Τελευταία Νέα
Κώστας Γάκης: Το «ζιζάνιο» της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης δεν κόβεται καθόλου εύκολα! Κερδίστε ένα ρολόι της επιλογής σας από τη συλλογή MONELEGANCE Βάσω Γουλιελμάκη, τι μπορεί να συμβεί σ' ένα κομμωτήριο; Πέθανε η Έλλη Κυριακίδου Οι «Ξυπόλυτοι» έτοιμοι να περπατήσουν στο Πάρκο του Ακάδημος «Το Μαύρο Κουτί» ανοίγει στο Θέατρο Αργώ H Όλια Λαζαρίδου με την παράσταση «Έξι φορές» στο Μέγαρο Μουσικής Επισκεφθήκαμε το Athens Photo Festival 2020 Ένωση Θεατρικών Παραγωγών: Τι ζητούν από την κυβέρνηση; «Τα ρούχα» με τη Δήμητρα Παπαδήμα και τον Παύλο Κουρτίδη έρχονται στο θέατρο ΠΚ Το «Δείπνο Ηλιθίων» επιστρέφει στο θέατρο Κάππα Μυθολογία για παιδιά: Κερδίστε το βιβλίο της επιλογής σας Η ηθοποιός Καλλιρρόη Μυριαγκού γνωρίζει τι θέλει από τη ζωή της στο θέατρο (και όχι μόνο μέχρι εκεί) Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου είναι η νικήτρια του βραβείου «Μελίνα Μερκούρη» ΑΝΑΚΑΛΥΨΤΕ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Κερδίστε Το Βιβλίο Της Επιλογής Σας Από Αυτή την υπέροχη συλλογή
 
Σοφία Γουργουλιάνη

Σοφία Γουργουλιάνη

Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στη Λάρισα, νιώθει σπίτι της το Πήλιο. Χρωστάει σε ένα φορητό DVD Player, στον Τρίερ, στον Αλμοδοβάρ και στον Φασμπίντερ τις καλύτερες στιγμές της εφηβείας της. Και στο «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» τα πρώτα δάκρυα σε παράσταση. Είναι, πια, ερωτευμένη με το θέατρο και αγαπάει αγιάτρευτα το σινεμά.

Κι αν η κουβέντα για τα «10 καλύτερα» μοιάζει πάντα  με κύκλο χωρίς τέλος, εμείς ονομάζουμε «τα καλύτερα», αγαπημένα. Και ιδού οι δέκα ταινίες που αγαπήσαμε αυτή τη χρονιά.

1. Παράσιτα
Γιατί αποδεικνύει ότι το σύγχρονο σινεμά μπορεί να σπάσει τις κατεστημένες  φόρμες των κινηματογραφικών ειδών.

2. Κάποτε στο Χόλιγουντ
Γιατί τα ερωτικά ραβασάκια προς την 7η τέχνη μπορούν να είναι τόσο διασκεδαστικά.

onceuponatimeinhollywood texnes plus

3. Πόνος και Δόξα
Γιατί όταν ο καλλιτέχνης (aka ο ίδιος ο σκηνοθέτης)  πονάει, ο Αλμοδοβάρ ξανά-κεντάει.

4. Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται
Για την ουσιαστική προσέγγιση του γυναικείου φύλλου, μακριά από χίπστερ φεμινιστικά σχόλια για τη χαρά της σέλφι.

 

portraitofaladyonfire texnes plus

5. Ο Ιρλανδός
Γιατί ο αιώνιος έφηβος  του μαφιόζικου σινεμά, Μάρτιν Σκορτσέζε, έχει ακόμα πολλά ψωμιά να φάει.

6. Ιστορία Γάμου

Για την ορμητική και απόλυτα συγκινητική  μη-απάντηση στο αιώνιο ερωτικό μπρα ντε φερ μεταξύ αγάπης και μίσους.

 marriage story texnes plus

7. Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος
Για όλες  εκείνες τις Ιθάκες που ακόμα παλεύουμε να φτάσουμε.

8. Το παιχνίδι με τη φωτιά
Για το πλέον ερεθιστικό οπτικά  παιχνίδι με τα κινηματογραφικά είδη της χρονιάς.

burning texnes plus

9. Τζόκερ
Γιατί ενίοτε αξίζει να κρατάς μεγάλο καλάθι ακόμα κι αν ακούς πολλά κεράσια.

10. Οι Άθλιοι
Για τη μεγάλη έξοδο του σινεμά από τα μεγαλοαστικά σαλόνια και την κατάδυση σε ένα κόσμο αναπόδραστης βίας.

Star Wars: The rise of Skywalker


Αν οι αρχές έχουν την ορμή του νέου, πρεσβέυοντας με τη φρεσκάδα τους το περίφημο «ο νέος είναι ωραίος», τότε μένει για τα τέλη μια γεύση γλυκόπικρη και η παντοτινή δυσκολία της απόδειξης του «ο παλιός είναι αλλιώς».


Ακόμα, λοιπόν, κι αν ο «παλιός» των Star Wars τοποθετείται εν έτει 1977, διατηρεί ακόμα την κινηματογραφική γοητεία του νέου, συνεχίζοντας ακάθεκτο και αρυτίδιαστο να κατακτάει νέες γενιές. Κι έτσι, μένει πάντα η γοητεία του μυστήριου «αλλιώς» για κάθε πιθανή συνέχεια της σειράς. Με το τέλος να διαθέτει το διπλό βάρος του αιώνιου σταργουορικού «αλλιώς», αλλά και του ιδανικού κλεισίματος μιας σειράς που εξακολουθεί να σημαδεύει γενιές.

 

starwars texnes plus2


Με τον J. J. Abrams να ποντάρει, εδώ, στη συγκέντρωση χαρακτήρων από τα παλιά (Harrison Ford, Carrie Fisher) αλλά και από τα πρόσφατα επεισόδια (Oscar Isaac, Daisy Ridley), καταφέρνει να αποφύγει το σκόπελο της εντύπωσης της «συνάθροισης παλαίμαχων».Και δημιουργεί, τελικά, γνήσια νοσταλγία για (αδικο)χαμένους ήρωες και νιάτα. Ενώ, διατηρώντας το περίφημο χιουμοριστικό φλέγμα που συνοδεύει κάθε Star Wars χαρίζει αμυδρά χαμόγελα με ταυτόχρονα «θυμώντας τα να κλαις» για το επικείμενο τέλος μιας σειράς που εξελίχθηκε σε κινηματογραφική λατρεία.


Χωρίς αμφιβολία, διαθέτει σεναριακές αφέλειες και μοιάζει να κλείνει τα μάτια στο δύσκολο δρόμο και να ακολουθεί την πεπατημένη προσφέροντας την εύκολη λύση ενός τέλους που μοιάζει –εν τέλει- βιαστικό.


Έχει, όμως, εκείνη τη γεύση ενός σπιτικού μελομακάρονου μιας κάποιας γιαγιάς που δε θα ξαναμαγειρέψει πια.


Εξάλλου, το Star Wars ουδείς αγάπησε για το σεναριακό του βάθος.  


3/5

Από την Σοφία Γουργουλιάνη


Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν μια γυναίκα που ενέδιδε στα πάθη της χωρίς δεύτερη κουβέντα και χωρίς σκέψη να λοξοδρομήσει από την πορεία που μόνα τους χαράζανε για εκείνη. Και η ταινία του Φραντζή, στην προσπάθεια της να αιχμαλωτίσει την εικόνα μιας γυναίκας χαμένης στο λαβύρινθο της χαρτπαιξίας και της παρόρμησης ως στάση ζωής, εγκαταλείπει την όποια ακαδημαική και ψυχρή προσέγγιση στο βωμό του ελεγχόμενου μελοδράματος.

eutixia texnes plus2


Κι αν το μελόδραμα στην ελληνική λογική ισοδυναμεί με τηλεοπτική αισητική τύπου Μανούσου Μανουσάκη, η επιλογή του δικαιώνει ,εδώ, τον Φραντζή, ο οποίος φλερτάρει συχνά με την καλή τηλεόραση, καταφέρνει όμως να προκαλέσει αγνή κινηματογραφική συγκίνηση. Η κάμερα του καταφέρνει να δημιουργήσει ένα κόσμο φτιαγμένο από τα υλικά της φτώχιας και της πίστης στην αβίαστη καλοπέραση. Ενώ, στους αδιαμφισβήτητους συμμάχους του βρίσκεται ένα σενάριο που πλάθει στην εντέλεια χαρακτήρες οικογενειακά αρχέτυπα που επιτρέπουν με χαρακτηριστική άνεση την απόλυτη ταύτηση με οικείες οικογενειακές ιστορίες και καταστάσεις. Αφήνοντας για το τέλος τις ερμηνείες, η ταινία χρωστάει μεγάλο κομμάτι της αξίας της στις Καριοφυλιά Καραμπέτη και Κάτια Γκουλιώνη που μεταμορφώνονται απόλυτα στην Ευτυχία και μας χαρίζουν δύο από τις καλύτερες ερμηνείες  στην πρόσφατη ελληνική κινηματογραφική ιστορία. Ενώ, αποσπά άρτιες ερμηνευτικές στιγμές και από όλους τους υπόλοιπους συντελεστές.

eutixia texnes plus3


Ίσως, η ταινία να ολισθαίνει προς την τηλεοπτική αισθητική και ίσως να διαλέγει συχνά τον εύκολα δρόμο του εκβιασμού μερικών δακρύων απ’ το κοινό της, όμως, πρόκειται για μια αξιοπρεπή δουλειά που αποδεικνύει ότι υπάρχει εκεί έξω καλό ελληνικό σινεμά.


3/5

 

 Διαβάστε επίσης: 

Ακούστε Τα Τραγούδια Της Ταινίας «Ευτυχία»

Ο Βαρδής Μαρινάκης ξεκινάει την καινούρια του ταινία εισβάλλοντας με την κάμερα του στα ενδότερα μιας θλιβερής οικογενειακής ιστορίας. Μία μάνα εγκαταλείπει το γιο της στο ειδυλλιακό βουκολικό σκηνικό ενός πανηγυριού σε κάποια όρη της Βόρειας Ελλάδας. Και μοιάζει να μας εισάγει στον σκληρό ρεαλισμό της αθάνατης οικογένειας και να θέτει τα προαιώνια διλήμματα των ειδεχθών ή μη πράξεων που βάλλουν κατά του πυρήνα της ομοούσιας και επιφανειακά αδιαίρετης οικογενειακής εστίας. Η συνέχεια, όμως, γρήγορα προδιαγράφει την ταυτότητα μιας ταινίας που επιθυμεί διακαώς να ξεφύγει από το ρεαλιστικό πλαίσιο που η ίδια επιφύλαξε για τον εαυτό της και να αγγίξει τη σφαίρα του φανταστικού, με το γιο να βρίσκει νέα πατρίδα στην καλύβα ενός μοναχικού άντρα.

 

zizotek texnes plus2


Το Ζίζοτεκ διαθέτει στα αδιαμφισβήτητα όπλα του το σκηνοθετικό ταλέντο του Μαρινάκη, με την κάμερα του να καταφέρνει να τέρψει σινεφιλικά και μη μάτια χαρίζοντας στον ελληνικό κινηματογράφο μερικές πανέμορφες εικόνες της φύσης της χώρας μας και έναν ξεχωριστό κινηματογραφικό σύμπαν. Ενώ, βρίσκει άξιους συμμάχους στις ερμηνείες που αποσπά από όλους τους πρωταγωνιστές, με τα πρόσωπα τους να αντικατοπτρίζουν απόλυτα τη βιωμένη σκληράδα της μοναχικής τους πορείας. Η Πηνελόπη Τσιλίκα καταθέτει στην κάμερα μια μυστηριώδη ηρωίδα που ακροβατεί αδέξια στο τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στη μάνα και τη γυναίκα. Ο Δημήτρης Ξανθόπουλος κουβαλάει επάξια τις ερμηνευτικές δάφνες του καλόκαρδου γίγαντα. Ενώ, ο μικρός Αύγουστος Λάμπρου-Νεγρεπόντης είναι ο αδιαμφισβήτητος ερμηνευτικός πρωταγωνιστής. Αντίθετα, η ταινία μοιάζει να χάνει το σεναριακό της στόχο στην τραμπάλα ανάμεσα στο ρεαλισμό και το παραμύθι. Πρόκειται για μια ιστορία που προσπαθεί τόσο σκληρά να αποφύγει τα κλισέ του οικογενειακού μελοδράματος που καταλήγει να σκοντάφτει στις ίδιες της τις προθέσεις και να βρίσκεται, τελικά, φαρδιά πλατιά στην τάφρο της απουσίας στιβαρής σεναριακής ταυτότητας.

 Συνολικά, ο Βαρδής Μαρινάκης δημιουργεί μια ταινία που ξέρει να αμφισβητεί τα κινηματογραφικά καταστημένα χωρίς όμως να βρίσκει πειστική απάντηση για την οριστική κατάρριψη τους.

2,5/5

 

Διαβάστε επίσης: 

Πηνελόπη Τσιλίκα: «Οι Άνθρωποι, Ακόμα Και Όταν Δεν Είναι Ηθοποιοί, Παίζουνε Ρόλους Στη Ζωή»

 Από τη Σοφία Γουργουλιάνη

φωτογραφίες: Νικόλας Μακρής 

Η Βαλέρια Δημητριάδου και η Αθανασία Κουρκάκη ή αλλιώς ομάδα Valsia μας συστήνουν φέτος το «The Proof Show» εμπνευσμένο από το παραμύθι «Sole, Luna e Talia» από το «Pentamerone», του Τζιαμπατίστα Μπαζίλε. Και αναλαμβάνουν να μας μυήσουν στην ιστορία ενός «σαρκοβόρου» διαγωνισμού ανάμεσα σε δύο γυναίκες, για να μας χαρίσουν μία σύγχρονη παραβολή για το σκληρό πρόσωπου του ανταγωνισμού.

Μετά την περυσινή τους παρουσία στο Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με το «Μικρό Σπίτι στην Αθήνα», η Βαλέρια και η Αθανασία, έρχονται να καταπιαστούν με το διαχρονικό ζήτημα του ετεροπροσδιορισμού και της αριστείας.

 

proof texnes plus

«The Proof Show» είναι ένας διαγωνισμός όπου δύο γυναίκες προσπαθούν να αποδείξουν ποια είναι η καλύτερη. Είναι ένα έργο που μιλάει για τη διαρκή προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να είναι πάντα «πρώτος»;

Αθανασία: Για μένα είναι ένα έργο που μιλάει για τον ετεροπροσδιορισμό. Η κοινωνία μας είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο που οι άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν τι θέλουν οι ίδιοι πραγματικά και προσδιορίζουν τον εαυτό τους και τις ικανότητες τους ανάλογα με αυτό που κάνει ο δίπλα, χωρίς να εντοπίζουν το δικό τους θέλω. Και για να νιώσουν αρεστοί έχουν την ανάγκη να αποδείξουν ότι αξίζουν. Και επειδή είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να αρέσουν εκεί έρχεται ο ανταγωνισμός και γεννάται η επιθυμία να είσαι πρώτος σε κάτι. Γιατί υπάρχει διαρκώς σύγκριση με το τι έχει ο άλλος και δεν έχεις εσύ.

Ο ανταγωνισμός είναι, τελικά, στη φύση μας ή είναι κάτι που μας επιβάλλει ο σύγχρονος τρόπος ζωής;

Βαλέρια: Είναι ακριβώς ένα από τα ερωτήματα που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό. Θεωρώ πως ο σπόρος του ανταγωνισμού υπάρχει στη φύση μας και αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές βγαίνει στην επιφάνεια. Όσον αφορά την εποχή μας, πιστεύω ότι το έδαφος παραείναι πρόσφορο για τέτοιου είδους συμπεριφορές και δυστυχώς η αντίθετη αντιμετώπιση (της συνεργατικότητας) αποτελεί σχεδόν εξαίρεση. Δε μου είναι απόλυτα ξεκάθαρη η αιτία αυτού, αλλά σίγουρα παίζει σημαντικό ρόλο η υπερβολική προβολή των ζωών μας και η κριτική ως έννοια που κατά την άποψή μου έχει εκτραχυνθεί. Η άμεση πρόσβαση σε δεδομένα οποιουδήποτε περιεχομένου, έχει ως αποτέλεσμα να κρίνονται ακόμη περισσότερο όλοι και όλα. Και όχι μόνο να κρίνονται, αλλά και να βαθμολογούνται. Τα talent show είναι η επιτομή αυτού του φαινομένου.

 3

Πόσο εύκολο είναι να ξεφύγεις απ’ αυτό το πλαίσιο της προσπάθειας για αριστεία; Υπάρχει διέξοδος;

Αθανασία: Εύκολο δεν είναι σίγουρα, γιατί έτσι έχουμε μεγαλώσει. Από το σχολείο ακόμη, καθώς το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα είναι βασισμένο στους βαθμούς και στα πρωτεία. Σίγουρα όμως έχει να κάνει και με τον άνθρωπο. Δεν πιστεύω πως έχουν όλοι την ανάγκη να είναι πρώτοι. Ίσως συναντάται πιο συχνά σε όσους δεν πιστεύουν αρκετά στον εαυτό τους και έχουν ανάγκη επιβεβαίωσης από κάποιον τρίτο. Οπότε αυτή είναι η διέξοδος κατ’ εμέ. Πίστη στον εαυτό μας, χωρίς αλαζονεία.

Οι ανθρώπινες σχέσεις τι θέση έχουν μέσα σε όλο αυτό; Οι πρωταγωνίστριες του έργου πώς βιώνουν τη συνθήκη;

Βαλέρια: Έχει πάρει τέτοια διάσταση ο ανταγωνισμός που πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο να πρέπει να προστατεύουμε τις σχέσεις μας απ’ αυτόν. Είτε πρόκειται για φιλική, είτε ερωτική, ακόμη και αδελφική. Όταν όμως καταφέρνουν και μένουν καθαρές και αλώβητες, τότε είναι που ξέρεις ότι αξίζουν πραγματικά και είναι ουσιαστικές. Γιατί έχουν γερά θεμέλια που δε χωράνε συγκρίσεις και αντιζηλίες. Τώρα, όσον αφορά τη Sole και τη Luna, πρόκειται για δύο άγνωστες με θολωμένο το μυαλό τους από τη ματαιοδοξία. Οπότε καταλαβαίνετε ότι είναι έτοιμες να πατήσουν επί πτωμάτων για να κερδίσουν. Κυριολεκτικά.

 

Στο «Proof Show» το έπαθλο είναι η ίδια η ζωή των πρωταγωνιστριών; Πιστεύετε πως ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να καταφύγει σε ακρότητες στην προσπάθεια του να είναι ο καλύτερος;

Αθανασία: Ναι, στα μισά του διαγωνισμού τους αποκαλύπτει ο Maestro ότι το έπαθλο είναι η ίδια τους η ζωή. Βέβαια, επειδή πρόκειται για πείραμα, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Ούτε το αν θα ζήσει μία από τις δύο, καμία ή και οι δύο. Ακρότητα για μένα είναι κάθε πράξη επέμβασης στον “χώρο” του άλλου και το εύρος της είναι μεγάλο. Και δυστυχώς, στην εποχή μας είναι πολλοί αυτοί που μπορούν πολύ εύκολα να ασκήσουν βία σε κάποιον τρίτο, αλλά και στον ίδιο τους τον εαυτό, Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις ακόμη και αυτοκτονιών για τέτοιους λόγους.

 

 4

Η τέχνη είναι κι αυτή αγώνας επιβίωσης; Θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο;

Βαλέρια: Αν εννοείτε λέγοντας αγώνας επιβίωσης, το ότι πάλι πρέπει να αγωνιστείς και να αποδείξεις την αξία σου για να επιβιώσεις, είναι όντως κάτι που συμβαίνει. Ακριβώς επειδή δεν είναι ένας τομέας με μεγάλη ζήτηση, αλλά απεναντίας με τεράστια προσφορά, είναι κάπως αναπόφευκτο. Εντούτοις, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί βασικό συστατικό της. Ίσα ίσα, είναι κάτι που αντιτίθεται στην ουσία της. Όσον αφορά ο θέατρο συγκεκριμένα, έχω πω το εξής: “Μόνος σου θα πας πιο γρήγορα, μαζί θα πάμε πιο μακριά”  

Είστε η Ομάδα ValSia. Μιλήστε μου για σας. Τι σας «καίει»; Τι θέλετε να εκφράσετε;

Αθανασία & Βαλέρια: Είμαστε πολύ διαφορετικές και η καθεμιά έχει μόνο να κερδίσει από την άλλη. Όλα αυτά που μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας, ψάχνουμε τρόπο να τα κάνουμε λέξεις σε τραγούδια μας, ή σε παράστασή μας. Και το θέμα αυτού του έργου είναι ένα από τα βασικά θέματα που μας απασχολούν. Πιστεύουμε στο “μαζί” και στην ευτυχία που βρίσκεται σε πράγματα απλά. Πολύ συχνά κι εμείς οι ίδιες χανόμαστε στο μικρόκοσμό μας και επηρεαζόμαστε από διάφορα μικρά, ξεχνώντας τα μεγάλα και θεωρώντας τα δεδομένα. Όπως λέει και ο Χρόνης Μίσσιος “Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…”

 

 

Η παράσταση ανεβαίνει από τις 8/1 κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:30 στο Red Jasper Theater (πρώην Β’ Σκηνή Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας) Κεφαλληνίας 18 Κυψέλη


popolaros banner

popolaros banner

popolaros banner

anixnos250x300

warplanes250x300

Video

«Λυσσασμένη Μπαλαρίνα» στο Studio Μαυρομιχάλη κλείστε έγκαιρα τις θέσεις σας εδώ.

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία