωπικά θεώρησα ότι θα έπρεπε να συνοδεύεται και από το CD της παράστασης. 

Συζήτηση: «Τι είναι πόλεμος;» Ερώτηση ευθεία και αποστομωτική. Ίσως σας ρωτήσουν τα παιδιά σας πριν προλάβετε να τα ρωτήσετε εσείς. Όμως, αν δεν το κάνουν πρώτα, αδράξτε την ευκαιρία. Ο Πόλεμος στο παραμύθι είναι ένα πρόσωπο, ένας στρατηγός. Τι σημαίνει πόλεμος για τα παιδιά; Γράψτε ένα γράμμα στον Πόλεμο για να τον πείσετε να φύγει από τη Γη. Τι θα του λέγατε; Ίσως του γράφατε το τραγούδι «Αν όλα τα παιδιά της Γης», ίσως του ζωγραφίζατε κάτι, ίσως του στέλνατε ένα δώρο.

Παιχνίδι κίνησης: «Απότομο ξεκίνημα, απότομο σταμάτημα». Χρωστάω την ιδέα του παιχνιδιού στην Ηλέκτρα και οφείλω να ομολογήσω ότι με όποιες ηλικίες και αν το έχω παίξει έχουν ενθουσιαστεί. Η ιδέα απλή. Βάζετε μουσική και, όταν σταματά, πρέπει τα παιδιά να μείνουν ακίνητα. Όποιος κουνηθεί χάνει και βγαίνει. Αν είστε «λίγοι» (μαμά και δύο παιδιά, ας πούμε), τότε δώστε ευκαιρίες. Στις τρεις φορές χάνετε. Όμως, μια και το παιχνίδι αποτελεί μέρος της προετοιμασίας για την παράσταση, φτιάξτε το κατάλληλο σενάριο. Κάθε φορά που σταματά η μουσική μείνετε ακίνητοι σαν να είστε αγάλματα σε πλατεία. Τι αγάλματα θα μπορούσαν να υπάρχουν σε μια πλατεία; Καβαλάρης στρατηγός, μπαλαρίνα, σκεφτικός κύριος και πολλά πολλά άλλα.

 

ΜΕΤΑ…

Αυτοσχεδιασμός για δύο: «Άλλα λέω, άλλα εννοώ». Το παιχνίδι χρειάζεται δύο παίκτες που όμως θα δρουν σαν ένας! Ο ένας από τους δύο είναι το κεφάλι και ο άλλος που στέκεται πίσω του δανείζει τα χέρια του. Αποφασίζετε σε ποιον ανήκουν τα χέρια. Σε ένα στρατηγό που κάνει πολεμικά σχέδια και απειλεί τους εχθρούς του, σε ένα μάστορα που φτιάχνει ένα αυτοκίνητο ή σε μια μάγισσα που παρασκευάζει ένα μαγικό φίλτρο για να μεταμορφώνει τους πρίγκιπες σε βατράχους. Τα «κεφάλια» όμως σκέφτονται εντελώς διαφορετικά. Έτσι το «κεφάλι» του στρατηγού, παρ’ όλες τις απειλητικές κινήσεις των χεριών, καλεί τους εχθρούς να τους κάνει μασάζ και τους λέει ωραία μέρη για διακοπές όταν τα χέρια δείχνουν το χάρτη για πολεμικές επιχειρήσεις. Το «κεφάλι» του μάστορα δεν έχει ιδέα πώς φτιάχνεται ένα αυτοκίνητο και το μόνο που θέλει είναι να βρει μια χαμένη βίδα. Το «κεφάλι» της μάγισσας επιθυμεί να φτιάξει κοτόσουπα για τους άρρωστους πρίγκιπες και λέει τη συνταγή, με αποτέλεσμα τα «χέρια» να ανακατεύουν λάθος υλικά!

Κατασκευή: Το Μουσείο της Πόλης είναι όπως όλα σε αυτή την πόλη… διαφορετικό! Τα πορτρέτα αλλάζουν ανάλογα με το πώς νιώθει αυτός που τα κοιτάζει. Μπορείτε μετά την παράσταση να ζωγραφίσετε στο σπίτι πορτρέτα για το μουσείο αυτό. Χωρίστε το χαρτί στη μέση και ζωγραφίστε πρόσωπα μισά μισά. Χρησιμοποιήστε τα ζευγάρια των συναισθημάτων, όπως λύπη- χαρά, θυμός- ηρεμία, ή να έχουν απλώς διαφορετικά χρώματα.

 

xara kai lipi.jpg

Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς: «Εκπομπές ραδιοφώνου». Τα δέντρα του πάρκου της πόλης λένε παραμύθια! Πάτε κοντά σε ένα δέντρο και ακούτε το παραμύθι του. Ίσως πετύχετε την αρχή του παραμυθιού, ίσως τη μέση. Χωριστείτε σε ομάδες και προπονηθείτε. Κάθε ομάδα είναι ένας σταθμός στο ραδιόφωνο. Αθλητικά, πολιτιστικά νέα, τραγούδια, διαφημίσεις, ειδήσεις. Κάθε ομάδα εκπέμπει όταν ο δάσκαλος/εμψυχωτής δείχνει με τη «βελόνα» (μπορεί να είναι ένα μολύβι) την ομάδα. Όταν όμως δεν εκπέμπουν, η ροή της εκπομπής συνεχίζεται στη σιωπή. Την επόμενη φορά που ο ακροατής-δάσκαλος θα επιλέξει την ίδια ομάδα θα πρέπει να συνεχίσουν όχι από εκεί που σταμάτησαν, αλλά από εκεί που υποθετικά έχουν φτάσει έπειτα από κάποια ώρα. Δύσκολο παιχνίδι, που απαιτεί ετοιμότητα και αυτοσχεδιασμό!

Μια πόλη την οποία επισκέφτηκε ο Πόλεμος. Και αυτή τον έδιωξε χωρίς να πολεμήσει, χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου βία. Με αγάπη, χιούμορ και φαντασία ο Πόλεμος δεν εξαφανίστηκε, απλώς άλλαξε προορισμό. Πήγε διακοπές με την αγαπημένη του γυναικούλα. Η πόλη αυτή ίσως υπάρχει μόνο στα παραμύθια, ίσως είναι κάπου κρυμμένη στη Γη, ίσως είναι η πόλη που ζουν τα παιδικά μας όνειρα και τα παιχνίδια, η πόλη των παιδιών…

«Σ’ εκείνη εκεί την πόλη μού πες σ’ αγαπώ όταν ήμουνα μικρή.Το θυμάμαι κι όλα τα αντέχω κι είμαι δυνατή».

 

«Τα μαγικά καρυδότσουφλα», Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

Ομάδα Κοκου-Μουκλό ή αλλιώς κουκλοθέατρο! Για τους φανατικούς κουκλοθεατές η ομάδα Κοκου-Μουκλό αποτελεί εγγύηση ότι θα δουν καλό κουκλοθέατρο. Και σίγουρα δεν έχουν άδικο.

Τα παραμυθένια σκηνικά σε ταξιδεύουν πριν ακόμη αρχίσει η ιστορία. Και στη συνέχεια ηθοποιοί και κούκλες συνυπάρχουν σε μια παράσταση που συνδυάζει άρτια το κουκλοθέατρο και το θέατρο. Οι κούκλες δεν είναι ποτέ άψυχες στο κουκλοθέατρο, αλλά ειδικά στη συγκεκριμένη παράσταση είναι ισότιμες των ηθοποιών. Αλληλεπιδρούν μαζί τους, συμπληρώνουν οι μεν τους δε και ταξιδεύουμε όλοι στον κόσμο του παραμυθιού.  

Αν και η παράσταση προτείνεται για παιδιά ηλικίας τεσσάρων έως δέκα ετών, την παρακολούθησαν με τεράστια ανοιχτά μάτια και θεατές πολύ μικρότεροι ή πολύ… μεγαλύτεροι. Δίχρονοι θεατές δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους και από την άλλη μεριά ένας μπαμπάς συμμετείχε με τόσο ενθουσιασμό στο διαδραστικό μέρος που ακόμα και ο ίδιος σώπαινε απότομα όταν άκουγε τη φωνή του!

Ο Πατάπιος και ο Άρχοντας κλέβουν δικαίως την παράσταση και έτσι η δόξα μοιράζεται ισότιμα σε κούκλες και ανθρώπους. Τρεις μέρες μετά και ακόμα ο Πατάπιος πρωταγωνιστεί στις συζητήσεις μας στο σπίτι. Τρανή απόδειξη ότι η παράσταση μας επηρέασε βαθύτατα!

Αναζήτηση της φιλίας, αδικία σε βάρος των αδυνάτων και άρχοντες που νοιάζονται μόνο για την εξουσία θα μπορούσαν να είναι θέματα εφημερίδας. Όμως είναι θέματα κουκλοθέατρου. Δοσμένα με έναν τρόπο μαγικό (τέτοιον που μόνο τα παραμύθια κατέχουν) και ανάλαφρο. Ανάλαφρο όχι γιατί δεν σε προβληματίζουν, αλλά γιατί δεν σε βαραίνουν. 

Βαλίτσες για κούκλες και ανθρώπους με παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση και φύγαμε!

 

ΠΡΙΝ…

Κατασκευή: Φτιάξτε τις δικές σας κούκλες κουκλοθέατρου, τις δικές σας σκηνές και ξεκινήστε με φαντασία και κέφι. Δαχτυλόκουκλες, γαντόκουκλες και μαριονέτες ή μαρότες. Δύο εκπληκτικά βιβλία με ιδέες για κατασκευές είναι το «Κουκλοθέατρο» της Μάγια Μπάριτς, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, με προτάσεις για όλα τα είδη κούκλας με τη χρήση καθημερινών, απλών υλικών. Επίσης εύχρηστο, με εύκολες ιδέες, είναι το βιβλίο «Δαχτυλόκουκλες» από τις εκδόσεις Εργάνη.

Παιχνίδια με λέξεις: «Στου κουφού την πόρτα…» ή «Κάτι μπήκε στο μάτι μου…». Όταν η κόρη μου άρχισε να μιλά, δεν καταλαβαίναμε πάντα τι ήθελε να πει. Ρωτούσαμε τον γιο μου λοιπόν, ενάμιση χρόνο μεγαλύτερο, «Μα τι λέει τώρα;». Εκείνος έβρισκε λέξεις που ομοιοκαταληκτούσαν με τις παράξενες μωρουδίστικες λέξεις και περήφανος μας έκανε τη «μετάφραση». Κάπως έτσι ξεκίνησε το παιχνίδι αυτό. Στη συνέχεια, και αφού η κόρη μου άρχισε να μιλά κανονικά (και να μη σταματά ποτέ…), το παιχνίδι είχε μια παράξενη εξέλιξη. Σε μια κρίση θυμού του γιου μου (από αυτές που συνήθως συμβαίνουν στα τρίχρονα) και ενώ ωρυόταν για τα πάντα άρχισε να φωνάζει «Κάτι μπήκε στο μάτι μου» (χωρίς φυσικά να έχει μπει κάτι). Εγώ απάντησα «Μια αγελάδα στο παλάτι μου;» και εκείνος ξέσπασε σε γέλια. Εξακολούθησε να επαναλαμβάνει τη φράση ζητώντας να συνεχίσουμε το παιχνίδι και από τότε το παίζουμε πολύ συχνά. Πάντα ξεκινά με το «Κάτι μπήκε στο μάτι μου…», αλλά έπειτα από λίγο αλλάζει φράσεις και εγώ εξασκούμαι στην ομοιοκαταληξία. Εξασκηθείτε και εσείς παριστάνοντας τον κουφό. Θα σας φανεί πολύ χρήσιμη αυτή η δεξιότητα όταν γνωρίσετε το βοσκό του παραμυθιού στο κουκλοθέατρο…

 

ΜΕΤΑ…

Κατασκευή: Τα μαγικά καρυδότσουφλα έρχονται σπίτι σας. Κολλώντας δύο καρυδότσουφλα σε ένα κομμάτι χαρτί μπορείτε να φτιάξετε κρόταλα, αλλά οι «χρήσεις» τους δεν σταματούν εδώ. Δεκάδες είναι οι κατασκευές με βάση τα καρυδότσουφλα, αρκεί να αφήσετε τη φαντασία σας ελεύθερη.

    

karidotsoufla1.JPG

karidotsouflo2.JPG

karidotsouflo3.jpg

karidotsouflo4.jpg

      

Για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς: «Από δω ο καλύτερός μου φίλος». Η Αννούλα στο παραμύθι έχει για φίλο της μια… νεαρή καρυδιά. Τόσο ανόμοιοι αλλά δεμένοι και αγαπημένοι φίλοι. Εσείς έχετε διαφορετικούς φίλους; Ένα παιδί περιγράφει μπροστά στην τάξη ένα φανταστικό φίλο που έχει, πώς τον λένε, με τι μοιάζει, πού ζει, τι του αρέσει να τρώει, πώς διασκεδάζει κ.λπ. (Για παράδειγμα, ο φίλος μου έχει δύο μύτες και μαλλιά σαν σκατζόχοιρου. Περπατά σαν καγκουρό,  κοιτάζει τα πάντα γύρω του πολύ περίεργα, ζει στο φεγγάρι και δεν μιλά παρά μόνο φτερνίζεται). Ένα άλλο παιδί παρουσιάζεται μπροστά στους υπόλοιπους σαν τον παράξενο φίλο του προηγούμενου παιδιού και θα πρέπει να κινηθεί ανάλογα: να περπατήσει σαν καγκουρό, να φτερνίζεται αντί να μιλά, να κοιτάζει περίεργα κ.ο.κ. Επίσης ίσως αυτοσχεδιάσει στο πλαίσιο του χαρακτήρα του και πει μια ιστορία από το φεγγάρι. Πόσο παράξενοι είναι δυνατό να γίνουν οι φίλοι μας; Στη συνέχεια θα μπορούσαν τα φανταστικά αυτά ζευγάρια φίλων να δώσουν μια συνέντευξη και να αναφέρουν τι τους ενώνει. Μια κοινή αγάπη, μια περιπέτεια που έζησαν ή απλώς ο χρόνος που αφιέρωσαν για να μάθουν ο ένας τον άλλο. Μικροί αυτοσχεδιασμοί που κρύβουν μεγάλες αλήθειες…

«Αν θες, θα μπορούσα να γίνω εγώ φίλος σου, χωρίς να με πληρώσεις», λέει ο Πατάπιος στον Άρχοντα, παρ’ όλα όσα έχει τραβήξει από δαύτον. Και εκείνος αρνείται γιατί δεν «γίνεται να έχει φίλο του ένα φτωχό». Γελάμε με τη σκηνή, αλλά αλήθεια πόσους φίλους κάναμε μετά το σχολείο; Και γιατί; Μήπως το θέμα του κουκλοθέατρου είναι τελικά πιο επίκαιρο για τους μεγάλους παρά για τους μικρούς; Μήπως η αγνότητα και η ανιδιοτέλεια της φιλίας είναι βαθιά κρυμένη στα παραμύθια και πρέπει εμείς οι μεγάλοι να ζητήσουμε από τα παιδιά να μας βοηθήσουν στην αναζήτησή της;

 

«Θα βγω από τ’ αυγό», Θέατρο Άβατον

Ακόμα δεν «βγήκανε από τ’ αυγό» και βλέπουν θέατρο! Βρέφη επτά μηνών που ούτε καν να κάτσουν δεν μπορούσαν κι όμως έμειναν αποσβολωμένα να κοιτάζουν όλα τα μαγικά που συνέβαιναν μπροστά τους. Ο Λευτέρης, το μικρό περιστέρι που μόλις σκάει από τ’ αυγό, γνωρίζεται με φίλους. Οι θεατές παρακολουθούν  τη δική του καθημερινή ρουτίνα (που μοιάζει τόσο με των δικών μας μικρών), μέχρι την ενηλικίωσή του. Όλα αυτά μέσα σε 45 λεπτά και με τρόπο κατανοητό από όλους.

Πάνω σε ένα χαλί που είναι η «σκηνή» ένα αυγό σκάει και από μέσα βγαίνει ένας καινούργιος φίλος. Οι μικροί μπόμπιρες μπορούν να πιάσουν και να επεξεργαστούν τα σκηνικά αντικείμενα. Την παράσταση ολοκληρώνουν ήχοι και μουσική κατάλληλοι για τις ηλικίες αυτές, οι οποίοι αποτελούν ένα ακόμα ευχάριστο ερέθισμα, απόλυτα εναρμονισμένο με την κίνηση.

Οι τρεις κοπέλες που υποδύονται τα πουλιά, η Ειρήνη, η Νάντια και η Σάρα, και η Δάφνη που παίζει μουσική, υποδέχονται τους θεατές με παιχνίδια και γαργαλητά. Είναι εκεί για να ανοίξουν με αγάπη ένα ακόμα παράθυρο σε αυτό τον καινούργιο άγνωστο κόσμο στον οποίο έχουν έρθει μόλις πριν από μερικούς μήνες οι μικροί καλεσμένοι τους. Το παράθυρο της τέχνης του θεάτρου.

Τα χαμόγελα που σχηματίζονται στα στρουμπουλά προσωπάκια, τα μικροσκοπικά χεράκια που υψώνονται να πιάσουν τα φτερά και το πανί θα δικαιώσουν την απόφασή σας να μυήσετε τα βλαστάρια σας στον κόσμο του θεάτρου.

Είναι βέβαιο ότι οι μικροί σας πρωταγωνιστές θα διασκεδάσουν, θα ακούσουν, θα δουν και θα αισθανθούν. Το ταξίδι τους στον κόσμο σας μόλις έχει ξεκινήσει και, αν αποφασίσετε το θέατρο να είναι ένας από τους πρώτους σας σταθμούς, καλωσορίσατε στο «Θα βγω από τ’ αυγό»! 

 

ΠΡΙΝ…

Προετοιμασία για βόλτα: Όσο παράξενο κι αν ακουστεί, πρέπει να πείτε στα μικρά σας πού πηγαίνετε. Θα τους  μιλήσετε γι’ αυτή την ξεχωριστή βόλτα που δεν θα είναι στη γιαγιά και στον παππού ούτε στο πάρκο, αλλά κάπου που θα απολαύσετε ένα παραμύθι. Θα πάτε στο θέατρο!

Παιχνίδια με τις αισθήσεις: Το πιο μαγικό από όλα όταν γίνεσαι γονιός είναι πιστεύω ότι αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα μέσα από τα μάτια των παιδιών. Πράγματα που δεν πρόσεχες ποτέ ξαφνικά γίνονται τόσο τεράστια μπροστά σου που απορούσες πως δεν τα είχες παρατηρήσει πιο πριν. Ένα κόκκινο φύλλο πεσμένο στο πάρκο ανάμεσα σε εκατοντάδες πράσινα φύλλα, ένα αυτοκολλητάκι πάνω σε ένα φανάρι και πολλά πολλά άλλα. Κάπως έτσι άρχισα κι εγώ να εξετάζω τα διαφορετικά υφάσματα των ρούχων και να αντιλαμβάνομαι πόσο έχουμε υποτιμήσει την αφή. Δοκιμάστε να συγκεντρώσετε υφάσματα με διαφορετική υφή (μάλλινα, μεταξωτά, γουνάκια) αλλά και χαρτί, φτερά από ξεσκονόπανα, άμμο ή σιμιγδάλι. Αγγίξτε τα μαζί με τα μωρά σας και διασκεδάστε. 

 

ΜΕΤΑ…

Παιχνιδοτράγουδα: Το καλύτερο «Μετά…» Έχει ήδη οργανωθεί από τις τρεις ηθοποιούς. Σας μαθαίνουν ένα παιχνιδοτράγουδο και τις κινήσεις του με τα μωράκια σας στην αγκαλιά. Κρατήστε σημειώσεις για να το θυμάστε και να το παίζετε και στο σπίτι. Τα βρέφη από πολύ μικρή ηλικία λατρεύουν τα παιχνιδοτράγουδα. Δεν είναι τυχαία η τεράστια και διαχρονική επιτυχία του «Πάει λαγός να πιει νερό…» και του «Αχ κουνελάκι, κουνελάκι...» Ακόμα κι αν για σας είναι τετριμμένα και πολυακουσμένα, για τα μικρά σας είναι κάτι ολοκαίνουργιο, και μάλιστα σχεδιασμένο γι’ αυτά. Εύκολα λόγια, κινήσεις και γαργαλητό!

Κάτω από το σεντόνι: Τελειώνοντας η παράσταση, γονείς, μωρά και ηθοποιοί κρύβονται κάτω από τον «ουρανό». Μικροσκοπικά χεράκια τεντώνονται να πιάσουν τα σύννεφα. Δοκιμάστε και στο σπίτι να κρυφτείτε κάτω από τα σεντόνια και θα ακούσετε τρανταχτά γέλια ευτυχίας. 

Οι πιο απαιτητικοί και ειλικρινείς θεατές δεν έβγαλαν ούτε «κιχ». Ούτε ένα παράπονο ούτε μια τόση δα διαμαρτυρία. Δεν υπάρχει νομίζω καλύτερη απόδειξη ότι αξίζει να δείτε την παράσταση!

 

«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», Θέατρο Θησείον 

Μια μέρα μετά τη μέρα των ερωτευμένων είπαμε να γράψουμε για ένα έργο που υμνεί τον έρωτα. Η αγάπη έχει βέβαια και τα σκαμπανεβάσματά της, καθώς μπορεί να είναι άπιαστη ή να μην είναι αμφίδρομη. Όλα αυτά είναι δυνατό να μετατραπούν σε ένα αριστουργηματικό έργο αν καταπιαστεί μαζί τους ένας σπουδαίος δραματουργός και ποιητής όπως ο Σαίξπηρ.

«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ. Μια παιδική παράσταση ενός κλασικού έργου για ενήλικες. Μπορεί να γίνει; Και όμως μπορεί! Ο σκηνοθέτης Μιχάλης Σιώνας και η ομάδα των πέντε ηθοποιών αντιμετωπίζουν ένα κλασικό κείμενο με μια φρέσκια ματιά. Πρόκειται για μια παράσταση που θα παρακολουθήσουν ευχάριστα τόσο τα παιδιά ενός νηπιαγωγείου όσο και οι μαθητές μιας τάξης λυκείου. Ο καθένας θα λάβει τα δικά του μηνύματα, άλλωστε έτσι είναι η αληθινά καλή ποίηση. Ο Σαίξπηρ έχει περάσει στη συνείδηση όλων κυρίως ως ποιητής, οπότε η μετάφραση στην οποία διατηρείται η αυθεντική γλώσσα του προσδίδει σε μεγάλο βαθμό ρυθμό και μελωδία στην παράσταση.

Σκηνικά δεν υπάρχουν, ενώ τα κοστούμια και τα σκηνικά αντικείμενα εξυπηρετούν το σκοπό τους και δεν στοχεύουν στον εντυπωσιασμό. Υπηρετούν δηλαδή το θέατρο. Η νεανική μουσική, με τα αυτοσχέδια μουσικά όργανα, ξεσηκώνει μικρούς (ένα παιδάκι χόρευε πάνω στην καρέκλα του) αλλά και μεγάλους. Πέντε νέοι ηθοποιοί με όρεξη και κέφι, με σεβασμό σε αυτό που κάνουν και στους θεατές, με γνώσεις για το θέατρο. Γιατί, για να πας πιο πέρα, για να προτείνεις μια διαφορετική οπτική σε κάτι κλασικό, πρέπει πρωτίστως να κατέχεις σε βάθος το αντικείμενο το οποίο θα αποδώσεις με καινοτόμο τρόπο.

Ελισαβετιανή Αγγλία ο επόμενος σταθμός ή μήπως ένα δάσος σε κάποια «Αθήνα» μια νύχτα του καλοκαιριού; Όπου και αν ταξιδέψουμε, ας γεμίσουμε τις βαλίτσες μας με παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

 

ΠΡΙΝ…

Αφήγηση: Θεατρικό έργο, διασκευές για παιδιά, ταινία animation από το BBC, δεκάδες εκδόσεις, εκατοντάδες (αν όχι χιλιάδες) παραστάσεις κλασικής ή μοντέρνας προσέγγισης. Το έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» είναι ένα διαμάντι της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και οι μικροί λοιπόν μπορούν να μυηθούν  στον ποιητικό λόγο του σημαντικού Άγγλου συγγραφέα, αφού ο Σαίξπηρ δεν απευθύνεται μόνο στους θεατρόφιλους μεγάλης ηλικίας. Έχετε τη δυνατότητα να αφηγηθείτε την ιστορία στα παιδιά σας πριν από την παράσταση ή να τους διαβάσετε κάποια διασκευή της.

Κατασκευή: Αφού πείτε την ιστορία, μπορείτε να δημιουργήσετε ένα δάσος, αφού η υπόθεση διαδραματίζεται σε ένα δάσος. Εκεί θα βρεθούν οι ερωτευμένοι νέοι, εκεί ο δούκας, εκεί τα ξωτικά, εκεί και οι μάστορες. Ας τους φτιάξετε λοιπόν ένα δάσος για να ζήσουν. Ένα δάσος τόσο μαγικό όσο αρμόζει σε ένα τέτοιο έργο! Ανακυκλώσιμα υλικά, πλαστελίνη, χαρτί, αλλά και κανέλα και ξυλαράκια και φύλλα θα γίνουν το δάσος της Αθήνας στο οποίο θα εκτυλιχθούν όλα όσα θα παρακολουθήσετε.

 

dasos.JPG

 

Για λίγο μεγαλύτερους θεατές: Ποιος είναι ο Σαίξπηρ; Είναι όντως τόσο ‘’μακρινός’’ όσο δηλώνουν οι χρονολογίες; Δεν είναι απαραίτητη μια διάλεξη για τον Άγγλο δραματουργό πριν πάτε να δείτε ένα έργο του. Αρκεί ένα παιχνίδι με φράσεις: «Όνειρο θερινής νύχτας», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Να ζει κανείς ή να μη ζει; Ιδού η απορία», «Ένα άλογο, ένα άλογο. Το βασίλειό μου για ένα άλογο», «Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας»… Ποιος τα έγραψε όλα αυτά; Από ποια έργα προέρχονται οι συγκεκριμένες φράσεις; Συνδυάστε φράσεις του Σαίξπηρ με φράσεις άλλων συγγραφέων και θα έχετε ένα παιχνίδι γνώσεων!

 

ΜΕΤΑ…

Αυτοσχεδιασμός: «Όνειρο θερινής νύχτας» λέμε πολύ συχνά και εννοούμε το άπιαστο, το ανέφικτο, το εντελώς τρελό. Ποιο είναι το πιο τρελό σας όνειρο; Το δικό σας «όνειρο θερινής νύχτας;» Αφού το αποκαλύψετε, κάντε το παιχνίδι. Πείτε την υπόθεση, μοιράστε ρόλους και ξεκινήστε. Κάπως έτσι άλλωστε ετοιμάζονται και τα μαστόρια για τη δική τους παράσταση. Μπορείτε να έχετε και έναν Πουκ (μαμά/ μπαμπά) να σας βοηθήσει με τα μαγικά του, να σας μεταμορφώσει και να βρει την κατάλληλη μουσική.

Κατασκευή και παιχνίδι: «Επιτραπέζιο παιχνίδι». Η ιδέα δεν είναι καινούργια. Πολλά μπορούν να γίνουν επιτραπέζια παιχνίδια. Από τα μαθηματικά μέχρι την ιστορία. Γιατί όχι και μια παράσταση; Με βάση το γνωστό σε όλους φιδάκι θα φτιάξετε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι για το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας». Το ταμπλό θα είναι η αναπαράσταση ενός δάσους και τα πιόνια οι τέσσερις ερωτευμένοι. «Φιδάκια» όλα τα εμπόδια που συναντούν: ο σκανταλιάρης και απρόσεκτος Πουκ, ο πατέρας της Ερμίας, η νύχτα με τα μπερδέματά της. «Σκάλες» ο Όμπερον που προσπαθεί να τους βοηθήσει, ο Δούκας της Αθήνας Θησέας και τα μαγικά φίλτρα. Οι μάστορες και η παράστασή τους μπορεί να είναι σταθμός, όπου τα πιόνια θα μένουν για ένα γύρο αν ο παίκτης δεν φέρνει καλή ζαριά. Μετά την κατασκευή ώρα για ένα επιτραπέζιο!

Οι μάστορες που ετοιμάζουν τη δική τους παράσταση (θέατρο εν θεάτρω) για τους γάμους του Δούκα της Αθήνας Θησέα, όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή της παρουσίασης, έχουν ενδοιασμούς αν θα πρέπει να παίξουν το έργο το οποίο έχουν ετοιμάσει. Όμως τελικά πείθονται από τα λόγια του Πάτου: «Ένα τίποτα που προσφέρεται με σεβασμό και απλότητα». Δίνω στο «τίποτα» την έννοια του μη πραγματικού και βεβαιώνω ότι το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» στο Θέατρο Θησείον είναι μια παράσταση που αποδίδεται με απλό και εύστοχο τρόπο και σέβεται το κείμενο και τους θεατές. 

 

 

Ήταν κάποτε μια πόλη, η Σαν Σουσί, και όσοι ζούσαν σε αυτή χαμογελούσαν και ήταν ευτυχισμένοι. Από φόβο μήπως τους επισκεπτόταν κάποιος που ήταν λυπημένος, είχαν φτιάξει ένα τείχος που τη χώριζε από τις άλλες πόλεις. Ήταν και μια άλλη πόλη, στην οποία επικρατούσε δυστυχία και ο δήμαρχος είχε αποφασίσει, για να γίνουν οι κάτοικοί της ευτυχισμένοι, να στήσει το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα στην πλατεία. Ενός πρίγκιπα που κάποτε ζούσε στη Σαν Σουσί και δεν είχε κλάψει ποτέ. Ήταν τέλος κάποτε ένα χελιδόνι που εξαιτίας μιας καλαμιάς είχε χάσει το σμήνος που ταξίδευε για την Αίγυπτο και γνωρίστηκε με το χρυσό άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα.

Όλα αυτά θα τα δείτε στο Εθνικό Θέατρο, στην πασίγνωστη ιστορία του «Ευτυχισμένου Πρίγκιπα» του Όσκαρ Ουάιλντ. Συνέβησαν κάποτε… Κάποτε; Ίσως όχι και τόσο παλιά, ίσως όχι και τόσο μακριά. Οι σκηνές δυστυχίας που αντικρίζει από το βάθρο του ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας είναι σκηνές γνώριμες. Γιατί οι άνθρωποι χωρίζουν; Γιατί δεν αγοράζουν φαγητό αφού πεινάνε; Γιατί δεν παίρνουν κούτσουρα για το τζάκι αφού κρυώνουν; Γιατί αφού δουλεύουν τους διώχνουν από τη δουλειά τους; Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας ρωτά ό,τι θα ρωτούσε κάθε παιδί, ό,τι ρωτάμε κι εμείς όταν η δυστυχία φουσκώνει σαν ποτάμι και κατακλύζει την καρδιά και το μυαλό μας. Τότε αναρωτιόμαστε γιατί δεν μπορεί να συμβεί το αυτονόητο. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας θα δώσει στους ανθρώπους ό,τι νομίζουν πως θα τους κάνει ευτυχισμένους. Θα τους δώσει ακόμα και το ίδιο του το δέρμα, τα μάτια του, ό,τι έχει πάνω του. Θα γίνουν τελικά ευτυχισμένοι οι άνθρωποι;

Ένα παραμύθι για την ευτυχία και τη δυστυχία, για τα υλικά αγαθά, την αγάπη, την αξία της προσφοράς που φτάνει μέχρι την αυτοθυσία και τη φιλία ανάμεσα σε δύο ανόμοια όντα. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας λέει: «Ευτυχία είναι τελικά να υπάρχει κάποιος που να του μιλάς και να σε ακούει. Να έχεις και να θες να μοιράζεσαι. Ευτυχία είναι να έχεις ένα φίλο». Φεύγοντας κανείς από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου είναι προβληματισμένος. Έχουμε συνειδητοποιήσει τι πραγματικά αξίζει στη ζωή; 

Η παράσταση, φροντισμένη και στην παραμικρή της  λεπτομέρεια, έχει κατακτήσει το νεανικό κοινό. Δύο μικροί θεατρόφιλοι στην πίσω σειρά είχαν την εξής στιχομυθία: «Είναι η τρίτη φορά που τη βλέπω; Εσύ;» «Εγώ ήρθα δεύτερη φορά». Αυτή είναι νομίζω η πιο αμερόληπτη και ουσιαστική «κριτική». Εξαιρετικά τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, κερδίζουν τις εντυπώσεις από την αρχή με την είσοδο των ηθοποιών στη σκηνή. Χελιδόνια, πεταλούδες, ο άνεμος, ακόμα και καλάμια ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας χάρη στα υπέροχα κοστούμια του. Λειτουργικά και λιτά τα σκηνικά, προσφέρουν λύσεις στις αλλαγές του σκηνικού. Η σκηνοθεσία του Άρη Τρουπάκη δίνει πνοή στο παραμύθι, αναδεικνύοντας όλα τα ζητήματα τα οποία θίγει. Και φυσικά ένα τεράστιο μπράβο και ένα δυνατό χειροκρότημα στους ηθοποιούς του θιάσου. Αν και την παράσταση κλέβει το χελιδόνι, όλοι ενσαρκώνουν εκπληκτικά τους ρόλους τους και μας ταξιδεύουν στο μαγικό κόσμο του παραμυθιού του Όσκαρ Ουάιλντ. 

Βαλίτσες για Σαν Σουσί και Αίγυπτο με παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

 

ΠΡΙΝ…

• Αφήγηση: Το βιβλίο «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας και άλλα παραμύθια» εκδόθηκε το 1888. Στην ίδια συλλογή ανήκουν και ο «Εγωιστής γίγαντας» και «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο». Δυόμισι αιώνες και αντέχουν στον χρόνο, όπως ακριβώς τα πολύτιμα πετράδια του αγάλματος. Παραμύθια πασίγνωστα, που κυκλοφορούν από πολλές εκδόσεις, σε διάφορες διασκευές, έχουν γίνει ταινία, θεατρικές παραστάσεις και μιούζικαλ. Διαβάστε ή αφηγηθείτε την ιστορία στα παιδιά σας πριν από την επίσκεψη στο θέατρο. 

• Κατασκευή: Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας είναι καλυμμένος με χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια, γιατί αυτά θεωρούν οι συμπολίτες του σημαντικά. Αν φτιάχνατε εσείς με τα παιδιά σας το δικό σας άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα, ποιο «υλικό» θα χρησιμοποιούσατε για να το καλύψετε; Τι θεωρούν τα παιδιά σας ότι είναι πιο σπουδαίο και πολύτιμο; Τι τα κάνει ευτυχισμένα; Σε χαρτί του μέτρου φτιάξτε το περίγραμμα των παιδιών σας, κόψτε το και δημιουργήστε. Αν σας κάνουν ευτυχισμένους οι αγκαλιές, μπορείτε να ζωγραφίσετε παντού ανθρώπους που αγκαλιάζονται ή να κόψετε αντίστοιχες εικόνες από περιοδικά και να καλύψετε το άγαλμα. Μήπως οι φίλοι και η οικογένεια κάνουν τη ζωή σας πιο όμορφη; Θα μπορούσατε να καλύψετε το άγαλμα με φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων.

 

ΜΕΤΑ…

• Παιχνίδι εμπιστοσύνης: «Οδηγήστε τον τυφλό». Το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα δίνει οδηγίες στο χελιδόνι για να πάει τα πετράδια σε εκείνους που τα έχουν ανάγκη. Ένα παιχνίδι εμπιστοσύνης που μπορείτε να παίξετε με τα παιδιά σας είναι να τους κλείσετε τα μάτια και να τα καθοδηγήσετε για να φτάσουν σε ένα συγκεκριμένο μέρος του σπιτιού. Αν το θέλετε πιο δύσκολο, βάλτε εμπόδια στο δρόμο τους. Για παράδειγμα, μαξιλάρια και τσάντες στο δρόμο προς το τζάκι. Και τώρα η σειρά σας. Κλείστε τα μάτια σας και εμπιστευτείτε τις προφορικές οδηγίες των παιδιών σας. 

• Ηχητικός αυτοσχεδιασμός: Στην παράσταση υπάρχει ζωντανή μουσική και πολλές φορές οι ήχοι μουσικών οργάνων σε συνδυασμό με τις φωνές των ηθοποιών δημιουργούν ηχητικά περιβάλλοντα. Ταξιδεύετε στην Αίγυπτο ακούγοντας τους ήχους που κάνουν οι ηθοποιοί και τα μουσικά όργανα, μεταφέρεστε στο ποτάμι της πόλης μέσα από τους ήχους των πουλιών και καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης έχετε την αίσθηση ότι βρίσκεστε σε ανοιχτό χώρο με ήχους φυσικούς και όχι σε μια αίθουσα θεάτρου. Φτιάξτε μια ιστορία μόνο με ήχους και ηχογραφήστε την με το κινητό σας. Η ιστορία μπορεί να είναι πολύ απλή. Κάποιος που περπατά (ήχοι με τα χέρια), ξεκινά βροχή (ήχοι με δάχτυλα ή καλάμι βροχής), τρέχει και μετά; Είναι πιθανό να συναντήσει ένα άλογο, να σταματήσει ένα λεωφορείο, να γλιστρήσει και να πέσει…

• Για μεγαλύτερες ομάδες/εκπαιδευτικούς: «Ο γλύπτης». Μια ιστορία για αγάλματα δεν θα μπορούσε να μην ακολουθείται από ένα παιχνίδι με αγάλματα. Σε ζευγάρια το ένα παιδί είναι ο γλύπτης και το άλλο το υλικό που ο καλλιτέχνης θα μεταμορφώσει σε άγαλμα. Οι γλύπτες εργάζονται με μουσική υπόκρουση φτιάχνοντας τα αγάλματά τους (έχοντας βέβαια πάντα κατά νου ότι τα «υλικά» τους υπόκεινται σε φυσικούς περιορισμούς λόγω της ανθρώπινης φύσης τους ώστε να μην υπάρχουν ατυχήματα). Οι γλύπτες πλάθουν τα αγάλματά τους, δεν τους δίνουν οδηγίες πώς να φτιαχτούν μόνα τους. Μόλις τελειώσει η μουσική, οι γλύπτες σάς ξεναγούν στο μουσείο με τα έργα τους και στη συνέχεια τα ζευγάρια αλλάζουν ρόλους. Με μικρότερα παιδιά μπορείτε απλώς να έχετε μουσική και κάθε φορά που αυτή σταματά να «παγώνετε» σε μια στάση σαν να είστε αγάλματα. Μαθαίνετε έτσι βιωματικά τους περιορισμούς που έχει ένα άγαλμα και αντιλαμβάνεστε πόσο θα πρέπει να χάρηκε ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας όταν επιτέλους κατάφερε να κινηθεί. 

Κάθε φορά που το χελιδόνι επιστρέφει από μια πράξη αγάπης νιώθει σαν «να άλλαξε ο καιρός, σαν να ζεστάθηκε λίγο»… Όμως το χελιδόνι δεν είναι το μόνο που αισθάνεται την αλλαγή. Ο πλούτος με τον οποίο είναι καλυμμένο το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα τον καθιστά ανίκανο να κινηθεί. Μονάχα όταν σιγά σιγά απαλλάσσετα από τα πετράδια και τα φύλλα χρυσού με τα οποία είναι στολισμένος μπορεί να κινηθεί. Η κίνηση, απόδειξη ζωής, έρχεται αφού προσφέρει σε όσους έχουν ανάγκη. «Έγινε άνθρωπος;» ήταν μια παιδική ερώτηση. Ίσως η απάντηση σε μια τόσο σοφή ερώτηση να κρύβει την ουσία της ανθρώπινης υπόστασης: «Πότε τελικά κάποιος λέγεται άνθρωπος;» 

 

 

«Το αηδόνι του αυτοκράτορα», Θέατρο Αλκμήνη

Το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Το αηδόνι του αυτοκράτορα» μάς ταξιδεύει στη μακρινή Ανατολή. Η Κίνα έρχεται στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη με την ιεροτελεστία του τσαγιού, το τάι τσι και τους ήχους της μουσικής του Γιάννη Ζουγανέλη.

Μια παράσταση που συνδυάζει το κουκλοθέατρο, την πολεμική τέχνη του τάι τσι, καθώς και το θεατρικό παιχνίδι, αφού καθ’ όλη τη διάρκειά της οι ηθοποιοί ζητούν από τους μικρούς θεατές να συμμετέχουν με κινήσεις και ήχους.

«Το αηδόνι του αυτοκράτορα» είναι ένα παραμύθι αφιερωμένο στην ελευθερία και στην αγάπη. Το αηδόνι δεν μπορεί να τραγουδήσει επειδή του το επιβάλλουν, ούτε να τραγουδά ασταμάτητα. Έτσι καταλήγει να εξοριστεί όταν ο αυτοκράτορας επιλέγει να κρατήσει το μηχανικό αηδόνι. Μπορεί όμως το ψεύτικο, το κάλπικο, η απομίμηση να προσφέρει αληθινή χαρά; Ο αυτοκράτορας αρχίζει να βυθίζεται στη θλίψη. Μας θυμίζει κάποιους ανθρώπους που αναζητούν την ευτυχία στα υλικά αγαθά, ενώ αυτή βρίσκεται στην απλότητα και στο μεγαλείο της φύσης και των καθημερινών πραγμάτων. Όμως, επειδή συνήθως στα παραμύθια στο τέλος «ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», η αγάπη του αληθινού αηδονιού σώζει τελικά τον αυτοκράτορα. Την κρίσιμη στιγμή αυτό επιστρέφει στον κήπο, τον συγχωρεί και με το τραγούδι του νικά το θάνατο.

 

Λιτά σκηνικά, με αντικείμενα απολύτως απαραίτητα και λειτουργικά αναγκαία, κοστούμια που παραπέμπουν άμεσα στην Κίνα, κούκλες μαρότες και μάσκες διαμορφώνουν ένα σκηνικό που δεν περιορίζει το βλέμμα, αλλά απελευθερώνει τη φαντασία και βοηθά τους μικρούς (και μεγάλους θεατές) να ταξιδέψουν στη μακρινή χώρα της Ανατολής. Οι τέσσερις ηθοποιοί όχι μόνο κατορθώνουν να ενσαρκώσουν όλους τους ρόλους με επιτυχία, αλλά επικοινωνιακά ανταποκρίνονται επάξια και μεταφέρουν στη σκηνή μια ιστορία του μεγάλου παραμυθά. Τέλος η σκηνοθέτις, με τη μελέτη του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και του παραμυθιού του, των νοημάτων που κρύβονται σε αυτό και ταυτόχρονα με τις γνώσεις της αναφορικά με την αντιμετώπιση του νεαρού κοινού, καταφέρνει να στήσει μια παράσταση που μαγνητίζει μεγάλους και μικρούς.

Ταξίδι στην Ανατολή λοιπόν. Ας δούμε τι παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση θα βάλουμε αυτή τη φορά στις βαλίτσες μας.

ΠΡΙΝ…

v Αφήγηση: Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ένας παραμυθάς πολυταξιδεμένος που έγραψε εκατοντάδες παραμύθια. Αν δεν έχετε προλάβει να αφηγηθείτε ακόμη στους μικρούς σας ήρωες «Το αηδόνι του αυτοκράτορα», κάντε το με αφορμή την παράσταση.

v Γεωγραφία: Άπω Ανατολή. Κίνα. Ιαπωνία. Πού είναι αυτά τα μέρη; Τι ξέρετε γι’ αυτά; Μπορείτε να βρείτε αυτές τις χώρες στο χάρτη, να μιλήσετε για τις συνήθειές τους, τα φαγητά τους, τα αγαπημένα τους ροφήματα. Ίσως τα παιδιά ανακαλύψουν ότι ήδη ξέρουν πολλά και ας μην το έχουν συνειδητοποιήσει. Το καράτε, το τσάι, το μετάξι, το ρύζι, ακόμα και το κίτρινο χρώμα είναι πληροφορίες που ήδη γνωρίζουν.

v Κατασκευή: Στο τέλος της παράστασης οι ηθοποιοί μοιράζουν στους θεατές μια φωτοτυπία στην οποία τα παιδιά διαλέγουν να ζωγραφίσουν το αηδόνι μέσα σε ένα κλουβί ή ελεύθερο σε έναν κήπο. Πριν από την παράσταση θα μπορούσατε μαζί με τα παιδιά να δείτε φωτογραφίες αηδονιών και να προσπαθήσετε να δημιουργήσετε το δικό σας αηδόνι. Μια ζωγραφιά αηδονιού που πάνω της έχει τρισδιάστατα στοιχεία: φτερά που θα βρείτε στο πάρκο, μάτια από γαρύφαλλο, ποδαράκια από ξύλο, βαμβάκι στην κοιλίτσα του και ό,τι άλλο σκεφτείτε. Μετά την παράσταση αυτό το αηδόνι θα το τοποθετήσετε στη φωτοτυπία που θα σας δοθεί.

1-8.jpg


ΜΕΤΑ…

v Παιχνίδι κίνησης: Η μάχη μεταξύ μηχανικού και αληθινού αηδονιού γίνεται με κινήσεις τάι τσι. Επίσης το τάι τσι χρησιμοποιείται για να διώξει το αληθινό αηδόνι το θάνατο, ενώ κινήσεις του υιοθετούν στην αφήγησή τους οι δύο ηθοποιοί αφηγήτριες. Με αφορμή αυτή την καινοτομία της παράστασης μπορείτε να κάνετε ένα παιχνίδι κίνησης με τα παιδιά. Τους ζητάτε να δημιουργήσουν ένα κινητικό- χορευτικό δρώμενο με τη συνοδεία μουσικής/ήχων, προκειμένου να αποδώσουν, για παράδειγμα, ένα όνειρο, μια τελετουργία, μια έννοια, όπως η ελευθερία, η αγάπη ή η ζήλια.

v Αυτοσχεδιασμός: «Παράδοξες συναντήσεις». Στην παράσταση συναντιούνται τα δύο αηδόνια, το ψεύτικο και το αληθινό, καθώς και ο θάνατος Ρούλης Χαρούλης με το αληθινό αηδόνι. Με τις τεχνικές του τάι τσι εκτυλίσσεται η μάχη μεταξύ τους. Τι θα λέγατε για μια μάχη ανάμεσα σε  κάποια άλλα παράδοξα ζευγάρια; Μικρόβιο-φάρμακο, φάρδος-ύψος, θόρυβος-μουσική, μάσκα-πρόσωπο, θέλω-δεν θέλω, εφημερίδα-περιοδικό, βία-ειρήνη, ελευθερία-δουλεία, διάστημα-εγώ, χτες-αύριο, ελέφαντας-συνδετήρας, μυρμήγκι- τζίτζικας (Άλκηστις Κοντογιάννη, «Το βιβλίο της δραματοποίησης», Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 1998). Μπορούν να μιλήσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στο αντίθετο ή να διεξαχθεί μια «μάχη» με άλλους όρους. Γνώσεων για την εφημερίδα-περιοδικό, έντασης για το θόρυβο-μουσική, παραδείγματα τέχνης για το πρόσωπο- μάσκα κ.ο.κ.

v Για μεγαλύτερες ομάδες/εκπαιδευτικούς: «Παγωμένες εικόνες (tabló viván)». Η παράσταση βασίζεται σε ένα παραμύθι και τα παραμύθια είναι πάντα ένας τρόπος να ειπωθούν δύσκολα πράγματα με τρόπο απλοϊκό. Έννοιες όπως η ευτυχία, η ζήλια, η ελευθερία, το αυθεντικό, η αγάπη, ο θάνατος, η αρρώστια και η μελαγχολία ακούγονται ή εννοούνται μέσα στην ιστορία. Μια ωραία άσκηση είναι να αποδώσετε σε εικόνα τις έννοιες αυτές αντί να τις αναλύσετε λεκτικά. Να τις βιώσετε αντί να μιλήσετε γι’ αυτές. Ο εκπαιδευτικός/εμψυχωτής λέει μια έννοια και δίνει συγκεκριμένο χρόνο στις ομάδες να την αναπαραστήσουν με το σώμα τους. Όταν ο χρόνος τελειώσει, πρέπει κάθε ομάδα να μείνει ακίνητη όπως έχει αποφασίσει. Εναλλακτικά μπορεί να μην αφήσει χρόνο για συζήτηση, αλλά να πει τις έννοιες και να μετρήσει με το ταμπουρίνο. Όταν τελειώσουν τα χτυπήματα στο ταμπουρίνο, ο καθένας θα μείνει ακίνητος αποδίδοντας με το σώμα του την έννοια.

 

 

Σήμερα περισσότερο από ποτέ με την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και την υπερπροσφορά των υλικών αγαθών αντικαθιστούμε πολλές φορές πράγματα που έχουν αληθινή αξία με άλλα που δεν έχουν. Το ψεύτικο και το αληθινό, το φανταχτερό και το αυθεντικό, το πλούσιο και το λιτό αντιπαρατίθενται στη σκηνή σε ένα παραμύθι που γράφτηκε πάνω από δύο αιώνες πριν. Ποιο θα επιλέξουμε τελικά; Θα κλείσω με το ερώτημα του αυτοκράτορα στην αρχή της παράστασης: «Πού είναι η αληθινή ευτυχία;»

 

«Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες», Μέγαρο Μουσικής

 

Μέγαρο Μουσικής. Και μόνο στο άκουσμά του είμαστε έτοιμοι να απολαύσουμε πολλή μουσική και να δούμε μια ποιοτική παράσταση. Μπαίνοντας στο φουαγιέ όλα μοιάζουν βγαλμένα από άλλη εποχή. Βρισκόμαστε στη διάσημη Λέσχη Ριφόρμ και τα παιδιά μπορούν να γίνουν μέλη της! Μετά το διάλειμμα οι ηθοποιοί, ντυμένοι σαν το προσωπικό του πλοίου, μας καλούν πίσω στις θέσεις μας. Η μαγεία του θεάτρου δεν έχει διάλειμμα ούτε ώρα έναρξης. Από τη στιγμή που μπαίνουμε μας συνεπαίρνει το ταξίδι και όταν βγαίνουμε εκτός Μεγάρου νιώθουμε ότι κάναμε κι εμείς το γύρο του κόσμου.

Όσα κι αν αναφέρουμε δεν αρκούν για να περιγράψουν τη μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργεί η πρωτότυπη μουσική του Μηνά Αλεξιάδη. Τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος Vice Versa είναι κομμάτι της παράστασης, αφού μεταμφιέζονται και ταξιδεύουν στα μέρη από τα οποία περνούν ο Φιλέας Φογκ, ο Πασπαρτού και ο ντέτεκτιβ Φιξ. Ποικιλία οργάνων και μουσικών στιλ μάς μεταφέρουν ακουστικά σε όσα μας ταξιδεύουν οπτικά οι διαδραστικές βιντεοπροβολές.

Το βιβλίο «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες» είναι ένα δύσκολο εγχείρημα για τη θεατρική σκηνή. Πολλά ταξίδια, πολλές τοποθεσίες. Τα ευρηματικά σκηνικά του Γιάννη Μετζικώφ καταφέρνουν να μας μεταφέρουν από τη Λέσχη Ριφόρμ στο σπίτι του Φιλέα Φογκ, σε ιερούς τόπους, μέχρι και σε ένα δικαστήριο στο Χονγκ Κονγκ. Οι τρισδιάστατες βιντεοπροβολές αρωγοί πλαισιώνουν το σκηνικό και ταξιδεύουν τους μικρούς θεατές σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Ακόμα και το δάπεδο της σκηνής μεταμορφώνεται σε θάλασσα, ενώ τα μεταφορικά μέσα του Φιλέα Φογκ και του υπηρέτη του, του Πασπαρτού, δεν υστερούν σε ποικιλία. Ποδήλατο, τρίκυκλο, πατίνι, έλκηθρο, κάρο, πλοία, τρένα και ελέφαντες παρελαύνουν μπροστά μας.

Στην επίσημη ιστοσελίδα του Μεγάρου Μουσικής (http://www.megaron.gr/default.asp?pid=5&la=1&evID=2270)
υπάρχουν ιδέες για δραστηριότητες που μπορούν να γίνουν ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση. Εμείς προτείνουμε μερικές ακόμα.

Ταξίδι χωρίς βαλίτσες γίνεται; Ας γεμίσουμε τη βαλίτσα μας για το γύρο του κόσμου με παιχνίδια για ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την παράσταση.

 

ΠΡΙΝ…

·                     Αφήγηση: Υπάρχουν κάποια βιβλία, κάποιες ιστορίες, που σχεδόν δεν επιτρέπεται να μην τις γνωρίζουν τα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο που το βιβλίο «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες» κυκλοφορεί από τόσες εκδόσεις, έχει διασκευαστεί, έχει γυριστεί ταινία, παιδική σειρά, κόμικς, έχει γίνει θεατρική παράσταση, ακόμα και παιχνίδι στον υπολογιστή. Ο Ιούλιος Βερν, μέγας παραμυθάς, μας ταξιδεύει με το κείμενό του σε ολόκληρο τον κόσμο, μας κρατά σε αγωνία μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο και αποδεικνύει ότι τελικά τα καλύτερα ταξίδια είναι εκείνα που κάνουμε με ένα βιβλίο. Βρείτε λοιπόν το βιβλίο που είναι κατάλληλο για το δικό σας παιδί και ταξιδέψτε μαζί του σε όλο τον πλανήτη!

·                     Κατασκευή: Στην παράσταση του Μεγάρου Μουσικής οι μουσικοί επί σκηνής δείχνουν με την αλλαγή των καπέλων τους σε ποια χώρα βρισκόμαστε κάθε φορά. Κάθε χώρα έχει κάτι τόσο χαρακτηριστικό (καπέλο, μνημείο, προφορά), που, όταν το δει/ ακούσει κάποιος, την αναγνωρίζει αμέσως. Αυτά τα τρικ εκμεταλλεύεται η παράσταση «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες» και μπορείτε και εσείς να κάνετε το ίδιο στο σπίτι για να είστε έτοιμοι! Κατασκευάστε καπέλα Κινέζων, Αράβων, Ινδιάνων ή –γιατί όχι;– το καπέλο του Τουταγχαμών («Ο γύρος του κόσμου μέσα από πρωτότυπες κατασκευές», 2009, Αθήνα, εκδόσεις Σαββάλας).

tutagxamwn 1 (1).jpg

 

tutagxamwn2.jpg

 

tutagxamwn3.jpg

 

tutagxamwn4.jpg

 

 

ΜΕΤΑ…

·                     Αφήγηση: Αφού δείτε την παράσταση, μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία του Αντώνη Παπαθεοδούλου «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες ή Ποιος είναι ο πιο πλούσιος!» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

·                     Γεωγραφία και τεχνολογία: Υπάρχει ένα βιντεάκι «Ο γύρος του κόσμου σε 80 δευτερόλεπτα» (https://www.youtube.com/watch?v=2N8NaUHR5XI). Το Google Earth θα σας βοηθήσει να κάνετε το ταξίδι του Φιλέα Φογκ… από το σπίτι σας. Σημειώστε τα μέρη από τα οποία πέρασε και επισκεφτείτε τα γυρνώντας σπίτι!

·                     Για μεγαλύτερες ομάδες/εκπαιδευτικούς: «Παγωμένες εικόνες. Η θεία Ερσινόη». Ο ενήλικας/εμψυχωτής είναι ο θείος Γιώργος ή η θεία Ερσινόη και είναι χαρούμενος/η που επιτέλους επέστρεψε σπίτι έπειτα από χρόνια απουσίας, αφού ταξίδευε σε ολόκληρο τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του/της έχει μαζέψει κάρτες από όλες τις χώρες που επισκέφτηκε και τώρα τις έφερε στην ομάδα (τα παιδιά-ανίψια) για να τους τις δείξει και να περάσουν ένα όμορφο απόγευμα. Το κακό είναι ότι δυστυχώς στο τελευταίο ταξίδι η βαλίτσα έπεσε μέσα στο νερό (πάλι καλά που ένας γενναίος ναύτης βούτηξε και την έβγαλε) και οι κάρτες βράχηκαν, με αποτέλεσμα να σβηστεί ό,τι ήταν γραμμένο από πίσω. Και φυσικά δεν θυμάστε από ποια χώρα προέρχεται κάθε κάρτα. Θα ήσασταν ευγνώμονες αν σας βοηθούσαν τα παιδιά να βρείτε από ποια χώρα είναι κάθε κάρτα. Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες και καθεμία έχει λίγο χρόνο στη διάθεσή της να ετοιμάσει μια καρτ ποστάλ από ένα μέρος του κόσμου που η θεία Ερσινόη/ο θείος Γιώργος έχει επισκεφτεί. Η καρτ ποσταλ είναι μια «παγωμένη εικόνα» στην οποία τα παιδιά χρησιμοποιούν τα σώματά τους. Μερικές ιδέες είναι να παρουσιάσουν διάσημες τοποθεσίες, τοπικούς χορούς, δραστηριότητες, ανθρώπους να τρώνε τοπικά φαγητά κ.λπ. Στη συνέχεια δείχνουν τις καρτ ποστάλ τους στις υπόλοιπες ομάδες, οι οποίες πρέπει να μαντέψουν ποια χώρα αναπαριστούν.

·                     Θέμα χρόνου…: Ο Φιλέας Φογκ κερδίζει τελικά το στοίχημα λόγω της διαφοράς της ώρας. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας είναι συνήθως ενήμερα για τη διαφορά ώρας που έχουν οι χώρες της Γης. Μια καλή ευκαιρία για βιωματική μάθηση είναι ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς. Ποια χώρα υποδέχεται πρώτη την καινούργια χρονιά και ποια τελευταία; Με πόσες ώρες διαφορά; Πώς αυτή η διαφορά της ώρας βοήθησε τον Φιλέα Φογκ να κερδίσει το στοίχημα των 20.000 λιρών;

            Ο Ιούλιος Βερν έκανε τα πιο απρόσμενα ταξίδια με τη δύναμη της φαντασίας του. «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», «Από τη Γη στη Σελήνη», «Ταξίδι στο κέντρο της Γης» και δεκάδες άλλα μυθιστορήματά του ανοίγουν νέους κόσμους. Με όχημα τη φαντασία ετοιμαστείτε να παίξετε και να… ταξιδέψετε!

 

 

23/12/2016, «Το παιδί και το όνειρο», Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

 

                                                                                                                                                                                                                                            

 ‘’…Την ώρα αυτή λοιπόν, που οι άνθρωποι, επιτέλους κοιμούνται

τα έπιπλα ελευθερωμένα από την παρουσία των ανθρώπων,

μπορούν κι αυτά να βγουν ένα μικρό περίπατο στο δρόμο…’’

Γιάννης Ρίτσος, Όστραβα

 

   

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς όλα μπορούν να συμβούν. Μια νύχτα φωτισμένη από χιλιάδες φωτάκια χριστουγεννιάτικων δέντρων, μια νύχτα που ο Άγιος Βασίλης είναι στο έλκηθρό του μοιράζοντας δώρα, ακόμα και τα έπιπλα είναι δυνατό να… ζωντανέψουν. Το παραμύθι της Κάρμεν Ρουγγέρη «Το παιδί και το όνειρο» ζωντανεύει μπροστά μας και μας μεταφέρει τη μαγεία της τελευταίας νύχτα του χρόνου. Για τα παιδιά κάθε μέρα όλα είναι γιορτή, όλα είναι παιχνίδι, πόσο μάλλον η τελευταία μαγική νύχτα της χρονιάς.

Η μικρή Βασιλική κλεισμένη μέσα στο σπίτι παίζει και στο πέρασμά της υποφέρουν τα πάντα. Άνθρωποι και έπιπλα. Ρίχνει το χριστουγεννιάτικο δέντρο, σπάει την καρέκλα, κόβει τα φύλλα του αλεξανδρινού και τελικά σπάει και το λαμπατέρ. Όταν πέφτει για ύπνο τα έπιπλα και τα αντικείμενα αποφασίζουν να την δικάσουν. Ο καθρέφτης- αντίκα του σαλονιού που παλιά διακοσμούσε ένα δικηγορικό γραφείο τους εξηγεί τη διαδικασία και αφού ορίζονται εισαγγελείς και γραμματείς η δίκη ξεκινά. Όμως κανείς δε δέχεται να υπερασπιστεί την μικρή Βασιλική. Κανείς; Παραμονή Πρωτοχρονιάς, μια νύχτα που τα παιδιά είναι οι πρωταγωνιστές, ποιος θα άφηνε ένα παιδί να δικαστεί; Ο Άγιος Βασίλης έρχεται και οι θεατές βλέπουν τα πράγματα από την οπτική γωνία της Βασιλικής.  

Με σκηνικά που φανταζόμαστε, όπως μας προτρέπει η γιαγιά- αφηγήτρια (γιατί το θέατρο χρειάζεται φαντασία), και με κοστούμια που παραπέμπουν στο μαγικό παιδικό κόσμο, η παράσταση «Το παιδί και το όνειρο» κρατά προσηλωμένους  τους μικρούς θεατές μέχρι το τέλος.

Η μικρή Βασιλική, το παιδί του έργου, λατρεύει τα παιχνίδια. Για να δούμε τι μπορεί να παίξει ΠΡΙΝ από την παράσταση και τι ΜΕΤΑ από αυτή.

 

ΠΡΙΝ… 

Αφήγηση: Το χριστουγεννιάτικο παραμύθι της Κάρμεν Ρουγγέρη «Το παιδί και το όνειρο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάπλαση. Είναι μια ιστορία γεμάτη μαγεία, ιδωμένη από την πλευρά των παιδιών. Μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία ή να ακούσετε μαζί με τα παιδιά το CD με την αφήγηση της Κάρμεν Ρουγγέρη.

Ζωγραφική: Στην ταινία της Ντίσνεϊ «Η πεντάμορφη και το τέρας» τα αντικείμενα και τα έπιπλα του σπιτιού μιλούν και έχουν ανθρώπινη μορφή. Στην παιδική φαντασία τα άψυχα έχουν μια μυστική ζωή: μιλούν, κινούνται και κάνουν ό,τι και οι άνθρωποι. Τα παιχνίδια τους μπορεί να ζωντανέψουν το βράδυ και να αλλάξουν θέση. Στα στολίδια του δέντρου γίνεται καθημερινή «ανταλλαγή» από τον τρίχρονο γιο μου, γιατί αυτά που είναι στα πίσω κλαδιά στενοχωριούνται που δεν τα βλέπουμε τόσο καλά. Ποια αντικείμενα του σπιτιού θεωρούν τα παιδιά ότι το βράδυ ζωντανεύουν; Μπορούν να τα ζωγραφίσουν και, αν είναι σε θέση να γράφουν, να φτιάξουν ένα μικρό κόμικς με συννεφάκια σκέψης και ομιλίας πάνω από τα «κεφάλια» των επίπλων.

 

Enchanted-Objects-Beauty-and-the-Beast.jpg

ΜΕΤΑ…

Αφήγηση: Το παραμύθι του Γιάννη Μπαρτζή «Ξύλινο παραμύθι»(εκδόσεις Σύγχρονη εποχή) είναι μια ιστορία για τη γιορτή που στήνουν ένα βράδυ τα ξύλινα έπιπλα. Με λόγο ποιητικό σου δημιουργεί εικόνες που σε ταξιδεύουν στον κόσμο του φανταστικού. Σε μια βραδιά που τα ξύλινα έπιπλα κι αντικείμενα αποφασίζουν να συναντηθούν στην πλατεία και να διασκεδάσουν. Ένα όμορφο παραμύθι που θα μπορούσε να είναι η συνέχεια της θεατρικής παράστασης.

Παιχνίδι ρητορικής: Στην παράσταση «Το παιδί και το όνειρο» η μικρή Βασιλική δικάζεται από τα έπιπλα και τα αντικείμενα του σπιτιού για τη συμπεριφορά της. Μπορείτε να στήσετε στην κουζίνα το δικό σας «δικαστήριο» με το παιδί σε ρόλο υπεράσπισης για τα πιο απίθανα πράγματα. Συνήγορος υπεράσπισης της κατσαρόλας η οποία κατηγορεί τη μαμά για το γεγονός ότι υποφέρει στη φωτιά κάθε μέρα, χωρίς καμία αργία στις γιορτές. Μπορείτε εσείς να είστε υπερασπιστής του μαύρου χρώματος και το παιδί του άσπρου. Ή η μαμά να υπερασπίζει τα σουβλάκια και το παιδί την πίτσα.

Παιχνίδι για μεγαλύτερες ομάδες/ εκπαιδευτικούς: «Τα έπιπλα του σπιτιού». Ο ενήλικας/εμψυχωτής λέει ένα δωμάτιο του σπιτιού και τα παιδιά έχουν ελάχιστο χρόνο να γίνουν έπιπλα ή αντικείμενα που υπάρχουν στο δωμάτιο αυτό. Όταν ο ενήλικας/εμψυχωτής πει «γυρνάω», πρέπει να μείνουν όλοι παγωμένοι στις θέσεις τους και να μαντέψει τι είναι ο καθένας. Τα παιδιά επιτρέπεται να γίνουν μόνο αντικείμενα ή έπιπλα και όχι κάτι έμψυχο. Επίσης πρέπει να γίνουν αντικείμενα ή έπιπλα που υπάρχουν στο δωμάτιο αυτό αλλιώς χάνουν. (Δεν μπορεί να υπάρχει μια λεκάνη μέσα στην κουζίνα! Ή ένα χαρτί τουαλέτας στο σαλόνι!) Υπάρχει και «Έπιπλα του σπιτιού Νο 2». Σε αυτή την παραλλαγή/συνέχεια του παιχνιδιού η αρχή είναι ίδια. Όμως, όταν ο ενήλικας/εμψυχωτής γυρίσει, είναι ένας στριμμένος κύριος που θέλει να πετάξει τα έπιπλά του γιατί σκονίζονται, έχει πολλά ή επειδή απλώς ξύπνησε στραβά. Τα έπιπλα μιλούν και προσπαθούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Κερδίζουν αν πείσουν τον παράξενο ιδιοκτήτη τους να τα κρατήσει.

Η νύχτα της Πρωτοχρονιάς έχει για όλους μας κάτι μαγικό, είτε πιστεύουμε στον Άγιο Βασίλη είτε όχι. Είναι το τέλος μιας χρονιάς και η αρχή μιας άλλης. Είναι η απόδειξη ότι κάθε τέλος σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή. Ένα νέο ξεκίνημα που ακόμα και ο πιο απαισιόδοξος δεν μπορεί να μην έχει έστω μια μικρή ελπίδα για κάτι καλύτερο. Ας αφήσουμε αυτή τη νύχτα τα παιδιά να γίνουν οι οδηγοί μας, να μας μεταδώσουν την πίστη τους, να δούμε τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια. Τότε θα δούμε έναν κόσμο γεμάτο ευκαιρίες για παιχνίδι και ανατροπές των κανόνων, έναν κόσμο στον οποίο όλοι έχουν θέση. Ακόμα κι ένα κουφός καλόγερος, μια σπασμένη καρέκλα κι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με καρούμπαλο…Καλή μας χρονιά!

 

 

 

 

 info: 

Στο ρόλο του παιδιού η Ράνια Παπαδάκου.

 
 
Ένα παραμύθι της Κάρμεν Ρουγγέρη μόνο για 6 παραστάσεις μέσα στις γιορτές

 

 

 

 

 

18/12/2016, «Ένας δράκος… μα ποιος δράκος;» Θέατρο Πόρτα

Θέατρο Πόρτα! Μικροί και μεγάλοι περιμένουμε με αγωνία κάθε καινούργια παραγωγή του. Για άλλη μια φορά φύγαμε μαγεμένοι! Η Ξένια Καλογεροπούλου και ο Θωμάς Μοσχόπουλος διασκεύασαν το «Δράκο» του μεγάλου Ρώσου θεατρικού συγγραφέα Γιεβγκένι Σβαρτς. Τα έργο γράφτηκε το 1944 και  επισήμως αναφερόταν ότι σχολίαζε τη χιτλερική εξουσία, αλλά όσοι ζούσαν κάτω από την εξουσία του «Δράκου» αναγνώρισαν στο παραμύθι και κάποιους άλλους δυνάστες…

Τα παραμύθια λένε αλήθειες που φοβόμαστε και δεν τολμάμε να αποκαλύψουμε. Ή απλώς αλήθειες τόσο βαθιές που δεν μπορούμε να εκφράσουμε με άλλο τρόπο. Τα παραμύθια δεν είναι μόνο για παιδιά, γιατί οι συμβολισμοί τους είναι τέτοιοι που αγγίζουν τις καρδιές των παιδιών, τη νόηση των μεγάλων και τελικά την ψυχή όλων. 

Στο παραμύθι αυτό το διαφορετικό είναι ότι το τέλος μοιάζει να μην είναι… τέλος. Ο Δράκος δεν έχει φύγει, γιατί «το Δράκο τον έχει ο καθένας από μας μέσα του», όπως λέει η Έλσα. «Όταν είσαι βολεμένος στα ζεστά σου και στα ωραία σου, καλύτερα να χουζουρεύεις και να μη λες πολλά», σχολιάζει ο γάτος, όμως με τον τρόπο τους το ίδιο υποστηρίζουν όλοι οι ήρωες. Όπως ο δήμαρχος που επισημαίνει στο γιο του: «Μα παιδί είσαι και ζητάς την αλήθεια; Η αλήθεια είναι βλαβερό κι επικίνδυνο πράγμα». Ποιος είναι τελικά ο Δράκος; Ο τίτλος της παράστασης κρύβει την ουσία όλου του έργου.

Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις, ο ωχαδερφισμός και το βόλεμα, η υποκρισία, η υποτέλεια, η λατρεία και η υποταγή στους «σωτήρες» είναι μερικοί μόνο από τους προβληματισμούς τους οποίους θέτει το έργο. Οι κάτοικοι της παραμυθένιας καστροπολιτείας αρνούνται τη σωτηρία τους και έχουν αγαπήσει το δυνάστη τους. Τα τελευταία 213 χρόνια κανένας δεν αντιστέκεται, γιατί τελικά «για να γλιτώσεις από τους ξένους δράκους καλύτερα να έχεις ένα δικό σου». Πότε γεννήθηκε όμως ο Δράκος; Η αλήθεια που κράτησα για μένα είναι ότι ο Δράκος είναι ο γιος του πολέμου, επειδή γεννήθηκε έπειτα από έναν πόλεμο, ξεπηδώντας από τις στάχτες του. Ας δώσει ο καθένας τη δική του ερμηνεία στη λέξη «πόλεμος». 

Και ενώ ο ιππότης Λανσελότος περιμένει (όπως όλοι εμείς) το δράκο με τα τρία κεφάλια, τις φολίδες, τα ρουθούνια που βγάζουν φωτιά και τα σκληρά νύχια που ούτε διαμάντι δεν τα κόβει, έρχεται ένας Δράκος που… μας μοιάζει! Είναι ένας άνθρωπος, γιατί τόσα χρόνια ανάμεσα στους ανθρώπους απέκτησε τη μορφή μας. Ή μήπως αποκτήσαμε εμείς τη δική του; Μας μοιάζει το κακό ή εμείς έχουμε μέσα μας και αυτή την πτυχή; 

Τα κοστούμια, εξαιρετικά και αρμονικά δεμένα μεταξύ τους, σε ταξιδεύουν στον κόσμο του θεάτρου. Το σκηνικό, επιβλητικό και ευφάνταστο, δίνει τη δυνατότητα στους ηθοποιούς να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται και να παίζουν με όλο τους το σώμα ή μόνο με τον κορμό. Το σχόλιο του γιου μου ήταν ότι έμοιαζε με το φτερό ενός δράκου. Ίσως τελικά οι δράκοι που μας καταδυναστεύουν να είναι τόσο μεγάλοι και ισχυροί που να χανόμαστε μέσα τους, να εγκλωβιζόμαστε και να μην μπορούμε να ξεφύγουμε.

Ούσα μαγεμένη από ένα θέαμα που δεν πρέπει να χάσει κανένας (μεγάλος και μικρός), έχουμε μερικά δρακοπαιχνίδια για ΠΡΙΝ από την παράσταση και ιπποτοδρακοϊστορίες για ΜΕΤΑ.

  

ΠΡΙΝ… 

Αφήγηση: Το αριστούργημα «Ο Δράκος» του Γιεβγκένι Σβαρτς, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάλβος, είναι ένα έργο για παιδιά και μεγάλους, καθώς έχει διαφορετικά επίπεδα ανάγνωσης. Μπορείτε πριν από την παράσταση να διαβάσετε το έργο στα παιδιά. Ένα άλλο εξαιρετικό παραμύθι για μικρότερους αναγνώστες είναι το «Δράκος; Ποιος δράκος;» του Τζέισον Χουκ (εκδόσεις Πατάκη), που μέσα από τη μαγική εικονογράφηση του Ρίτσαρντ Χουκ αντιλαμβανόμαστε ότι οι δράκοι υπάρχουν μόνο αν τους πιστέψουμε. Και μόνο αν τους πιστέψουμε μπορούμε να τους δούμε, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει για τον καθένα…

Γράφουμε: Βιβλίο παραπόνων. Ο ιππότης Λανσελότος λέει ότι στον κόσμο υπάρχει ένα βιβλίο στο οποίο όλοι γράφουν τα παράπονά τους. Και οι ιππότες γυρνούν τον κόσμο και λύνουν τα προβλήματα αυτά. Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα τετράδιο «παραπόνων» στο σπίτι, στο οποίο τα παιδιά θα γράφουν τα προβλήματα και τα παράπονά τους. Και η μαμά-ιππότης θα προσπαθεί να τα λύσει. Θα είχε βέβαια ενδιαφέρον να γράψει και η μαμά μια μέρα στο βιβλίο παραπόνων τα δικά της παράπονα και να προσπαθήσει να τα λύσει το παιδί-ιππότης.

Κατασκευή: Στην παράσταση «Ένας δράκος… μα ποιος δράκος;» ο δράκος δεν μοιάζει με… δράκο. Πριν πάμε λοιπόν να την παρακολουθήσουμε μπορούμε να φτιάξουμε ένα δράκο όπως εμείς τον φανταζόμαστε. Να τον ζωγραφίσουμε, να τον κατασκευάσουμε με πλαστελίνη ή, αν οι μαμάδες έχουν όρεξη να πειραματιστούν, ένα δράκο από οριγκάμι!

 

 

origami dragon.jpg

ΜΕΤΑ…

Ματιές: Η μάχη μεταξύ Λανσελότου και Δράκου διαδραματίζεται στον αέρα. Δεν θέλουμε να σας αποκαλύψουμε περισσότερα, αλλά έχει ενδιαφέρον, αφού δείτε τη μάχη, να παίξετε ένα παιχνίδι. Κοιτάζουμε ψηλά και δίνουμε οδηγίες στα παιδιά ότι παρακολουθούμε με τα μάτια μας κάτι που κινείται. Μια μπάλα που χοροπηδά, μια παρτίδα τένις ή πινγκ πονγκ, ένα αυτοκίνητο κούρσας, ένα αεροπλάνο που προσγειώνεται-απογειώνεται-ελίσσεται στον ουρανό, μια ρουκέτα, την κίνηση του δείκτη σε ένα ρολόι τοίχου, το πέταγμα μιας μύγας, άλμα εις ύψος, κούνια, βάτραχος ή καγκουρό, ακροβάτες.

Κίνηση: «Μισός μισός» (ευχαριστώ τη Σοφία για την ιδέα!). Στην παράσταση οι ήρωες άλλα λένε και άλλα εννοούν. Κινούνται επίσης κάτω από το ύφασμα-σκηνικό. Ένα παιχνίδι είναι τα παιδιά να «χωρίσουν» το σώμα τους. Ο κορμός να είναι θυμωμένος (χέρια-πρόσωπο) και τα πόδια να είναι πόδια μπαλαρίνας. Τα πόδια ποδοσφαιριστή και ο κορμός δασκάλου καράτε. 

Παιχνίδι αυτοσχεδιασμού για δύο: Άλλα λένε τα χέρια μου και άλλα το σώμα μου. Δύο παιδιά στέκονται το ένα πίσω από το άλλο. Αυτός που κάθεται έχει κρυμμένα τα χέρια του μέσα στην μπλούζα του και «δανείζεται» τα χέρια του συμπαίκτη που είναι πίσω του. Ο καθιστός μιλά για ένα θέμα και τα «χέρια» αντιδρούν σύμφωνα με τα λεγόμενα ή εντελώς αντίθετα από αυτά που ακούγονται!

  Στο τέλος της παράστασης οι ηθοποιοί ρώτησαν τα παιδιά τι πίστευαν ότι έγινε στο τέλος. Ο Λανσελότος ήταν ο ίδιος στο τέλος όπως στην αρχή; Η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών απάντησε ότι ο Λανσελότος παντρεύτηκε με την Έλσα γιατί… αγαπιούνται! Τελικά η αγάπη μπορεί να τα νικήσει όλα! Τουλάχιστον στα μάτια των παιδιών. Και αυτό είναι, αν μη τι άλλο, ελπιδοφόρο…

 

Χριστούγεννα και τα παιδιά πρωταγωνιστούν, αφού είναι η δική τους γιορτή. Τα χρόνια που μεσολαβούν από τότε που κάποιος είναι παιδί μέχρι να αποκτήσει και ο ίδιος παιδί είναι συνήθως τόσα που τον κάνουν να ξεχνά τη μαγεία που έχει η γιορτή αυτή για τα παιδιά. Όλα είναι στολισμένα, όλα είναι φωτεινά και οι πάντες είναι χαρούμενοι. Ή τουλάχιστον πιο χαρούμενοι από ό,τι συνήθως. Και αυτό κρατάει πολύ! Πάρα πολύ! Τέτοιες μέρες οι μεγάλοι γίνονται παιδιά για λίγο, θυμούνται τα δικά τους ανέμελα Χριστούγεννα και διασκεδάζουν μαζί με τα παιδιά τους. Ή με τα ανίψια τους. Ή με τα βαφτιστήρια τους. Ή με τα παιδιά των φίλων τους. Τι λέτε λοιπόν για παιδικό θέατρο; Πριν βιαστείτε να αναστενάξετε, να σας προειδοποιήσουμε. Το παιδικό θέατρο έχει ανθήσει τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια που δεν έχει καμία σχέση με παιδιάστικες παραστάσεις. Είναι επαγγελματικό, σέβεται τους θεατές του και το παρακολουθούν με ευχαρίστηση μεγάλοι και μικροί! Οι παιδικές παραστάσεις που αξίζει να δει κάποιος στην Αθήνα είναι πολλές. Η ομάδα του texnes-plus σας προτείνει αυτές που θεωρεί πως παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ακολουθούν οι δέκα πιο αγαπημένες:

 

1.eutuxismenos-prigkipas-ethniko.jpg

1. «Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας», Εθνικό Θέατρο, Κυριακή στις 16:00

Ψηλά πάνω από την πόλη, σε μια πελώρια κολόνα, ορθώνεται το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα. Είναι διακοσμημένος ολόκληρος με λεπτά φύλλα ατόφιου χρυσού, τα μάτια του είναι δύο αστραφτερά ζαφείρια και ένα μεγάλο πορφυρό ρουμπίνι λάμπει στη λαβή του ξίφους του…

Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας ζει πίσω από το φράχτη ενός παλατιού, δίχως σκοτούρες, πάντα ξέγνοιαστος και χαμογελαστός. Όταν φεύγει από τη ζωή, ένα χρυσό άγαλμα στήνεται σε μια πλατεία της πόλης προς τιμήν του. Παρατηρώντας τον κόσμο από ψηλά μέσα από το άγαλμά του, ανακαλύπτει μια άλλη όψη της καθημερινότητας: τη φτώχεια, την ασχήμια, τη διαφθορά και την υποκρισία. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας δακρύζει κάθε βράδυ για όλα τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω του. Ώσπου ένα μικρό χελιδόνι κουρνιάζει στα πόδια του. Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας θα βρει έναν πολύτιμο σύμμαχο. Μαζί θα βοηθήσουν τους ανθρώπους με κάθε τρόπο. Μια υπέροχη ιστορία ανιδιοτέλειας, φιλίας και αγάπης.

 

2.Oneiro kalokairinis niktas.jpg

 

2. «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», Θέατρο Θησείον, Τετάρτη στις 20:00 και Κυριακή στις 11:00

Πέντε νέοι ηθοποιοί, χρησιμοποιώντας ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα, μάσκες, ζωντανή μουσική, στοιχεία παντομίμας και αυτοσχεδιασμούς, υποδύονται όλους τους ρόλους του έργου σε ένα τρελό παιχνίδι παρενδυσίας και μεταμορφώσεων. 

3.pianw papoutsi.jpg

3. «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο», Θέατρο Πόρτα, Κυριακή στις 11:00 και στις 15:00

Γιατί έξι ηθοποιοί και ένας πιανίστας ανεβαίνουν σε ένα πιάνο; Κατ’ αρχήν... χωράνε εκεί πάνω; Ναι! Γιατί το πιάνο μετατρέπεται σε «πατάρι» και έτσι όλα μπορούν να συμβούν. Οι κολοκύθες γίνονται άμαξες, τα ποντίκια γίνονται άλογα, τα παλιά παπούτσια γίνονται γυάλινα γοβάκια. Όμως και ο χορός γίνεται αφήγηση, η αφήγηση κοντσέρτο και μια ολόκληρη ιστορία χωράει σε μία νότα! Έτσι η Σταχτοπούτα και ο Πρίγκιπας μεγαλώνουν, ενώ οι μεγάλοι ξαναγίνονται παιδιά. Όλα αυτά συμβαίνουν πάνω στο «πατάρι», χωρίς μαγικά ραβδιά, παρά μόνο με το σώμα, τη φωνή και την παλλόμενη μουσική ενός από τους σπουδαιότερους συνθέτες του 20ού αιώνα.

4.guros tou kosmou.jpg

4. «Γύρος του κόσμου σε 80 μέρες», Μέγαρο Μουσικής, Σάββατο στις 15:00 και Κυριακή στις 11:30

Το θρυλικό έργο του Ιουλίου Βερν ανεβαίνει στην παιδική σκηνή του Μεγάρου Μουσικής και μετατρέπεται σε ένα περιπετειώδες ταξίδι με δράση, χιούμορ, ζωντανή μουσική και διαδραστικές βιντεοπροβολές.

5.sherlok holms.jpg

5. «Ο Σέρλοκ Χολμς και το γαλάζιο ρουμπίνι», Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου), Κυριακή 11:00 και 15:00

Το σπάνιο γαλάζιο ρουμπίνι ακολουθεί μια απίστευτη διαδρομή, στην οποία κυριαρχούν απανωτές ληστείες και ατυχήματα! Ταξιδεύει από τον ποταμό Αμοΐ στα βάθη της Κίνας μέχρι τα χιονισμένα βουνά των Ελβετικών Άλπεων για να καταλήξει στο βικτοριανό Λονδίνο ως δώρο στην ψηλομύτα κόμισσα Μόρκαρ και... να εξαφανιστεί μυστηριωδώς από την κοσμηματοθήκη της στο ξενοδοχείο Cosmopolitan! Ο ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς και ο πιστός του φίλος δόκτωρ Ουάτσον καλούνται να ξεδιαλύνουν την υπόθεση που κρύβει πολλά παράξενα γεγονότα… Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν στα χέρια τους καταφτάνουν ένα μαύρο φθαρμένο καπέλο και μια χήνα με ένα περίεργο σημάδι στο κεφάλι...

6.xwra vasilia klooun.jpg

6. «Στη χώρα του βασιλιά των κλόουν», Θέατρο του Νέου Κόσμου, Κυριακή στις 12:00

Η Λούνα και ο Σαμάν φτάνουν στη χώρα του βασιλιά των κλόουν. Έρχονται από πολύ μακριά και ονειρεύονται να ζήσουν σε αυτόν το θαυμαστό τόπο και να γίνουν και οι ίδιοι δύο μικροί κλόουν. Όμως ο βασιλιάς της χώρας, ο Φαμπ, τους υποδέχεται με καχυποψία και αυστηρότητα. Οι διαφορετικές γλώσσες που μιλούν, ο φόβος του ξένου, του άγνωστου και του αλλιώτικου θα δημιουργήσουν ανάμεσα στους τρεις ήρωες κωμικές παρεξηγήσεις και συγκρούσεις. Ωστόσο σιγά σιγά θα βρεθεί τρόπος να επικοινωνήσουν και να ενωθούν μέσα από το γέλιο και το παιχνίδι.

7.kivwtos.jpg

7. «Στην κιβωτό στις οκτώ», Θέατρο Κάππα, Κυριακή στις 11:30

Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Ούρλιχ Ουμπ στο ομώνυμο έργο του αφηγείται με σύγχρονη ματιά το βιβλικό κατακλυσμό του Νώε, στήνοντας μια ευφυέστατη περιπέτεια με πολύ γέλιο, πολλά ερωτήματα, πολλή μουσική, πολύ νερό, πολλά ζώα, μια κιβωτό, ένα εισιτήριο για δύο και ένα ραντεβού ακριβώς στις οκτώ. Στο αλληγορικό έργο-ύμνο στη φιλία, τη διαφορετικότητα και την ελευθερία πρωταγωνιστές είναι τρεις πιγκουίνοι και μία περιστέρα, που με φόντο τον απέραντο πάγο θέτουν απορίες και ερωτήματα, αναπαράγοντας το λόγο και τις ερωτήσεις των ίδιων των παιδιών.

8.H-poli-pou-edioxe-ton-polemo3.jpg

8. «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο», Παραμυθοχώρα, Κυριακή στις 11:00

Το πολυβραβευμένο παραμύθι του Αντώνη Παπαθεοδούλου γίνεται αφετηρία για μια παράσταση με διαχρονικό αντιπολεμικό μήνυμα, στην οποία συνδυάζονται τεχνική με αφήγηση, κούκλες άμεσης κίνησης, μαρότ, επίπεδες και γιγαντόκουκλα, τεχνικές θεάτρου, μαύρου θεάτρου και πολυμέσων και... πολλή μουσική και τραγούδι, γραμμένα από έναν πολυαγαπημένο τραγουδοποιό. Ο Φοίβος Δεληβοριάς συνεργάζεται για πρώτη φορά με την Παραμυθοχώρα και ζωντανεύει μουσικά με το δικό του μοναδικό τρόπο τις περιπέτειες αυτής της πόλης!

 

9.Hraklis.jpg

9. «Ηρακλής, η ζωή και οι άθλοι του», Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Κυριακή στις 11:30 και στις 15:30

Η παράσταση βασίζεται σε ό,τι έχει γραφτεί για τον Ηρακλή και τη ζωή του, ώστε τα παιδιά να σχηματίσουν σαφή εικόνα γι’ αυτόν, που με τους άθλους του έμεινε στην ιστορία ως ο πιο ονομαστός και αγαπητός ήρωας της ανθρωπότητας.

 

 

10.Aliki.jpg

10. «Η Αλίκη είχε αρχίσει να βαριέται έτσι που καθόταν πάνω στο χορτάρι…» Θέατρο Θησείον, Κυριακή στις 15:00

Μια παράσταση για τη φαντασία, την ενηλικίωση και την απελευθέρωση από κάθε μορφή καταπίεσης. Η Αλίκη με οδηγό και σύμμαχο την παιδική της φαντασία ταξιδεύει σε έναν κόσμο που ακροβατεί μεταξύ παράλογου και θαυμαστού. Σε έναν κόσμο στον οποίο όλα μπορούν να συμβούν.

 

 

 

tg gif 300 250px

bookfeed_konstantinidis

anixnos250x300

Σε Γενικές Γραμμές

Video

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 στο Θέατρο 104

Κλείστε εγκαίρως τις θέσεις σας μέσω viva.gr 

Από 20 Νοεμβρίου μέχρι 23 Ιανουαρίου 2020

Ζαχαροπλαστική Καγγέλης

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία