Bitcoin Solo Οδηγός εξόρυξης CGMiner among Up BTC Rank Check εγγραφής Πότε θα ξεκινήσει η Butcoin Futures Bitcoin Price Peak Με τις bitcoins που πραγματικά κερδίζετε Όταν η φούσκα bitcoin σκάει Bitcoin γραμμένο σε ποια γλώσσα μακρά bitcoin Καλή bitcoin εμπορικά βιβλία bitcoin Reddit bitcoin Διαχείριση κεφαλαίων που αγοράζει bitcoin σε ποια χώρα bitcoin νόμιμη τι σημαίνει bitcoin για το μέλλον Bitcoins Minen για ανδρείκελα Στοίχημα με Ο Bitcoin θα αντικαταστήσει το δολάριο Μπορείτε Κόστος συναλλαγής Πώς να καταθέσετε Bitcoin στους φόρους Βαθμολογία Bitcoin στο Πακιστάν σήμερα Κορυφαίοι τρόποι να κερδίσετε bitcoin Δεν υπάρχουν κωδικοί μπόνους κατάθεσης bitcoin καζίνο εταιρείες που παράγουν bitcoin Αποστολή Bitcoin Τιμή χρυσού bitcoin μετά από πιρούνι Χρησιμοποιώντας το Amazon στο δικό μου Bitcoins Bitcoin μετρητά σήμερα προβλέψεις Αγοράζοντας μεγάλες ποσότητες bitcoin BTC Lights John Lewis Ενσύρματη κατανάλωση ενέργειας Bitcoin Διαμόρφωση Δεν παίρνω την εξόρυξη bitcoin Bitcoin Trading Master Game πιο Cryptocurrency Bitcoin συζήτηση ομάδας Δίκτυο αστραπής Bitcoin Twitter Πώς επηρέασε ο Bitcoin στον κόσμο Γιατί ο BTC dating club Duncraig Australia to purchase 性交友网站 苗栗縣 спонсор Новосибирск ищет девушку بهترین سایت های دوستیابی رایگان ساكزایران
Τελευταία Νέα
Αναβολή των παραστάσεων του Αίαντα, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα «Προμηθέας Δεσμώτης»: Πήραμε μια πρώτη γεύση από την παράσταση του Άρη Μπινιάρη Ο Μανώλης Μαυροματάκης γίνεται «Λούκης Λάρας» και περιοδεύει Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος βρέθηκε, ντυμένος τσολιάς, να παίζει σ' ένα άδειο ΡΕΞ, την ημέρα που συνελήφθη ο Λιγνάδης «Αγαλματάκια Ακούνητα …μέρα ή νύχτα;»: Μια παράσταση που αξίζει να δείτε στο Φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων Δημόσια Πρόσκληση Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος για τη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή/Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του Εθνικού Θεάτρου Μαρία Ξυλούρη: «Ο εγκλεισμός που βιώσαμε βάθυνε μια προϋπάρχουσα εξουθένωση» Η Ζαχαρούλα Κληματσάκη παρουσιάζει το νέο τραγούδι του Σπύρου Γραμμένου - Ακούστε το «Ιππείς»: Πρεμιέρα στην Επίδαυρο και μικρή περιοδεία Τι θα δούμε στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου; «Η Αντιγόνη» από την ομάδα Σημείο Μηδέν σε περιοδεία Η Ρίτα Αντωνοπούλου στο Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού Ο Παντελής Φλατσούσης, τα ντεφιλέ και η φουστανέλα (συνέντευξη) Τα κουστούμια του Εθνικού Θεάτρου στο Αttica Δημήτρης Λιγνάδης: Τρίτη δίωξη εναντίον του - Κατηγορείται για βιασμό ανηλίκου
 
Σοφία Γουργουλιάνη

Σοφία Γουργουλιάνη

Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στη Λάρισα, νιώθει σπίτι της το Πήλιο. Χρωστάει σε ένα φορητό DVD Player, στον Τρίερ, στον Αλμοδοβάρ και στον Φασμπίντερ τις καλύτερες στιγμές της εφηβείας της. Και στο «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» τα πρώτα δάκρυα σε παράσταση. Είναι, πια, ερωτευμένη με το θέατρο και αγαπάει αγιάτρευτα το σινεμά.

Η ταινία των Frederik Louis Hviid και Anders Ølholm είναι ,πέρα και πάνω απ’ όλα, μια τανία με κινηματογραφικά και ρεαλιστικά κότσια. Κι αν η τόλμη είναι αναγκαίο συστατικό και ζητούμενο της τέχνης, χαρίζουμε στους συνδημιουργούς της το δίκαιο –πλην μίζερο- διαδικτυακό standing ovation που κέρδισαν με την αξία και τον καλλιτεχνικό τσαμπουκά τους. Αφηγούμενοι, λοιπόν, την ιστορία ενός 19χρονου Πακιστανού, κατοίκου δανέζικου γκέτο, που βρέθηκε νεκρός μετά από αστυνομική σύλληψη, οι δύο δημιουργοί μας χάρισαν μια σκοτεινή και αγωνιώδη κατάβαση σε έναν ατέρμονο κύκλο ρατσιστικής βίας. Μιας βίας που ακόμα κι αν καλλιεργείται από την όποια εξουσία, μοιάζει ,με τα εκατέρωθεν ασίγαστα πυρά της, να βάλλει, τελικά, αδιάκοπα κατά της ίδιας της ανθρωπιάς ως στοιχείο της φύσης μας. Έχοντας γράψει και εξυπηρετώντας άρτια ένα αστυνομικό δράμα χαρακτήρων, μοιάζουν να έχουν προβλέψει κάθε πιθανή αντίδραση των πρωταγωνιστών χαρίζοντας τους σάρκα και οστά και αποφεύγοντας τον ρηχό διαχωρισμό μεταξύ καλού και κακού μπάτσου. Το ταξίδι τους, εξάλλου, είναι μια φανερή ματιά σε έναν κόσμο που βρωμάει απ’ όπου κι αν τον πιάσεις. Ενώ, σκηνοθετικά μεταχειρίζονται τον ακραίο ρεαλισμό, ως μέσο για την απεικόνιση της αναγκαίας βαναυσότητας. Μιας βαναυσότητας που παραμένει, όμως, ακριβώς σ’ αυτά τα πλαίσια του αναγκαίου χωρίς να μπλέκει σε αιματηρές εικόνες εύκολου εντυπωσιασμού και συναισθηματικού εκβιασμού. Κι αν, ενίοτε, χάνει την σεναριακή της ισορροπία ρέποντας προς τον διδακτισμό, οι δύο δημιουργοί μας χάρισαν εκείνο το σκληρό ρεαλιστικό δράμα που ξέρει να αποφεύγει τον σκόπελο του mainstream κοιτάζοντας στα μάτια την αναπόδραστη βία του κόσμου που περιγράφει. Και έχοντας εξαρχής βρει την σεναριακή τους στόχευση στην (αδικό)χαμένη ανθρωπιά. Ένα μικρό κινηματογραφικό διαμάντι. 3,5/5

Ο Ιταλός Danilo Caputo ,στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, αφηγείται την ιστορία της επιστροφής μιας 21χρονη φοιτήτριας γεωπονίας στην γενέτειρα της, την ύπαιθρο της Απουλίας, και την απέλπιδα προσπάθεια της να σώσει τα ελαιόδεντρα της οικογένειας της από βέβαιο αφανισμό. Στον βωμό, όμως, της σωτηρίας των δέντρων θα θυσιάσει την οικογενειακή της γαλήνη και οικονομική ευημερία που μοιάζει να εξαρτάται ,μόνο, από τα επικείμενα κρατικά επιδόματα σε περίπτωση ολοσχερούς καταστροφής των ήδη άρρωστων δέντρων.

Ο Caputo διαθέτει εδώ μια σεναριακή βάση που είναι ,εκ πρώτης όψεως, ικανή να φυσήξει ούριους κινηματογραφικούς ανέμους και να πλεύσει ήρεμη και ανεμπόδιστη προς έναν κινηματογράφο αξιώσεων. Η πρώτη, όμως, όψη διαψεύδεται γρήγορα με τους χαρακτήρες να φαντάζουν από ανερμάτιστοι έως καρικατούρες. Τα ηθικά διλήμματα, ευτυχώς, διατηρούνται -ακόμα και εν μέσω σιωπής- διασώζοντας το σενάριο από το απόλυτο ναυάγιο.

Σκηνοθετικά, ο Caputo είχε στα χέρια του ένα απόλυτα αβανταδόρικο τοπίο απόλυτα ικανό να προσφέρει την φυσική ομορφιά του στην 7η τέχνη. Η ικανότητα, όμως, εδώ αποδείχτηκε σαφώς κατώτερη των περιστάσεων, χαρίζοντας στο τοπίο ρόλο δευτεραγωνιστή, με πρωταγωνιστή την κακή αισθητική μίας φωτογραφίας παντελώς ανίκανης να χειριστεί την ίδια της την έμπνευση.

Ένα σεμινάριο για τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο καταστροφής μιας καλής ιδέας.

1,5/5

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Τζάνις Ραφαηλίδου μας ταξιδεύει σε μια δυστοπία ενός μυστηριώδους ιού που έχει ,όμως, δείξει το θανατηφόρο πρόσωπο του στα ζώα. Απέναντι στην σκληρότητα των μαζικών ανεξήγητων σωρών ζωών, ένα ζευγάρι προτάσσει την ανθρωπιά της συλλογής και αποτέφρωσης των πτωμάτων. Με ελληνικό καστ που περιλαμβάνει την Πηνελόπη Τσιλίκα και τον Δημήτρη Λάλο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, το «Kala Azar» μοιάζει με ένα weird κράμα της επιστημονικής φαντασίας με το μελόδραμα και τον φιλοζωικό ακτιβισμό.

Έχοντας ήδη συμμετάσχει και διακριθεί σε διεθνή φεστιβάλ, το ντεμπούτο της Τζάνις Ραφαηλίδου μοιάζει ικανό να μας εκπλήξει κινούμενο με μαεστρία ανάμεσα στα κινηματογραφικά είδη. Και, ναι, οι δυστοπίες ζουν (και βασιλεύουν) ανάμεσα μας.

Παγιδευμένοι

Η δανέζικη αυτή ταινία σε συν-σκηνοθεσία των Άντερς Έλχολμ και Φρέντερικ Λούις Χβιντ μας αφηγείται την ιστορία μιας γενικευμένης σύγκρουσης σε ένα «κακόφημο» γκέτο μεταναστών της Κοπεγχάγης. Όταν, λοιπόν, ένας κρατούμενος μετανάστης θα βρεθεί σε κώμα κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, το γκέτο θα μετατραπεί σε κόλαση με δύο αστυνομικούς να φλέγονται στα πολιτικά κατάβαθα της.

Αναμένουμε αγωνιώδεις ρυθμούς, καταιγιστικά πολιτικά πυρά και προσβλέπουμε σε απουσία διδακτισμού.

Σπέρνε τον άνεμο

Στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του ο Danilo Caputo ταξιδεύει στην Απουλία για μια ιστορία μολυσμένων δέντρων και μυαλών. Στην ιστορία μας, η Νίκα ,φοιτήτρια γεωπονίας, εγκαταλείπει την Ρώμη για χάρη της ιδΙαίτερης πατρίδας στην Απουλία. Μία επιστροφή που θα συνοδευτεί, όμως, από αναπόδραστη καταστροφή όταν η Νίκα θα συνειδητοποιήσει ότι η οικογένεια της βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής λόγω της μόλυνσης των ελαιόδεντρων τους. Και αναμένει, ως μοναδικό από μηχανής θεό, την καταβολή των κρατικών αποζημιώσεων για την απώλεια της σοδειάς. Η Νίκα, τότε, αποφασίζει να διεξάγει την δική της σταυροφορία με νικηφόρο ορίζοντα την σωτηρία των δέντρων.

Ένα κράμα μελοδράματος και περιβαλλοντικού ακτιβισμού σε μια φιλόδοξη προσπάθεια που μας έχει κινήσει το ενδιαφέρον.

Προετοιμασίες για να είμαστε μαζί, άγνωστο για πόσο

40χρονη νευροχειρούργος Ουγγαρέζα με έδρα τις ΗΠΑ ερωτεύεται και αποφασίζει να εγκαταλείψει καριέρα και στρωμένη ζωή για να ζήσει τον έρωτα στην Βουδαπέστη. Το ταξίδι, όμως, και η εγκατάλειψη του παρόντος θα αποβούν μοιραία όταν το υποκείμενο του σφοδρού της πάθους, θα ισχυριστεί ότι δεν την έχει δει ποτέ.

Στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, η Lili Horvat επιχειρεί να γεφυρώσει το, ίσως, αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στον σουρεαλισμό και στο μελόδραμα σε μια αν μη τι άλλο γενναία προσπάθεια από μια δημιουργό που δείχνει να διαθέτει κότσια ως αναγκαίο καλλιτεχνικό εχέγγυο.

Με την δυστοπική συνθήκη της καθημερινότητας και την οθόνη της τηλεόρασης μας να πορεύονται αγκαζέ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να γεμίσουν άδεια βράδια και κενές ημέρες, τα κανάλια δίνουν το δυναμικό (και μόνο) κινηματογραφικό παρών.

 The silent revolution texnes plus

Δευτέρα 9/11

Η σιωπηλή επανάσταση

ΕΡΤ2-23:00

Η  ΕΡΤ2 ανοίγει την κινηματογραφική εβδομάδα με μια ιστορία για το Βερολίνο πριν το περιβόητο τείχος. Και μας ταξιδεύει στα –ίσως και- λησμονημένα γεγονότα της Ούγγρικης επανάστασης του 1956 και στην έμπρακτη αλληλεγγύη μιας ομάδας εφήβων στους Ούγγρους επαναστάτες μέσω της τήρησης δύο λεπτών σιγής κατά την διάρκεια των μαθημάτων. Μία ταινία του 2018 κι ένα οδοιπορικό σε άλλες (πολιτικές) εποχές.

 

Τρίτη 10/11

Rocky

OPEN-22:30

Τα μεγαλεία του Χόλιγουντ σε πρώτο πλάνο με τον Σιλβέστερ Σταλόνε στον ρόλο που καθιέρωσε τον ίδιο αλλά και αποτέλεσε έναυσμα για την αναβίωση των ταινιών πάλης. Το κλασικό πλην αγαπημένο μοτίβο περιλαμβάνει ,και εδώ, έναν άσημο μποξέρ να παλεύει για την (αυτό)εκτίμηση και να αρπάζει την ευκαιρία μιας μάχης με έναν ισχυρό αντίπαλο απ’ τα μαλλιά. Μια ιστορία για όσους (δεν) πιστέψαμε στον εαυτό μας.

jaws texnes plus 

Τετάρτη 11/11

Τα σαγόνια του καρχαρία

STAR-03:45

Η δυστοπία, δυστοπία κι ο Σπίλμπεργκ, Σπίλμπεργκ aka ακόμα κι αν τα σαγόνια του καρχαρία ,αλλά και πάσης φύσεως άγριου ζώου, δεν αποτελούν και την πλέον θελκτική επιλογή εν μέσω καραντίνας, ο Σπίλμπεργκ μπλέκει εδώ εφηβικές αναμνήσεις με κλασικό σινεμά. Συνδυασμός που, ναι, μας κάνει να παραδινόμαστε άνευ όρων.

 

Πέμπτη 12/11

Deepwater Horizon

STAR-21:00

Το 2010 η πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου Deepwater Horizon εκρήγνυται με αποτέλεσμα μια τεράστια οικολογική καταστροφή. Ο Πίτερ Μπεργκ επιχειρεί εδώ να μας χαρίσει μία επική ταινία καταστροφής σε συνδυασμό, όμως, με το ανθρώπινο πρόσωπο του προσφιλούς Αμερικανού ήρωα που με αυταπάρνηση θα ριχτεί στην μάχη με το πετρέλαιο.  Κι αν ανά στιγμές μυρίζει περισσότερο συμβατικό Χόλιγουντ απ’ ότι πετρέλαιο, το «Deepwater Horizon» καταφέρνει να αποσπάσει αγνή συγκίνηση.

 

Παρασκευή 13/11

A.I. Τεχνητή Νοημοσύνη

Ο Σπίλμπεργκ χάρισε ,εδώ, στην έβδομη τέχνη μια ιδέα του τεράστιου Στάνλει Κιούμπρικ και μας αφηγήθηκε μια ιστορία για ρομπότ με συναισθήματα ανθρώπων, και γι’ ανθρώπινα συναισθήματα με ρομπότ. Μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που προσεγγίζει την έννοια της οικογένειας και –εν τέλει- της αγάπης με ευαισθησία και ρεαλισμό.

Η μεσήλικη Βρετανίδα και κάτοικος των Νότιων Βρετανικών ακτών, Mary, χάνει ξαφνικά τον Πακιστανό σύζυγο της για χάρη του οποίου και του σφοδρού τους έρωτα είχε κάποτε ασπαστεί τον μουσουλμανισμό . Προς επιβεβαίωση, όμως, του προσφιλούς ρητού, του ενός κακού έπονται μύρια, με προεξάρχον την οδυνηρή συνειδητοποίηση ότι ο σύζυγος της διατήρουσε παράνομη σχέση ετών με Γαλλίδα κάτοικο της απέναντι όχθης της Μάγχης. Μία σχέση για χάρη της οποίας η Mary θα αποφασίσει να περάσει μόνη της την Μάγχη σε μια σκληρή –πλην αναγκαία- προσπάθεια να την συναντήσει. Ενώ, το κακό για την πρωταγωνίστρια μας τριτώνει όταν ο έφηβος γιος της Γαλλίδας αποδεικνύεται καρπός του έρωτα του συζύγου με την άγνωστη της γυναίκα.

Στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία ο Αλίμ Καν μας χαρίζει ένα ταξίδι στην έννοια της οικογένειας ως απόλυτη ανάγκη για αποδοχή. Ενώ, απεκδυόμενος τα πατριαρχικά στερεότυπα, μας μιλάει ανοιχτά για την ανθρώπινη ψυχή και την ανάγκη της να αγαπάει και να αγαπιέται. Στην ιστορία του αυτή βρίσκει βασική σύμμαχο την Joanna Scanlan σε μια μεγάλη ερμηνεία γεμάτη σιωπές και πηγαίο συναίσθημα.

Ενώ, επικεντρώνοντας την σκηνοθεσία του στον ρεαλισμό του αστικού και φυσικού τοπίου καταφέρνει να αποδεσμεύεσει το μελόδραμα του από κάθε «φθηνό» συναισθηματικό εκβιασμό. Χωρίς, μεν, να ανανεώνει ουσιαστικά τα σύγχρονα σκηνοθετικά εκφραστικά μέσα καταφέρνει, δε, να μας ερεθίσει οπτικά.

Κι αν το σενάριο μοιάζει, συχνά, να χάνει την αληθοφάνεια του και να μην δίνει στις συγκρούσεις και στις αντιθέσεις τον αναγκαίο χρόνο επώασης, η ευαισθησία κι η ανθρωπιά του δίνει το πλέον δυναμικό παρόν συγχωρώντας οποιεσδήποτε αδυναμίες.

3,5/5

Το «After Love», η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Aleem Khan, μας αφηγείται την ιστορία της ανακάλυψης μιας απιστίας μετά, όμως, το θάνατο του περί ου ο λόγος άπιστου. Η Βρετανίδα Mary έχοντας, κάποτε, αρνηθεί τον χριστιανισμό και –αντ’ αυτού- ασπαστεί τον μουσουλμανισμό ,για χάρη ενός ευτυχισμένου γάμου στην νότια Βρετανία, βρίσκεται ξαφνικά χήρα. Μία χήρα, όμως, η οποία δεν θα αργήσει να βρει τα σημάδια της απιστίας του τεθνεώτος συζύγου. Συνειδητοποιώντας, λοιπόν, ότι το ανθρώπινο πρόσωπο της απιστίας μιλάει Γαλλικά και βρίσκεται στην απέναντι όχθη της Μάγχης, παίρνει την απόφαση να διασχίσει μόνη την θάλασσα που χωρίζει τις δύο χώρες.  

Οι πρώτες κριτικές μιλάνε για δύο εξαιρετικές ερμηνείες από την Βρετανίδα ,Joanna Scanlan, και την βετεράνα Γαλλίδα, Nathalie Richard, και για δυο γυναίκες που χαρίζουν στο σενάριο του Khan το γυναικείο πρόσωπο των κατακερματισμένων ευτυχιών. Ενώ, το «After Love» μοιάζει να πρόκειται για ένα μελόδραμα χωρίς δραματικές εξάρσεις, αλλά με σιωπηρά ουρλιαχτά απόγνωσης κι αναπόδραστης αυτογνωσίας. Δείτε το.

H Naomi Kawase με το «True Mothers» μας χαρίζει την καλύτερη της ταινία εδώ και χρόνια και μία από τις πλέον ευαίσθητες κινηματογραφικές σπουδές του 21ου αιώνα επάνω στην έννοια της μητρότητας.Βασισμένη στην απλή ιστορία της επιστροφής της «άσωτης» ,πλην πραγματικής, μητέρας ενός υιοθετημένου παιδιού δημιουργεία μία ιστορία που αποφεύγει με μαεστρία τον σκόπελο του αναίτιου μελοδραματισμού και πάλλεται από αγνό συναίσθημα.

Η Naomi Kawase με την σκηνοθετική της κάμερα επιχειρεί ένα οδοιπορικό στα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα της Ιαπωνίας χαρίζοντας μας έναν συνδυασμό της αστικής Ιαπωνίας και της φύσης μιας χώρας που μοιάζει, εδώ, πανέμορφη. Ένας συνδυασμός που ως αισθητική επιλογή την δικαιώνει απόλυτα, αποτελώντας εύφορο έδαφος για το ταξίδι σε μία χώρα αντιθέσεων και σε δυο ζωές σε δρόμους παράλληλους, αλλά, προορισμένους κάπου και κάποτε να συναντηθούν.

Ενώ, συνυπογράφοντας η ίδια το σενάριο, πλάθει εδώ μια ιστορία ισχυρών χαρακτήρων και καλοδουλεμένων ανατροπών. Χωρίς να ρέπει προς την εύκολη συγκινησιακή φόρτιση, το σενάριο επιφυλάσσει για τους χαρακτήρες του, αντιδράσεις που συνάδουν πλήρως με το κινηματογραφικό τους πρόσωπο. Και μας συστήνει, τελικά τρεις διαφορετικούς ανθρώπους, με ψυχή, σάρκα και οστά.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια άρτια κινηματογραφική δημιουργία, για μια ταινία φορτισμένη από τρυφερότητα κι ανθρωπιά. Και για μια σύγχρονη παραβολή για την αγάπη που , ναι, θα σε βρεί όσο και να προσπαθήσεις να της κρυφτείς.

4/5

To 1971 o David Bowie έχει κυκλοφορήσει το «The man who sold the world» και προσπαθεί εναγωνίως να εξάγει τον εαυτό του και την μουσική στις Ηνωμένες Πολιτείες οι οποίες εμφανίζονται ενωμένες και εχθρικές απέναντι στο νέο του άλμπουμ. Ένα άλμπουμ για χάρη του οποίου, όσο κι αν οι κριτικές εμφανίζονται απογοητευτικές, ο David επιμένει να εγκαταλείψει την Μεγάλη Βρετανία για να κατακτήσει την αμερικανική αγορά με την μουσική και την αισθητική του. Όταν ο Βρετανός μάνατζερ θα του εξασφαλίσει περιοδεία στις ΗΠΑ, η ιδανική αοφρμή θα βρεθεί και το ταξίδι θα γίνει πραγματικότητα. Ο θησαυρός, όμως, θα αποδειχθεί άνθρακες με την περιβόητη περιοδεία να είναι, τελικά, μια σειρά από λάιβ σε μπαρ όπου συχνάζουν φορτηγατζήδες και μια σειρά συνεντεύξεων σε αδιάφορους δημοσιογράφους. Μια εμπειρία, όμως, που θα αποτελέσει για τον Bowie το δημιουργικό κίνητρο να ξανα-ευφέρει τον ίδιο του τον καλλιτεχνικό εαυτό και να συστήσει στο κοινό του τον Ziggy Stardust.

Η ταινία του Gabriel Range δεν έλαβε ποτέ την άδεια της οικογένειας του David Bowie προκειμένου να χρησιμοποιήσει την μουσική του δημιουργού, αλλά ούτε και την ίδια της την αποδοχή ως προς την απόδοση της ζωής του στην οθόνη. Είτε, όμως, η ταινία του Range βρίθει πιστότητας στα πραγματικά γεγονότα της ζωής του διάσημου μουσικού, είτε στερείται αληθοφανείας, αποτελεί μία ταινία με σαφή σεναριακή στόχευση και ικανοποιητική σκηνοθετική αισθητική.

Σε μια προσπάθεια, λοιπόν, απόδοσης της αισθητικής της εποχής σε συνδυασμό με την περσόνα του Bowie, ο σκηνοθέτης δημιουργεί μία καλοδουλεμένη ισορροπία ανάμεσα στο queer και το συμβατικό. Κι αν ,ανά στιγμές, θα αποτελούσε διακαή μας πόθο, η σκηνοθετική πλάστιγγα να γείρει προς το queer και η αισθητική να αφήνει στην άκρη τις όποιες ασφαλείς επιλογές της, η σκηνοθεσία πετυχαίνει να ερεθίσει οπτικά και να υπηρετήσει τον καλλιτεχνικό της στόχο.

Ενώ, το σενάριο γνωρίζοντας εξαρχής το θέμα του, καταφέρνει να παραμείνει πιστό στην αρχική του στόχευση. Και να μας μιλήσει από την αρχή μέχρι το τέλος του για την αναπόδραστη ανθρώπινη επιθυμία για αποδοχή, με την ιστορία του ταξιδιού του Bowie στην Αμερική να μοιάζει με ιδανική κινηματογραφική κιβωτό μιας ιστορίας που μας ταξιδεύει στην ανάγκη μας για αγάπη.

Συμπερασματικά πρόκειται για μία ταινία που παρά την τάση της να ρέπει συχνά προς την συμβατικότητα διαθέτει τα χαρακτηριστικά ενός κινηματογράφου αξιώσεων που μπορεί να σας παρασύρει

3/5

Μάνα και κόρη λαμβάνουν σήμα ότι η γιαγιά της οικογένειας απουσιάζει εδώ και μέρες από την κατοικία στην οποία περνάει τα τελευταία της χρόνια μόνη. Μάνα και κόρη καταφτάνουν βιαστικά στην εν λόγω κατοικία σε αναζήτηση της γιαγιάς, βέβαιες πως περνάει μία έντονη κρίση άνοιας. Πεπεισμένες πως η γιαγιά έχει χάσει προσανατολισμό και δρόμο εξαιτίας του ταραγμένου της μυαλού, οι εκπρόσωποι των νεότερων γενεών της οικογένειας επιδίδονται σε επισταμένη αναζήτηση της στο δάσος μέσα στο οποίο βρίσκεται το σπίτι. Όταν, η ηλικιωμένη γυναίκα θα κάνει την εμφάνιση της ξαφνικά στο σπίτι συμπεριφερόμενη ωσάν να απουσίαζε οικειοθελώς για ένα long weekend, η μάνα και η κόρη θα αποφασίσουν να περάσουν μερικές μέρες κοντά της.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Natalie Erika James είναι μια –βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα- ταινία τρόμου που αναμετράται κινηματογραφικά με ένα είδος ταινιών σε άνθηση και ψυχολογικά με έναν αόρατο εχθρό, την άνοια. Κινηματογραφικά, λοιπόν, επιτυγχάνει να μας χαρίσει μια ταινία που ακολουθεί την πεπατημένη του στοιχειωμένου σπιτιού και της ατμόσφαιρας αργής -πλην σταθερής- ανάφλεξης. Και χωρίς να ανανεώνει σημαντικά τα σύγχρονα εκφραστικά μέσα του θρίλερ επιτυγχάνει σκηνοθετικά, σεναριακά και ερμηνευτικά να χτίσει μία καλοδουλεμένη ταινία τρόμου που μπορεί να σας κρατήσει με δόντια κι ακροδάχτυλα σφιγμένα σε αναμονή του επόμενου μεγάλου μπαμ. Ενώ, ψυχολογικά, μοιάζει να προσεγγίζει την άνοια με ευαισθησία ως μία -συχνά- αναπόδραστη κατάληξη που μπορεί, όμως, να αποτελέσει κινητήριο μοχλό για συναισθήματα χαμένα στους δρόμους της μοιραίας έκπτωσης των ανθρώπινων σχέσεων.

Το πρόβλημα στην ταινία της James εντοπίζεται, ακριβώς, στον  χειρισμό του συνδυασμού της ταινίας τρόμου με την άνοια, στον συνδυασμό του τρομακτικού φανταστικού με τον σκληρό ρεαλισμό. Πρόκειται για ένα σενάριο που ξεκινάει να αφηγηθεί μια ιστορία ρεαλιστικού τρόμου για να καταλήξει να γέρνει επικίνδυνα προς την πλευρά του απόλυτα φανταστικού. Και να δημιουργεί, τελικά μια ταινία που επενδύει σε έναν τρόμο χωρίς στόχευση και καταλήγει συχνά με σκηνές τρόμου-καρικατούρες της αργής ανάφλεξης που επιφύλαξε ,τεχνηέντως, η ίδια για τον εαυτό της.

Σε κάθε, πάντως, περίπτωση η James μπορεί ,και θα σας χαρίσει μία γερή οικογενειακή τρομάρα.

3/5

Stardust O David Robert Jones γνωστός παγκοσμίως ως David Bowie απεκδύεται το 1972 το όνομα Bowie που χάρισε ο ίδιος στον εαυτό του για να αποφύγει την σύγχυση με τον Davy Jones των «The Monkees», και μας συστήνεται ως μια ανδρόγυνη φιγούρα με το όνομα Ziggy Stardust. Η ταινία του Gabriel Range αφηγείται την ιστορία αυτή της ανακάλυψης και μετέπειτα αποκάλυψης ,στην παγκόσμια κοινότητα, του Ziggy Stardust ως alter ego του ήδη διάσημου Bowie. Το 1971 ο Bowie περνάει για πρώτη φορά στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, ο Bowie αποδομείται και ο Ziggy εμφανίζεται ενώπιον του ίδιου του David και –στη συνέχεια- ενώπιον των φανατικών –και μη- οπαδών του ,ήδη, κοσμοαγάπητου μουσικού. Αν περιμένετε να σιγοψυθιρίσετε τα τραγούδια του Bowie και να σηκωθείτε να χορέψετε στο ρυθμό του Ziggy Stardust, ο Gabriel Range ίσως σας απογοητεύσει.

stardust texnes plus

Η οικογένεια του μουσικού δεν έδωσε ποτέ την άδεια της για να χρησιμοποιηθούν τα τραγούδια του.Και ως εκ τούτου, πρόκειται για μια ταινία για τον Bowie χωρίς τα τραγούδια του Bowie. Απομεινάρι Στον κινηματογραφικό κόσμο της τελευταίας δεκαετίας, τα horror movies μοιάζουν να κερδίζουν συνεχώς καλλιτεχνικό έδαφος και να εξελίσσονται σε ένα trend που μοιάζει απόλυτα ικανό να μας επανασυστήσει ένα κινηματογραφικό είδος με πλήρως, όμως, ανανεωμένα εκφραστικά μέσα. Το «Απομεινάρι», το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Natalie Erika James, αποτελεί, λοιπόν, ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θρίλερ της χρονιάς. Ένα θρίλερ που ισορροπεί, ανάμεσα, στο οικογενειακό δράμα, στο μοτίβο του στοιχειωμένου σπιτιού και στον αγνό τρόμο. Μάνα, κόρη και γιαγιά βρίσκονται σε κάποιο εξοχικό σπίτι. Η γιαγιά εξαφανίζεται και γυρνάει ψυχολογικά και σωματικά κακοποιημένη. Ενώ, οι άρτι αφιχθείσες μάνα και κόρη αντιλαμβάνονται αυτοστιγμεί τα σημάδια ενός έρημου σπιτιού με μοναδικό κάτοικο μια γυναίκα με άνοια. Τρεις λοιπόν γενιές αντιμέτωπες με τον άγνωστο τρόμο που λέγεται άνοια σε μια ταινία που μπορεί να σας υπνωτίσει με τους αργούς ρυθμούς της και να σας ξυνπήσει με τον αυθεντικό της τρόμο.

Με την χώρα σε καθεστώς υγειονομικής πολιορκίας και τους πολίτες σε απομόνωση ,στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, ο πολιτισμός ακολουθώντας την αναγκαιότητα της εποχής, δηλώνει και αυτός απόν. Με τις προγραμματισμένες θεατρικές και κινηματογραφικές πρεμιέρες να ακυρώνονται και αναστέλλονται, για μια κάποια ημερομηνία μελλοντική και αβέβαια.  

Αποχαιρετώντας, λοιπόν, τον κινηματογράφο που χάνουμε, αφιερώνουμε την στήλη αυτής της εβδομάδας στο μεγαλείο της ταινίας «For Sama» που θα μας συντρόφευε στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα. Το ντοκιμαντέρ της Waad Al-Kateab και του Edward Watts είχε επιστρατεύσει τα ωμότερα των κινηματογραφικών του μέσων για να μας ταξιδέψει σε μία κόλαση, πολλές φορές σκοτεινότερη από την παρούσα υγειονομική κρίση, αυτή του πολέμου. Μία γυναίκα ερωτεύεται στο Χαλέπι της Συρίας, παντρεύεται στο Χαλέπι της Συρίας και γεννάει την κόρη της στο Χαλέπι της Συρίας τα χρόνια του εμφύλιου πολέμου. Η Waad Al- Kateab σε ρόλο πρωταγωνίστριας και σκηνοθέτη, κινηματογραφεί το σύνολο της κοινής πορείας των δύο σε ένα σκηνικό που ξεκίνησε με υποσχέσεις και προβλέψεις για οικογενειακή ευτυχία και κατέληξε σε μια πραγματικότητα για τρεις αιματοβαμμένη και εφιαλτική και σε μια προσπάθεια για αδιαπραγμάτευτη πίστη στην αγάπη που αλλάζει τον κόσμο.

Η Waad Al- Kateab με την κάμερα στο χέρι και το όνομα της κόρης της, Sama, στα χείλη αποτυπώνει κάθε φρικαλεότητα του πολέμου, μιλώντας την ίδια στιγμή με τρυφερότητα στην νεογέννητη κόρη της. Και εν είδει μιας προσωπικής κατάθεσης μητρικής αγάπης, μας ξεναγεί στα ατέλειωτα σκοτάδια ενός πολέμου που έχει παρασύρει στη δίνη του ανθρώπινες ζωές και έχει, τελικά, καταφέρει να φέρει στην επιφάνεια την παγκόσμια ανθρώπινη αναλγησία.

Πρόκειται για μία συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία που υπόσχεται να παρασύρει στην ρεαλιστική δίνη της συναισθήματα και αντιλήψεις για την ίδια την ανθρώπινη φύση. Μόλις ξαναβρεθούμε σε μία σκοτεινή αίθουσα.

Πέρα από μικροπολιτικές και πάσης φύσεως εξυπνακίστικες -πλην βάσιμες- αναρτήσεις στα social media για κουτάλια θείων κοινωνιών και για πορωμένους ιερείς, η ουσία βρίσκεται στην αποσύνδεση του κλεισίματος του συνόλου του πολιτισμού από οποιαδήποτε χιουμοριστική φεισμπουκική ή ινσταγκραμική χροια και στην συνειδητοποίηση ότι πρόκειται για ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα και σε ένα αποτέλεσμα οργανωμένης πολιτικής.

Για όσους θα λείψουν από τα σινεμά αλλά και για όσους θα τους λείψουν τα σινεμά, η τηλεόραση διαθέτει κάποιες επιλογές για να φέρει τα απόνερα της μεγάλης οθόνης στο σαλόνι μας.

sunset song texnes plus

Δευτέρα 2/11

Ένα τραγούδι για το ηλιοβασίλεμα

ΕΡΤ2-22:00

Η Κρις ενηλικιώνεται στην Σκωτία των αρχών του περασμένου αιώνα. Μια ιστορία τύχης, ατέλειωτης ατυχίας, αγάπης και αναπόδραστης απώλειας της,. Ο στυλίστας Terrence Davies κινηματογραφεί με τρυφερότητα την ηρωίδα του σε μια ταινία που θα αφήσει συσσωρευμένα δάκρυα ελεύθερα.

Τρίτη 3/11

Gran Torino

ALPHA-23:00

Μία ταινία διά χειρός Κλιντ Ίστγουντ που δικαίως τοποθετείται ανάμεσα στις σημαντικές ταινίες του 21ου αιώνα. Ο βετεράνος του πολέμου στην Κορέα και ,πλέον ηλικιωμένος και ιδιόρρυθμος, Walt αναλαμβάνει ρόλο πατέρα και προστάτη ενός εφήβου Ασιάτη γείτονα. Μια ιστορία για την τρυφερότητα που ,ακόμα και υπό αντίξοες συνθήκες, βρίσκει τον τρόπο να συρθεί στην επιφάνεια.

Τετάρτη 4/11

Ο ηλίθιος

ΕΡΤ2-22:00

Εμπνευσμένος από τους πάσης φύσεως «ηλιθίους» που σε πείσμα των καιρών και των ανθρώπων αγωνίζονται για ένα κάποιο μελλούμενο καλό, ο Ρώσος Yuriy Bykov μας χάρισε το 2014 μια ελεύθερη σύγχρονη εκδοχή του ήρωα του Ντοστογιέφσκι. Και με πρωταγωνιστή έναν υδραυλικό σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσει μία πολυκατοικία από βέβαια πτώση και τους κατοίκους ,εντός της, από βέβαιο θάνατο, εισχωρεί χωρίς περιστροφές στα ενδότερα μιας διεφθαρμένης Ρώσικης κοινωνίας.

simoria 8

Πέμπτη 5/11

Η συμμορία των 8

STAR-21:00

Η γνωστή συμμορία επανέρχεται αυτή την φορά με female power και αποκτά την προσωπική της γυναικεία δυναμική και οπτική. Με ένα, λοιπόν, γυναικείο all star cast (Anne Hathaway, Sandra Bullock, Cate Blanchett μεταξύ άλλων) να επιχειρεί μία –ακόμα- αδιανόητη ληστεία. Το Hollywood, εδώ, μας χάρισε όλη του την θηλυκή γοητεία αλλά και την αυτόφωτη λάμψη του σε μία απόλυτα διασκεδαστική ταινία.

Παρασκευή 6/11

Ποτέ την Κυριακή

ΕΡΤ2-23:00

Μελίνα Μερκούρη και Ζιλ Ντασέν στα καλύτερα τους σε μια ταινία μνημείο του εθνικού, αλλά και του παγκόσμιου σινεμά. Μία πόρνη, ένας γοητευτικός Αμερικάνος διανοούμενος και ένας Ελληνοιταλός λιμενεργάτης μπλέκονται σε ένα ερωτικό τρίγωνο με στόχο την κατάκτηση της καρδιάς της αβίαστα γοητευτικής, πλην ανεξάρτητης, Μελίνας Μερκούρη. Μία ταινία για εποχές χαμένες και για έναν Πειραία μακριά από τουριστικά πλοία και κοντά σε όνειρα κι ελπίδες για καλύτερα μέλλοντα.

O Alaa Eddine Aljem, στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, μας ταξιδεύει στα πλάτη της ερήμου του Μαρόκο και στα βάθη της αιώνιας ανθρώπινης ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο. Η ιστορία ενός κλέφτη που εθαψε την λεία του στην έρημο ,χτίζοντας έναν πραγματικό τάφο ακριβώς από πάνω της, δίνει την ευκαιρία στον Aljem να μας χαρίσει την –ίσως- πλέον φρέσκια και ευρηματική κωμωδία της χρονιάς.

Όταν, λοιπόν, ο κλέφτης θα αφήσει την φυλακή, θα επιστρέψει αναζητώντας τα κλοπιμαία -πλην κεκτημένα- του για να ανακαλύψει πως ένα ολόκληρο χωριό έχει χτιστεί γύρω από τον κίβδηλο τάφο του, περνώντας τον για αυτοφυές θαύμα κάποιου άγνωστου αγίου. Με ένα σενάριο που παίζει ανάμεσα σε ποικίλους συμβολισμούς γύρω από την πίστη σε  ένα καλύτερο αύριο που –ακόμα κι αν δεν υπάρχει- δεν μπορεί να θέλουμε, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος αποφεύγει τον σκόπελο των τετριμμένων κωμικών στιγμών. Ενώ, επενδύοντας στην σωματική κωμωδία μοιάζει να εκμοντερνίζει πλήρως την αισθητική του Μπάστερ Κίτον χαρίζοντας της έναν πολυπόθητο σύγχρονο εαυτό.

Επιλέγοντας, τώρα, την κωμωδία ως  εύφορο έδαφος για τον κοινωνικό και υπαρξιακό του στοχασμό, ο Aljem επιλέγει να βάλει στο σκηνοθετικό του μπλέντερ Καουρισμάκι, Αδερφούς Κοέν και Μπάστερ Κίτον για να βγάλει μία μοντέρνα σκηνοθετική προσέγγιση η οποία ,όμως, μοιάζει συχνά θύμα των ίδιων της των αναφορών. Πρόκειται, βέβαια, σε κάθε περίπτωση για μία διακριτή κινηματοηγραφική αισθητική η οποία τέρπει τα –ίσως- κουρασμένα σινεφιλικά μάτια.

Συνολικά πρόκειται για μια κωμωδία που αξίζει απόλυτα την προσοχή σας και για έναν δημιουργό που μοιάζει να μπορεί να φωτίσει το ταλαιπωρημένο είδος της μαύρης κωμωδίας.

3,5/5

Κάθε Παρασκευή τα μεσάνυχτα, η ελληνική μικρού μήκους ταινία βρίσκει το νυχτερινό της σπίτι στο Κανάλι της Βούλης, μετατρέποντας τις τηλεοράσεις μας σε κινηματογραφικό και -πλέον- μοναδικό αφτεράδικο. 

 

Στο αφιιέρωμα λοιπόν "Μικροκύματα" του Καναλιού της Βουλής σε συνεργασία με το Φετσιβάλ Δράμας, την Παρασκευή 23/10 προβλήθηκαν οι ταινίες «Προσευχή» του Θανάση Νεοφώτιστου, «Το εισιτήριο» του Χάρη Σταθόπουλου και «Dream Toy» του Χρήστου Χουλιάρα και εμείς απευθύναμε από τρεις σύντομες ερωτήσεις σε κάθε δημιουργό.

 prosefhi texnes plus

Προσευχή- Θανάσης Νεοφώτιστος

Ο ένας από τους δύο πρωταγωνιστές φοβάται ότι θα τον εκφοβίσουν οι συμμαθητές του κατά τη διάρκεια της σχολικής προσευχής. Συνδέεις, στην ταινία αλλά και στην κοινωνία, την πρόκληση βίαιων συμπεριφορών με την χριστιανική πίστη και την θρησκεία εν γένει;

Όχι. Η χρήση της «Πρωινής Προσευχής» προερχόταν από δικές μου αναμνήσεις, αφού στο σχολείο μου υπήρχε ακόμα η λίστα της «Πρωινής Προσευχής» και ο φόβος του πρωταγωνιστή (και ο δικός μου) είναι η έκθεση που θα προκύψει λέγοντας την «Πρωινή Προσευχή» στο προαύλιο του σχολείου, μπροστά σε όλα τα παιδιά. Μέσα από αυτήν την έκθεση, ο πρωταγωνιστής φοβάται ότι η λεκτική βία που του ασκούσαν σε προσωπικό επίπεδο θα γινόταν και δημόσια. Αυτό που πιθανόν να υπογραμμίζεται είναι το πόσο επικίνδυνη είναι η ύπαρξη υποχρεωτικών διαδικασιών αναφορικά με κάτι τόσο βαθιά προσωπικό. Η θρησκεία και η πίστη δεν μπορεί να έχει εξωγενείς υποχρεώσεις.

Η άσκηση βίας από αγανάκτηση ή συσσωρευμένη καταπίεση μπορεί να γίνει κοινωνικά αποδεκτή;

Όχι. Όλες οι μορφές βίας μπορώ κάπως να κατανοήσω πως γεννιούνται, αλλά καμία μορφή δεν μπορώ να την δικαιολογήσω. Η βία για μένα δεν είναι αποδεκτή.

Ποιο είναι το σινεμά που αγαπάς και θέλεις να κάνεις;

Το Σινεμά που αγαπάω να βλέπω και ίσως θέλω και εγώ να κάνω, είναι κυρίως ανθρωποκεντρικό. Μου αρέσουν τα συναισθήματα και με ιντριγκάρουν νέες μορφές σκηνοθεσίας που θα εκφράσουν αυτά τα συναισθήματα. Επίσης μου δημιουργείται μία ανάγκη, περνώντας τα χρόνια, σε ένα «ακτιβιστικό» επίπεδο, να υπερασπιστώ, μέσα από τις ιστορίες μου, ήρωες που νιώθουν διαφορετικοί και μέσα από αυτό να υπερασπιστώ κι εμένα.

 to eisitirio texnes plus

Το εισιτήριο- Χάρης Σταθόπουλος

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία ο σεβασμός στον άνθρωπο μοιάζει να μην έχει σημασία. Η νέα γενιά μπορεί να το ανατρέψει αυτό;

Είναι στο χέρι της, αν και βλέπω τον κυνισμό και την αδιαφορία να επικρατούν. Όμως δεν σταματάω να ελπίζω ότι μπορεί.

Το ότι αντιλαμβανόμαστε το παρελθόν μας ως κάτι ένδοξο πως έχει επιδράσει στην εθνική μας ταυτότητα αλλά και στην καθημερινή μας ζωή και συμπεριφορά;

Σε κάποιους λίγους έχει επιδράσει θετικά και σε αρκετούς άλλους αρνητικά. Θετικά γιατί ορισμένοι έχουν αντιληφθεί στοιχεία αυτού του ένδοξου παρελθόντος και τα έχουν φιλτράρει και προσαρμόσει, όσο γίνεται και είναι υγιές, στις τωρινές συνθήκες της καθημερινότητας. Και αρνητικά γιατί πολλοί νομίζουν πως μπορούν να καπηλεύονται ή να αξιώνουν μερίδιο ευθύνης για πράγματα που έγιναν χιλιάδες χρόνια πριν, ενώ το μόνο κοινό που έχουν με το τότε, είναι πως γεννήθηκαν σε παραπλήσια χώματα.

Ποιο είναι το σινεμά που αγαπάς και θέλεις να κάνεις;

Το σινεμά που αγαπάω και θέλω να κάνω είναι σινεμά που προβάλλεται κατά βάση σε κινηματογραφικές αίθουσες και απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό. Χωρίς όμως να είναι απλοικό και χωρίς να προσφέρει εύκολες ή ανώδυνες απαντήσεις και εμπειρίες.

 dreamtoy texnes plus

Dream Toy, Χρήστος Χουλιάρας

Ο «πρωταγωνιστής» σου θέλει κάτι, βάζει τα δυνατά του και το πετυχαίνει.Στην πραγματική ζωή  είναι η θέληση αρκετή;

Πιστεύω ότι αν θέλεις κάτι πραγματικά πολύ και επιμένεις , αλλά χωρίς η επιμονή αυτή να γίνεται σκοπός ζωής , κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα τελικά θα το πετύχεις , όπως ο ήρωας της ταινίας που αποκτά ζωή την κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσει την αναζήτησή του .

Είναι μια πολύ συναισθηματική ιστορία. Πιστεύεις ότι το συναίσθημα λείπει από από την «σύγχρονη» εποχή, από το «σύγχρονο» σινεμά;

Το αληθινό συναίσθημα που δεν πιέζει τον θεατή ,  ναι λείπει , υπάρχει βέβαια αλλά με έναν εκβιαστικό τρόπο που φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα , ακριβώς όπως συμβαίνει στην ζωή μας δηλαδή .

Ποιο είναι το σινεμά που σου αρέσει και θέλεις να κάνεις;

Είμαι φανατικός του φανταστικού σινεμά, (και ιδιαίτερα αυτό των 70’s , 80’s και 90’s ) που οι δημιουργοί δοκίμαζαν χωρίς φόβο ιδέες που κάποιες φορές δούλευαν , κάποιες άλλες όχι αλλά δεν έχει καμία σημασία , ψυχολογικά θρίλερ , ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας που κινούνται χωρίς όρια μέσα σε απλές καθημερινές ιστορίες και δημιουργούν ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό σύμπαν , αυτό το σινεμά είναι που θέλω να κάνω .
 

Ο Jude Law στον ρόλο του απόλυτου παπαρολόγου έκπτωτου yuppie και η Carrie Coon στον ρόλο της εξαρτημένης πλην εξαπατημένης συζύγου. Κι όσο ο Rory πέφτει από τα ψηλά της μεγαλοαστικής ζωής στα χαμηλά της αναπόδραστης ανέχειας, η Alison πέφτει από τα ψηλά της εκτίμησης στον σύζυγο στα χαμηλά της απόλυτης απαξίωσης.

 the nest texnes plus2

Ο Sean Durkin χαρίζει, εδώ, στην 7η τέχνη ένα οικογενειακό δράμα που καταφέρνει να ικανοποιήσει την ανάγκη της για ανανέωση της φόρμας και της πίστης στο κινηματογραφικό ,αυτό, είδος. Η οικογένεια, λοιπόν, σε κρίση ,ως κινηματογραφικό μοτίβο, μετά την κατά συρροή κακοποίηση της από χίπστερ κινηματογραφικές αισθητικές κι από χολιγουντιανές συμβατικότητες βρήκε την σύγχρονη ,πλην όχι μεταμοντέρνα, ενσάρκωση της στην ταινία του Durkin. Πρόκειται για μια σκηνοθεσία που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στους μπαρόκ συσχετισμούς της αστικής ευμάρειας και τις βουκολικές αναφορές της ζωής στην φύση. Ενώ, επενδύοντας στο ανοίκειο της εξοχής και του πύργου ως μόνιμη κατοικία δημιουργεί μία ατμόσφαιρα απροσδιόριστου τρόμου που υπηρετεί άριστα την μοιραία μετατροπή του παραδείσου σε horror movie.

Ενώ, υπογράφοντας ο ίδιος ένα σενάριο απόλυτα ενταγμένο στο κοινωνικό-πολιτικό σήμερα της διάχυτης οικονομικής κρίσης, μιλάει για το ζωτικό ψεύδος του μεγαλοαστικού πλούτου ως απόλυτη ανάγκη. Ένας σαραντάρης επιχειρηματίας πουλάει φούμαρα για λονδρέζικα διαμερίσματα και βίλες στην Πορτογαλία, διαθέτοντας άδειους λογαριασμούς και πορτοφόλια. Ενώ, η σύζυγος και τα παιδιά βουλιάζουν αργά αλλά σταθερά στην σήψη του αμερικάνικου ονείρου. Μια ιστορία για έρωτες χωρίς μέλλον και για δρόμους χωρίς γυρισμό.

Μία ταινία για την γενιά μας. Μια γενιά καταδικασμένη σ’ ένα σήμερα που θα ‘θελε να έχει αύριο, αλλά είναι τελικά (περισσότερο) χθες.

4/5

Είναι ένα πρωινό του Οκτώβρη στην Αθήνα. Είχε να βρέξει τουλάχιστον δυο μήνες. Έχει πιάσει να ψιχαλίζει. Σε ένα καφέ με μεγάλα τζάμια γεμάτα μικρές σταγόνες συναντήσαμε την Θέλγια Πετράκη.

 Η «Bella» της, η τελευταία μικρού μήκους ταινία της, η ιστορία της Άνθης έχουν ,όλες μαζί και μία μία ξεχωριστά, φύγει νικήτριες από το φετινό Φεστιβάλ Δράμας.

 bella texnes plus2

Η ταινία εκτυλίσσεται το 1986-1987. Τι μας έχει «κληροδοτήσει» αυτή η περίοδος;

Ξεκίνησαν καταστάσεις, των οποίων τις συνέπειες, αισθανόμαστε σήμερα. Υπάρχει μια ιστορική ακολουθία και συνέπεια.

Η «Bella» πέρα από μια ιστορία ενός έρωτα έχει και έντονη πολιτική χροιά. Είναι η ιδεολογική τοποθέτηση αναγκαίο συστατικό της τέχνης;

Δεν υπάρχει «αναγκαίο». Πολιτικά όντα, θεωρώ ότι οφείλουμε να είμαστε όλοι. Δεν μιλάω για την ένταξη σε κόμματα ή παράταξη, αλλά για την παρατήρηση και την προσπάθεια για αλλαγή, για εξέλιξη. Νιώθουμε την ανάγκη να κινούμαστε προς αυτή την κατεύθυνση.

Τελευταία έχει γίνει πολύς λόγος για την ανάγκη στήριξης των καλλιτεχνών. Πιστεύεις ότι στην Ελλάδα αντιλαμβανόμαστε την τέχνη σαν δουλειά που πρέπει να οδηγεί –όπως κάθε άλλη δουλειά- στον βιοπορισμό;

Το πρόβλημα ξεκινάει από το ότι δεν είναι μια «κανονική» δουλειά. Ναι, θα πρέπει να βιοποριστούμε από αυτή, βάζουμε όμως και την ψυχή μας. Αφιερωνόμαστε σ’ αυτό. Δεν είναι μια δουλειά αμιγώς πνευματική ή διεκπεραιωτική. Συνήθως οι καλλιτέχνες δίνουνε τα πάντα για να εκφραστούν και να επικοινωνήσουν.

Ένας άνθρωπος που ανανεώνει την τέχνη με τα εκφραστικά του μέσα μπορεί να είναι συντηρητικός;

Ένας καλλιτέχνης, δεν μπορεί παρά να είναι προοδευτικός. Να βρίσκει καινούριες ιδέες, να προτείνει πράγματα και να προσπαθεί να ανοίξει καινούριους ορίζοντες. Ακόμα κι αν αυτό μοιάζει με άπιαστο όνειρο. Η συντήρηση δεν βοηθάει ούτε στην τέχνη αλλά ούτε και στην ζωή μας. Η στασιμότητα προκαλεί φθορά.

Η Bella σήμερα θα κατέβαινε στην πορεία για την δίκη της Χρυσής Αυγής;

Σίγουρα.

Ήταν όμως με την ψυχολογία της ηττημένης. Θα κατέβαινε πιστεύοντας ότι μπορεί να αλλάξει κάτι;

Η Άνθη είχε πυγμή και εσωτερικότητα. Συνήθιζε να λέει «στο κάτω κάτω για μια ιδέα ζούμε».

Ο σύζυγος της έλειπε για δουλειά πολιτική;

Ναι. Αυτό σκοπεύω να το αναλύσω στην μεγάλου μήκους. Έχει πολλά παραπάνω ακόμα να δώσει αυτή η ιστορία.

Η πρωταγωνίστρια σου είναι μια γυναίκα που μοιάζει να ψάχνει την θέση της σε έναν κόσμο που αλλάζει. Ήθελες να κάνεις μια ταινία φεμινιστική;

Είχα στο νου μου να κάνω μια ταινία που ψυχογραφεί όσο το δυνατόν με μεγαλύτερη ειλικρίνεια την συγκεκριμένη γυναίκα. Μια ταινία για μια γυναίκα με γυναικεία ματιά. Νιώθω ότι όταν κάνουν άντρες τις ταινίες για γυναίκες είναι πάντα από την οπτική γωνία του άντρα. Όταν κάνουμε εμείς γυναικείες ταινίες, βλέπουμε την γυναίκα σε βάθος επειδή μπορούμε να την καταλάβουμε. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι για μένα. αυτή η κατανόηση είναι φεμινισμός. Τη γυναίκα την έχουμε δει χιλιάδες φορές από την πλευρά του άντρα.

Η Άνθη πώς αντέδρασε σ’ αυτή τη σχέση που αλλάζει και στον κόσμο, που αλλάζει κι αυτός;

Η Άνθη στο τέλος γίνεται κυνική. Δεν ξέρουμε τι έγινε μετά. Αντέδρασε, δεν αντέδρασε…Ήξερα το τέλος της ιστορίας αλλά δεν ήθελα να το ξεκαθαρίσω. Το σταματάμε λίγο πριν το τέλος της σχέσης που νόμιζε ότι είχε, λίγο πριν το τέλος μιας εποχής, πριν το τέλος του ψυχρού πολέμου.

Βλέπουμε που και που κιτς εικόνες εκείνης της εποχής στην τηλεόραση. Πως επηρέαζε αυτή η αισθητική την ζωή της Άνθης;

Εκείνη την εποχή, υπήρχε διάχυτη μια έντονη επιρροή από το δυτικό μοντέλο. Ένα μοντέλο που προσπαθήσαμε να μεταφέρουμε αυτούσιο στην κουλτούρα μας, αλλά δεν καταφέραμε ποτέ να προσαρμόσουμε στις ανάγκες και στις ιδιαιτερότητες μας.

Είναι η αισθητική τρόπος επικοινωνίας;

Εννοείται. Ας πούμε, στην ταινία ένα κομμάτι του κοινού εισέπραξε ότι η Άνθη ήταν δημόσιος υπάλληλος, χωρίς να έχει αναφερθεί πουθενά. Αυτό συνέβη λόγω της εικόνας της και λόγω του σπιτιού της. Δηλαδή λόγω της αισθητικής της. Για μένα, η αισθητική συμβολίζει την ιστορία και το συναίσθημα που θέλεις να μεταφέρεις. Εγώ δουλεύω πάνω σε μια αισθητική που δεν είναι εκεί απλά ως διακοσμητικό στοιχείο. Δεν με ενδιαφέρει αυτό που θεωρούμε απλά όμορφο. Με ενδιαφέρει αυτό που λέει μια ιστορία, κάτι που ίσως δεν χρειάζεται καν να ειπωθεί με λόγια.

Όταν τελείωσες την ταινία πώς ένιωσες; Κατάλαβες ότι είναι μια εξαιρετική δουλειά;

Ακόμα δεν το καταλαβαίνω. Όταν τελείωσα τα γυρίσματα της ταινίας ήμουνα «στα πατώματα», γιατί δεν είχα τα πλάνα που ήθελα. Οπότε όταν ξεκίνησα το μοντάζ, άρχισα να ξαναγράφω το σενάριο με βάση τις σκηνές που είχα. Όταν «έδεσε» άρχισα να χαίρομαι πάρα πολύ, διότι τελικά είχα ταινία. Όταν ξεκίνησα να την δείχνω σε φίλους, άρχισα να ακούω καλά λόγια. Πίστευα όμως, ότι απλώς θέλουν να μου δώσουν θάρρος. Από πάντα όμως, είχα την τάση για πολύ αυστηρή αυτοκριτική. Και μπορεί, αυτή η στάση προς τον εαυτό σου να σε κάνει να βελτιώνεσαι, αλλά δεν είναι  και ευχάριστη διαδικασία. Ξέρω ανθρώπους που είναι ευτυχισμένοι με το παραμικρό. Τους χαίρομαι. Είναι καταπληκτικοί. Είναι χαρούμενοι.

 

 

 

Εκεί γύρω στις 20 Οκτωβρίου, αν πας στην κάβα της γειτονιάς θα την βρεις πιο όμορφη και πιο γεμάτη. Αν ανοίξεις την τηλεόραση, θα την βρεις πιο όμορφη και πιο γεμάτη.

Εκεί γύρω στις 20 Οκτωβρίου, αν πας στην κάβα της γειτονιάς ο ιδιοκτήτης θα έχει μικρότερη φαλάκρα και το δέρμα στο πρόσωπο του θα λάμπει. Αν ανοίξεις την τηλεόραση ο Τζακ Νίκολσον θα έχει μικρότερη φαλάκρα και το δέρμα στο πρόσωπο του θα λάμπει.

 

top kapi

Δευτέρα 19/10

Τοπ Καπί  ΕΡΤ2-22:00

Ζιλ Ντασέν, Μελίνα Μερκούρη και Πίτερ Ουστίνοφ σε μια ιστορία κλεφτών και κλοπιμαίων, θησαυρών και αποθησαυρίσεων. Η Μελίνα Μερκούρη στο ρόλο της γοητευτικής αρχι-κλέφτρας, ο Μάνος Χατζηδάκις στην σύνθεση της μουσικής κι ο Ζιλ Ντασέν πίσω από την κάμερα, θα μας μιλήσουν για όσα (ποτέ) δεν αποκτήσαμε. Και θα μας χαρίσουν ένα ταξίδι σε μια εποχή και σε μια Κωνσταντινούπολη που (ποτέ) δεν ζήσαμε.

Τρίτη 20/10

Πιάσε με αν μπορείς OPEN-20:00

Σε μία από τις πλέον απολαυστικότερες ταινίες του, ο Στίβεν Σπίλμεργκ μας συστήνει τον Frank Abagnale Jr. (Leonardo DiCaprio), έναν 19χρονο που αποφασίζει να σταδιοδρομήσει ως εξέχων πλαστογράφος. Ο Frank περνάει αθόρυβα από την μία ταυτότητα στην άλλη, η σταδιοδρομία βαίνει καλώς και οι οικονομικές απολαβές διαρκώς αυξανόμενες μέχρι την στιγμή της συνάντησης του με τον πράκτορα του FBI Carl Hanratty (Tom Hanks). Γάτα και ποντικός σε ένα αδιάκοπο κυνηγητό και σε μία αγωνιώδη, διασκεδαστική κινηματογραφική βραδιά.

Τετάρτη 21/10

Νήσος Alpha-22:00

Το 2009 βγήκε στις σκοτεινές αίθουσες μία ελληνική κωμωδία που ,καταφέρνοντας να τιμήσει τα κωμικά κινηματογραφικά «παντελόνια» της, χάρισε άφθονες στιγμές αβίαστου γέλιου. Μια διαθήκη ενός δημάρχου και οι ομορφιές της Σίφνου συνέθεσαν το ιδανικό τοπίο μιας αμιγώς διασκεδαστικής ταινίας δια χειρός Χρήστου Δήμα με ένα all star ελληνικό cast ( Βλαδίμηρος Κυριακίδης,  Μιχάλης Μαρίνος, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Κώστας Βουτσάς, Ελένη Καστάνη). Κι αν οι παραλίες και τα λευκά σπίτια της Σίφνου υποφέρανε φέτος από μοναξιά, η κινηματογραφική τους εκδοχή μας χαρίζει ένα μικρό ψήγμα της ομορφιάς που –αναπόδραστα- χάσαμε το φετινό καλοκαίρι.

modistra texnes plus

Πέμπτη 22/10

Η μοδίστρα ΕΡΤ2- 22:00

Η Tilly (Kate Winslet) επιστρέφει, με την ραπτομηχανή και την αστική της κομψότητα στην μικρή πόλη της Αυστραλίας όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Μια ιστορία για την μόδα και για την αγάπη που κρύβεται, τελικά, εκεί που δεν το περιμέναμε. Και μια ταινία με την ρετρό γοητεία μιας εποχής που πέρασε και μας ακούμπησε και με την γοητεία του σημερινού Χόλιγουντ που μπορεί να μην (μας) περάσει ποτέ.

Παρασκευή 23/10

Μικρές Αφροδίτες Βουλή-22:00

Η ταινία που ενηλικίωσε κινηματογραφικά τον Νίκο Κούνδουρου και ερωτικά ολόκληρο τον ελληνικό κινηματογράφο. Ο Κούνδουρος, λοιπόν, μέσα από μια ιστορία ερωτικών περιπτύξεων μεταξύ έφηβων μιλά σιωπηλά πλην ουσιαστικά για την ηδονή και την σκληράδα ως τα δύο πρόσωπα του ίδιου ερωτικού νομίσματος. Και χαρίζει στον ελληνικό κινηματογράφο διεθνή βραβεία και μία αναγκαία ανανεωτική ορμή.

Αν η Φινλανδία σας φέρνει στο μυαλό στρώσεις χιονιού που μπαίνουν μέσα από μπότες και καταβρέχουν κάλτσες και παπούτσια. Ή αν σας φέρνει στο μυαλό ζεστά κρασιά κάτω από σόμπες και μέσα από κασκόλ και σκούφους, τότε ο Φινλανδός J.-P. Valkeapaa είναι εδώ για να μας αποδείξει πως οι Φινλανδοί ξέρουν να κάνουν και σινεμά.

dogs dont wear pants1 texnes plus

Ένας άντρας, λοιπόν, χάνει την γυναίκα του από πνιγμό σε μια λίμνη κατά τη διάρκεια οικογενειακών διακοπών και μεγαλώνει την κόρη του μόνος μακριά από σχέσεις και πάσης φύσεως ρομαντζάδες. Μαζί, όμως, με μία dominatrix θα γνωρίσει και την ιαματική πλευρά του πόνου, αλλά και την απελευθερωτική δύναμη της πίστης στο μέλλον. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία που πιάνει στα σεναριακά της δίχτυα το δύσκολο ζήτημα της πρόκλησης πόνου ως πηγή ψυχικής δύναμης. Κι αν ο συμβολισμός του σωματικού πόνου ως μέσου για να ξεπεράσουμε πάσης φύσεως τραυματικές εμπειρίες μοιάζει, πλέον, τετριμμένος, το σενάριο καταφέρνει να ισορροπήσει ιδανικά ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα, αποφεύγοντας στα σημεία τον σκόπελο του αναίτιου μελοδραματισμού.

Η σκηνοθεσία, ξεπερνώντας το ενδεχομένως χιλιοειπωμένο του σεναριακού συμβολισμού, διαθέτει μια διακριτή αισθητική ταυτότητα που μοιάζει να πηγάζει από μια μοναδική ορμή για ένα νέο σινεμά. Ένα σινεμά που ξέρει να τσουλάει επιδέξια ανάμεσα στα διαφορετικά είδη. Και ένα σινεμά που δεν φοβάται να πειραματιστεί.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ταινία με ελαττώματα αλλά με μεγάλο πλεονέκτημα το ότι μπορεί να σας εκπλήξει, επιτελώντας έτσι με συνέπεια, τον –μάλλον πρωταρχικό- στόχο της ίδιας της τέχνης.   

3/5

popolaros banner

popolaros banner

Video

Μπορείτε να τις αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία