Bitcoin Solo Οδηγός εξόρυξης CGMiner among Up BTC Rank Check εγγραφής Πότε θα ξεκινήσει η Butcoin Futures Bitcoin Price Peak Με τις bitcoins που πραγματικά κερδίζετε Όταν η φούσκα bitcoin σκάει Bitcoin γραμμένο σε ποια γλώσσα μακρά bitcoin Καλή bitcoin εμπορικά βιβλία bitcoin Reddit bitcoin Διαχείριση κεφαλαίων που αγοράζει bitcoin σε ποια χώρα bitcoin νόμιμη τι σημαίνει bitcoin για το μέλλον Bitcoins Minen για ανδρείκελα Στοίχημα με Ο Bitcoin θα αντικαταστήσει το δολάριο Μπορείτε Κόστος συναλλαγής Πώς να καταθέσετε Bitcoin στους φόρους Βαθμολογία Bitcoin στο Πακιστάν σήμερα Κορυφαίοι τρόποι να κερδίσετε bitcoin Δεν υπάρχουν κωδικοί μπόνους κατάθεσης bitcoin καζίνο εταιρείες που παράγουν bitcoin Αποστολή Bitcoin Τιμή χρυσού bitcoin μετά από πιρούνι Χρησιμοποιώντας το Amazon στο δικό μου Bitcoins Bitcoin μετρητά σήμερα προβλέψεις Αγοράζοντας μεγάλες ποσότητες bitcoin BTC Lights John Lewis Ενσύρματη κατανάλωση ενέργειας Bitcoin Διαμόρφωση Δεν παίρνω την εξόρυξη bitcoin Bitcoin Trading Master Game πιο Cryptocurrency Bitcoin συζήτηση ομάδας Δίκτυο αστραπής Bitcoin Twitter Πώς επηρέασε ο Bitcoin στον κόσμο Γιατί ο BTC dating club Duncraig Australia to purchase 性交友网站 苗栗縣 спонсор Новосибирск ищет девушку بهترین سایت های دوستیابی رایگان ساكزایران
Τελευταία Νέα
«Ιππείς»: Πρεμιέρα στην Επίδαυρο και μικρή περιοδεία Τι θα δούμε στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου; «Η Αντιγόνη» από την ομάδα Σημείο Μηδέν σε περιοδεία Η Ρίτα Αντωνοπούλου στο Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού Ο Παντελής Φλατσούσης, τα ντεφιλέ και η φουστανέλα (συνέντευξη) Τα κουστούμια του Εθνικού Θεάτρου στο Αttica Δημήτρης Λιγνάδης: Τρίτη δίωξη εναντίον του - Κατηγορείται για βιασμό ανηλίκου Νέα ακρόαση από το Εθνικό Θέατρο Πέθανε η ηθοποιός Χριστίνα Βαρζοπούλου Στα «Σχήματα των αστεριών» συναντιούνται η Τάνια Τσανακλίδου και η Λίνα Νικολακοπούλου Η Δήμητρα Παπαδήμα περιοδεύει με το «Αγρίμι» Ο «Προμηθέας Δεσμώτης» ταξιδεύει σ' όλη την Ελλάδα 4&2 Πρωταγωνιστές αντιμέτωποι με κορυφαίους ρόλους «Δελφίνοι ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ»: Το νέο έργο του Θωμά Μοσχόπουλου κάνει πρεμιέρα στο ραδιόφωνο «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, με τον Θανάση Παπαγεωργίου στο ρόλο του Κρέοντα, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη
 
Σοφία Γουργουλιάνη

Σοφία Γουργουλιάνη

Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στη Λάρισα, νιώθει σπίτι της το Πήλιο. Χρωστάει σε ένα φορητό DVD Player, στον Τρίερ, στον Αλμοδοβάρ και στον Φασμπίντερ τις καλύτερες στιγμές της εφηβείας της. Και στο «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» τα πρώτα δάκρυα σε παράσταση. Είναι, πια, ερωτευμένη με το θέατρο και αγαπάει αγιάτρευτα το σινεμά.

Συνέντευξη: Σοφία Γουργουλιάνη

Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού

Είναι απόγευμα 18:30 ή 19:30. Έξω από το μετρό Ακρόπολη συναντάμε τη Νίκη Σερέτη. Στην Πλάκα ακούς κάτι σκόρπια γαλλικά. Μπροστά από το Ηρώδειο ένα κορίτσι με μακριά ξανθά μαλλιά και ένα αγόρι με ένα μεγάλο τατουάζ στον ώμο πιασμένα χέρι-χέρι χαζεύουν τα αρχαία.

Αφήνουμε πίσω μας το Ηρώδειο. Τα δυο παιδιά κοιτιούνται –τώρα- στα μάτια. Σε ένα πεζούλι έχει ίσκιο. Καθόμαστε δίπλα σε ένα αγόρι που παίζει μουσική.

Θα συζητήσουμε για τις Βάκχες του Χρήστου Σουγάρη και για την Αγαύη που ερμηνεύει η Νίκη Σερέτη στην παράσταση. Το αγόρι θα συνεχίσει να παίζει μουσική.

Τώρα έχει ίσκιο παντού. Σηκωνόμαστε. Ανηφορίζουμε προς Φιλοπάππου. Στο λόφο φυσάει λιγάκι. Ανακαλύπτουμε δύο διπλανά βραχάκια με θέα και αεράκι. Η Νίκη Σερέτη μας μιλάει για τον ουρανό της Αφρικής, για την αθωότητα που χάνουμε και για το θέατρο που φανερώνει αυτά που –πάντα- κρύβουμε.

 sereti sofia texnes plus

Στη φωτογράφιση της παράστασης σας είδα σε μια παιδική χαρά, κρεμασμένους σε κούνιες…

Το σκηνικό μας αποτελείται από ο, τι εμπεριέχει ο εξοπλισμός μιας παιδικής χαράς. Τραμπάλα, τσουλήθρα, μύλο, κούνιες... Έτσι εμπνεύστηκε ο σκηνοθέτης μας τον σκηνικό χώρο. Αυτό το project το δουλεύει εδώ και 2 χρόνια. Αρχικά  η παράσταση ήταν να παρουσιαστεί σε κλειστό χώρο, στο Σύγχρονο Θέατρο Αθηνών. Αλλά λόγω της κατάστασης άλλαξαν τα πλάνα μας. Και τελικά νομίζω ότι όλη αυτή η ιδέα θα γράψει περισσότερο στους ανοιχτούς χώρους.

Γιατί παιδική χαρά; Τι συμβολίζει για ένα σκληρό έργο όπως οι Βάκχες;

Η ανάγνωση του Χρήστου Σουγάρη είναι ποιητική. Το ίδιο το θέατρο είναι ένα παιχνίδι. Η παιδική χαρά είναι σημείο αναφοράς από τα παιδικά μας χρόνια. Είναι μια μικρή ανοιχτή κοινωνία. Είναι το μέρος όπου συναθροίζονται πολλοί και διαφορετικοί τύποι ανθρώπων. Μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά συστήνονται, μαθαίνουν το μοίρασμα, την κοινωνικότητα, τις συμπεριφορές, τα όρια. Λειτουργεί  ως σχόλιο. Στον δυτικό κόσμο, έχουμε χάσει την αθωότητα μας. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα εμείς γινόμαστε αφηγητές της ιστορίας των Βακχών. Το όραμα του σκηνοθέτη δεν είναι οι αναμενόμενες Βάκχες. Είναι ένας κωμικότραγικός εφιάλτης που όμως παραμένει απόλυτα πιστός σε αυτό που γράφει ο Ευριπίδης. Εχει όμως κάτι από κλοουνερί. Είναι πρόταση.

 

sereti texnes plus sunenteyksi

Η ιστορία σου;

Ο μπαμπάς μου ήταν Έλληνας Μυτιληνιός με επιχειρήσεις στο Βελγικό Κογκό. Εκεί γνώρισε την Κογκολέζα μαμά. Έχω έναν υπέροχο αδελφό, είμαστε δίδυμοι. Όταν ήμασταν 90 ημερών, ήρθαμε στην Ελλάδα. Δεν έχω πάει ποτέ στο Κογκό μιας και έχει εμφύλιο. Ίσως, κάποτε...

 

sereti vakses texnes plus

Το κομμάτι της Αφρικής ως πατρίδα το νιώθεις καθόλου;

Δεν το έχω καθόλου ως γνώση, μόνο ως πληροφορία. Και δεν ξέρω καν, αν χωρίς το θέατρο θα το ανακάλυπτα. Διάφοροι φωνητικοί και κινησιολογικοί αυτοσχεδιασμοί  μου πιστοποιούσαν "υλικά του μίγματος" μου! Πότε μιλούσε κάποιος "φύλαρχος" και άλλοτε η κίνηση μου ήταν κάτι αλλιώτικο, δεν ξέρω πώς να στο περιγράψω. Όμως όλες μου οι αναφορές και τα βιώματα ήταν μόνο από την Ελλάδα. Να φανταστείς, όταν επέστρεψα το 2000 από την Κένυα (είχαμε πάει για τα γυρίσματα του "Μαύρου Ωκεανού" Αnt1) όλοι με ρωτούσαν πώς ένοιωσα μιας και το μισό μου κομμάτι κατάγεται από την Αφρική. "Τίποτα" τους απαντούσα. Μου φαινόταν τόσο παράξενη η ερώτηση... "Ουρανός" τους έλεγα. Ένας υπέροχος ουρανός που νόμιζες ότι θα τον αγγίξεις. Τόσο κοντά στην γή έφτανε. Αυτό ήταν το πιο έντονο συναίσθημα που ένοιωσα. Αργότερα ήρθε  η ψυχοθεραπεία και  μαζί η συνειδητότητα και η αποδοχή όλης μου της ιστορίας και των προγόνων μου. Με είδα ολόκληρη. 

 sereti sofia texnes plus

Στην Ελλάδα υπάρχουν φορές που έχεις νιώσει να μην σε αποδέχονται;

Στο παρελθόν το ένοιωθα συχνά. Όμως η μη αποδοχή ξεκινάει πρώτα απ' όλα, από εμάς τους ίδιους. Αν εγώ δεν αποδεχτώ τον εαυτό μου γιατί να με αποδεχτεί ο άλλος; Γιατί να με αγαπήσει ο άλλος; Μεγαλώνοντας, είμαι απολύτως πεπεισμένη ότι έλκουμε αυτά που φοβόμαστε ή όλα τα καλά που πιστεύουμε ότι μας αξίζουν.Ο, τι δεν μου αρέσει σε μένα, αναλαμβάνω την ευθύνη και το μετασχηματίζω. 

 sereti texnes plus vakxes

Ο ιός βγάζει το θέατρο στο δημόσιο χώρο. Έχει αυτό προοπτική;

Είναι ένα στοίχημα καινούριο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, στην παράσταση μας τα φώτα θα είναι φώτα πλατείας. Δεν θα είναι φώτα που αναβοσβήνουν. Νιώθω ότι με αυτή την κατάσταση γυρνάμε σε εποχές που δεν έχω ζήσει, αλλά τις αγαπώ πολύ, όπως τα μπουλούκια ή το ότι οι αρχαίες τραγωδίες παίζονταν με το φως της μέρας. Οπότε έχει πολύ ενδιαφέρον το θέμα του δημόσιου χώρου. Και, νομίζω ότι ο κόσμος τελικά το έχει πολλή ανάγκη. Εξάλλου έχουμε και έναν αβέβαιο χειμώνα. Και ήδη τα όσα ακούω για παραστάσεις είναι πολύ θετικά. Έχει αρκετό κόσμο στους ανοιχτούς χώρους. Και ο Σουγάρης είναι η πρώτη φορά που δίνει τα διαπιστευτήρια του σε ανοιχτό χώρο. Είχαμε ξανακάνει αρχαία τραγωδία, αλλά, μόνο, σε κλειστό χώρο, τον Αίαντα και τον Οιδίποδα.

sereti niki texnes plus

 

 

Μετά την αρχική αδιαφορία της κυβέρνησης για τους καλλιτέχνες, θεωρείς ότι οι κινητοποιήσεις που γίνανε είχανε κάποιο αποτέλεσμα;

Για μας ήταν τεράστιο πλήγμα. Ήμασταν από τους πρώτους που πληγήκαμε. Γίνανε κάποιες κινητοποιήσεις, αλλά τελικά δεν ξέρω αν είχανε κάποιο αποτέλεσμα. Βέβαια, με κάθε κίνηση κάτι μπορεί να κινηθεί. Υπάρχει δράση, υπάρχει αντίδραση. Αλλά τα πράγματα είναι ακόμη πολύ πίσω, στη διεκδίκηση στις πληρωμές, στο ποιοι είμαστε, στο πόσοι είμαστε.

Πώς προσέγγισες το ρόλο της Αγαύης; Είναι δύσκολος ρόλος…

Προτιμώ να μην μιλάω και να λέω πολλά για τον ρόλο που καλούμαι να ερμηνεύσω κάθε φορά. Το θέατρο είναι δράση. Όμως μιας και αγαπάω πολύ την ποίηση θα αναφέρω ένα στίχο του Όσκαρ Γουάϊλντ. "Μα ο καθένας από μας σκοτώνει ο, τι αγαπάει". Είτε από πολλή αγάπη, είτε από αδιαφορία. Είναι μια αέναη μάχη. Κι από την άλλη κυριαρχεί συνήθως το Υπερεγώ. Οι Βάκχες είναι ένα πολύ άγριο και δύσκολο έργο. Με πολλές αναγνώσεις. Την Αγαύη και όλους τους ήρωες, ακόμα τους αφουγκράζομαι. Και σε κάθε παράσταση θα ανακαλύπτω και κάτι καινούριο. Αυτή είναι η μαγεία αυτών των κειμένων. Σε μετακινούν διαρκώς. 

Στην Ελλάδα είμαστε έτοιμοι να αγκαλιάσουμε το διαφορετικό;

Είναι τόσο ωραίο και cool να είσαι διαφορετικός! Όμως είμαστε πάντα φοβισμένοι. Δεν δίνουμε τον χώρο να το κατανοήσουμε, να συνομιλήσουμε μαζί του. Λείπει το από κοινού, η έγνοια για τον άλλο. Ο άλλος είναι ο καθρέφτης μας και όχι το μίασμα. Ευτυχώς έρχεται το θέατρο για να υπενθυμίσει όλα αυτά που θέλουμε να ξεχάσουμε. 

 sereti niki texnes plus sunenteuksi

Στις Βάκχες βλέπουμε μια τραγική σύγκρουση ανάμεσα σε δυο γενιές, μάνα-γιος. Και μια μάνα που, τελικά, πενθεί γιατί σκοτώνει το γιο της. Σήμερα πως αντιμετωπίζουμε τις συγκρούσεις αυτές και το πένθος που τυχόν τις ακολουθεί;

Εδώ υπάρχει ο Πενθέας που είναι ένα μικρομέγαλο και έχει πάρει όλα τα μοτίβα και τις αναφορές από την Αγαύη και λειτουργεί σαν μικρός δικτάτορας. Αν το νέο αίμα δεν μπορεί να δεχτεί το παλαιό, τότε πόσο μάλλον το παλαιό να δεχτεί το νέο. Τον Πενθέα, τελικά, αυτή η έπαρση και ο ξερολισμός, είναι που τον οδηγούν και στο θάνατο. Είναι το πένθος που λέει και το όνομα του. Στις μέρες, νομίζω, δεν μπορούμε να δεχτούμε το πένθος. Κι αυτό ακόμα λέμε να μην το αγγίξουμε. Να πάρουμε, ας πούμε, χάπια για να μην το νιώσουμε. Είμαστε σε ένα φόβο του πένθους. Και του μαζί και της ανάληψης των ευθυνών.

Το θέατρο θα ξαναβρεί τα πατήματα του;

Πρέπει να γίνουν μεγάλες αλλαγές. Κυρίως ως προς την σκέψη και την συνειδητότητα. Ο κορονοϊός είναι μια καλή ευκαιρία να στοχαστούμε τα λάθη του παρελθόντος. Υπάρχουν χάσματα αλλά και γέφυρες. Δεν ξέρω όμως αν θα αλλάξει τελικά προς το καλύτερο. Είμαστε πολύ σαστισμένοι ακόμα και σε μεγάλη αβεβαιότητα. 

 sereti

Φαντάζομαι πως όταν έκανες τηλεόραση, η αναγνωρισιμότητα που κέρδισες ήταν τεράστια. Στόχος σου, όμως, ήταν από πάντα το θέατρο;

Δεν ήταν ποτέ στα σχέδια μου να γίνω ηθοποιός. Μικρότερη ούτε που θα το φανταζόμουν. Παρόλο που πρόσφατα μια φίλη των παιδικών μου χρόνων μου θύμισε ότι τα καλοκαίρια εκεί που παραθερίζαμε πιτσιρίκια, ντυνόμουν με σεντόνια και έπαιζα θέατρο. Το είχα ξεχάσει εντελώς. Μέσα από το θέατρο έμαθα καλύτερα τον εαυτό μου. Από την αρχή δούλευα ταυτόχρονα και στην τηλεόραση και στο θέατρο. Πρόλαβα τις καλές εποχές με ωραία σενάρια, που πληρωνόσουν καλά και σου έφερναν μέχρι και τον καφέ σου. Εχω γλυκές αναμνήσεις από την τηλεόραση. Όμως κάποια στιγμή ένοιωσα ότι έπρεπε να κάνω ένα διάλειμμα. 

Η αναγνωρισιμότητα της τηλεόρασης θεωρείς ότι σου έκανε, τελικά, καλό η κακό;

Το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις. Κάτι μου έδωσε κάτι μου πήρε. Πλήττω όμως αφάνταστα με αναφορές σε τηλεοπτικούς μου ρόλους του πάλαι ποτέ, οι οποίοι σώνει και καλά πρέπει να σηματοδοτούν και το τώρα μου. 

Μου αρέσει που μεγαλώνω και η αλήθεια είναι ότι  δεν στέκομαι στο παρελθόν. Μόνο στο παρόν. Ο κόσμος που με αγάπησε μέσα από κάποιους ρόλους τότε, ας με  μάθει κι από αυτά που κάνω τώρα. Πέρυσι την Ιοκάστη και την Τιτάνια, φέτος την Αγαύη... Ο κιτρινισμός όμως των ΜΜΕ δεν βοηθάει ώστε να εκπαιδευτούν οι άνθρωποι. Εκεί πάσχει το πράγμα και γενικότερα στην παιδεία μας. Πάντως σίγουρα δεν ξεπουλιόμαστε όλοι για τα κλικ και τον ντόρο. Ας τιμάμε τους εαυτούς μας και τους άλλους περισσότερο. Είναι πασιφανές ότι έχουμε φτάσει στο τέλος. Ας υπάρξει και μια νέα αρχή. 

 niki sereti texnes plus 2 sunenteuksi

Ως καλλιτέχνης νιώθεις ότι τη δουλειά σου τη σέβονται;

Παλιότερα είχε μια τελετουργία. Πήγαινες στο θέατρο, έβαζες τα ρούχα σου τα ωραία, το τιμούσες. Τώρα είναι χύμα. Έχει χάσει μία αίγλη που είχε. Αλλά μπορεί αυτό το πράγμα να πρέπει να πεθάνει για να γεννηθεί κάτι καινούριο πιο φρέσκο. Κάτι που να μπορεί να μιλήσει.

Οι μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις, τα web plays μπορούν να λειτουργήσουν ως μια τέτοια πρόταση;

Για να πω την αλήθεια σχετικά με τις παραστάσεις μέσω Ίντερνετ ,ως μια φρέσκια πρόταση, ήμουν κάθετη. Είδα μόνο παραστάσεις εξωτερικού που η κινηματογράφηση τους είναι μόνο γι’ αυτό. Είδα κάποιες συγκλονιστικές παραστάσεις από τη Ρωσία όπως «Οι τρεις αδερφές» του Τσέχωφ. Αλλοίμονο αν αρχίσει το θέατρο να είναι μόνο από κει. Το θέατρο δεν είναι δυνατό να πεθάνει.

Σχέδια για του χρόνου έχεις;

Περιμένουμε όλοι να δούμε πως θα λειτουργήσουν τα θέατρα. Κάποιοι έχουν ήδη ξεκινήσει πρόβες για να είναι, σε κάθε περίπτωση, έτοιμοι από Οκτώβριο. Εγώ ακόμη φοβάμαι αν θα μπει ο κόσμος στα θέατρα.

 sereti texnes plus den


 Κλείστε εδώ τις θέσεις σας και δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα.

 

Βάκχες

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση: Θεόδωρος Στεφανόπουλος

Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης

Μουσική: Στέφανος Κορκολής

Σκηνικά - Κουστούμια: Αριστοτέλης Καρανάνος - Αλεξάνδρα Σιάφκου

Κίνηση: Στέφανι Τσάκωνα

Φωτισμοί: Γιάννης Δρακουλαράκος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Νικόλας Ιωακειμίδης

ΔΙΑΝΟΜΗ
Διόνυσος: Γιώργος Κοψιδάς

Τειρεσίας: Νίκος Καρδώνης

Κάδμος: Δημήτρης Ήμελλος

Πενθέας: Στάθης Κόικας

Θεράπων: Κρις Ραντάνοφ

Α΄ Άγγελος: Χριστόδουλος Στυλιανού

Β΄ Άγγελος: Μανώλης Μαυροματάκης

Αγαύη: Νίκη Σερέτη

Βάκχες: Μυρτώ Αλικάκη, Μαρίζα Τσάρη, Γωγώ Καρτσάνα, Ηλέκτρα Σαρρή, Ξένια Ντάνια, Δέσποινα Μαρία Μαρτσέκη

Γυναίκα: Ρούλα Πατεράκη

Άνδρας: Κώστας Λάσκος

Τυμπανιστής: Άρης Καλλέργης

 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2020

                                         ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

 

                                Βάκχες του Ευριπίδη

                      Σκηνοθεσία Χρήστος Σουγάρης


                    Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου ΗΡΩΔΕΙΟ

           Στο πιάνο επί σκηνής ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΟΡΚΟΛΗΣ


           31/8 & 1/9 Σχολείο της Αθήνας - Ειρήνη Παππά

                                       12/9 Βεάκειο


 

 

Για τα καλοκαίρια που πίστεψες πως όσα γεννιούνται πεθαίνουν. Και για εκείνα που το ξέρες ότι θα σαι για πάντα.

Για τα ζεστά μεσημέρια που τα πέρασες με ίσκιο και φιλιά κάτω από αρμυρίκια. Και για τον ήλιο που (σου) έκαψε τις πατούσες.

Για κάτι παιχνίδια μέσα στη θάλασσα. Για μπράτσα που φουσκώνανε. Για μάτια που ζωντανεύανε. Για κύματα μπλε που ποτέ δεν τα έκανες πράσινα. Γιατί το πράσινο –εσύ- το αγαπούσες.

Για τον Λέοναρντ Κοένπου ποτέ δεν χόρεψες. Και για την Μαριάν που αποχαιρέτησες -κι εσύ.

Για τα φθινόπωρα που ποτέ δεν (σου) ήρθανε. Και για τη δροσιά που δεν λέει να σε δροσίσει.

summer with monika texnes plus

Το καλοκαίρι με τη Μόνικα

ΣΟ Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, εν έτει 1953, πριν –ακόμα- αλλάξει τον ρου της κινηματογραφικής ιστορίας, αφηγήθηκε την ιστορία ενός καλοκαιρινού έρωτα που βάλθηκε να τα βάλει με τα φθινόπωρα και τους χειμώνες που –πεισματικά- έρχονται. Η εφηβική ορμή και το αυτονόητο της απόρριψης των πάσης φύσεως χθες ως συστατικό στοιχείο του έρωτα, οδηγούν το κορίτσι και το αγόρι σε μια θερινή απόρριψη των πάσης φύσεως κατεστημένων που, όμως, θα μετατραπεί σε αιώνια επιστροφή στην καθημερινότητα ως οριστική καταδίκη του πάθους.

Ένας –ακόμα- εφηβικός έρωτας που πίστεψε στο για πάντα. Κι ένα για πάντα που αποφάσισε να εκτελέσει στυγνά την αυτονόητη απάντηση του. Κι ένας Μπέργκμαν που βάλθηκε να αποδομήσει τα καλοκαιρινά μας πάθη και να μας ρίξει με δύναμη τη σφαλιάρα του οριστικού τέλους τους.

le rayon vert texnes plus

Η πράσινη αχτίδα

Είναι Ιούλιος και τριγυρνάς μόνη στο Παρίσι. Ο Ερίκ Ρομέρ σε πετυχαίνει στα Ηλύσια Πεδία ή στη Μονμάρτη. Εσύ πλήττεις και ο ήλιος βαράει κατακούτελα. Ο Σηκουάνας είναι όμορφος. Ο Ρομέρ σε έχει πάρει στο κατόπι. Δεν τον βλέπεις. Ούτε και θα τον δεις. Θα σε κάνει ταινία. Είσαι η Ντελφίν και δεν είσαι καλά. Γιατί είναι Ιούλιος και τριγυρνάς μόνη στο Παρίσι.

OΕρίκ Ρομέρ, επιστρέφει, το 1986, με μία ακόμα ταινία αφιερωμένη σε μία από τις τέσσερις εποχές. Και επιλέγοντας, εδώ, το καλοκαίρι, μας αφηγείται την ιστορία της Ντελφίν. Μια ιστορία θερινής ραστώνης και αναζήτησης του έρωτα ως αντίδοτο στην καλοκαιρινή πλήξη.

Αν οι (θερινές) ελπίδες πεθαίνουν πάντα τελευταίες κι αν οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι για να γίνονται, ο Ερίκ Ρομέρ και τα παρισινά στενά είναι εδώ για να μας πείσουν πως τα παράλληλα σύμπαντα κάπου συναντιούνται. Και πως οι άδειες πόλεις και οι θερινές μοναξιές υπάρχουν μόνο για να τις μοιράζεσαι.

picnic at hanging rock texnes plus

Το μυστικό του βράχου των κρεμασμένων

Ένας από τους σκηνοθέτες-άρχοντες της εξισορρόπησης του αποκαλούμενου εμπορικού σινεμά με την –όσο το δυνατό- αντικειμενική ποιότητα, ο Peter Weir, το 1975, μας παρέδωσε μία από τις πλέον ατμοσφαιρικές και αινιγματικές του ταινίες. Ξεκινώντας εδώ, από την εξαφάνιση ενός γκρουπ έφηβων μαθητριών σε σχολική εξόρμηση για πικνίκ στη φύση, ο Weir καταλήγει εδώ σε έναν στοχασμό για τη φύση της εφηβικής ψυχής και των ερωτικών (μας) ξυπνημάτων.

Ένα καλοκαιρινό εφηβικό πικνίκ, όμορφα κορίτσια και σεξουαλικότητα που (πρωτο) φουντώνει. Κι όσα δεν πρόδωσαν τα εφηβικά ξυπνήματα, τα κατάπιε –εδώ- η φύση. Τα κορίτσια εξαφανίζονται και ο Peter Weir μας κοιτάζει στα ενήλικα (μας) μάτια και μας μιλάει για το σκληρό πρόσωπο όλων εκείνων των πόθων που –μόνο- κυοφορήσαμε.

le mepris texnes plus

Η περιφρόνηση

Το 1963, ο Γκοντάρ αφηγήθηκε στην 7η τέχνη την ιστορία του τραγικού έρωτα της Καμίλ και του Πολ με φόντο την ιταλική ακροθαλασσιά. Ο Πολ (Μισέλ Πικολί) και η Καμίλ (Μπριζίτ Μπαρντό) βρίσκονται στο Κάπρι για τα γυρίσματα ταινίας της οποίας το σενάριο υπογράφει ο Πολ. Και ό,τι ξεκινάει σαν απόλυτο «κούμπωμα» σωμάτων κι επιθυμιών, αποδομείται με διαδικασίες συνοπτικές, όταν ο Πολ θα μπλέξει την τέχνη με τον έρωτα. Και η Καμίλ, το αντικείμενο των παροντικών πόθων, Πολ, με ένα κάποιο ερωτικό μέλλον στα χέρια του παραγωγού της ταινίας.

Ο άντρας, η γυναίκα, ο επίδοξος εραστής, το Κάπρι, η μισοτελειωμένη ταινία και ο Γκοντάρ ως ο απόλυτα ομαλός κινηματογραφικός μπανιστιρτζής. Μισέλ Πικολί και Μπριζίτ Μπαρντό στο ρόλο του ερωτευμένου ζεύγους, προσπαθούν να βγάλουν καθαρό το μέλλον του έρωτα τους σε ένα απόλυτα θερινό σκηνικό. Μια ταινία για το άπειρο της καλοκαιρινής ομορφιάς και το πεπερασμένο του τραγικού έρωτα.

call me by your name texnes plus

Να με φωνάζεις με το όνομα σου

Ο Λούκα Γκουαντανίνο, τρία χρόνια πριν, με άξιους συμμάχους το σενάριο του Τζέιμς Άιβορι και τους Τιμοτέ Σαλαμέ και Άρμι Χάμερ, μας χάρισε έναν από τους πλέον όμορφους κινηματογραφικούς θερινούς έρωτες. Χρησιμοποιώντας ως ιδανικό σκηνικό ένα περιβάλλον αστικό και μια εκπάγλου καλλονής βίλα, ο σκηνοθέτης, εδώ, μιλά ανοιχτά για τον έρωτα ως θερινή παράδοση άνευ όρων στην αλήθεια (μας).

Έφηβος ερωτεύεται ενήλικο μαθητή του πατέρα του στην απόλυτη ομορφιά της ιταλικής επαρχίας. Ο Λούκα Γκουαντανίνο, εδώ, παρέδωσε στην κινηματογραφική ιστορία ένα ταξίδι σε ένα μπαρόκ ερωτικό σκηνικό. Και έπλασε, τελικά, μια ταινία για όλα τα εκείνα τα θερινά πάθη που ενδώσαμε και τελικά –αναπόδραστα- προδώσαμε.

Στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η γιορτή του πατέρα είναι κινητή και γιορτάζεται πάντα τη τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Φέτος θα εορταστεί την ερχόμενη Κυριακή 21 Ιουνίου.

Η Σοφία Γουργουλιάνη είδε πολλές ταινίες με θέμα τη σχέση πατέρα- παιδιών και επέλεξε αυτές που την συγκίνησαν περισσότερο.

Είναι εκείνες οι καλοκαιρινές βόλτες που ήσουν ακόμα πέντε χρονών. Και που σε είχε ο μπαμπάς καθισμένη πάνω στους ώμους. Που άρπαξες μια τυρόπιτα από ένα κύριο. Ο κύριος στη χάρισε. Μια μπουκιά εσύ, μια μπουκιά ο μπαμπάς. Κι είναι που γεμίσατε λαδίλα. Που του γέμισες το πουκάμισο λεκέδες, που τα μουστάκια του γεμίσανε τρίμματα. Που ακόμα δαγκώνετε τα παιδάκια παρέα. Που δε μένει κρέας πάνω στο κόκκαλο. Που δεν ανεβαίνεις πάνω στους ώμους του. Που όλο λέει θα κόψει το μουστάκι. Που δεν νιώθετε νέοι. Που λέτε, «κάποτε ναι». Το ξανασκέφτεστε και λέτε, «όμως και τώρα ναι».

 

Somewhere

Τα ποτά και τα ξενύχτια κλείσανε, στην ταινία, της Σοφία Κόπολα το «καλύτερο» σπίτι ενός διάσημου ηθοποιού (Στίβεν Ντορφ), ο οποίος έχει έκτοτε αποσυρθεί σε ένα κάστρο- άντρο της υποτιθέμενης ακολασίας. Τα λιμνάζοντα νερά των πάσης φύσεων καταχρήσεων ως απόλυτη κανονικότητα, θα ταράξει η επίσκεψη της προ-έφηβης κόρης του (Ελ Φάνινγκ). Μπαμπάς και κόρη χαμένοι, εδώ, σε μεταφράσεις χαμένων στιγμών και λησμονημένων παρελθόντων και μια Κόπολα που μοιάζει, τελικά, να ξορκίζει προσωπικούς δαίμονες και να σπάει δύσκολα ξόρκια.

 

 somewhere texnes plus

 Σχετικά με τον Σμιντ

Ο Τζακ Νίκολσον στο ρόλο του 65άρη μπαμπά σε απέλπιδα προσπάθεια ανάκτησης του εδάφους που έχασε –μάλλον εκουσίως- στη σχέση με την κόρη του. Εν έτει 2002, ο Λύκος Τζακ κι αν είχε ήδη γεράσει δίνει ένα –ακόμα- ερμηνευτικό ρεσιτάλ του δύσθυμου πλην –ίσως- τρυφερού πατέρα. Ένα ιδιόρρυθμο road movie με επίκεντρο το αιώνιο συγκρουσιακό δίπολο μπαμπά κόρης, ήρθε από τον Αλεξάντερ Πέιν. Και αποφεύγοντας κάθε πιθανό κλισέ παραδίδει μια ταινία που μιλάει ανοιχτά για ραγισμένα γυαλιά και για τα απίθανα ξανακολλήματα τους.

about schmidt texnes plus

Prisoners

Η κόρη του Χιου Τζάκμαν μπαμπά εξαφανίζεται και ο Χιου Τζάκμαν μπαμπάς παίρνει το νόμο στα χέρια του. Δια χειρός Ντενί Βιλνέβ ,το 2013, εμφανίστηκε στη σκοτεινή οθόνη μία από τις καλύτερες αστυνομικές ταινίες του 21ου αιώνα. Με πρόφαση, την εξαφάνιση μιας έφηβης, ο Βιλνέβ μιλάει για τη βαρβαρότητα, τις διεξόδους και τα αδιέξοδα της.

prisoners texnes plus

Jauja

Στο ιδιοσυγκρασιακό σουρεαλιστικό σύμπαν του Jauja, ο Βίγκο Μόρτενσεν αναζητάει την κόρη του σε μια άγνωστη έρημο κάπου σε κάποιες παρυφές του πολιτισμού. Από τον Λισάντρο Αλόνσο, εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιότυπο γουέστερν οπτικά ερεθιστικό-πλην βραδυφλεγές- για έναν μπαμπά σε απόγνωση και έναν πολιτισμό σε οριστική σήψη.

jauja texnes plus

The savages

Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και Λόρα Λίνει σε ένα δίδυμο αδερφών αντιμέτωπων με την απώλεια μνήμης του μπαμπά. Ενός μπαμπά που ίσως και να μην του άξιζε αγάπη, αλλά που –τελικά- στα γεράματα σίγουρα του αξίζει ζωή. Η Ταμάρα Τζένκινς πλάθει, εδώ, μια κωμικοτραγική ιστορία για την αυτονόητη ανθρώπινη σήψη, για το αδυσώπητο του χρόνου και για τον μπαμπά που –να χτυπιέσαι κάτω- θα παραμείνει μπαμπάς.

the savages texnes plus

Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού

Λίγο από θρίλερ, ψήγματα νέο νουάρ και κυρίως ο φόβος του αγνώστου πιάστηκαν στην κινηματογραφική φάκα του Γιώργου Λάνθιμου. Το 2017, λοιπόν, ο μπαμπάς Κόλιν Φάρελ καλείται να θυσιάσει ένα από τα παιδιά του, στο βωμό της σωτηρίας της υπόλοιπης οικογένειας του. Εκσυγχρονίζοντας εδώ το μοτίβο της αρχαίας τραγωδίας, ο Λάνθιμος ποντάρει σε μια οικογενειακή ιστορία που μιλάει –τελικά- για έναν ατέλειωτο κύκλο αναπόδραστης βαρβαρότητας.

 the killing of a sacred deer texnes plus

I am Sam

Ένας καθηλωτικός Σον Πεν στο ρόλο του μπαμπά με διανοητική καθυστέρηση που παλεύει να κρατήσει την επιμέλεια της κόρης του. Μια ταινία που αγαπήθηκε από το κοινό και ένας από τους ,πλέον, κινηματογραφικά προσφιλείς μπαμπάδες. Κι αν οικογενειακό δράμα και κλισέ συνορεύουν –κινηματογραφικά- απόλυτα, κι αν η σκηνοθέτης (Τζέσι Νέλσον) ποντάρει στο δάκρυ κορόμηλο, η ιστορία του Σαμ παραμένει σπαρακτική.

i am sam texnes plus

 

Πατέρας και Γιος

Ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας, ο Χιροκάζου Κορέ-έντα, αψηφά ,εδώ, την κινηματογραφικά βαρυτική έλξη του κλισέ και την αβάσταχτη γοητεία του βραζιλιάνικου μελοδράματος και μας χαρίζει ένα από τα καλύτερα οικογενειακά δράματα του 21ου αιώνα. Από σφάλμα, τα παιδιά ενός ζεύγους διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, θα ανταλλαχθούν στο μαιευτήριο. Όταν το λάθος θα αποδειχθεί, ο εργασιομανής πλην πλούσιος μπαμπάς καλείται να καλύψει του κενό του φτωχού πλην παρόντα τέως μπαμπά. Ο Κορέ-έντα, εδώ, ανάβει τη φωτιά των οικογενειακών δεσμών και μοιάζει να πιστεύει ότι τελικά η προαιώνια φωτιά της οικογένειας δεν σβήνει ποτέ.

LikeFatherLikeSon texnes plus

Άγριες Φράουλες

Το βάρος της ύπαρξης, το τελεσίδικο του θανάτου και το αναπόφευκτο γήρας aka η σφραγίδα της προβληματικής του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Εδώ, ένας ηλικιωμένος καθηγητής σπεύδει να συναντήσει την κόρη του, σε ένα από τα αρχετυπικά υπαρξιακά road movies με πρωταγωνιστή έναν μπαμπά σε αναζήτηση οικογενειακής και προσωπικής ταυτότητας.

 wild strawberries texnes plus

Ψεύτης Ήλιος

Στην, ίσως, καλύτερη κινηματογραφικά στιγμή του, ο Νικίτα Μιχάλκοφ, μπλέκει στα κινηματογραφικά του δίχτυα τη σχέση μπαμπά κόρης και τη Σταλινική Ρωσία. Και μετατρέποντας το συλλογικό σε ατομικό μας αφηγείται μια ιστορία πολιτικής αυταπάρνησης και αιώνιας οικογενειακής αγάπης.

 Burnt by the Sun texnes plus

Bonjour Tristesse

Κι αν η γοητεία του Χολιγουντιανού μελοδράματος παραμένει άσβεστη, ο Ότο Πρέμινγκερ ποντάρει, εδώ, στην ιστορία ενός μπαμπά πλέιμποι (Ντέιβιντ Νίβεν) σε αιώνια θερινή ραστώνη πολυτελείας σε κάποια γαλλική βίλα ,μετά της νεαρής κόρης του (Ζαν Σεμπεργκ). Η κανονικότητα της αφθονίας ποτού και γυναικών, θα διαταρχθεί από την άφιξη μιας παλιάς φίλης πλην γοητευτικής γυναίκας (Ντέμπορα Κερ). Γιος και κόρη θα κληθούν, τότε, να χωρίσουν τα τσανάκια της αυτοκόλλητης τους ύπαρξης με συνέπειες αμοιβαία καταστροφικές.

bonjour tristesse texnes plus

 

The shining

Σε ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών, ο Τζακ Νίκολσον πρωταγωνιστεί στο ρόλο του μανιακού δολοφόνου μπαμπά με το τσεκούρι. Όταν, λοιπόν, μπαμπάς, μαμά και γιος θα αναλάβουν τη φύλαξη ενός ξενοδοχείου κλειστού για το χειμώνα, η προβλεπόμενη χειμέρια νάρκη θα ξυπνήσει δολοφονικά ένστικτα και αγνή παράνοια που θα οδηγήσει σε τραγικό αιματοκύλισμα.

the shining texnes plus

Κλέφτης Ποδηλάτων

Στην κλασική ταινία του Βιτόριο ντε Σίκα, μπαμπάς και γιος αναζητούν ένα κλεμμένο ποδήλατο. Με αφορμή μια κλοπή, ο ντε Σίκα δημιουργεί μια ταινία αγωνιώδους αναζήτησης που μιλάει απροκάλυπτα για τη μάστιγα του μοιραίου κοινωνικού αποκλεισμού και για την απόλυτη πίστη στην ισχύ των οικογενειακών δεσμών.

 

 κλεφτες ποδηλατων texnes plus

 

 

Γροθιές στους Τοίχους

Ο 19χρονος Έρικ βρίσκεται στη φυλακή όπου συναντά τον –επίσης κρατούμενο- πατέρα του. Όταν, ο Έρικ δεν θα διστάσει να προκαλέσει τριγμούς στην όποια κανονικότητα της φυλακής με τις βίαιες του αντιδράσεις, ο πατέρας του θα αναλάβει το ρόλο του αυτονόητου σωτήρα. Ο Ντέιβιντ Μακένζι μας μιλάει ,εδώ, για την οικογενειακή αγάπη ως αναπόδραστη σωτηρία- ακόμα κι εκεί που δεν το περιμένεις. 

starred up texnes plus

Φως στο σκοτάδι

Στην ταινία που είδαμε φέτος το χειμώνα στις σκοτεινές αίθουσες, ο Κέισι Άφλεκ μας χάρισε ένα post apocalyptic οικογενειακό δράμα. Μετά τον αποδεκατισμό του ανθρώπινου γένους από κάποια πανδημία, πατέρας και κόρη καλούνται να αντιμετωπίσουν τη σφοδρότητα της μεταξύ τους σχέσης και τη βαρβαρότητα του ανθρώπινου γένους. Εδώ, τα οικογενειακά δεσμά είναι απόλυτη επιλογή και μοναδική διέξοδος από την αναπόφευκτη ωμότητα.

light of my life texnes plus

Affliction

Ο Πολ Σράντερ, σε μια ακόμα, ιδιοσυγκρασιακή ταινία παραδίδει, εδώ, την ιστορία μπαμπά (Τζέιμς Κόμπουρν) γιου (Νικ Νόλτε) σε ένα καταχρηστικό γαιτανάκι εκατέρωθεν βίας. Μια ιστορία για την οικογένεια ως αναπόδραστό φόρτωμα στην πλάτη και για τα οικογενειακά δεσμά ως προαιώνιο βάρος.

 

 
 
Πώς καθιερώθηκε η γιορτή;
 
Εμπνεύστρια της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα θεωρείται η αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ - Ντοντ, που θέλησε να καθιερώσει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας.
 
Ο πρώτος εορτασμός της Ημέρας του Πατέρα έγινε στις 19 Ιουνίου 1910 στο Σποκέιν της Ουάσινγκτον, όπου ζούσε η οικογένεια Σμαρτ. Παρέμεινε ένα γεγονός τοπικής σημασίας για πολλά χρόνια μέχρι το 1966, οπότε ο τότε αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον με διάταγμά του ανακήρυξε την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έκτοτε ήταν θέμα χρόνια ο εορτασμός να περάσει τα αμερικανικά σύνορα και να διεθνοποιηθεί.
 
Αξίζει να σημειωθεί ότι μια απόπειρα εορτασμού της Ημέρας του Πατέρα είχε γίνει νωρίτερα από την την Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών στις 5 Ιουλίου 1908.
 
Η Κλέιτον ήθελε να γιορτάσει προς τιμήν των 210 νεκρών πατέρων που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη Τραγωδία του Μόνονγκα που σημειώθηκε στην πόλη της Δυτικής Βιρτζίνια τον Δεκέμβριο του 1907. Ο εορτασμός της δεν έλαβε ιδιαίτερη προσοχή, καθώς επισκιάστηκε από άλλα γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την ημέρα στην πόλη, με αποτέλεσμα ούτε η Δυτική Βιρτζίνια να αναγνωρίσει τη συγκεκριμένη μέρα ως επίσημη εορτή, ούτε να εορταστεί ξανά.

 

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη

Κι αν η καλοκαιρινή ρομαντζάδα αγνοείται χωμένη κάτω από τόνους αντισηπτικών και ατέλειωτα μέτρα αποστάσεων, τα θερινά σινεμά είναι αποφασισμένα να μας θυμίσουν πως το καλοκαίρι είναι να για να το ζεις, να το γελάς και να γελιέσαι πως δεν θα τελειώσει ποτέ. Να το βλέπεις σε μια οθόνη την ώρα που νυχτώνει με μια μπύρα –πάντα- μισογεμάτη.

«Πινόκιο»

Ο Πινόκιο επιστρέφει στα θερινά σινεμά δια χειρός Ματέο Γκαρόνε και μας προσφέρει μία liveactionεκδοχή του παλιού ψεύτη εαυτού του, με άξιο ερμηνευτικό σύμμαχο τον Ρομπέρτο Μπενίνι.

πινοκιο texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 11 Ιουνίου 2020

«Νεντ Κέλι, ο Νο 1 Καταζητούμενος»

Η ζωή του διαβόητου Αυστραλού γκάνγκστερ Νεντ Κέλι (Τζορτζ Μακ-Κέι), έρχεται διά χειρός Τζάστιν Κουρζέλ για να χαρίσει στο καλοκαίρι την απαραίτητη δόση από πιστολίδι και άγριες συμμορίες που –ναι- τη χρειάζεται.

νεντ κελι ο νο1 καταζητουμενος texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 18 Ιουνίου 2020

 

«Οι Μεταφραστές»

Το τελευταίο μέρος μιας μπεστ-σέλερ τριλογίας και ένα γκρουπ μεταφραστών σε λογοτεχνική καραντίνα με σκοπό να μην διαρρεύσει ούτε ίχνος από το πολυαναμενόμενο φινάλε. Μία ιστορία λογοτεχνικού μυστήριου από τον Ρεζί Ρουανσάρ με τους Ρικάρντο Σκαρμάτσιο, Ολγκα Κιριλένκο, Λαμπέρ Γουιλσόν, αλλά και τον «δικό μας» Μανώλη Μαυροματάκη.

μεταφραστες texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 18 Ιουνίου 2020

«Διαρρήκτης Υψηλής Τέχνης»

Η κλοπή ενός σπάνιου και πολύτιμου πίνακα ζωγραφικής μετατρέπεται στα χέρια του Τζιουζέπε Κατοπόντι σε ένα αγωνιώδες θρίλερ για όλες εκείνες τις εμμονές που (θα) μας κατατρέχουν. Με τους Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Κλάες Μπανγκ.

διαρρηκτης υψηλης τεχνες texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής:25 Ιουνίου 2020

 

«Μια Νύχτα Μαγική»

Ο Κριστόφ Ονορέ καταθέτει τη δική του γαλλική ιστορία απιστίας. Μία σχέση που διαλύεται λόγω μιας απιστίας μετατρέπεται, εδώ, στο ιδανικό όχημα για γερές δόσεις γέλιου. Ο Ονορέ προσθέτει στο μείγμα μερικές πρέζες φαντασίας και τη γαλλική γοητεία των Κιάρα Μαστρογιάννι και Βενσάν Λακόστ για να μας χαρίσει μία –ίσως- ιδανική συντροφιά για τα καλοκαιρινά μας βράδια. 

μια νυχτα μαγικη texnes plus 

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: Ιούνιος 2020

 

«Ταξίδι στην Ελλάδα»

Ο Μάικλ Γουίντερμπότομ σκηνοθετεί και οι Βρετανοί Ρομπ Μπρίντον και Στιβ Κούγκαν ταξιδεύουν στη χώρα μας, ακολουθώντας τα χνάρια του Οδυσσέα. Κι αν λοιπόν τα νησιά μοιάζουν, για φέτος, με όνειρο θερινή νυχτός, έρχονται με φόρα δύο Βρετανοί να μας θυμίσουν την ελληνική ομορφιά που όλοι αγαπήσαμε.

ταξίδι στην ελλάδα texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 2 Ιουλίου 2020

 

«Ένας Υπέροχος Γείτονας»

Η φιλία ενός δημοσιογράφου με τον τηλεπαρουσιαστή Φρεντ Ροτζερς στο σκηνοθετικό μικροσκόπιο της Μάριελ Χέλερ σε μια fell good ιστορία για τον απόλυτο θρίαμβο της ευγένειας. Με τον Τομ Χανκς να κερδίζει άλλη μία υποψηφιότητα για Όσκαρ οι πρώτες κριτικές μιλούν για μια feel good αμερικάνικη ταινία που μπορεί ίσως να βρει τη θέση της ως ιδανικό αντίβαρο στις όποιες –αναγκαίες- μουντές στιγμές του φετινού καλοκαιριού.

ενας υπεροχος γειτονας texnes plus

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 2 Ιουλίου 2020 

«Bill & Ted face the music»

Ένα sci-fi tribute στη ροκ. Μια προφητεία ότι η ροκ θα αλλάξει τον κόσμο και δύο 40άρηδες μπαμπάδες (Κιάνου Ριβς, Αλεξ Γουίντερ) wannabe ροκάδες που βάζουν τα δυνατά τους να εκπληρώσουν την προφητεία.

bill and ted face the music texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: Αύγουστος 2020

«The One and Only Ivan»

Η Αντζελίνα Τζολί, ο Σαμ Ρόκγουελ, η Έλεν Μιρεν και ο Ντάνι ντε Βίτο δανείζουν τις φωνές τους στην ιστορία ενός γορίλλα και μίας ελεφαντίνας σε μία προσπάθεια διαφυγής από τα δεσμά της αιχμαλωσίας. Μία ταινία κινουμένων σχεδίων για όλη την οικογένεια που υπόσχεται χαμόγελα και –εκπληρωμένα- όνειρα για ένα ελεύθερο αύριο.

the one and only ivan texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 13 Αυγούστου 2020

 «Capone»

Για όλα εκείνα τα παρελθόντα που ξέρουν να (μας) παραφυλάνε στις γωνίες του μέλλοντος, φέτος, έρχεται στα θερινά σινεμά ο γηραιός Αλ Καπόνε (Τομ Χάρντι) να κατατρύχεται από ενοχές κι από περασμένες βιαιότητες.

capone texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 20 Αυγούστου 2020

 «Ο μυστικός κήπος»

Η αβάσταχτη γοητεία των κρυμμένων κήπων έρχεται αυτό το καλοκαίρι μέσα από τη ματιά της μικρής Μέρι που ανακαλύπτει τον δικό της παράδεισο στον κήπο του θείου της (Κόλιν Φερθ).

ο μυστικος κηπος texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολήςΑύγουστος 2020

 

«Ένα ήσυχο μέρος 2»

Τέρατα ανιχνεύουν τον ήχο και κυνηγάνε ανθρώπους, σε ένα από τα καλύτερα θρίλερ των τελευταίων εποχών. Φέτος το καλοκαίρι ο τρόμος επανέρχεται. Υπόσχεται περισσότερα τέρατα, λιγότερο ήχο και την ίδια –αμείωτη- αγωνία.

ενα ησυχο μερος 2 texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 3 Σεπτεμβρίου 2020 

«The Beatles: Get Back»

Πίτερ Τζάκσον, Τζον Λένον, Πολ Μακάρτνει, Τζορτζ Χάρισον ενώνουν τη μουσική και κινηματογραφική τους δεξιοτεχνία σε ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στα γυρίσματα του μουσικού ντοκιμαντέρ “Letitbe”. Γιατί μία μπύρα, πολύ καλοκαίρι και λίγοι Μπιτλς μπορούν να μας ξαναχαρίσουν το -ίσως- αδικοχαμένο (μας) καλοκαίρι.

the beatles get back texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 3 Σεπτεμβρίου 2020

 «Οι Ζωές που δεν Έζησα»

Το αναγκαίο καλοκαιρινό μελόδραμα έρχεται από τη Σάλι Πότερ με πρωταγωνιστές τους Χαβιέ Μπαρδέμ και Ελ Φάνινγκ στο ρόλο πατέρα-κόρης. Ένα ζεύγος αντιθετικό και παράλληλο σε αναζήτηση ταυτότητας. Γονεϊκής, ατομικής, συλλογικής.

οι ζωες που δεν εζησα texnes plus

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 17 Σεπτεμβρίου 2020

 

Αν τα νάτσος ,το καλοκαίρι, χρειάζονται έξτρα δόση από λιωμένο τσένταρ, αν η μπύρα πρέπει να βγαίνει παγωμένη από το ψυγείο και η ζακέτα να σέρνεται εκνευρισμένη από τους ώμους στην τσάντα και πάλι πίσω, τότε τα θερινά σινεμά απαντούν χαμογελαστά και περήφανα «I do» στην πρόταση να συνοδεύσουν –και πάλι- τα καλοκαιρινά μας βράδια. Από την 1η Ιουνίου ,λοιπόν, ανοίγουν τις πόρτες τους και ξανά προς τη δόξα (μας) τραβούν για ένα –ακόμα- καλοκαίρι που μπορεί να μυρίζει θάλασσα και παγωμένα φιλιά.

Τιμώμενος Επισκέπτης

Ο Ατομ Εγκογιάν των περασμένων μεγαλείων επιστρέφει για να προσπαθήσει –άλλη μία φορά- να μας πείσει ότι δεν χρειάζεται να κλαίμε όταν τα θυμόμαστε. Ο κάποτε, λοιπόν, κοσμοαγάπητος σκηνοθέτης των απανταχού φεστιβάλ θέλει να μας αποδείξει ότι τα σπουδαία κινηματογραφικά χαρτιά δεν καίγονται ποτέ. Αυτή τη φορά, διαθέτει σαν όπλα στη σκηνοθετική του φαρέτρα την ιστορία μιας εσφαλμένης καταδίκης για βιασμό και τον σπουδαίο Βρετανό ηθοποιό David Thewlis.

 

τιμωμενος επισκεπτης texnes plus

 

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 18 Ιουνίου 2020

 

Παιχνίδια Ζευγαριών

O Olivier Assayas επανέρχεται με μια κωμωδία αλά γαλλικά που μυρίζει θερινό σινεμά. Με ένα all star γαλλικό κάστ ,με προεξάρχοντες τους Juliette Binoche και Guillaume Canet, σε ερωτικά μπερδέματα με φόντο μια κρίση μέσης ηλικίας, ο Assayas μοιάζει να μας χαρίζει, εδώ, την ιδανική και άξια κωμωδία που θα συνοδεύσει μπύρες, νάτσος και δυνατά γέλια.

 

παιχνίδια ζευγαριών texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 4 Ιουνίου 2020

 

La Daronne

Μία από τις κορυφαίες ηθοποιούς της γενιάς της, η Isabelle Hupert, στο ρόλο μιας μεταφράστριας της αστυνομίας η οποία θα μπλεχτεί στα πλοκάμια της διακίνησης ναρκωτικών. Ο Jean-Paul Salome απομακρύνεται από το μοτίβο της γαλλικής ρομαντζάδας για να κρατήσει την κωμική χροιά που ουδείς εμίσησε και να μας χαρίσει μια κωμωδία με καλούς και κακούς σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι θύτη και θύματος.

 

mama weed texnes plus

 

 

Vivarium

Για τους απανταχού λάτρεις των θρίλερ, ο θερινός κινηματογραφικός μπαχτσές διαθέτει Lorcan Finnegan ,πίσω από την κάμερα, και Jesse Eisenberg και Imogen Poots στους ρόλους ενός ζευγαριού που αναζητά το τέλειο σπίτι για να στεγάσει τον έρωτα του. Ό,τι, όμως, λάμπει ,επ’ ουδενί, δεν είναι χρυσός. Και οι δύο πρωταγωνιστές θα βρεθούν μπλεγμένοι σε έναν λαβύρινθο τρόμου και παράνοιας.

 

vivarium texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: Αύγουστος 2020

 

Η Ελπίδα του Κόσμου

Κι αν αναρωτιέστε αν η ελπίδα πεθαίνει –τελικά- πάντα τελευταία, ο Γάλλος Robert Guediguain έρχεται με θερινή φόρα και ένα οικογενειακό δράμα να απαντήσει με σινεφιλικό και απόλυτα γαλλικό τρόπο σε όσα (μας) βασανίζουν. Κι επειδή, οι οικογενειακές ιστορίες δεν παύουν ποτέ να συγκινούν, η Μασσαλία, εδώ δείχνει το σκληρό της πρόσωπο ως φόντο για την ιστορία δύο νεαρών γονιών-θύματα προσωπικών και οικονομικών κρίσεων.

 

ελπίδα του κόσμου texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: Σεπτέμβριος 2020

 

Zombi Child

Γιατί η θερινή παράδοση θέλει τα θερινά σινεμά να μοιάζουν με γαλλική αποικία, ένας ακόμα Γάλλος-αγαπημένος των διεθνών φεστιβάλ, ο Bertrand Bonello, μας συστήνει μία ταινία φαντασίας με χωροχρονικά ταξίδια, επιστροφές από τον κόσμο των νεκρών και ιστορίες εργασιακής εκμετάλλευσης. Ένα πρότζεκτ που φιλοδοξεί να σπάσει κινηματογραφικούς κανόνες, έρχεται με τους καλύτερους οιωνούς από το περασμένο φεστιβάλ των Καννών.

 

zombi child texnes plus

 

Ημερομηνία πρώτης προβολής: Ιούλιος 2020

Tenet

Ο απόλυτος κινηματογραφικός πρωταγωνιστής του καλοκαιριού έρχεται διά χειρός Christopher Nolan στις 16 Ιουλίου. Με πρωταγωνιστές τους Robert Pattinson, Aaaron Taylor-Johnson, Kenneth Branagh, John David Washington και Clemence Poesy o Nolan επιστρέφει στις αγαπημένες του εμμονές. Και αφηγείται μια ιστορία διεθνούς κατασκοπείας, χωροχρονικών ταξιδιών και εξέλιξης.

tenet texnes plus

 

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 16 Ιουλίου 2020

Mulan

Η Disney μας σερβίρει μια live action εκδοχή της παραδοασιακής Mulan. Μία νεαρή Κινέζα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσει τον πατέρα της, μεταμφιέζεται σε άντρα πολεμιστή. Κι αν ανήκετε στη γενιά που έπαιζε με κούκλες Mulan ή σ’ εκείνη που έπαιρνε δώρο σε ανήψια και παιδία τις εν λόγω κούκλες, τότε, τα θερινά σινεμά σας αναμένουν με αγκάλες ανοιχτές.

mulan texnes plus

 

 Ημερομηνία πρώτης προβολής: 30 Ιουλίου 2020

 

Wonder Woman 1984

Και για τους πιστούς φαν των υπερηρώων, στα θερινά σινεμά θα εισβάλει το σίκουελ της Wonder Woman. Και μ’ ένα all star cast (Pedro Pascal, Gal Gadot, Robin Wright, Chris Pine) υπόσχεται δράση μέχρι τελικής πτώσεως.

 

wonder woman 1984 texnes plus

Ημερομηνία πρώτης προβολής: 20 Αυγούστου 2020

 
The SpongeBob Movie: Sponge on the Run
Το κεφάλι του Κιάνου Ριβς εισβάλλει στον κόσμο του Μπομπ Σφουγγαράκη και οι θαμώνες του βυθού του Μπικίνι επανέρχονται με νέες ιστορίες. Αυτή τη φορά θα μάθουμε τη συγκινητική ιστορία της απαρχής των δεσμών της φιλίας μεταξύ Μπομπ και Πάτρικ.
 
 
 
the spongebob movie sponge on the run texnes plus
 
 
Ημερομηνία πρώτης προβολής: 27 Αυγούστου 2020

The night of the hunter (1955): Ο θρησκόληπτος σχιζοφρενής δολοφόνος σουλατσάρει ελεύθερος κρατώντας στο τσεπάκι την κινηματογραφική ουσία της θρησκοληψίας.Συγχωρεμένος που ποτέ δεν μας άδειασε εκούσια τις τσέπες του.

Ψεύτης Ήλιος (1994):Ο Νικίτα Μιχάλκοφ και η μικρο-ιστορία που ξέρει να καθρεφτίζει ένα ολόκληρο κάποτε. Και ένα ρώσικο κάποτε που ξεπροβάλλει δειλά, αλλά αποφασιστικά, για να μετατραπεί σε αιώνιο σήμερα.

 

the night of the hunter texnes plus

 

The searchers (1956): Αν είχε ο ρατσισμός κώλο, θα έχεζε τον κόσμο όλο. Η ο λευκός Αμερικάνος όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει.

Playtime (1967): Ένα Παρίσι, που δεν είναι Παρίσι. Ένας έρωτας χωρίς σύνορα, που δεν είναι έρωτας. Κι ένας κύριος Ιλό που θέλει να ζήσει εδώ, αλλά θα ‘θελε να ‘ναι και αλλού.

 

the searchers texnes plus

 

Midosommar (2019): Ξεδιψάστε ελεύθερα. Το θρίλερ-αισθητικό επίτευγμα είναι εδώ.

Tristana (1970): Μπουνιουέλ, γυναικεία ψυχή και έρωτας. Χωρίς φανφάρες και μελοδραματισμούς, ο έρωτας την κάνει για εύκρατα κλίματα και τη θέση του κερδίζει στα σημεία η –επιτέλους- παντοδύναμη γυναίκα.

 

midsommar texnes plus

 

Αμερικάνικη νύχτα (1973): Αν το σινεμά ήτανε βιολί, θα το παίζανε πολλοί. Ή όταν –ακόμα- δεν έχεις ξεπεράσει τον Τριφώ και τις κινηματογραφικές (του) κάμερες.

Nashville (1975): Ένας (φόνος) για όλους, και όλοι (οι φόνοι) για έναν. Ή η αλλαγή που περιμένεις δεν θα ρθει από τ’ αστέρια και δε θα ‘ναι τα δυο της χέρια γεμάτα χρώματα.

written on the wind texnes plus

 

Written on the wind (1956): Χολιγουντιανό μελόδραμα για τις δύσκολες νύχτες της καραντίνας. Homemade πίτσα προαιρετική.

Strangers we meet (1960): Μια φορά ξένοι, για πάντα ξένοι. Κι όλοι οι έρωτες μοιάζουν καταδικασμένοι χωρίς τα πλοκάμια της Ντένης Μαρκορά.

Αν η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος κρίνεται επιτακτική, η ανάγκη παρουσίας του στις κινηματογραφικές οθόνες κρίνεται –οριακά- περιττή. Αναγνωρίζοντας πλήρως το ρόλο του κινηματογράφου –και- ως κοινωνικού αναμορφωτή, δυστυχώς, τα περιβαλλοντικά ζητήματα μας προσφέρουν συνήθως ταινίες στα όρια της αφέλειας και του διδακτισμού.

darkwaters texnes plus2

 

 

Εδώ, λοιπόν, ακόμα και ένας Todd Haynes δεν κατάφερε να φέρει την άνοιξη σε ένα ολόκληρο κινηματογραφικό είδος. Και παρά την «προϋπηρεσία» του σε αντίστοιχες ταινίες με το αριστουργηματικό «Safe», τα «Σκοτεινά Νερά», μοιάζουν να μπάζουν χολιγουντιανά κλισέ και αναίτιους μελοδραματισμούς προσπαθώντας υπέρ του κινηματογραφικά δέοντος να μας ανακοινώσουν πως «πρέπει να προστατεύουμε το περιβάλλον».

Έχοντας, μεν, να κάνουμε με μια τραγική ιστορία συνειδητής μόλυνσης, ο Todd Haynes δεν επιστρατεύει όλα εκείνα τα κινηματογραφικά μέσα τα οποία θα προκαλέσουν πραγματικό σοκ και θα ευαισθητοποιήσουν ουσιαστικά ξεπερνώντας το σκόπελο του διδακτισμού. Η σκηνοθεσία αναδεικνύεται, λοιπόν, σε κύριο πρωταγωνιστή με την κάμερα του Haynes, να τέρπει σινεφιλικά μάτια. Ενώ, ο Marc Ruffalo παραδίδει μια στιβαρή ερμηνεία στο ρόλο του δικηγόρου που εν είδει εμμονής επιστρατεύει κάθε δυνατό μέσο για την αποκάλυψη της αλήθειας. Με τις υπόλοιπες ερμηνείες να κινούνται σε επίπεδα σχεδόν αφάνειας και με το σενάριο να προσπαθεί απεγνωσμένα να συγκινήσει και να κουνήσει το δασκαλίστικο δάχτυλο του, η ταινία μοιάζει τελικά να χάνει πόντους από την κινηματογραφική της αλήθεια.

darkwaters texnes plus3

 

Συμπερασματικά, τα «Σκοτεινά Νερά» είναι μια ταινία ενός σπουδαίου σκηνοθέτη που μοιάζει, εδώ, να πνίγεται στα ρηχά νερά της χολιγουντιανής συμβατικότητας.

2/5

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη 

Το έργο του Furio Bordon, «Αγαπημένε Elvis, Αγαπημένη Janis», έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Θέατρο Μπιπ, κάθε Σάββατο και Κυριακή έως τις 29 Μαρτίου, για να μας μιλήσει για το σκληρό πρόσωπο της ενηλικίωσης μέσα από τα γράμματα της 15χρονης και της 27χρονης Μαρίνας στον Elvis Presley και στη Janis Joplin.

Και η κουβέντα μας με τους τρεις ηθοποιούς (Θοδωρή Γκόγκο, Σεμέλη Παπαοικονόμου, Μαρβίνα Πιτυχούτη) ξεκίνησε από την ενηλικίωση των ροκ σταρ στα ‘60s για φτάσει στην ενηλικίωση της Ελλάδας το 2020.

Σεμέλη, πες μας λίγα λόγια το έργο.

Σεμέλη: Αρχικά, με το Θοδωρή είμαστε ομάδα εδώ και 10 χρόνια στα Γιάννενα και ,σε αυτή τη φάση, θέλαμε να ανεβάσουμε μια παράσταση στην Αθήνα. Και επιλέξαμε αυτό το έργο το οποίο γράφτηκε το ’96 και δεν έχει παιχτεί ποτέ ούτε στην Ιταλία. Το έργο αυτό, λοιπόν, έχει δύο μέρη. Στο πρώτο η Μαρίνα είναι 15 χρονών και στο δεύτερο 27. Από το ξεκίνημα του έχει, ήδη, αυτοκτονήσει και εμφανίζεται στη σκηνή ως «φαντασματάκι» μέσα από τις διηγήσεις των γονιών της οι οποίοι έχουν αποφασίσει μετά το θάνατο της να διαβάσουν το ημερολόγιο της. Στο πρώτο μέρος γράφει γράμματα στον Έλβις Πρίσλει και στο δεύτερο μέρος στη Τζάνις Τζόπλιν. Είναι και οι δύο πρόσωπα που έχουμε στο μυαλό μας ως ροκ σταρ, ως δηλαδή αντιπροσώπους μιας «καλής» ζωής. Στην ουσία, όμως, αν σκεφτεί κανείς ότι και οι δύο αυτοκτονήσανε, μάλλον περνάνε το ίδιο άσχημα όπως και όλοι εμείς. Μέσα, επομένως, από το έργο απομυθοποιείται το ροκ εν ρολ είδωλο της εποχής και αντικαθίσταται από ένα σύνολο κοινών καταπιέσεων. Είναι ένα θέμα που δε σταματάει να απασχολεί. Αναφέρεται στα ‘60s αλλά στέκεται και σήμερα.

Τι είναι –τελικά- η ενηλικίωση; Είναι μια διαδικασία σκληρή ή τόσο αυτονόητη που μοιάζει βαρετή;

Μαρβίνα: Η ενηλικίωση, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε βαρετή. Είναι μια φυσική διαδικασία περάσματος από μια φάση σε άλλη. Μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ ουσιαστική περίοδος. Όμως κάποιοι τη συγχέουν με την επιβολή, την επικράτηση, την οίηση, τη σοβαροφάνεια, την εξουσιομανία, την παντόφλα ή τον καναπέ. Αυτός περίπου είναι ο κόσμος των ενηλίκων που περιγράφει η Μαρίνα στο έργο και στον οποίο αρνείται πεισματικά να μπει.

Θοδωρής: Η ενηλικίωση που η ηρωίδα του Bordon βιώνει είναι σκληρή και βασανιστική. Για τον καθένα μας, η ενηλικίωση είναι μια διαδικασία επίπονη. Παίρνονται αποφάσεις και διαμορφώνονται απόψεις που μας ακολουθούν σε όλη μας την ζωή. Η Μαρίνα δεν θέλει να μεγαλώσει. Αναρωτιέται αν όλα αυτά που της συμβαίνουν ανήκουν άραγε σε αυτή τη διαδικασία; Η ίδια αναζητά τρόπους να το σταματήσει και να μείνει έξω από τον ‘προσβλητικό’ κόσμο των ενηλίκων όπως η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει.

agapimene elvis agapimeni janis texnesplus2 

 

Όλοι ενηλικιωνόμαστε; Αν αρνηθούμε;

Μαρβίνα: Είναι αλήθεια πως πολλοί δυσκολεύονται ή αρνούνται να ενηλικιωθούν. Όμως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ναι, όλοι ενηλικιωνόμαστε βιολογικά –όσοι επιβιώνουμε ως τότε, για να είμαι πιο ακριβής. Αν όμως πρόκειται να μπούμε στις λογικές ή τις πρακτικές που περιέγραψα παραπάνω, τότε καλύτερα να μην «ενηλικιωθούμε» ποτέ!

Θοδωρής: Όλοι ενηλικιωνόμαστε αλλά κάπου μέσα μας υπάρχει ένα παιδί που θέλει να έχει λόγο και παρουσία στη ζωή μας. Για τους ανθρώπους που ασχολούνται με τις τέχνες , και ειδικότερα το θέατρο, αυτό το κρυμμένο παιδί έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μπορεί κανείς να βιώσει την ατομικότητα του σε ένα κόσμο που κυριαρχεί η εικόνα και τα αυστηρά πρότυπα; Αν όχι, που μπορεί να οδηγήσει η συνθήκη αυτή της μίμησης προτύπων;

Μαρβίνα: Βεβαίως και μπορεί. Αρκεί η δύναμη του χαρακτήρα του να είναι τέτοια ώστε σταθερά να πορεύεται προς την αυτοπραγμάτωσή του, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που επικρατούν γύρω του. Ένα ισχυρό δίκτυο ανθρώπων που σε αγαπούν και σε στηρίζουν και αντίστοιχα εσύ εκείνους, είναι η καλύτερη βάση, πιστεύω. Σε ό,τι αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας έχω εδώ και χρόνια μία και μόνη άποψη: τα πρότυπα δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικά. Καμιά φορά είναι φάροι που φωτίζουν το δρόμο μας.

Θοδωρής: Η μίμηση των προτύπων (μουσική, αθλητισμός, πολιτική κτλ) είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στη ζωή μας. Η ατομικότητα του καθενός συνθλίβεται ανάμεσα σε πρότυπα όπως η ομορφιά, η τήρηση ηθικών κανόνων κτλ και έτσι συχνά προσαρμοζόμαστε σε συνθήκες που τις περισσότερες φορές δεν μας ικανοποιούν.

Βλέπετε ομοιότητες ανάμεσα στη δεκαετία του 1960 και στο σήμερα; Η ομοιότητα έγκειται στα ισχυρά «καλλιτεχνικά» πρότυπα ή και σε κάποια διάθεση επανάστασης;

Μαρβίνα: Δεν έζησα τη δεκαετία του ΄60, αλλά από όσα γνωρίζω, θεωρώ πως μόνο στο προσωπικό και ανθρώπινο επίπεδο εντοπίζονται ομοιότητες. Αυτό που διαφοροποιεί την εποχή εκείνη από τη δική μας είναι, νομίζω, ο θάνατος των ισχυρών «πιστεύω», των ιδεολογιών και του ρομαντισμού. Σε πολιτικό, κοινωνικό αλλά και καλλιτεχνικό επίπεδο δεν βρίσκω ιδιαίτερες ομοιότητες. Επίσης ισχυρά καλλιτεχνικά πρότυπα δεν νομίζω πως υπάρχουν στην εποχή μας. Είναι τέτοια η ταχύτητα εναλλαγής των μηνυμάτων που θεωρώ πως αυτοί οι ρυθμοί είναι ταχύτεροι από τους ρυθμούς με τους οποίους το κοινό μεταβολίζει το κάθε καλλιτέχνημα.

Θοδωρής: Η εποχή της δεκαετίας του ’60 είχε ως χαρακτηριστικό της την αμφισβήτηση, την επαναστατικότητα, την αναζήτηση και την ουτοπία. Σήμερα, τα καλλιτεχνικά πρότυπα είναι περισσότερο κατασκευάσματα ενός συστήματος που δημιουργεί ρέπλικες και αναπαράγει ξανά και ξανά τα ίδια δεδομένα σε όψη και περιεχόμενο. Βέβαια, υπάρχουν πάντοτε οι εξαιρέσεις που βρίσκονται όμως σε δεύτερη γραμμή.

Στην Ελλάδα του σήμερα υπάρχει κάποιο αίτημα αλλαγής της κατάστασης, κάποιας επανάστασης;

Μαρβίνα: Με την έννοια μιας γενικευμένης επανάστασης, δυστυχώς, δεν νομίζω. Και φταίει έχω την εντύπωση το γεγονός του πόσο ξεπουλήθηκαν κάποιοι παλιοί «επαναστάτες». Εκτιμώ ότι ο καθένας μας σήμερα μπορεί να πετύχει σπουδαίες αλλαγές σε μικροκλίμακα. Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Πιστεύω στη σύμπραξη υγιών ατομικοτήτων που μπορούν από κοινού να επιτύχουν όμορφα αποτελέσματα. Με αυτόν τον τρόπο συνεργασίας γεννήθηκε αυτή η παράσταση κι ευχαριστώ πολύ τον Θοδωρή, την Σεμέλη και όλους τους συνεργάτες μας γι’ αυτό.

Θοδωρής: Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης. Η αναζήτηση των νέων ιδεών, του οράματος…σήμερα αφορά πολύ λίγους και αυτοί που ευαγγελίζονται την προοδευτικότητα το κάνουν με τόσο παλιά υλικά που γίνονται αντιπαθητικοί και αποκρουστικοί ιδίως για τους νέους ανθρώπους.

agapimene elvis agapimeni janis texnesplus4

Η Ελλάδα ενηλικιώθηκε ποτέ; Ή μιμούμενη κι αυτή ξένα πρότυπα είναι καθηλωμένη σε μια παιδικότητα που δεν της ανήκει;

Μαρβίνα: Η Ελλάδα, πιστεύω, γεννήθηκε ενήλικη σαν τη θεά Αθηνά από το κεφάλι του πατέρα της. Εκτός αν η ερώτησή σας αφορά τους Έλληνες. Θα με συγχωρέσετε αλλά δεν ταυτίζω την Ελλάδα με όλους τους κατοίκους της. Επίσης δουλεύω εδώ και χρόνια με παιδιά και αρνούμαι να συγχέω την έννοια της παιδικότητας με τη γελοιότητα «ενήλικων» ανθρώπων που εδώ και χρόνια καταληστεύουν αυτή τη χώρα, την υποχρεώνουν να δανείζεται κι έτσι να μην μπορεί ποτέ να είναι ανεξάρτητη. Μια δέσμια ενήλικη γυναίκα τη φαντάζομαι την Ελλάδα που εξαντλείται σε πισωγυρίσματα αλλά βιώνει και περιόδους ανάτασης. Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που ανατράφηκα και μορφώθηκα σε αυτήν τη χώρα. Νιώθω ελεύθερη.

Θοδωρής: Μια εποχή νομίζαμε ότι πραγματικά η Ελλάδα κατάφερε και ενηλικιώθηκε. Ότι απέκτησε δομές, δημοκρατία, αξίες, ανθρωπισμό….Κάναμε λάθος! Όλα οδήγησαν στην εμπορευματοποίηση, την απαξία και την οπισθοδρόμηση. Η Ελλάδα είναι σαν ένα παιδί που το αφήσαμε αμόρφωτο , ανεκπαίδευτο και χωρίς αξίες για τη ζωή.

Η πρωταγωνίστρια του έργου ψάχνει στήριγμα σε δύο αστέρες της μουσικής, την Τζάνις Τζόπλιν και τον Έλβις Πρίσλεϊ;

Μαρβίνα: Σίγουρα ψάχνει την ελπίδα σε αυτούς. Καμιά φορά η δύναμη της τέχνης είναι τέτοια που σε κάνει να βλέπεις τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη σαν έναν πολύ κοντινό σου άνθρωπο, να «συνδιαλέγεσαι» μαζί του, να βιώνεις μέσα από αυτόν στιγμές που εσύ θα ήθελες αλλά δεν θα μπορούσες ποτέ να ζήσεις. Αποδομείται όμως η διασημότητα στο έργο του Furio Bordon. Αλλιώς ονειρεύεται η Μαρίνα τον Έλβις κι αλλιώς ήταν στην πραγματικότητα εκείνος. Ένα μεγάλο ερώτημα που με απασχόλησε επί μακρόν ήταν τελικά αν με ενδιαφέρει η προσωπική ηθική του καλλιτέχνη. Σήμερα έχω καταλήξει πως ναι, με ενδιαφέρει απολύτως.

Θοδωρής: Στο πρώτο μέρος η Μαρίνα αποφασίζει να γράψει γράμματα στον Elvis. Στο δεύτερο μέρος η Μαρίνα, ενήλικη πια…αποφασίζει να κάνει ξανά το ίδιο…αυτή τη φορά όμως χρησιμοποιώντας ως παραλήπτη την Janis!

Ζητάει έναν επώνυμο «εξομολόγο» για να δώσει στη ζωή της την «αξία» που θεωρεί πως δεν έχει ή εξιδανικεύει τα είδωλα της θεωρώντας πως μόνα αυτά μπορούν –τελικά- να την καταλάβουν;

Μαρβίνα: Αν προσέξετε ο λόγος της Μαρίνας υποδεικνύει έναν βαθύ και ουσιαστικά καλλιεργημένο άνθρωπο. Ούτε η επωνυμία ούτε η διασημότητα νομίζω πως την απασχολούν, δεν πλησιάζει ποτέ από κοντά αυτούς τους ανθρώπους, δεν την ενδιαφέρει να πάρει «αξία», όπως λέτε, η ζωή της από εκείνους. Αλλά ναι, εκτιμώ πως πιστεύει ότι θα μπορούσαν να την καταλάβουν γιατί θεωρεί κι εκείνη τον εαυτό της αντισυμβατικό όπως νομίζει πως είναι οι αγαπημένοι της καλλιτέχνες.

Θοδωρής: Η Μαρίνα διοχετεύει το απόθεμα της αγάπης και της τρυφερότητας που έχει μέσα της στα γράμματα που στέλνει στα ινδάλματα της, τον Elvis και την Janis. Είναι οι φίλοι που δεν έχει στην πραγματική ζωή. Είναι το δικό της προσωπικό καταφύγιο.

agapimene elvis agapimeni janis texnesplus3

Αρνείται κάθε βοήθεια από την οικογένεια;

Μαρβίνα: Επί της ουσίας ναι. Θεωρεί πως αν και την αγαπούν οι γονείς της δεν θα την καταλάβουν, θα την κρίνουν, και εν τέλει θα την ισοπεδώσουν όπως όλοι οι άλλοι. Προτιμά να πεθάνει χωρίς καν να προσπαθήσει να ζητήσει τη βοήθειά τους. «Ενηλικιώνεται», κόβοντας με τον πιο άγριο τρόπο τον ομφάλιο λώρο.

Θοδωρής: Δεν αρνείται την βοήθεια από την οικογένεια της, αλλά έχει την πεποίθηση ότι η οικογένεια της δεν την καταλαβαίνει. Η ίδια λέει πως αν μπορούσε να πει στους γονείς της την αλήθεια για όλα όσα της συμβαίνουν, τότε εκείνοι θα την καταλάβαιναν και θα την άφηναν να ζήσει όπως εκείνη θέλει….βέβαια η Μαρίνα δεν φτάνει ποτέ στο σημείο να μιλήσει για όλα όσα την απασχολούν στην πορεία της ζωής της.

Γιατί αυτό το έργο τώρα;

Μαρβίνα: Γιατί γύρω μας υπάρχει ακόμα εκφοβισμός, κοροϊδία, απομόνωση, αλκοολισμός, ψυχικές ασθένειες, ναρκωτικά, απόρριψη, απουσία… Αν θέλετε ένα επιμύθιο συνοψίζοντας είναι: «Μίλα μου για ό,τι σε απασχολεί, δως μου μια ευκαιρία να σε βοηθήσω. Σ’ αγαπώ. Εσύ μη γίνεις μια ακόμη Μαρίνα».

Θοδωρής: Είναι ένα έργο τρυφερό. Πάντα επίκαιρο. Ο Furio Bordon εισχωρεί εις βάθος στα ανθρώπινα συναισθήματα. Αγκαλιάζει με τρυφερότητα τους ήρωες του που μας αποκαλύπτουν σκέψεις που όλοι έχουμε κάνει κάποια στιγμή στη δική μας ζωή. Σκέψεις που μας βασανίζουν. Σκέψεις που πολλές φορές φοβόμαστε να εξωτερικεύσουμε ή να εξομολογηθούμε. Σε αυτόν τον κόσμο που η εικόνα κυριαρχεί , οι αρετές κάθε ανθρώπου φαίνεται να έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Η σκληρή καθημερινότητα που κατακλύζεται από είδωλα και κατασκευασμένα πρότυπα μας αναγκάζει να ψάχνουμε διαρκώς και απεγνωσμένα τη θέση και την υπόσταση μας. Η αγάπη, η τρυφερότητα, η κατανόηση, η αποδοχή, η συντροφικότητα…δεν είναι πια προτεραιότητα μας….Μια μεγάλη μαύρη τρύπα δημιουργείται που μας καταπίνει διαρκώς!
Με αυτές τις σκέψεις, με αγάπη και κατανόηση για τους χαρακτήρες του έργου, προσπαθήσαμε να φωτίσουμε όλες τις πτυχές τους. Να τους καταλάβουμε. Να ταιριάξουμε τις δικές μας σκέψεις με τις δικές τους. Να τους βοηθήσουμε να αποκαλυφθούν και να μας βοηθήσουν κι εκείνοι με τη σειρά τους να γίνουμε έστω και λίγο…καλύτεροι!

 agapimene elvis afisa

«Αγαπημένε Elvis, Αγαπημένη Janis» στο Θέατρο Μπιπ (Αγίου Μελετίου 25 και Κυκλάδων, Κυψέλη) μέχρι τις 29 Μαρτίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς

Με υποψηφιότητες και βραβεύσεις σε σημαντικά διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ (Φεστιβάλ Βερολίνου, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), ο Οικονομίδης μοιάζει, τελικά, να έκανε το μεγάλο του εισπρακτικό μπαμ στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με την παράσταση «Στέλλα Κοιμήσου». Κι αν πριν την παράσταση, το γνωστό αθυρόστομο στυλ του χρησίμευε ως ατάκα σε παρέες κουλ εφήβων ή ως φλέρτ μεταξύ χίπστερ φοιτητών, η παρουσία στο Εθνικό μοιάζει να δημιούργησε ολόκληρη μόδα που τείνει πλέον να εισβάλει στο νεοελληνικό έργο και στις θεατρικές σκηνές.

μπαλαντα της τρυπιας καρδιας texnesplus2

 

Έχοντας εισπράξει απανωτά sold out με το διαρκές καλοστημένο και στιβαρό «βρισίδι» του θεατρικού ντεμπούτου του, ο Οικονομίδης γυρνάει στη μεγάλη οθόνη, με τους φαν του να τον περιμένουν πλέον εν είδει κινηματογραφικού καλτ θεού. Με το γνωστό, λοιπόν, στυλ του να έχει πλέον μετατραπεί σε θρησκεία με φανατικούς πιστούς τους απανταχού χίπστερ, ο ίδιος παραδίδει μια ταινία που δεν πέφτει επ’ ουδενί θύμα του μύθου που ο ίδιος έχτισε γύρω από τον εαυτό του. Αλλά, εκμεταλλευόμενος ατάκες και στιγμές που οι οπαδοί του θα βρωντοφωνάζουν σε παρέες ,αναμένοντας τις μετοχές τους στο χρηματιστήριο του coolness να ανέβουν κατακόρυφα, στήνει ένα γαϊτανάκι λουκούμι για τα μάτια και τους ουρανίσκους των απανταχού σινεφίλ.

μπαλαντα της τρυπιας καρδιας texnesplus3

 

 

Μοιάζοντας, λοιπόν, να μην πέφτει θύμα καμίας μόδας πέρα από την προσωπική του αισθητική, ο Οικονομίδης έλκεται αθεράπευτα –και εδώ- από ήρωες του υποκόσμου εκκινώντας από την ιστορία του παράνομου έρωτα της Όλγας (Βίκυς Παπαδοπούλου), συζύγου του Σκυλογιάννη (Γιάννη Τσορτέκη), τοπικού επιχειρηματία της Λαμίας, με τον Μάνο πρώην λαϊκό τροβαδούρο και νυν ιδιοκτήτη μπουζουκερί. Και με τη Λαμία ως άλλο φαρ ουέστ μιλάει για ένα λαβύρινθο από καρδιές τρύπες από βέλη ερώτων, προδοσιών και νέων ζωών. Κι αν νομίζετε πως ο Οικονομίδης σας περιμένει στον κινηματογράφο της γειτονιάς με μια δακρύβρεχτη ιστορία, αυτή τη φορά αποφασίζει να απεκδυθεί το δράμα και να σας χαρίσει μια αμιγώς διασκεδαστική μαύρη κωμωδία.

μπαλαντα της τρυπιας καρδιας texnesplus4

 

 

Χαρίζοντας, λοιπόν, στον ελληνικό κινηματογράφο μια ταινία που είναι ικανή να τον μετατρέψει σε μέσο εισβολής σε παρέες εφήβων σε σχολική χοροεσπερίδα, σε παρέες τριανταπεντάρηδων σε χαλαρή μπίρα μετά το γραφείο, αλλά και σε σαββατόβραδα πενηντάρηδων μπροστά από κοψίδια και κρασί, ο Οικονομίδης εξαργυρώνει τη φήμη που κέρδισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ο Casey Affleck επανέρχεται με μια post-apocalyptic ιστορία για το ταξίδι ενός πατέρα και μιας κόρης σε έναν κόσμο κουτσουρεμένο από γυναίκες λόγω κάποιας φονικής επιδημίας με «αδυναμία» στο θηλυκό φύλο.

Διαθέτοντας ως αφετηρία το οικοδόμημα των ελάχιστων επιζώντων μιας φονικής επιδημίας, ο Casey Affleck επιλέγει να μην ακολουθήσει τις πεπατημένες οδούς του δακρύβεχτου μελοδράματος ή του καταιγιστικού θρίλερ. Αντιθέτως, η επιλογή του συνορεύει απόλυτα με το ρεαλισμό χαρίζοντας εικόνες μιας φύσης που «κυκλοφορεί» ελεύθερη εκεί έξω και συνοδεύει ανέμελες ανοιξιάτικες βόλτες και χιονισμένες χειμερινές αποδράσεις. Με την επένδυση του αυτή στο ρεαλισμό δεν ανοίγει μόνο ένα παράθυρο για τη διαφορετική αντιμετώπιση του είδους, αλλά ανοίγει διάπλατα την πόρτα στην ουσιαστική πραγμάτωση της έννοιας της επικείμενης απειλής. Μια πόρτα που μπορεί να μην αποδίδει εξωφρενική ομορφιά, αλλά δεν παύει να δημιουργεί εντυπωσιακές προοπτικές.

 

φως στο σκοτάδι texnes plus2

Υπογράφοντας και το σενάριο, ο Casey Affleck, οικοδομεί άρτια μια ιστορία που πατάει γερά με το ένα πόδι στον υπαρξισμό και με το άλλο στην ανόθευτη αγάπη παραδίδοντας στην κινηματογραφική ιστορία το –ίσως- καλύτερο post-apocalyptic σενάριο των τελευταίων πολλών ετών. Κι αν, τώρα, αποφεύγει σεναριακά τους αναίτιους μελοδραματισμούς που θα μπορούσε να ενέχει η σχέση πατέρα κόρης σε ένα κόσμο-θύμα φονικής επιδημίας, η ανόθευτη αγάπη δεν αποδίδει ερμηνευτικά τους δυνητικούς της καρπούς. Αποσπώντας από τη μικρή Anna Pniowsky αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό, εξαιρετικές ερμηνείες, οι δυο τους μοιάζουν να στερούνται χημείας και να βάζουν ακούσια τρικλοποδιές στην ελεύθερη ροή του σινεφιλικού συναισθήματος.

φως στο σκοτάδι texnes plus3

 

Με το «Φως στο Σκοτάδι», ο Casey Affleck βρίσκει, τελικά, την πολυπόθητη ισορροπία ανάμεσα στον εύκολο εντυπωσιασμό και την υπαρξιακή ανησυχία του post-apocalyptic, «χάνοντας» τον «τίτλο» του αριστουργήματος στα σημεία.

 

3,5/5

Αν κοιτάζεστε στον καθρέφτη και βλέπετε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας κοινωνίας που αντιστέκεται στα ίδια της τα ρατσιστικά κατάλοιπα, μια κοινωνία που διαθέτει αισθητική και μια κοινωνία που πιστεύει στην πρόοδο ως μοχλό κοινωνικής πίεσης και –εν- τέλει αλλαγής, ο Σεφερλής σας βγάζει τη γλώσσα κοροϊδευτικά και σας αποδεικνύει πως αυτός είναι το αληθινό πρόσωπο του Νεοέλληνα.

Κι αν επιλέγετε να αγνοείτε το γεμάτο Δελφινάριο και την τηλεθέαση των πρωινάδικων με παρουσιαστή τον εν λόγω κωμικό, ο Σεφερλής δηλώνει πλέον εμφατικά την παρουσία του και στη μεγάλη οθόνη μεγαλώνοντας το τάργκετ γρουπ των θυμάτων της απόλυτης κακογουστιάς του.

χαλβαη texnes plus2

 

Στην νέα ταινία, της οποίας υπογράφει το σενάριο και κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, επιλέγει –δυστυχώς- ακουσίως να γελοιοποιήσει κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της κωμωδίας ως φορέα αγνής ψυχαγωγίας. Κι αν ,προσφάτως, χάσαμε ένα ακόμα μέλος των θρυλικών Monty Python , o Σεφερλής υπόσχεται να κάνει τα κόκκαλα του να αναλωθούν σε αδιάκοπους τριγμούς και σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τον σηκώσουν από τον «άλλο κόσμο» σε ρόλο ιεροεξεταστή σε υπόθεση καταδίκης της κωμωδίας.

Κι αν βλέποντας το τρέιλερ πιστέψατε πως η ώρα για την αθώωση του Σεφερλή στη συλλογική συνείδηση και για την παραγωγή ενός νεοελληνικού «Johnny English» είχε φτάσει, ο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής παίρνει το δρόμο της ακούσιας παρωδίας ακόμα και της πλέον κακόγουστης εκδοχής του Mr. Bean.

χαλβαη texnes plus3

 

Χωρίς καμία πρόθεση για ανεύρεση ουσίας στην κριτική ενός προϊόντος που υποβαθμίζει την έννοια του πολιτισμού, πρόκειται ,δυστυχώς, για μια ταινία-αισχύνη για την ίδια τη φύση του Νεοέλληνα.

Αν η διασκευή κλασικών κειμένων έχει καθήκον να ανανεώνει απόλυτα το λογοτεχνικό της παρελθόν, τότε οι «Μικρές Κυρίες», με τη μη απολυτότητα, της ανανεωτικής τους προσπάθειας, απέτυχαν. Αν, το καθήκον αναλώνεται και εξαντλείται –τελικά- στη φρέσκια ματιά και στη χρυσή τομή ανάμεσα σε παράδοση και καινοτομία, τότε οι «Μικρές Κυρίες» αποτελούν άρτια διασκευή του κλασικού έργου της Λουίζα-Μέι Άλκοτ.

Η Γκρέτα Γκέργουικ, εδώ, σαν έτοιμη χρόνια για τα χολιγουντιανά σαλόνια, μοιάζει να ξέρει να πατήσει όλα εκείνα τα καλιφορνέζικα κουμπιά που θα την κάνουν να αποφύγει τις κινηματογραφικές κακοτοπιές. Και παραδίδει, εν τέλει, ένα προϊόν προορισμένο να αγαπηθεί από τη μάζα. Ένα, δηλαδή, προϊόν που, ναι, το σύγχρονο σινεμά έχει ανάγκη αν θέλει, ακόμα, να αυτοπροσδιορίζεται ως ενεργός φορέας αισθητικής.

μικρες κυριες texnes plus2

 

 

Μαρσάροντας ,όμως, την σινεφιλική της κούρσα πρώτη στο πράσινο φανάρι του Χόλιγουντ, χάνει τη ρόδα της ορμής του ανεξάρτητου σινεμά και την ικανότητα να πιάσει από τα μαλλιά το κλασικό κείμενο και να το αναδομήσει δημιουργικά. Σκηνοθετεί, λοιπόν, τις «Μικρές» της «Κυρίες» χωρίς πάθος και νεύρο, χαρίζοντας στο κοινό της 7ης τέχνης εικόνες μιας κάποιας συγκρατημένης ακαδημαϊκής ομορφιάς. Διαθέτει ένα σενάριο το οποίο αποφεύγει τους αναίτιους μελοδραματισμούς και χαρίζει, εν τέλει, στην ταινία τη φρεσκάδα που διακαώς έψαχνε. Ενώ, αποσπώντας εξαιρετικές ερμηνείες από το σύνολο των πρωταγωνιστών της, διαθέτει ένα νεανικό καστ (Saoirse Ronan, Emma Watson, Florence Pugh, Eliza Scanlen, Timothee Chalamet) που θα προσδώσει τις αναγκαίες ψηφίδες χολιγουντιανής λάμψης αλλά και ερμηνευτικής ουσίας σε μια κατά τα άλλα άνευρη απόδοση.

 

μικρες κυριες texnes plus3

 

Συμπερασματικά, η Γκρέτα Γκέργουικ κλείνει πονηρά το μάτι στο Χόλιγουντ αποδεικνύοντας με συνοπτικές διαδικασίες πως ήρθε για να μείνει.

2,5/5

Από την Σοφία Γουργουλιανή

Μία χιπ-χοπ εκδοχή του ντοκιμαντέρ του Άντον Τσέχοφ, "Θάλαμος Νο 6", έρχεται στην Τεχνοχώρο Φάμπρικα σε σκηνοθεσία Νατάσας-Φάις Κοσμίδου και σκηνοθετική επιμέλεια Κώστα Γάκη από την 1η Φεβρουαρίου. Εισαγωγώντας μας σε ένα κόσμο σύγχρονων εκφραστικών μέσων, επιδιώκουν να ανοίξουμε μια ουσιαστική και βαθιά συζήτηση πάνω στο ζήτημα της ζωής σε μια κοινωνία απόλυτης κοινωνικοποίησης. Λίγο πριν την πρεμιέρα οι τρεις πρωταγωνιστές, η  Νατάσα-Φαίη Κοσμίδου, η Έρη Μανουρά και η Ηλέκτρα Αρσενίδου, μίλησαν για το χιπ-χοπ στο θέατρο, για τη νέα γενιά της ελληνικής θεάτρου και για την ανθρωποφαγική οντότητα που μπορεί να λέγεται άνθρωπος.

 

Θάλαμος6 texnesplus

Γιατί χιπ-χοπ; Τι έχει να προσφέρει αυτή η χίπ-χοπ ανάγνωση ενός ιστορικού του Τσέχοφ;

Νατάσα- Φαίη Κοσμίδου: Το χιπ χοπ είναι ο τρόπος μου. Ο τρόπος μου να εκφράσω όσα νιώθω, να εκφράσω τις ιδέες μου. Ο τρόπος μου να αφηγηθώ μια ιστορία. Γράφω στίχους , σαν μία απάντηση στον κόσμο και έπειτα ο ρυθμός τους δίνει φτερά να ταξιδέψουν. Είναι για μένα , μια γέφυρα που ενώνει την ποίηση , το θέατρο και τη μουσική. Το καλοκαίρι ένιωθα ότι πνίγομαι με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Με έσωσε μια πολύ βαθιά και ουσιαστική κουβέντα με έναν σπουδαίο φίλο μου, τον Σπύρο Γάκη ( τον πατέρα του αγαπημένου μου δασκάλου και σκηνοθέτη ). Στο τέλος της συζήτησης αυτής, ο κύριος Σπύρος μου είπε : « Θέλω να διαβάσεις το διήγημα του Άντον Τσέχωφ Θάλαμος Νο 6". Το δίνω και στους μαθητές μου. Νομίζω ότι το έργο αυτό θα σε βοηθήσει». Διάβασα λοιπόν το διήγημα , το ξαναδιάβασα , βούτηξα στις σελίδες του. Πολλές πολλές φορές ... και ασυναίσθητα άρχισα να σκαρώνω στίχους , να γεννιούνται μέσα μου εικόνες , ρυθμοί, τραγούδια. Κατάλαβα γιατί ο σοφός αυτός φίλος μου , μου έδωσε αυτό το βιβλίο : Επηρεασμένη από το διήγημα αυτό , θα καταφέρω να εκφράσω όσα νιώθω για το σήμερα. Το Χιπ Χοπ είναι ο δικός μου προσωπικός τρόπος να σας αφηγηθώ όσα συμβαίνουν μέσα και γύρω από τον θάλαμο Νο 6.

Πώς μπορεί να ενταχθεί η κουλτούρα του χιπ-χοπ στο θέατρο συνολικά;

Νατάσα- Φαίη Κοσμίδου: Για να ανθίσει ένα λουλούδι πρέπει να δημιουργήσουμε γύρω του τις κατάλληλες συνθήκες. Χώμα , νερό , αέρα και ό, τι άλλο χρειάζεται εκείνο. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με μια ιστορία. Για να ανθίσει , για να ζωντανέψει , για να καταφέρει να μας ταξιδέψει πρέπει να δημιουργήσουμε το ιδανικό περιβάλλον για αυτήν. Με αυτό το σκεπτικό σχεδιάστηκε αυτή η παράσταση. Κάθε στίχος , κάθε νότα , κάθε ρυθμικό μοτίβο , κάθε χορευτική κίνηση βοηθάει την αφήγηση, ώστε η ιστορία αυτή να καταφέρει να αγγίξει τις καρδιές όλων όσων την παρακολουθούν. Έχω την μεγάλη τύχη να έχω δάσκαλο μου τον Κώστα Γάκη ( που έχει αναλάβει και την επιμέλεια της σκηνοθεσίας της παράστασής μας ). Με δίδαξε ότι το θέατρο που αγαπάω , το θέατρο που θέλω να κάνω , μιλάει για ζητήματα που μας αφορούν όλους. Είναι θέατρο αγκαλιάς. Από τον έφηβο που παρακολουθεί καθισμένος στο πάτωμα , μέχρι την γιαγιά που δεν ακούει τόσο καλά , στο τελευταίο κάθισμα. Και γι' αυτό , θα τον ευγνωμονώ για πάντα.

 

Θάλαμος6 texnesplus2

 

 

Το χιπ-χοπ έχει ταυτιστεί με τη νεότερη γενιά. Επιλέγοντας το ως εκφραστικό μέσο επιδιώκετε να προσεγγίσετε τη νέα αυτή γενιά;

Ηλέκτρα Αρσενίδου: Πρόκειται για μια παράσταση που ,ενώ χρησιμοποιεί ως όχημα ένα κείμενο του 1892, θίγει εξαιρετικά επίκαιρα θέματα. Φωτίζεται τόσο πολύ το εδώ και το τώρα και δίνεται φωνή σε καίριους προβληματισμούς, οπότε σίγουρα ο στόχος μας είναι να μιλήσουμε και στη νεότερη γενιά. Το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε έναν τόσο δημοφιλή κώδικα, τους κάνει τα πράγματα πιο ζεστά και άμεσα.

Πιστεύετε ότι η μεγαλύτερη γενιά μπορεί να ταυτιστεί με το χιπ-χοπ; Να φτιάξει ένα δικό της κώδικα επικοινωνίας με το εκφραστικό σας μέσο;

Ηλέκτρα Αρσενίδου: Ναι, βεβαίως το πιστεύω. Αν και πρόκειται για ένα είδος που έκανε την εμφάνιση του μόλις το 1970, μοιάζει σαν να υπήρχε από πάντα. Το χιπ χοπ μιλάει ανοιχτά για κοινές ανησυχίες, περιγράφει με σεβασμό , αναγνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο και ενώνει με έναν μαγικό τρόπο τους ανθρώπους. Είναι ένα εύπλαστο είδος, γι’ αυτό και επιτρέπει πειραματισμούς. Θεωρώ πως μπορεί να αποτελέσει μια τεράστια γέφυρα επικοινωνίας όλων των ανθρώπων και των ηλικιών.

 Θάλαμος6 texnesplus3

Βλέπεις στη ανάγνωση της ψυχικής ασθένειας σήμερα πρόθεση ή τάση κανονικοποιήσης και ενστερνισμού της κυρίαρχης ιδεολογίας;

Νατάσα- Φαίη Κοσμίδου: Νιώθω ότι ζούμε σε έναν κόσμο αντεστραμμένο. Δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν όλα όσα συμβαίνουν. Ο μολυσμένος αέρας , οι ώρες δουλειάς , η πίεση , το άγχος. Δεν θα έπρεπε να πονάει η καρδιά μου , επειδή όλοι μου οι φίλοι και τα ξαδέρφια της ηλικίας μου , έχουν φύγει στο εξωτερικό αναζητώντας μία ευκαιρία. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει βία καταστολής , αίμα στους δρόμους της πόλης μας , σκοτωμένα παιδιά , πνιγμένα παιδιά. Δεν θα έπρεπε να θεωρούνται οι άνθρωποι λαθραίοι. Αναρωτιέμαι λοιπόν : Είναι "φυσιολογικό" όλα αυτά να τα ανεχόμαστε και να τα προσπερνάμε; Ή μήπως είναι πιο " φυσιολογικό " όλα αυτά να μας τρελαίνουν;Μακάρι η παράσταση μας να είναι μια αφορμή για μια βαθιά και ουσιαστική συζήτηση.

Το διήγημα γράφτηκε το 1892, από τότε μέχρι σήμερα τι έχει αλλάξει στην αποδοχή του διαφορετικού από τον άνθρωπο;

Έρη Μανουρά: Σίγουρα από το 1892 έχουν αλλάξει πολλά όσον αφορά την αποδοχή της διαφορετικότητας σε αρκετές χώρες. Μιλώντας, για τη δική μας πάντα, κάποτε φάνταζε αδύνατο ένα παιδί με αυτισμό για παράδειγμα ή ειδικές ικανότητες να μοιραστεί το ίδιο σχολικό περιβάλλον με τα υπόλοιπα παιδιά. Γράφονται όλο και περισσότερα βιβλία για μικρές ηλικίες,για να εξοικειώνονται τα παιδιά με την αναπηρία,τον… ξένο… Γίνεται προσπάθεια μέσα από πολλά σχολεία με προγράμματα, υπάρχουν ομάδες ανθρώπων που υπερασπίζονται με πάθος το διαφορετικό και το έργο τους είναι αξιόλογο. Κάποτε απαγορευόταν ακόμη και ένα φιλί δημόσια ανάμεσα σε μια γυναίκα και έναν άνδρα, πόσο μάλλον ένα φιλί ανθρώπων του ίδιου φύλου! Ναι, δεν είμαστε το ίδιο με τότε. Από την άλλη πλευρά, όμως, εξακολουθούμε να είμαστε πολύ πίσω σε χιλιάδες πράγματα και σε σχέση με άλλες πχ ευρωπαϊκές χώρες. Όσο μεγαλώνουμε ειδικά και, αναπτύσσεται ο φόβος και η καχυποψία μέσα μας ,και όσο ζούμε σε ένα οικονομικά ασταθές περιβάλλον, τόσο ο ρατσισμός μεγαλώνει και δεν αποκλείεται να ξαναγυρίσουμε σε συμπεριφορές και αντιλήψεις του 1892! Πόσο εύκολα στη χώρα μας ένας άνθρωπος με σύνδρομο Down θα γινόταν διευθυντής; Πώς είναι δυνατόν να διώχνουμε τους πρόσφυγες από τα σχολεία; Πόσο συχνά τα βάζουμε με ένα ανήλικο παιδί που έχει ξένη καταγωγή, μόνο και μόνο επειδή θα κρατήσει την ελληνική μας σημαία; Επίσης, μιας και το έργο μας μιλά για ψυχικές ασθένειες, ακόμη και εκεί εξακολουθούμε να είμαστε γεμάτοι προκαταλήψεις. Αντιμετωπίζουμε έναν άνθρωπο με κατάθλιψη σαν τον τεμπέλη που απλά απολαμβάνει να μην κάνει τίποτα και να κλαίγεται! Δεν αποδεχόμαστε την αρρώστια του, τον απολύουμε από την εργασία του, τον κάνουμε πέρα. Στην Ελλάδα του 2020 πόσος κόσμος βλέπει ομόφυλα ζευγάρια πιασμένα από το χέρι και νιώθει ότι προσβάλλεται;! Βήματα μπορεί να έχουν γίνει, όμως, αν σκεφτεί κανείς πως από το 1892 έχουν περάσει 128 χρόνια, μάλλον είμαστε ακόμη πολύ πίσω στο να αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα του άλλου, όποια και αν είναι αυτή… Και αυτό είναι που κάνει το διήγημα του Τσέχωφ εξαιρετικά επίκαιρο και γι’ αυτό η ομάδα μας το διάλεξε και το «ζωντάνεψε» στην Ελλάδα του σήμερα.

Θάλαμος6 texnesplus4

 

Είναι ο άνθρωπος ανθρωποφαγικός ή η κοινωνία;

Έρη Μανουρά: Η απάντηση νομίζω βρίσκεται κάπου στη μέση, αν και μάλλον το κοινωνικοπολιτικό σύστημα είναι που κάνει τον άνθρωπο ανθρωποφαγικό! Ζούμε σε δύσκολες εποχές και το σύστημα μας ωθεί στη διάσπαση και όχι στην ένωση, οπότε εύκολα ο καθένας από μας μπορεί να μεταλλαχθεί σε έναν σύγχρονο ανθρωποφάγο! Όπως λέμε και στο έργο μας, «ασυνείδητα ή συνειδητά το κάνουμε όλοι». Δυστυχώς, όλοι έχουμε αποκτηνωθεί κάποιες φορές, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Από αυτόν που σε μια δημόσια συζήτηση στο facebook θα βρίσει και θα προσβάλλει με τεράστια ευκολία κάποιον που δεν γνωρίζει καν, έως τον άνθρωπο που θα γρονθοκοπήσει μέχρι θανάτου κάποιον που πήγε να του αρπάξει το πορτοφόλι. Ο άνθρωπος δεν παύει, δυστυχώς, να έχει μέσα του τα ένστικτα του…ζώου, όπου μπορεί, ανάλογα τις συνθήκες, να κατασπαράξει έναν άλλο. Σε μια κοινωνία που καλλιεργείται τόσο ο ανταγωνισμός, που υπάρχει τόση ανεργία, καχυποψία, ψέμα και παραπληροφόρηση, ο κανιβαλισμός δίνει στον άνθρωπο την αίσθηση πως, έστω και για λίγο, είναι αυτός που έχει την εξουσία, το πάνω χέρι. Σε έναν κόσμο που καταπιέζεται διαρκώς είναι εύκολο να γίνει από θύμα θύτης. Είναι θλιβερό που μεγαλώνουμε σε τέτοια κοινωνία, που μας γεμίζει θυμό και ανασφάλειες και αντί να χτίζουμε γέφυρες, κατατροπώνοντας ίσως έτσι το άδικο αυτό σύστημα που μας εξουθενώνει, ξεσπάμε ο ένας στον άλλον, μάλιστα συχνά πια ακραία. Από την άλλη, αν η κοινωνία ωθεί τον άνθρωπο στην ανθρωποφαγία, οφείλει και αυτός με τη σειρά του να χαλιναγωγεί αυτή την τάση . Υπάρχει ,δηλαδή, σίγουρα και προσωπική ευθύνη. Οφείλει να διατηρεί την υπομονή και την ψυχραιμία του και να ξεφεύγει από αυτήν ,μέσα ίσως από μικρές κοινότητες, μέσα από ομάδες, μέσα από την εκπαίδευση και τον πολιτισμό ,στήνοντας γέφυρες αλληλεγγύης και αγάπης, αποδεικνύοντας πως, πιο πολλά έχουμε να μοιραστούμε, παρά να χωρίσουμε… Η λύση στα προβλήματά μας σίγουρα δεν είναι ο αλληλοσπαραγμός…

Θάλαμος6 texnesplus5

 

Θάλαμος, Νο 6

Από 01 Φεβρουαρίου έως 01 Μαρτίου κάθε Σάββατο στις 21:30 και κάθε Κυριακή στις 21:00 στο Τεχνοχώρο Φάμπρικα

Σκηνοθεσία, Διασκευή:  Νατάσα-Φαίη Κοσμίδου
Επιμέλεια σκηνοθεσίας:  Κώστας
Γάκης Επιμέλεια κίνησης:  Ηλέκτρα Αρσενίδου
Επιμέλεια Μουσικής:  Έρη Μανουρά
Φωτογραφίες:  Ηλιανά
Μειντάνη Παίζουν:  Ηλέκτρα Αρσενίδου, Νατάσσα-Φαίη Κοσμίδου, Έρη Μανουρά

Η Ομορφιά της Ύπαρξης


Ο Ρόι Άντερσον επιστρέφει ,5 χρόνια μετά την τελευταία του ταινία, με την «Ομορφιά της Ύπαρξης» για να μείνει, για άλλη μια φορά, απόλυτα πιστός στο ποιητικό του όραμα για ένα κινηματογράφο υπαρξιακό μακριά  από τις τετριμμένες φόρμες περί γραμμικών αφηγήσεων.

η ομορφια της υπαρξης texnes plus 2


Εδώ, ο Άντερσον, μας χαρίζει εικόνες βγαλμένες από τους χειρότερους εφιάλτες Βαλκάνιων και Μεσογειακών λαών για ένα κόσμο που συνεχίζει να υπάρχει χωρίς χαμόγελο και με την αλλοτρίωση να φοράει τη μάσκα της αδιαφορίας του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Με ένα σενάριο που δε γνωρίζει από Α που καταλήγουν σε Ω, αλλά μόνο από εικόνες με ψήγματα κινητικότητας βουτάει στα άδυτα ενός κόσμου γεμάτου φυσική ομορφιά. Ηλιοβασιλέματα, χιονονιφάδες, βουνά και θάλασσες κάνουν την εμφάνιση τους, για να παραμείνουν, όμως, αόρατα στο δυτικό άνθρωπο που έχει προ πολλού καταφέρει να καταστρέψει την ίδια την ομορφιά της ύπαρξης του και να τη μεταμορφώσει σε διεκπεραιωτικό πέρασμα από τον πλανήτη, με απόλυτο κέντρο την ευημερία του εαυτού του.


Κι αν πρόκειται για μια ταινία με ποιητικό βάθος, με άρτιες ερμηνείες και με εκφραστικά μέσα που χώνονται στο μεδούλι της ύπαρξης, η στατικότητα αυτή και η παντελής απουσία δράσης, της στερούν κομμάτια από την ψυχή της κι από τη συγκίνηση που προκαλούν αναπόδραστα τα υπαρξιακά ερωτήματα που θέτει.


3,5/5

Από τη Σοφία Γουργουλιάνη

Στο θέατρο «Τόπος Αλλού», ο Νίκος Καμτσής ανεβάζει φέτος την «Έντα Γκάμπλερ» του Ιψεν. Την ιστορία μιας γυναίκας που αναζητά τη δική της ομορφιά, χαμένη σε ένα λαβύρινθο ακούσιων και ενίοτε εκούσιων καταπιέσεων.


Η κουβέντα μας, ένα ζεστό πρωινό του Ιανουαρίου  κινήθηκε γύρω από το από όλους εκείνους τους θεατρικούς μίτους της αριάδνης- απαντήσεις σε διαχρονικά ερωτήματα του θεάτρου και της πραγματικότητας.

HEDDA texnes plus


Η υπερπληροφορία της εποχής μας απωθεί από το θέατρο;


Καλώς ή κακώς ναι. Αυτή είναι η πορεία των πραγμάτων, η εξέλιξη της εποχής μας. Από μία άποψη αυτό είναι το τραγικό της εποχής μας. Και εξηγώ τι εννοώ:
Η κάθε εποχή έχει ένα τραγικό. Ο αρχαίος άνθρωπος, όταν γεννήθηκε η τραγωδία αναρωτιόταν ποιος ευθύνεται για όλα όσα συμβαίνουν γύρω του, ο θεός ή ο άνθρωπος. Οι τρεις τραγικοί έχουν μία διαφορετική οπτική να μας προσφέρουν. Από τον θεοκεντρικό Αισχύλο μέχρι τον ανθρωποκεντρικό Ευριπίδη. Σήμερα το τραγικό είναι ότι ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει έναν πολιτισμό ο οποίος, όχι μονάχα του διαφεύγει από τα χέρια, αλλά στρέφεται εναντίον του. Αν η τραγωδία είναι μία σύγκρουση ανάμεσα στο θεό και τον άνθρωπο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα αντίστοιχο θείο και άγνωστο μέγεθος, την τεχνολογία.


Το κοινό πως έχει αλλάξει μέσα στα χρόνια;
Πάρα πολύ. Η βασική στροφή που έγινε ήταν η στροφή με την είσοδο της ιδιωτικής τηλεόρασης στην καθημερινότητα μας. Εκεί άλλαξε το αισθητήριο, το κριτήριο και ο τρόπος και που πηγαίναμε και που παρακολουθούσαμε μία παράσταση. Μερικές δεκαετίες πριν στη μεταπολίτευση πηγαίναμε να δούμε μία παράσταση για να μοιραστούμε σκέψεις και προβληματισμούς με τη σκηνή. Ακούγαμε ότι κάπου γίνεται μια παράσταση που αρθρώνει κάποια καινούργια πράγματα. Έτσι, αρχίζαμε να συνομιλούμε με την παράσταση. Να διαφωνούμε η να συμφωνούμε και να το πηγαίνουμε παραπέρα. Αυτό ,τώρα, δε νομίζω ότι γίνεται. Το θέατρο έχει πάρει μία στροφή προς την κοσμικότητα. Τώρα κάνουμε μία κοσμική έξοδο και το θέατρο είναι το πρόσχημα. Είναι μία άλλου είδους προσέγγιση. Τελειώνει η παράσταση και δε σου προσέφερε τίποτα παρά δύο ώρες κακής ή καλής ανάλωσης. Αυτό υποβιβάζει το ρόλο του θεάτρου, το ρόλο του καλλιτέχνη σε απλό διασκεδαστή.

HEDDA GABLER texnes plus2


Αυτό παρασύρει και την ποιότητα;

Μοιραία. Το θέατρο δεν ήταν ποτέ μια μαζική διασκέδαση. Ήταν ψυχαγωγία. (Αγωγή ψυχής). Τεράστια διαφορά. Τα τεράστια θέατρα των 1500 θέσεων και πάνω, γήπεδα μπάσκετ και taekwondo, είναι μία βιομηχανία θεάματος που τον θεατή τον θέλουν καταναλωτή. Δε βλέπεις όλα αυτά τα πούλμαν που έρχονται από την επαρχία καθημερινά. Υπάρχουν ολόκληρα θέατρα που στήνουν παραστάσεις μόνο για αυτό κοινό, που μπαίνει στο θέατρο και δεν ενδιαφέρεται τι θα δει. Έλκεται από τηλεοπτικά ονόματα τα οποία είτε παίζουν μιούζικαλ είτε τον τηλεφωνικό κατάλογο είναι το ίδιο. Ο κόσμος δεν είχε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το τι θα δει. Θα κάνει μια εκδρομή, θα μπει σε μία τεράστια αίθουσα, θα δει ένα εύπεπτο θέαμα και θα ξαναμπεί στο πούλμαν να επιστρέψει σπίτι του. Αυτό το πράγμα δεν είναι υγιές για το θέατρο όπου ζωντανοί άνθρωποι δημιουργούν μπροστά σε ζωντανούς ανθρώπους σε παρόντα χρόνο. 

Τι είναι αυτό που σας κινητοποιεί ακόμα στο θέατρο;
Η επικοινωνία με τους ανθρώπους μέσα από τους συναισθηματικούς τους κόσμους με ένα τρόπο που αφορά το κοινωνικό σύνολο. Πάνω στη σκηνή ενώνονται αυτοί οι κόσμοι και παράγουν ένα έργο που αφορά και κινητοποιεί έναν ολόκληρο κόσμο που έρχεται και το βλέπει. Αυτό είναι επαναστατικό. Αυτός είναι ένας λόγος που μας καθιστά πολιτισμένα όντα. Αυτό κάνει την ενασχόληση με την τέχνη λειτούργημα. Όταν γίνει καθαρό επάγγελμα τότε χάνει τις ιδιότητες του.

HEDDA GABLER texnes plus3


Χάνει το ρομαντισμό του;
Λίγο έως πολύ τον χάνει. Πρέπει κάνεις να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τα γούστα και τις ορέξεις του κοινού η θα θελήσει να το καθοδηγήσει


Πιστεύετε, δηλαδή, ότι η τέχνη πρέπει να κάνει πολιτική;
Δεν είναι θέμα πολιτικής. Εξάλλου, με μια έννοια όλα είναι πολιτική. Είναι βασική ανθρώπινη λειτουργία να παρατηρώ τον εαυτό μου και να βλέπω τη λειτουργία του. Αυτό είναι ανθρωπισμός.

Ο καλλιτέχνης θέλει, όμως, να εκφράσει κάτι απ’ αυτό που συμβαίνει γύρω του;
Ναι, αλλά είναι τόσα που θες να εκφράσεις και δεν προκύπτουν μόνο από την πολιτική σου θέση, όπως το μεταναστευτικό, το προσφυγικό, η Συμφωνία των Πρεσπών. Είναι πολλά που επαφίονται της ευαισθησίας σου, της φαντασίας σου, του ανθρωπισμού σου και θα τα αντιμετωπίσεις με τα όπλα που έχεις και από την επιστήμη, τη γνώση και την τέχνη. Όλα αυτά τα υλικά ανεβαίνουν κα επενδύονται πάνω στη σκηνή.


Θεωρείτε ότι στη νέα γενιά υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να εξελίξουν το θέατρο;
Σαφώς και υπάρχουν. Εγώ ελπίζω στην ανατροπή. Να ανατρέψει η νέα γενιά με ένα όραμα, με ένα στόχο την ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Να ανατρέψει το θέατρο, αν όχι τον κόσμο όλο. Αυτό, δηλαδή, που περιμέναμε από τους μεγάλους ιδεολόγους.

HEDDA GABLER texnes plus4


Ακόμα και αν η δουλειά σου έχει όλα αυτά τα στοιχεία πως την κυκλοφορείς;
Δεν ξέρω. Νομίζω ότι απλώς βάζεις τους δικούς σου όρους και τους υπηρετείς. Εγώ, ας πούμε, έβαλα κάποιους όρους. Δημιουργώντας, για παράδειγμα, το «Τόπος Αλλού», έχοντας κάποιους ανθρώπους που μου είναι βασικοί. Και το επικοινωνώ όσο μου πάει το οικονομικό μου και όσο μου πάει το μυαλό μου.Ο βασικός φιλοσοφικός δραματουργικός πυρήνας είναι ένας άνθρωπος που προέρχεται από ένα κόσμο Α σε ένα κόσμο Β εντελώς εχθρικό και διαφορετικό. Μέχρι που ο κόσμος αυτός στενεύει για να της αποδείξει ότι σ’ αυτό τον κόσμο δεν μπορεί να ζήσει. Έρχεται από μια αριστοκρατική τάξη με όλο τον ρομαντισμό που διαθέτει αυτό και μπαίνε σε ένα κόσμο στυγνά ρεαλιστικό. Ενώ, προηγουμένως είχε δεσμό με έναν οραματιστή, όπως ο Λέβμποργκ τελικά παντρεύεται τον θαμπό και «λίγο» Τέσμαν. Η Εντα μέσα σε μία μέρα αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο κόσμος δεν την συμπεριλαμβάνει. Ελπίζει ρομαντικά ότι μπορεί να στηρίζεται σε κάποιες αξίες, αλλά αυτές οι αξίες καταρρέουν η μία μετά την άλλη. Έτσι δεν της μένει παρά να κάνει αυτή την τελευταία «ωραία» ρομαντική πράξη.

 

Έντα Γκάπλερ

Θέατρο Τόπος Αλλού, Κεφαλληνίας 17 και Κυκλάδων, Κυψέλη

Πέμπτη-Παρασκευή και Κυριακή: 20:00, Σάββατο: 20:30, 

Τηλέφωνα: 2108656004, 2108624392

Κι αν η κουβέντα για τα «10 καλύτερα» μοιάζει πάντα  με κύκλο χωρίς τέλος, εμείς ονομάζουμε «τα καλύτερα», αγαπημένα. Και ιδού οι δέκα ταινίες που αγαπήσαμε αυτή τη χρονιά.

1. Παράσιτα
Γιατί αποδεικνύει ότι το σύγχρονο σινεμά μπορεί να σπάσει τις κατεστημένες  φόρμες των κινηματογραφικών ειδών.

2. Κάποτε στο Χόλιγουντ
Γιατί τα ερωτικά ραβασάκια προς την 7η τέχνη μπορούν να είναι τόσο διασκεδαστικά.

onceuponatimeinhollywood texnes plus

3. Πόνος και Δόξα
Γιατί όταν ο καλλιτέχνης (aka ο ίδιος ο σκηνοθέτης)  πονάει, ο Αλμοδοβάρ ξανά-κεντάει.

4. Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται
Για την ουσιαστική προσέγγιση του γυναικείου φύλλου, μακριά από χίπστερ φεμινιστικά σχόλια για τη χαρά της σέλφι.

 

portraitofaladyonfire texnes plus

5. Ο Ιρλανδός
Γιατί ο αιώνιος έφηβος  του μαφιόζικου σινεμά, Μάρτιν Σκορτσέζε, έχει ακόμα πολλά ψωμιά να φάει.

6. Ιστορία Γάμου

Για την ορμητική και απόλυτα συγκινητική  μη-απάντηση στο αιώνιο ερωτικό μπρα ντε φερ μεταξύ αγάπης και μίσους.

 marriage story texnes plus

7. Ένας ελέφαντας στέκεται ακίνητος
Για όλες  εκείνες τις Ιθάκες που ακόμα παλεύουμε να φτάσουμε.

8. Το παιχνίδι με τη φωτιά
Για το πλέον ερεθιστικό οπτικά  παιχνίδι με τα κινηματογραφικά είδη της χρονιάς.

burning texnes plus

9. Τζόκερ
Γιατί ενίοτε αξίζει να κρατάς μεγάλο καλάθι ακόμα κι αν ακούς πολλά κεράσια.

10. Οι Άθλιοι
Για τη μεγάλη έξοδο του σινεμά από τα μεγαλοαστικά σαλόνια και την κατάδυση σε ένα κόσμο αναπόδραστης βίας.

Star Wars: The rise of Skywalker


Αν οι αρχές έχουν την ορμή του νέου, πρεσβέυοντας με τη φρεσκάδα τους το περίφημο «ο νέος είναι ωραίος», τότε μένει για τα τέλη μια γεύση γλυκόπικρη και η παντοτινή δυσκολία της απόδειξης του «ο παλιός είναι αλλιώς».


Ακόμα, λοιπόν, κι αν ο «παλιός» των Star Wars τοποθετείται εν έτει 1977, διατηρεί ακόμα την κινηματογραφική γοητεία του νέου, συνεχίζοντας ακάθεκτο και αρυτίδιαστο να κατακτάει νέες γενιές. Κι έτσι, μένει πάντα η γοητεία του μυστήριου «αλλιώς» για κάθε πιθανή συνέχεια της σειράς. Με το τέλος να διαθέτει το διπλό βάρος του αιώνιου σταργουορικού «αλλιώς», αλλά και του ιδανικού κλεισίματος μιας σειράς που εξακολουθεί να σημαδεύει γενιές.

 

starwars texnes plus2


Με τον J. J. Abrams να ποντάρει, εδώ, στη συγκέντρωση χαρακτήρων από τα παλιά (Harrison Ford, Carrie Fisher) αλλά και από τα πρόσφατα επεισόδια (Oscar Isaac, Daisy Ridley), καταφέρνει να αποφύγει το σκόπελο της εντύπωσης της «συνάθροισης παλαίμαχων».Και δημιουργεί, τελικά, γνήσια νοσταλγία για (αδικο)χαμένους ήρωες και νιάτα. Ενώ, διατηρώντας το περίφημο χιουμοριστικό φλέγμα που συνοδεύει κάθε Star Wars χαρίζει αμυδρά χαμόγελα με ταυτόχρονα «θυμώντας τα να κλαις» για το επικείμενο τέλος μιας σειράς που εξελίχθηκε σε κινηματογραφική λατρεία.


Χωρίς αμφιβολία, διαθέτει σεναριακές αφέλειες και μοιάζει να κλείνει τα μάτια στο δύσκολο δρόμο και να ακολουθεί την πεπατημένη προσφέροντας την εύκολη λύση ενός τέλους που μοιάζει –εν τέλει- βιαστικό.


Έχει, όμως, εκείνη τη γεύση ενός σπιτικού μελομακάρονου μιας κάποιας γιαγιάς που δε θα ξαναμαγειρέψει πια.


Εξάλλου, το Star Wars ουδείς αγάπησε για το σεναριακό του βάθος.  


3/5

Από την Σοφία Γουργουλιάνη


Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν μια γυναίκα που ενέδιδε στα πάθη της χωρίς δεύτερη κουβέντα και χωρίς σκέψη να λοξοδρομήσει από την πορεία που μόνα τους χαράζανε για εκείνη. Και η ταινία του Φραντζή, στην προσπάθεια της να αιχμαλωτίσει την εικόνα μιας γυναίκας χαμένης στο λαβύρινθο της χαρτπαιξίας και της παρόρμησης ως στάση ζωής, εγκαταλείπει την όποια ακαδημαική και ψυχρή προσέγγιση στο βωμό του ελεγχόμενου μελοδράματος.

eutixia texnes plus2


Κι αν το μελόδραμα στην ελληνική λογική ισοδυναμεί με τηλεοπτική αισητική τύπου Μανούσου Μανουσάκη, η επιλογή του δικαιώνει ,εδώ, τον Φραντζή, ο οποίος φλερτάρει συχνά με την καλή τηλεόραση, καταφέρνει όμως να προκαλέσει αγνή κινηματογραφική συγκίνηση. Η κάμερα του καταφέρνει να δημιουργήσει ένα κόσμο φτιαγμένο από τα υλικά της φτώχιας και της πίστης στην αβίαστη καλοπέραση. Ενώ, στους αδιαμφισβήτητους συμμάχους του βρίσκεται ένα σενάριο που πλάθει στην εντέλεια χαρακτήρες οικογενειακά αρχέτυπα που επιτρέπουν με χαρακτηριστική άνεση την απόλυτη ταύτηση με οικείες οικογενειακές ιστορίες και καταστάσεις. Αφήνοντας για το τέλος τις ερμηνείες, η ταινία χρωστάει μεγάλο κομμάτι της αξίας της στις Καριοφυλιά Καραμπέτη και Κάτια Γκουλιώνη που μεταμορφώνονται απόλυτα στην Ευτυχία και μας χαρίζουν δύο από τις καλύτερες ερμηνείες  στην πρόσφατη ελληνική κινηματογραφική ιστορία. Ενώ, αποσπά άρτιες ερμηνευτικές στιγμές και από όλους τους υπόλοιπους συντελεστές.

eutixia texnes plus3


Ίσως, η ταινία να ολισθαίνει προς την τηλεοπτική αισθητική και ίσως να διαλέγει συχνά τον εύκολα δρόμο του εκβιασμού μερικών δακρύων απ’ το κοινό της, όμως, πρόκειται για μια αξιοπρεπή δουλειά που αποδεικνύει ότι υπάρχει εκεί έξω καλό ελληνικό σινεμά.


3/5

 

 Διαβάστε επίσης: 

Ακούστε Τα Τραγούδια Της Ταινίας «Ευτυχία»

Ο Βαρδής Μαρινάκης ξεκινάει την καινούρια του ταινία εισβάλλοντας με την κάμερα του στα ενδότερα μιας θλιβερής οικογενειακής ιστορίας. Μία μάνα εγκαταλείπει το γιο της στο ειδυλλιακό βουκολικό σκηνικό ενός πανηγυριού σε κάποια όρη της Βόρειας Ελλάδας. Και μοιάζει να μας εισάγει στον σκληρό ρεαλισμό της αθάνατης οικογένειας και να θέτει τα προαιώνια διλήμματα των ειδεχθών ή μη πράξεων που βάλλουν κατά του πυρήνα της ομοούσιας και επιφανειακά αδιαίρετης οικογενειακής εστίας. Η συνέχεια, όμως, γρήγορα προδιαγράφει την ταυτότητα μιας ταινίας που επιθυμεί διακαώς να ξεφύγει από το ρεαλιστικό πλαίσιο που η ίδια επιφύλαξε για τον εαυτό της και να αγγίξει τη σφαίρα του φανταστικού, με το γιο να βρίσκει νέα πατρίδα στην καλύβα ενός μοναχικού άντρα.

 

zizotek texnes plus2


Το Ζίζοτεκ διαθέτει στα αδιαμφισβήτητα όπλα του το σκηνοθετικό ταλέντο του Μαρινάκη, με την κάμερα του να καταφέρνει να τέρψει σινεφιλικά και μη μάτια χαρίζοντας στον ελληνικό κινηματογράφο μερικές πανέμορφες εικόνες της φύσης της χώρας μας και έναν ξεχωριστό κινηματογραφικό σύμπαν. Ενώ, βρίσκει άξιους συμμάχους στις ερμηνείες που αποσπά από όλους τους πρωταγωνιστές, με τα πρόσωπα τους να αντικατοπτρίζουν απόλυτα τη βιωμένη σκληράδα της μοναχικής τους πορείας. Η Πηνελόπη Τσιλίκα καταθέτει στην κάμερα μια μυστηριώδη ηρωίδα που ακροβατεί αδέξια στο τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στη μάνα και τη γυναίκα. Ο Δημήτρης Ξανθόπουλος κουβαλάει επάξια τις ερμηνευτικές δάφνες του καλόκαρδου γίγαντα. Ενώ, ο μικρός Αύγουστος Λάμπρου-Νεγρεπόντης είναι ο αδιαμφισβήτητος ερμηνευτικός πρωταγωνιστής. Αντίθετα, η ταινία μοιάζει να χάνει το σεναριακό της στόχο στην τραμπάλα ανάμεσα στο ρεαλισμό και το παραμύθι. Πρόκειται για μια ιστορία που προσπαθεί τόσο σκληρά να αποφύγει τα κλισέ του οικογενειακού μελοδράματος που καταλήγει να σκοντάφτει στις ίδιες της τις προθέσεις και να βρίσκεται, τελικά, φαρδιά πλατιά στην τάφρο της απουσίας στιβαρής σεναριακής ταυτότητας.

 Συνολικά, ο Βαρδής Μαρινάκης δημιουργεί μια ταινία που ξέρει να αμφισβητεί τα κινηματογραφικά καταστημένα χωρίς όμως να βρίσκει πειστική απάντηση για την οριστική κατάρριψη τους.

2,5/5

 

Διαβάστε επίσης: 

Πηνελόπη Τσιλίκα: «Οι Άνθρωποι, Ακόμα Και Όταν Δεν Είναι Ηθοποιοί, Παίζουνε Ρόλους Στη Ζωή»

 Από τη Σοφία Γουργουλιάνη

φωτογραφίες: Νικόλας Μακρής 

Η Βαλέρια Δημητριάδου και η Αθανασία Κουρκάκη ή αλλιώς ομάδα Valsia μας συστήνουν φέτος το «The Proof Show» εμπνευσμένο από το παραμύθι «Sole, Luna e Talia» από το «Pentamerone», του Τζιαμπατίστα Μπαζίλε. Και αναλαμβάνουν να μας μυήσουν στην ιστορία ενός «σαρκοβόρου» διαγωνισμού ανάμεσα σε δύο γυναίκες, για να μας χαρίσουν μία σύγχρονη παραβολή για το σκληρό πρόσωπου του ανταγωνισμού.

Μετά την περυσινή τους παρουσία στο Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με το «Μικρό Σπίτι στην Αθήνα», η Βαλέρια και η Αθανασία, έρχονται να καταπιαστούν με το διαχρονικό ζήτημα του ετεροπροσδιορισμού και της αριστείας.

 

proof texnes plus

«The Proof Show» είναι ένας διαγωνισμός όπου δύο γυναίκες προσπαθούν να αποδείξουν ποια είναι η καλύτερη. Είναι ένα έργο που μιλάει για τη διαρκή προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να είναι πάντα «πρώτος»;

Αθανασία: Για μένα είναι ένα έργο που μιλάει για τον ετεροπροσδιορισμό. Η κοινωνία μας είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο που οι άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν τι θέλουν οι ίδιοι πραγματικά και προσδιορίζουν τον εαυτό τους και τις ικανότητες τους ανάλογα με αυτό που κάνει ο δίπλα, χωρίς να εντοπίζουν το δικό τους θέλω. Και για να νιώσουν αρεστοί έχουν την ανάγκη να αποδείξουν ότι αξίζουν. Και επειδή είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να αρέσουν εκεί έρχεται ο ανταγωνισμός και γεννάται η επιθυμία να είσαι πρώτος σε κάτι. Γιατί υπάρχει διαρκώς σύγκριση με το τι έχει ο άλλος και δεν έχεις εσύ.

Ο ανταγωνισμός είναι, τελικά, στη φύση μας ή είναι κάτι που μας επιβάλλει ο σύγχρονος τρόπος ζωής;

Βαλέρια: Είναι ακριβώς ένα από τα ερωτήματα που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό. Θεωρώ πως ο σπόρος του ανταγωνισμού υπάρχει στη φύση μας και αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές βγαίνει στην επιφάνεια. Όσον αφορά την εποχή μας, πιστεύω ότι το έδαφος παραείναι πρόσφορο για τέτοιου είδους συμπεριφορές και δυστυχώς η αντίθετη αντιμετώπιση (της συνεργατικότητας) αποτελεί σχεδόν εξαίρεση. Δε μου είναι απόλυτα ξεκάθαρη η αιτία αυτού, αλλά σίγουρα παίζει σημαντικό ρόλο η υπερβολική προβολή των ζωών μας και η κριτική ως έννοια που κατά την άποψή μου έχει εκτραχυνθεί. Η άμεση πρόσβαση σε δεδομένα οποιουδήποτε περιεχομένου, έχει ως αποτέλεσμα να κρίνονται ακόμη περισσότερο όλοι και όλα. Και όχι μόνο να κρίνονται, αλλά και να βαθμολογούνται. Τα talent show είναι η επιτομή αυτού του φαινομένου.

 3

Πόσο εύκολο είναι να ξεφύγεις απ’ αυτό το πλαίσιο της προσπάθειας για αριστεία; Υπάρχει διέξοδος;

Αθανασία: Εύκολο δεν είναι σίγουρα, γιατί έτσι έχουμε μεγαλώσει. Από το σχολείο ακόμη, καθώς το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα είναι βασισμένο στους βαθμούς και στα πρωτεία. Σίγουρα όμως έχει να κάνει και με τον άνθρωπο. Δεν πιστεύω πως έχουν όλοι την ανάγκη να είναι πρώτοι. Ίσως συναντάται πιο συχνά σε όσους δεν πιστεύουν αρκετά στον εαυτό τους και έχουν ανάγκη επιβεβαίωσης από κάποιον τρίτο. Οπότε αυτή είναι η διέξοδος κατ’ εμέ. Πίστη στον εαυτό μας, χωρίς αλαζονεία.

Οι ανθρώπινες σχέσεις τι θέση έχουν μέσα σε όλο αυτό; Οι πρωταγωνίστριες του έργου πώς βιώνουν τη συνθήκη;

Βαλέρια: Έχει πάρει τέτοια διάσταση ο ανταγωνισμός που πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο να πρέπει να προστατεύουμε τις σχέσεις μας απ’ αυτόν. Είτε πρόκειται για φιλική, είτε ερωτική, ακόμη και αδελφική. Όταν όμως καταφέρνουν και μένουν καθαρές και αλώβητες, τότε είναι που ξέρεις ότι αξίζουν πραγματικά και είναι ουσιαστικές. Γιατί έχουν γερά θεμέλια που δε χωράνε συγκρίσεις και αντιζηλίες. Τώρα, όσον αφορά τη Sole και τη Luna, πρόκειται για δύο άγνωστες με θολωμένο το μυαλό τους από τη ματαιοδοξία. Οπότε καταλαβαίνετε ότι είναι έτοιμες να πατήσουν επί πτωμάτων για να κερδίσουν. Κυριολεκτικά.

 

Στο «Proof Show» το έπαθλο είναι η ίδια η ζωή των πρωταγωνιστριών; Πιστεύετε πως ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να καταφύγει σε ακρότητες στην προσπάθεια του να είναι ο καλύτερος;

Αθανασία: Ναι, στα μισά του διαγωνισμού τους αποκαλύπτει ο Maestro ότι το έπαθλο είναι η ίδια τους η ζωή. Βέβαια, επειδή πρόκειται για πείραμα, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Ούτε το αν θα ζήσει μία από τις δύο, καμία ή και οι δύο. Ακρότητα για μένα είναι κάθε πράξη επέμβασης στον “χώρο” του άλλου και το εύρος της είναι μεγάλο. Και δυστυχώς, στην εποχή μας είναι πολλοί αυτοί που μπορούν πολύ εύκολα να ασκήσουν βία σε κάποιον τρίτο, αλλά και στον ίδιο τους τον εαυτό, Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις ακόμη και αυτοκτονιών για τέτοιους λόγους.

 

 4

Η τέχνη είναι κι αυτή αγώνας επιβίωσης; Θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο;

Βαλέρια: Αν εννοείτε λέγοντας αγώνας επιβίωσης, το ότι πάλι πρέπει να αγωνιστείς και να αποδείξεις την αξία σου για να επιβιώσεις, είναι όντως κάτι που συμβαίνει. Ακριβώς επειδή δεν είναι ένας τομέας με μεγάλη ζήτηση, αλλά απεναντίας με τεράστια προσφορά, είναι κάπως αναπόφευκτο. Εντούτοις, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί βασικό συστατικό της. Ίσα ίσα, είναι κάτι που αντιτίθεται στην ουσία της. Όσον αφορά ο θέατρο συγκεκριμένα, έχω πω το εξής: “Μόνος σου θα πας πιο γρήγορα, μαζί θα πάμε πιο μακριά”  

Είστε η Ομάδα ValSia. Μιλήστε μου για σας. Τι σας «καίει»; Τι θέλετε να εκφράσετε;

Αθανασία & Βαλέρια: Είμαστε πολύ διαφορετικές και η καθεμιά έχει μόνο να κερδίσει από την άλλη. Όλα αυτά που μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας, ψάχνουμε τρόπο να τα κάνουμε λέξεις σε τραγούδια μας, ή σε παράστασή μας. Και το θέμα αυτού του έργου είναι ένα από τα βασικά θέματα που μας απασχολούν. Πιστεύουμε στο “μαζί” και στην ευτυχία που βρίσκεται σε πράγματα απλά. Πολύ συχνά κι εμείς οι ίδιες χανόμαστε στο μικρόκοσμό μας και επηρεαζόμαστε από διάφορα μικρά, ξεχνώντας τα μεγάλα και θεωρώντας τα δεδομένα. Όπως λέει και ο Χρόνης Μίσσιος “Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…”

 

 

Η παράσταση ανεβαίνει από τις 8/1 κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:30 στο Red Jasper Theater (πρώην Β’ Σκηνή Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας) Κεφαλληνίας 18 Κυψέλη


popolaros banner

popolaros banner

Video

Μπορείτε να τις αποκτήσετε μ' ένα κλικ στην πόρτα σας στο  https://radshop.gr/

Ροή Ειδήσεων

sample banner

 

τέχνες PLUS

 

Ποιοι Είμαστε

Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο… Διαβάστε Περισσότερα...

Newsletter

Για να μένετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα του texnes-plus.gr

Επικοινωνία